Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пеш жиһаздың түрі – пеш жиһазы.
Type of kiln furniture
the kiln furniture
Саггар (кейде саггер немесе сеггер деп те жазылады) – пеш жиһаздың бір түрі. Ол пеште керамикалық бұйымдарды пісіру кезінде оларды қоршауға немесе қорғауға арналған керамикалық қорап тәрізді ыдыс. Бұл атау "қорғау" сөзінің қысқартылған түрі болуы мүмкін. Саггарлар керамика өндірісінде бұйымдарды тікелей оттың ығынан және пеш қалдықтарынан қорғау үшін әлі де қолданылады. Дәстүрлі түрде саггарлар негізінен оттан жасалған. Саггарлар ашық жалыннан, түтіннен, газдардан және пеш қалдықтарынан бұйымдарды қорғау үшін қолданылған. Қазіргі заманғы саггарлар алюминий керамикасынан, кордиерит керамикасынан, муллит керамикасынан, кремний карбидінен және ерекше жағдайларда цирконийден жасалады.
A saggar (also misspelled as sagger or segger) is a type of kiln furniture. It is a ceramic boxlike container used in the firing of pottery to enclose or protect ware being fired inside a kiln. The name may be a contraction of the word safeguard. Saggars are still used in the production of ceramics to shield ware from the direct contact of flames and from damage by kiln debris. Traditionally, saggars were made primarily from fireclay. Saggars have been used to protect, or safeguard, ware from open flame, smoke, gases and kiln debris: Modern saggars are made of alumina ceramic, cordierite ceramic, mullite ceramic silicon carbide and in special cases from zirconia.
Минг қышқыны
XV-XVI ғасырларда сагар жасаушылар императорлық мануфактурада кеңістік, еңбек және материалдық ресурстардың (отын мен саз) көп бөлігін жұмсады, тіпті соңғы өнімді пісіруге қарағанда сагар жасауға арналған пештердің саны көп болды.
The manufacturer of saggars in the fifteenth and sixteenth centuries occupied a large proportion of space, labour and material (fuel and clay) at the imperial manufactury, and there were more kilns devoted to creating them than to firing the final product.
Стаффордширдің банктерінде
Ұлыбританиядағы қыш ыдыс жасаушылардың ең көп саны Сток-он-Трент және оның төңірегінде, "Кермези" деп белгілі аймақта шоғырланған. Олардың кәсіпорындары, жергілікті жерде "потбанк" деп аталатын, өнімдерін ерекше бөтелке тәрізді пештерде пісірген. ХХ ғасырдың басында 4000-нан астам мұндай пештер пайдаланылған, бірақ 2014 жылға қарай олардың тек 47-сі ғана сақталған, бәрі де енді өндірісте емес, бірақ ескерткіштер тізімінде тұр. Сагарлар жартылай дайын және фиништік өртеу үшін қолданылған. Олар шамамен 40 рет пісіруге арналған; әр "потбанк" өз сагарларын сагар жасау шеберханасында жасаған. Сагарлар отқа төзімді топырақтан жасалған, сагар жасаушы және екі көмекші – рама жасаушы мен төменгі бөлігін қағушы жасаған. Рама жасаушы үлкен балғамен металл үстелге топырақты соғып, жапыраққа айналдырған. Содан кейін ол раманы қажетті өлшемге кесіп, аралас-құралас шашып, қабырғаларын жасау үшін ағаш блокқа ораған. Рама жасаушы әдетте жасөспірім шағындағы шәкірт болған. Төменгі бөлігін қағушы, көбінесе жасөспірім жігіт, осыған ұқсас жұмысты кішірек масштабта жасап, дөңгелек немесе банджо пішіндес төменгі бөлігін құрастырған. Топырақтан ауаны шығарып, жапырақты тегістеу үшін тағы да балға қолданылған. Сагар жасаушы – тәжірибелі шебер, ол көмекшілеріне жұмысының нәтижесінен төлеген: ол төменгі және бүйір бөліктерін дөңгелекке орнатып, бас бармақтарымен төменгі бөлікке қосып біріктірген. "Менің мамандығым қандай?" телешоуында осы лауазым қызықты деп танылып, көрсетілген. Сагар жасау – шеберлік кәсіп болса, төменгі бөлігін қағу одан әлдеқайда қарапайым жұмыс болды, ол топырақты металл сақинаға соғып-соғудан тұрды.
