Жак Шамбоньер: Француз клавишнігінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз клавесиниші, биші және композитор Жак Чемпион де Шамбонниер (Jacques Champion, көбінесе Шамбонниер деп аталады) (шамамен 1601/2 – 1672) – француз клавесиниші, биші және композитор. Музыкалық отбасында дүниеге келген Шамбонниер Париж сарайының клавесиниші ретінде даңқты мансапқа ие болды және көптеген замандастары оны Еуропаның ең ұлы музыканттарының бірі деп есептеді. Дегенмен, өмірінің соңында Шамбонниер сарайдағы ықыласынан бірте-бірте айырылып, лауазымын жоғалтты. Ол кедейлікте, бірақ қарттық шағында қайтыс болды, ал одан бұрын көптеген шығармаларын жариялады. Бүгінде Шамбонниер француз клавесин мектебінің ең көрнекті өкілдерінің бірі саналады.

16011631: Алғашқы жылдары

Шамбоньер 1601 немесе 1602 жылы Парижде дүниеге келді. Оның балалық шағы мен ерте жастығы туралы ақпарат өте аз сақталған. Чемпион отбасында көптеген музыканттар болды, ең танымалдары – Томас Чемпион (Миту деп те аталады; оның ағылшын әріптесімен шатастырмаңыз), Шамбоньердің әкесінің әкесі, оны Марин Мерсен «өз заманының ең ұлы контрапунктисі» деп сипаттады. Шамбоньердің әкесі, сонымен қатар Жаки аталған, клавишада ойнайтын және композитор болған. Томас сияқты жоғары бағаланбаса да, Мерсен оның клавишадағы шеберлігін жоғары бағалады, ал Джон Булл оған өзінің бір шығармасын арнады. «Шамбоньер» атағы бастапқыда Шамбоньердің анасының әкесіне тиесілі болған: ол Ле-Плесси-Фё-Оссу коммунасындағы шағын поместье атауы еді. Шамбоньер музыка сабақтарын әкесінен алған болуы мүмкін, бірақ жас клавесинистің білімі туралы басқа ештеңе белгісіз. Алайда, Шамбоньер ұзақ уақыт бойы егде жастағы әкесінің жалғыз баласы болғаны белгілі – Шамбоньер туылғанда Жак Чемпион шамамен 50 жаста болды – және ол көп көңіл бөлді. 1611 жылға қарай Шамбоньердің айқын музыкалық дарыны болған болуы керек, өйткені сол жылдың қыркүйек айында ол әкесінің қызметтік лауазымын мұраға алды. Шамамен он жылдан кейін, 1621/22 жылдары Шамбоньер өзінің бірінші әйелі Мари Леклеркке үйленді. Ол 1620 жылдардың ортасына дейін әкесінен жомарт қаржылық қолдау ала берді, содан кейін Жак Чемпионның әйелі күтпеген жерден тағы екі бала тауып алды: қыз (Луиза) және тағы бір ұл (Николас немесе Жеан Николас). Жаки отбасының азайып бара жатқан байлығын және үлкен ұлының өзімшіл мінезін ескере отырып, қалған ақша мен ресурстарды әділ бөлуге тырысты. 1631 жылы ол Чемпион отбасы туралы өмірбаяндық ақпараттың ең маңызды көздерінің біріне айналған құжатты аяқтады және қол қойды: отбасының жағдайын егжей-тегжейлі баяндайтын декларация, сондай-ақ Шамбоньерге анасына, бауырына және қарындасына сот лауазымы мен әкесі берген басқа да жеңілдіктер үшін өтемақы ретінде 3000 ливр төлеуді бұйырды.

