Тынық мұхитындағы әскери операциялар: 1942-1945 жылдар.

Кіріспе

1942–1945 жылдардағы Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы одақтас әскери басқаруы

Тынық мұхиты аймағы – Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхиты театрындағы маңызды одақтас әскери басқаруы болды. Бұл Тынық мұхиты соғысы кезіндегі одақтастардың төрт негізгі басқаруының бірі және Азия-Тынық мұхиты театрындағы АҚШ-тың үш басқаруының бірі еді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы Честер В. Нимиц, АҚШ Тынық мұхиты флотының Бас қолбасшысы, басқарудың барлық уақытында басшылық етті. Театрдағы одақтас күштерінің басым көпшілігі АҚШ Әскери-теңіз күштерінен, АҚШ Армиясынан және АҚШ Теңіз жаяу әскерлері корпусынан құралды. Дегенмен, Жаңа Зеландия, Ұлыбритания, Австралия, Канада, Мексика, Фиджи және басқа елдерден келген бөлімдер мен/немесе жеке құрам да белсенді қызмет атқарды.

Құрылымы мен құрамы

1942 жылдың 24 наурызында жаңа құрылған британдық және американдық Біріккен штаб басшылары Тынық мұхиты аймағын американдық стратегиялық жауапкершілік аймағы деп белгілейтін директива шығарды. 30 наурызда АҚШ Біріккен штаб басшылары (JCS) Тынық мұхиты аймағын үш аймаққа бөлді: Тынық мұхиты аймағы (POA), Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағы (SWPA) және Оңтүстік-Шығыс Тынық мұхиты аймағы (бұл аймақ ешқашан іске қосылмады). Нимиц Оңтүстік Тынық мұхиты аймағының қолбасшысын «тағайындады» немесе «ұсынды» деген мәселе, соның ішінде егжей-тегжейлер мен ауысу 3 сәуір мен 8 мамыр 1942 жылы Нимицтің Тынық мұхиты аймақтарының бас қолбасшысы міндетін ресми түрде қабылдауы арасында шешілді. JCS адмирал Нимицті Тынық мұхиты аймақтарының бас қолбасшысы етіп тағайындады және ол сол аймақтағы барлық күштерді (әуе, құрлық және теңіз) операциялық бақылауға алды. Аймаққа Тынық мұхитының көп бөлігі мен оның аралдары кірді, бірақ Азия материгі, сондай-ақ Филиппин, Австралия, Голландтың Шығыс Индиясы, Жаңа Гвинея территориясы (Бисмарк архипелагымен қоса) және Соломон аралдарының батыс бөлігі POA-ға кірмеді. Театрдегі АҚШ стратегиялық бомбалаушы күштері JCS-тің тікелей бақылауында болды. Аляска мен Канададағы барлық құрлық әскерлері АҚШ армиясының Батыс қорғаныс командасының бақылауында қалды. JCS Тынық мұхиты аймағын Солтүстік, Орталық және Оңтүстік Тынық мұхиты аймақтарына бөлді. Нимиц Солтүстік және Оңтүстік Тынық мұхиты аймақтарына бағынышты қолбасшыларды тағайындады, бірақ Армияның Гавайи департаментін қоса, Орталық Тынық мұхиты аймағын тікелей басқаруда қалдырды. Генерал Дуглас Макартур SWPA-ға қолбасшылықты қабылдады. Бұл бөлінудің нәтижесінде Тынық мұхитында екі жеке команда құрылды: POA және SWPA, әрқайсысы JCS-ке жеке есеп берді, күштердің тапшылығы бар театрда ресурстар үшін бәсекелесті және әрқайсысын басқа әскер тармағының бас қолбасшысы басқарды. Әсіресе, Соломон аралдарын бөлу мәселе тудырды, себебі 1942–1943 жылдардағы Соломон аралдары науқанының шайқастары бүкіл аймақты қамтыды, негізгі жапондық базалар SWPA-да, ал негізгі одақтас базалары POA-да орналасқан еді. Алайда, Макартурдың Cartwheel операциясы, ол Соломон аралдарында POA-ның адмиралы Уильям Холсиге теңіз және десанттық күштерге толық операциялық басшылықты берді, ал Макартур операцияны стратегиялық тұрғыдан басқарды, Макартур мен Холси арасындағы жақсы қарым-қатынас пен жеке байланысқа байланысты үлкен жетістікке ие болды. Холси 159° шығыс бойлықтан батысқа қарай Соломон аралдарында операция жүргізген кезде Макартурға есеп берді. Ол 159° шығыс бойлықтан шығысқа қарай операция жүргізген кезде Нимицке есеп берді. 159° шығыс меридианы Санта-Изабель аралының ортасынан өтеді.