By far the largest number of UK pottery manufacturers were based in and around Stoke on Trent in a region known as The Potteries. Their businesses, locally known as potbanks, fired their wares in distinctive bottle ovens. At the turn of the twentieth century over 4,000 of these were in use, although by 2014 only 47 survive, all of which are no longer in production but are listed buildings. The saggars were used for the biscuit and the glost firing. They were expected to last for about 40 firings; each potbank made their own in a saggar making workshop. Saggars were made from fireclay, by a saggar maker and two assistants: the framemaker and the bottom knocker. The framemaker beat the clay into a sheet on a metal table using a large mallet, the mow or mawl. Using a frame he would cut it to size, sprinkle it with sawdust and wrap it around a wooden block to make the walls. The framemaker was usually an apprentice in his late teens. The bottom knocker, usually a boy in his early teens, did the same on a smaller scale, constructing the round or banjo shaped bottom. Again the mow was used to beat the air out of the clay and flatten the sheet. The saggar maker was an experienced craftsman who paid his assistants out of his piece work earnings: he took the bottom and the sides onto a wheel and using his thumbs joined the sides to the bottom. was a job title considered sufficiently amusing for it to be featured on the television panel show What's My Line?. Whilst saggar making was a skilled craft, bottom knocking was far less skilled, consisting of beating clay into a metal ring.
Студиялық қыш бұйымдары
ХХ ғасырдан бері студиялық қыш құмырашылары сагарларды әсем қыш бұйымдарын жасау үшін пайдаланып келеді. Осы мақсатта сагарлар жергілікті тотығу атмосферасын жасауға қолданылады.
From the twentieth century studio potters have used saggars to create decorative ceramic pieces. In this use saggars are used to create a localised reducing atmosphere,
Кейбір құмыралар сагарда пісіруге арналған күйде мұқият дайындалады. Бір әдіс бойынша, құмыра беті тегіс болу үшін саз балшығымен, яғни terra sigillata жабылады, ол сагар техникасымен өте жақсы үйлеседі. Бұл жабын жылтыр болуы үшін сопақтап жылтыратылуы мүмкін. Дайындалған құмыралар, арақ ұнтағы, нашар жанатын органикалық материалдар, тұздар және металдар сияқты жанғыш материалдармен толтырылған сагарлардың ішіне салынады. Пісіру кезінде бұл материалдар жану немесе түтін шығару арқылы құмыраны ұсақ күлдің қабаттарымен жабады. Сагардың ішіне толтырылған құмыралар ерекше қара және ақ іздерден бастап, алтын, жасыл және қызыл түстерге дейінгі әртүрлі түстердегі айқын белгілерді көрсетеді. Порцелин және тас құмыралар сагарда пісіру арқылы алынған беттік өрнектерді көрсетуге өте ыңғайлы. Сагарларды пайдаланудан басқа, кейбір студиялық қыш құмырашылары құмыралар мен жанғыш материалдарды металл фольгамен орап жағады.
Some pots may be carefully prepared for saggar firing. One method creates a smooth surface covered with clay slip, terra sigillata, which responds particularly well to the saggar technique. This slip covering may be burnished to achieve a gloss. Prepared pots are nestled into saggars filled with beds of combustible materials, such as sawdust, less combustible organic materials, salts and metals. These materials ignite or fume during firing, leaving the pot buried in layers of fine ash. Ware produced in filled saggars may display dramatic markings, with colours ranging from distinctive black and white markings to flashes of golds, greens and red tones. Porcelain and stoneware are ideal for displaying the surface patterns obtained through saggar firing. In addition to the use of saggars, some studio potters bundle pots and burnable materials within a heavy wrapping of metal foil.
Саггар қышқылы
Саггар қышқылы – ірі зерлі отқа төзілді қыш, ол саггар жасауға қолданылады, содан осы атпен аталады.
Saggar clay is a coarse grained fire clay which gets its name from the saggars which it is used to make.