Chambonnières was born in Paris, most probably in 1601 or 1602. Very little information survives concerning his childhood and early youth. The Champion family included many musicians, most notably Thomas Champion (also known as Mithou; not to be confused with his English namesake), Chambonnières's grandfather, whom Marin Mersenne described as "the greatest contrapuntist of his time." Chambonnières's father, also named Jacques, was also a keyboard player and a composer. Although he was not as highly regarded as Thomas, Mersenne still praised his keyboard skills, and John Bull dedicated a work to him. The title Chambonnières originally belonged to Chambonnières's maternal grandfather: it was the name of a small manor in the commune of Le Plessis Feu Aussoux. Chambonnières must have received early music lessons from his father, but apart from that nothing is known about the young harpsichordist's education. What is known, however, is that Chambonnières was for a long time the only child of an aging father—Jacques Champion was around 50 when Chambonnières was born—and received much attention. Already by 1611 Chambonnières must have been showing considerable musical talents, for in September of that year he received the reversion of his father's court position. Some ten years later, about 1621/22, Chambonnières married his first wife Marie Leclerc. He continued receiving generous financial support from his father until some time in the mid 1620s, when Jacques Champion's wife unexpectedly gave birth to two more children: a daughter (Louise) and another son (Nicolas, or Jehan Nicolas). Jacques, apparently mindful of both the diminishing family fortune and his elder son's selfish character, sought to distribute the remaining money and resources in a fair manner. In 1631 he completed and signed a document that has since become one of the most important sources of biographical information on the Champion family: a déclaration which detailed family circumstances and, among other things, ordered Chambonnières to pay 3000 livres to his mother, brother and sister as a repayment for the court position and other benefits provided to him by his father.

16321657: атақ-даңққа жетуі және кейінгі мансабы

Шамбоньер әкесінің қолдауымен он жасқа толғаннан бері сарайда қызмет ете бастаған болуы мүмкін. 1632 жылы ол король палатасының штаттық жұмыскері атағын алды. Ол 1630-шы жылдардың басында, ең алдымен клавесинші, кейін біршама уақыттан соң биші ретінде танымал болды. Оның алғашқы қоғамдық өнері 25 ақпан 1635 жылы корольдің өзінің алдында «Балет де ла Марин» болды. 1637 жылы Шамбоньердің жалақысы әкесінің жалақысына тең болды, ал 1642 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Шамбоньер жалғыз клавесинист атанды. Дегенмен, оның қызметі сарайға музыкамен ғана шектелмеді. 1641 жылы ол Франциядағы осындай концерттердің алғашқы сериясын ұйымдастырды, ол 1650-ші жылдарға дейін жалғасты. 1641 жылдың 17 қазанындағы ең ертедегі нотариустық құжатта он музыканттың әр сәрсенбі және сенбі күні түскі уақытта бір жыл бойы өнер көрсетуі тиіс екендігі көрсетілген. Вокалдық және аспаптық туындылар орындалды, бірақ музыканың мәнері немесе қолданылған аспаптар туралы ешқандай мәлімет сақталмаған. Шамбоньер табысын оқыту арқылы да арттырды, нәтижесінде француз клавесин мектебінің кейінгі дамуына, сондай-ақ Иоганн Якоб Фробергер сияқты шетел композиторларына маңызды ықпал етті. Оның шәкірттерінің ішінде Жак Хардель мен Жан Анри д’Англеберт болды, бірақ Куперин музыкалық әулетінің қалыптасуына қосқан үлесі ерекше маңызды болды. 1650/51 жылдары Луи Куперин мен оның бауырлары үлкен композитордың құрметіне Шамбоньердің Ле Плесси Фё Оссо сарайында шағын жеке концерт берді. Олардың орындауы мен музыкасы (Луидің туындылары) Шамбоньерге үлкен әсер етті, ол Купериндерге жан-жақты қолдау көрсетті және көп ұзамай олар Парижде белсенді мансапқа ие болды. Шамбоньердің әйелі 1650-ші жылдардың басында қайтыс болды. 16 желтоқсан 1652 жылы ол заң сотының кеңсе меңгерушісінің қызы Маргарита Ферреге үйленді. Фронда азамат соғысы кезінде Шамбоньердің мансабы одан әрі өркендеді. Ол концерттер беру және оқыту арқылы табысын арттыруды жалғастырды, бір кезде Брабант аймалына гастрольдік сапарға шығуды ойлады. 1650-ші жылдардың ортасында «Ансамбль дес Оннет Кюрьё» атты концерттер сериясы өткізілді, 1655 жылдың күзіндегі концерттерге Христиан Гюйгенс қатысты. Шамбоньердің би мансабы да жалғасты: 23 ақпан 1653 жылы ол жас Людовик XIV және Жан Батист Лүллимен бірге корольдік балетте биледі, ал 1654 жылдың 14 сәуірінде Карло Капролидің «Le nozze di Peleo e di Theti» операсына енгізілген балетке қатысты. Шамбоньердің клавесин туындылары 1650-ші жылдардың соңына қарай қолжазбалар жинағында пайда болды, бірақ ол әлі өзінің музыкасын жарияламаған еді.