On 24 March 1942, the newly formed British and U. S. Combined Chiefs of Staff issued a directive designating the Pacific theater an area of American strategic responsibility. On 30 March the U. S. Joint Chiefs of Staff (JCS) divided the Pacific theater into three areas: the Pacific Ocean Areas (POA), the South West Pacific Area (SWPA), and the Southeast Pacific Area (which was never activated). Details and transition, including whether Nimitz "appointed" or "nominated" the commander of the South Pacific Area, were worked out between 3 April and formal assumption of the overall Commander in Chief Pacific Ocean Areas by Nimitz on 8 May 1942. The JCS designated Admiral Nimitz as Commander in Chief, Pacific Ocean Areas, with operational control over all units (air, land, and sea) in that area. The theater included most of the Pacific Ocean and its islands, but mainland Asia was excluded from the POA, as were the Philippines, Australia, the Netherlands East Indies, the Territory of New Guinea (including the Bismarck Archipelago) and the western part of the Solomon Islands. U. S. strategic bomber forces in the theatre were under the direct control of the JCS. All land forces in Alaska and Canada remained under the control of the U. S. Army's Western Defense Command. The JCS subdivided the Pacific Ocean Areas into the North, Central and South Pacific Areas. Nimitz designated subordinate commanders for the North and South Pacific Areas but retained the Central Pacific Area, including the Army's Hawaiian Department, under his direct command. General Douglas MacArthur assumed command of the SWPA. The result of this split was the creation of two separate commands in the Pacific: POA and SWPA, each reporting separately to the JCS, each competing for scarce resources in an economy of force theater, and each headed by a commander in chief from a different service. In particular, the division of the Solomons caused problems, since the battles of the Solomon Islands campaign in 1942–1943 ranged over the whole region, with the main Japanese bases in SWPA and the main Allied bases in POA. However, MacArthur's Operation Cartwheel, which gave full operational command of naval and amphibious forces to POA's Admiral William Halsey in the Solomons while MacArthur strategically directed the whole operation, was a resounding success because of the rapport and great personal relationship between MacArthur and Halsey. When Halsey operated in the Solomon Islands that was west of 159° east longitude he reported to MacArthur. When he operated east of 159° east longitude he reported to Nimitz. The 159° meridian east runs through the middle of Santa Isabel Island.

Оңтүстік Тынық мұхит аймағы

Вице-адмирал Роберт Л. Гормли (19 маусым – 18 қазан 1942)
Вице-адмирал / Адмирал Уильям Холси, кіші (18 қазан 1942 – 15 маусым 1944)
Вице-адмирал Джон Х. Ньютон (15 маусым 1944 – 13 наурыз 1945)
Вице-адмирал Уильям Л. Калхун (13 наурыз – 2 қыркүйек 1945)

Солтүстік Тынық мұхит аймағы

Контр-адмирал Роберт А. Теобальд (17 мамыр 1942 – 4 қаңтар 1943)
Контр-адмирал Томас К. Кинкейд (4 қаңтар – 11 қазан 1943)
Вице-адмирал Фрэнк Дж. Флетчер (11 қазан 1943 – 2 қыркүйек 1945)