With support from his father, Chambonnières was probably working at the court since his late teens. By 1632 he had the title of gentilhomme ordinaire de la Chambre du Roy. He rose to great fame in the early 1630s, first as harpsichordist and then, a little later, as a dancer. His first public performance was in the Ballet de la marine, on 25 February 1635, before the King himself. In 1637 Chambonnières's salary was the same as his father's, and soon after the latter's death in 1642 Chambonnières became the only harpsichordist. His activities were not limited to providing music for the court, however. In 1641 he organized a series of paying concerts—perhaps the very first of such kind in France—which probably continued well into the 1650s. The earliest relevant notarial act, from 17 October 1641, specifies that ten musicians were to perform every Wednesday and Saturday at noon for a year. Both vocal and instrumental works were performed, but no details survive on the nature of the music or the instruments used. Chambonnières augmented his income also by teaching, eventually becoming an important influence on the subsequent development of the French harpsichord school, as well as composers abroad, such as Johann Jakob Froberger. Among his pupils were Jacques Hardel and Jean Henri d'Anglebert, but he was particularly important for his contribution to the establishment of the Couperin musical dynasty. About 1650/51 Louis Couperin and his brothers gave a small private concert at Chambonnières's Le Plessis Feu Aussoux manor, to celebrate the older composer's name day. Their playing and their music (which was composed by Louis) so impressed Chambonnières that he extended all kinds of support to the Couperins and the three soon had active careers in Paris. Chambonnières's wife died in the early 1650s. He married his second wife Marguerite Ferret, daughter of a law court usher, on 16 December 1652. As the Fronde civil war went on, Chambonnières's career was still on the rise. He continued augmenting his income by giving concerts and teaching, and at one point considered going on a tour of Brabant. A series of concerts titled Assemblée des honnestes curieux was given in the mid 1650s; those given in autumn 1655 were attended by Christiaan Huygens. Chambonnières's dancing career continued, too: on 23 February 1653 he danced in the Ballet royal de la nuit, side by side with the young Louis XIV and Jean Baptiste Lully, and on 14 April 1654 he participated in the ballet inserted into Carlo Caproli's opera Le nozze di Peleo e di Theti. Chambonnières's harpsichord works were appearing already in manuscript collections dating from the late 1650s, but he had not yet published any of his music.

16571672: Өркендеу

Шамбонниердің қаржылық жағдайы, шамасы, 1650-ші жылдардың басында, Фронда әскерлері Бри аймағын тонаған кезде тұрақтандырылмаған. Дегенмен, алғашқы маңызды шығындар 1657 жылы болған болуы керек, ол кезде Шамбонниердің Ле Плесси Фё Оссодағы үйі мен жері салыстырмалы түрде аз сомаға сатылды, себебі сотқа шағым түскен еді. Жазда оның әйелі Маргарита жеке қаражат алу туралы шешім шығарды және композитордың мүлкінің бір бөлігін сатты. Шамбонниердің мансабына алғашқы ауыр соққыны да 1657 жылы патша жасады, ол Этьен Ришарды патшалық клавесин оқытушысы етіп тағайындады, бұл Шамбонниердің беделін қырқып, сарайдағы оның орнын әлсіретті. Көп жылдар өткен соң, Эврард Титон дю Тилле сарайда Шамбонниерді лауазымынан алып тастау және оны Луи Куперенмен алмастыру жоспары болғанын айтты. Алайда, Куперен өзінің меценатына және досына адалдығынан бас тартып, бұл ұсыныстан бас тартты. 1660 жылдың соңында Шамбонниер өзін маркиз деп атады, бірақ қаржылық қиындықтарды бастан кешіруін тоқтатпады. Ол әйелімен бірге тұрды, оның бұрынғы әрекеттеріне қарамастан; оның сарайдағы лауазымы үнемі «төмен және зұлым топ» деп атаған бір топтың қауіп төндіруімен қоршалған еді, ал оның зейнетақысы, көрінеу, солардың арқасында тоқтатылды. 1662 жылдың 23 қазанында Шамбонниер зейнетке шығып, өзінің лауазымын Д’Англеберге 2000 ливрге сатты. Соңғысы барлық міндеттерді дереу өз мойнына алуға тиіс болды, бірақ ешқандай табыс алмады. Шамбонниердің замандасы, виолашы Жан Руссоның айтуынша, композитор бассо континуомен сүйемелдеуді орындай алмағандықтан отставкаға кетуге мәжбүр болды. Шамбонниердің көптеген бақытсыздықтары, әрине, Жан-Батист Лүллидің Musique de la chambre басшысы болып тағайындалуынан туды: бассо континуо орындауды үйрену Шамбонниердің сарайдағы мәртебесін төмендетіп, оны Лүллидің оркестрінің шағын бөлігіне дейін азайтуы мүмкін еді. Зейнетке шыққаннан кейін Шамбонниер өмір сүру үшін концерттер берген болуы керек, бірақ 1665 жылдың 1 қарашасындағы Орлеан герцогинясының салонындағы концерттің жазбасы ғана сақталған. Ол 1670 жылы клавесин шығармаларының екі томын жариялады және екі жылдан кейін қиын қаржылық жағдайда қайтыс болды. Оның өлімінен кейін қалған мүліктің тізімі сақталған, онда орташа жағдайда жиһаз, гобелендер және т.б., сондай-ақ төрт клавишалы аспап: екі клавесин (біреуі екі мануалды аспап болған), шпинет және регал сипатталған.

Chambonnières's financial situation probably ceased to be stable already in the early 1650s, when the Fronde armies laid the Brie region to waste. The first serious losses, however, must have occurred in 1657, when a lawsuit was brought that resulted in the sale of Chambonnières's manor and land at Le Plessis Feu Aussoux, for a comparatively small sum. In the summer his wife Marguerite obtained a decree of separate maintenance and sold some of the composer's property. The first serious blow to Chambonnières's career was landed also in 1657, by the King, who engaged Étienne Richard as the royal harpsichord teacher, thereby injuring Chambonnières's pride and making his position at the court less secure. Many decades later Évrard Titon du Tillet described a plot that existed at the court to remove Chambonnières from his position and replace him with Louis Couperin. This failed, however, since Couperin refused to take up the post out of loyalty to his benefactor and friend. By the end of the year 1660 Chambonnières was calling himself a marquis, but he still experienced financial problems. He and his wife were still living together despite her earlier activities; his court position was constantly under threat from what he called, in a letter, a "low and evil clique", and his pension was cut off, apparently by the same people. On 23 October 1662 Chambonnières retired and sold the reversion of his post to d'Anglebert for 2000 livres. The latter was to assume all duties immediately, but would receive none of the emoluments. According to violist Jean Rousseau, Chambonnières's contemporary, the composer was obliged to resign since he could not execute basso continuo accompaniment. Many of Chambonnières's misfortunes were almost certainly brought on by the appointment of Jean Baptiste Lully as Surintendant de la musique de la chambre: learning to perform basso continuo still would have diminished Chambonnières's status at the court, reducing him to a small part of Lully's orchestral force. After his retirement, Chambonnières must have continued to perform in order to make a living, but only a single record of a concert survives, that for 1 November 1665 at the Duchess of Orleans' salon. He published two volumes of harpsichord pieces in 1670 and died two years later, in difficult financial circumstances. The posthumous inventory of his property survives, listing furniture, tapestries, etc., in mediocre condition, as well as four keyboard instruments: two harpsichords (one probably a two manual instrument), a spinet and a regal.