Қуаттар

1942 жылы Алеут аралдарындағы науқан кезінде контр-адмирал Роберт А. Теобальд 8-ші жедел топтың басқаруын жүзеге асырды. Теобальд Солтүстік Тынық мұхиты күштерінің қолбасшысы ретінде Гавайидегі Нимицке есеп берді. 8-ші жедел топтың құрамында бес крейсер, он үш эсминец, үш танкер, алты су асты қайығы, сондай-ақ 4-ші әуе қанатының әскери-теңіз авиациялық бөлімшелері болды. 1942 жылдан 1943 жылға дейін ПОА аймағында үш армиялық жаяу әскер дивизиясы (23-ші/"Америка", 25-ші, 27-ші) және екі теңізшілер дивизиясы (1-ші, 2-ші) күресті (1-ші және 3-ші теңізшілер дивизиялары 1943 жылы SWPA аймағында да шайқасты). 1944-1945 жылдары ПОА аймағында бес армиялық жаяу әскер дивизиясы (7-ші, 27-ші, 77-ші, 81-ші, 96-шы) және алты теңізшілер дивизиясы (1-ші, 2-ші, 3-ші, 4-ші, 5-ші, 6-шы) қызмет етті. Осы кезеңде SWPA аймағында тағы 15 армия дивизиясы соғысты. Одақтас құрлықтық күштердің құрамында 1943-1944 жылдары Соломон аралдары науқанында шайқасқан 3-ші Жаңа Зеландия дивизиясы болды. АҚШ армиясының әуе күштері ПОА аймағында әр түрлі уақытта 7-ші, 13-шы және 20-шы әуе армияларымен бірлесіп жұмыс істеді. 1944 жылдың 10 наурызында Соғыс министрлігі Тынық мұхиты аймақтары үшін қосымша ӘӘК бас штабын құруға келісім берді. Бұл жаңа басшылыққа Вашингтондағы Әуе штабы 16 сәуірде Миллард Ф. Хармон генерал-лейтенантын тағайындады, ол Тынық мұхитындағы АҚШ армиясы күштерінің қолбасшысы ретінде ұзақ тәжірибе жинақтаған еді. Мамыр айында Соғыс министрлігі Роберт С. Ричардсон генерал-лейтенантын, АҚШ армиясының Орталық Тынық мұхиты аймағындағы күштерінің қолбасшысын, Тынық мұхиты аймағындағы АҚШ армиясы күштерінің Бас қолбасшысы етіп тағайындауды ұсынды. Хармон өзінің күштерінің «жоспарлары, операциялары, оқулары және орналасуы» мәселелері бойынша Нимицке жауапты болды. Сонымен қатар, 20-шы әуе армиясының орынбасары ретінде Хармон 20-шы әуе армиясының ПОА аймағындағы бөлімшелеріне қатысты барлық мәселелер бойынша тікелей Арнольдқа есеп берді. 1944 жылдың 1 тамызында Хиккамда Тынық мұхиты аймағындағы Әскери Әуе Күштерінің бас штабы (AAFPOA) құрылды. Бұрынғы басты қолбасшы болған 7-ші әуе армиясы 15 тамызда түрлі типтегі 112 бөлімшені AAFPOA-ға қайта тағайындау арқылы «ұтқыр және тактикалық» мәртебеге ие болды. VII Әуе армиясының қызметтік басқармасы, оның бұрынғы әкімшілік функцияларын Брин AAFPOA әкімшілігінің бас қолбасшысының орынбасары ретінде қабылдады, ASC/AAFPOA-ға ауыстырылды, онда ол операциялық агенттік ретінде өзінің ерекшелігін жоғалтты. 7-ші әуе армиясы тек VII бомбалаушылар және VII истребительдер командасынан тұрды. AAFPOA-ның басқа операциялық күштері XXI бомбалаушылар командасы және Гавайи Әуе қорғанысы қанаты болды (7-ші истребительдер қанатының баспа қатесі болуы мүмкін). VHB бөлімшелерін қолдауға дайындық ретінде Гавайи әуе қоймасы кеңейтілді және тікелей AAFPOA-ға бағындырылды. Алдыңғы немесе ұрыс аймағы үшін Гуам әуе қоймасы (кейіннен Хармон әуе күштері базасы) жоспарланды, ол қараша айында құрылды. Одақтас әуе күштеріне Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің бөлімшелері кірді.

During the 1942 Aleutian Islands campaign Rear Admiral Robert A. Theobald commanded Task Force 8 afloat. Theobald as Commander North Pacific Force reported to Nimitz in Hawaii. Task Force 8 consisted of five cruisers, thirteen destroyers, three tankers, six submarines, as well as naval aviation elements of Fleet Air Wing Four. From 1942 to 1943, three Army infantry divisions (23rd/"Americal", 25th, 27th) and two Marine divisions (1st, 2nd) fought in the POA (the 1st and 3rd Marine Divisions also fought in the SWPA in 1943). From 1944 to 1945, five Army infantry divisions (7th, 27th, 77th, 81st, 96th) and six Marine divisions (1st, 2nd, 3rd, 4th, 5th, 6th) served in the POA. An additional 15 Army divisions fought in the SWPA during this time. Among allied land force formations was the 3rd New Zealand Division, which fought in the Solomon Islands campaign during 1943–44. U. S. Army Air Forces operated in the POA under the Seventh, Thirteenth, and Twentieth Air Forces at various times. On 10 March 1944, the Department of War approved the activation of an additional AAF headquarters for the Pacific Ocean Areas. To head this new command the Air Staff in Washington DC had decided as early as 16 April upon Lt. Gen. Millard F. Harmon, who, as commander of U. S. Army Forces, South Pacific Area, had had long experience in the Pacific. By May the War Department proposed that Lt. Gen. Robert C. Richardson Jr., commanding U. S. Army Forces Central Pacific Area, be named Commanding General of U. S. Army Forces, Pacific Ocean Areas. Harmon was made responsible to Nimitz for all matters regarding 'plans, operations, training, and dispositions' of his forces. In addition, as deputy commander of the Twentieth Air Force, Harmon was made responsible directly to Arnold in all matters affecting elements of the Twentieth Air Force in POA. Activation of Headquarters, Army Air Forces, Pacific Ocean Areas (AAFPOA) at Hickam Field followed on 1 August 1944. The Seventh Air Force, formerly the senior command, was made "mobile and tactichi" on 15 August by the reassignment of 112 units of various types to AAFPOA. The VII Air Force Service Command, its former administrative functions having been assumed by Breene as AAFPOA deputy commander for administration, was transferred to ASC/AAFPOA, where it lost its identity as an operating agency. The Seventh Air Force was left only VII Bomber Command and VII Fighter Command. The other AAFPOA operating forces were XXI Bomber Command and the Hawaiian Air Defense Wing(?) (probable source misprint for 7th Fighter Wing). In preparation for the support of VHB units, the Hawaiian Air Depot was expanded and assigned directly to AAFPOA. For the forward or combat area, plans were laid for a Guam Air Depot (later, Harmon Air Force Base), which was established in November. Allied air forces included units of the Royal New Zealand Air Force.