Жұмыс

Қолжазбалардың жетіспеуіне байланысты, 17 ғасырдың бірінші жартысындағы француз клавесин музыкасы туралы көп мәлімет жоқ, және Шамбоньер сол кездегі ірі композитор ретінде танылады, оның көптеген шығармалары сақталған. Шамамен 150 туынды бар, олардың көбісі билер. Композитордың өзі 1670 жылы "Les pièces de clavessin" атты екі томдық жинағында 60 туындысын жариялаған, ал қалғандары 20-ға жуық қолжазбалар арқылы белгілі, олардың көпшілігі 20 ғасырдың ортасы мен соңында ғана табылды. Олардың екеуі ерекше маңызды: әйгілі Бауин қолжазбасы және Лондон қаласындағы Гай Олдхэмнің қорында сақталған қолжазба. Бауин қолжазбасына басқа туындылармен қатар, жарияланған туындылардың балама нұсқалары да кіреді. Олдхэм қолжазбасында Шамбоньердің 22 туындысы бар, олардың 13-і Шамбоньердің өзінің қолымен жазылған болуы мүмкін, ал кем дегенде біреуі ("Allemande Le moutier") тікелей қолжазбаға жазылған. Шамбоньердің стилі Этьен Ришар және Пьер де ла Барре сияқты бұрынғы және замандас клавесинистердің, сондай-ақ Рене Месанжо, Жермен Пинель, Энемонд Гольтье және Дени Гольтье сияқты лютнистердің ықпалында қалыптасқан. Француз классикалық клавесин стилінің даму жолы әлі де құпия болғандықтан, Шамбоньердің осы стильді қалыптастыруда қандай рөл атқарғанын анықтау мүмкін емес. Ол француз лют мектебінің ықпалына түскен, оның стилін бризеге бейімдеген, және ол бұл істі алғашқылардың бірі болған болуы мүмкін. Тағы бір маңызды фактор – контрапункттің терең білімі, әрине, оның әкесінен және атасы Томас арқылы жеткен. Шамбоньердің туындыларының басым көпшілігі – олманде, куранте, сарабанде және гиг, сол дәуірдің стандартты би түрлері. Курантелер басқа жанрлардың барлығынан асып түседі: олардың саны 60-тан астам. Шамбоньердің басқа би түрлеріне жасаған тәжірибелері де бар, олардың ең маңыздысы – төрт паван және үш немесе төрт шакон. Шамбоньердің прелюдиялары жоқ, бірақ бұл жанр өте танымал болған: шындығында, ол осы кезеңдегі прелюдия жазбаған жалғыз ірі композитор (бірақ B Bc 27220 қолжазбасынан алынған тоғыз анонимді өлшенбеген прелюдиялар оның туындылары болуы мүмкін). Көптеген туындылар бірнеше нұсқада сақталған, бұл ғалымдар мен орындаушылар үшін елеулі қиындықтар тудырады, өйткені нұсқалар күрт өзгеше болуы мүмкін. Мысалы, Бауин қолжазбасындағы жарияланған туындылар көбінесе әшекейлерсіз, ал жарияланған нұсқалары әшекейлерге толы. Осыған бір мысал – "Pavane L'entretien des Dieux". Бауин нұсқасында бір ғана трил бар, ал жарияланған нұсқада осы трил жоқ, бірақ 62 басқа әшекейлер бар. Тағы бір мысал, "Sarabande Jeunes zéphirs" 11 дереккөзден табылды, және екі нұсқа да бірдей емес. Сонымен қатар, туындылардың топтастырылуы да ғалымдар үшін қиындық тудырады. Шамбоньер өзінің туындыларын тональды принцип бойынша анықталған сюиталар түрінде жариялауды жөн көрді; көбінесе бір сюитаның туындылары арасында музыкалық байланыстар болады. Алайда, мұндай сюиталар қолжазбаларда кездеспейді, онда туындылар тек тональды принцип бойынша топтастырылған және сюиталар құрамайды. Мерсенн Шамбоньерді "әдемі мелодиялар мен үйлесімді қосымша бөлімдердің үйлесімі" және "ритмнің әдемілігі" үшін мақтаған, және Шамбоньердің мелодиялық желіге деген сезімі оның музыкасының ерекшеліктерінің бірі болған. Оның кең, ағынды мелодиялары көбінесе оның олманделері мен курантелерінің бүкіл бөлімдерін құрайды. Алайда, жағымды мелодиялық бетінің астында көбінесе көп дауысты күрделілік жатыр, және Шамбоньердің туындыларында мұқият жасырылған контрапункттік тәсілдер жиі кездеседі, тіпті көптеген туындылары толық көп дауысты емес, гомофониялық болса да. Мұндай құрылымдық байланыстар Шамбоньердің сюиталарында жиі кездеседі, кейде олар қолжазбалар жинақтарындағы кіші топтарды анықтайды: livre premier үшінші сюитасының үш куранты – осыған бір мысал, олар басылып шыққан нұсқаларда да, Олдхэм қолжазбасында да масштабтық мотивпен байланысты, және олар да бірге, бір ретпен келген. Сол сюитада би текстурасына енгізілген имитациялық контрапункттың тағы да мысалдары бар, мысалы, соңғы гигуде және алғашқы бірнеше туындының үш және төрт бөліктегі текстураларында тенор дауысының тақырыптық маңыздылығында.

Due to lack of manuscript sources, little is known about French harpsichord music of the first half of the 17th century, and Chambonnières emerges as the sole major composer of the time with a large surviving oeuvre. Some 150 pieces are extant, almost all of them dances. Sixty were published by the composer himself in 1670 in two volumes of Les pièces de clavessin, and the rest are known through some 20 manuscript sources, most of which were discovered only in the mid and late 20th century. Two of these are of particular importance: the famous Bauyn manuscript and a manuscript in the collection of Guy Oldham in London. The Bauyn manuscript includes, among other pieces, alternative versions of almost all the published works. The Oldham manuscript contains 22 pieces by Chambonnières, 13 of which may be in Chambonnières's hand, and at least one (Allemande Le moutier) was apparently composed into the manuscript. Chambonnières's style formed under the influence of earlier and contemporary harpsichordists such as Étienne Richard and Pierre de la Barre, and more importantly, lutenists such as René Mesangeau, Germain Pinel, Ennemond Gaultier, and Denis Gaultier. Since the exact course of evolution of the classic French harpsichord style remains a mystery, it is impossible to ascertain the role Chambonnières played in establishing said style. He was obviously influenced by the French lute school, adapting its style brisé to the harpsichord, and he may have been among the first to do so. Another important influence was a thorough grounding in counterpoint, probably transmitted from his grandfather Thomas through his father. The vast majority of Chambonnières's pieces are allemandes, courantes, sarabandes, and gigues, standard dance types of the era. The courantes completely outnumber all other genres: there are more than 60 of them. Also extant are Chambonnières's forays into other dance types, the most important of which are four pavanes and three or four chaconnes. No preludes by Chambonnières exist, although the genre was very popular: indeed, he is the only major composer of the period who has none to his credit (although nine anonymous unmeasured preludes from the manuscript B Bc 27220 may have been composed by him). Numerous pieces exist in several versions, which presents considerable problems for scholars and performers, since the versions may differ dramatically. The Bauyn manuscript versions of the published works, for instance, are almost completely unornamented, whereas the published versions abound in ornaments. One particularly striking example is the Pavane L'entretien des Dieux. It has a single trill in the Bauyn version, while in the published version that very trill is omitted—but 62 other ornaments appear. Another example, Sarabande Jeunes zéphirs, is found in 11 sources, and no two versions are identical. Finally, the grouping of the pieces is another problem for scholars. Chambonnières chose to publish his works as suites defined by key; frequently there are musical connections between the pieces of a single suite. However, such suites are absent from manuscript sources, where pieces appear grouped by key only and do not form suites. Mersenne justly praised Chambonnières for "lovely melodies and fine accompanying parts mingled together" and "beauty of rhythm", and indeed Chambonnières's strong sense of melodic line was one of the defining characteristics of his music. Broad, sweeping melodies frequently inform whole strains of his allemandes and courantes. However, beneath the pleasing melodic surface there frequently is a substantial degree of polyphonic complexity, and carefully concealed contrapuntal devices are quite common in Chambonnières's works even if most of the pieces are more homophonic rather than fully polyphonic. Such structural connections are not uncommon in Chambonnières's suites, and sometimes they define subgroups in manuscript collections: the three courantes of the third suite of the livre premier are a prime example, linked by a scale motif both in the published versions and in the Oldham manuscript, where they too appear together, in the same sequence. The same suite has more examples of imitative counterpoint worked into the dance texture, e. g., in the final gigue and in the thematic importance of the tenor voice in the three and four part textures of the first few pieces.

Таңдалған дискографиясы

ХХ ғасырда кезеңдік орындаушылық практиканың пайда болуынан бері Шамбонньердің шығармаларын көптеген клавесинистер жазды. Осы жазбалардың кейбіреуі бірнеше рет қайта басылды, олардың ішінде мыналар бар:

1979 ж. Кеннет Гилберт. «Клаусиннің бірінші кітабы», 1747 жылғы Себастьен Гарнье жасаған клавесинде. Decca / Argo, ZK 80

1985 ж. Франсуаза Ленжеле. Дэвид Лей жасаған екі клавесинге арналған пьесалар, Рукерс және Бланшеттің тарихи аспаптарының көшірмелері. Lyrinx LYR 066

1992 ж. Скип Семпе. «Клаусин пьесалары», шамамен 1680 жылғы фламанд клавесинінде. BMG / DHM 05472 77453 2

2003 ж. Оливье Баумон. «Клаусин шығармалары», 17 ғасырдың соңындағы француз клавесинінде. Бұл Шамбонньердің өмірінде жарық көрген музыкасының ең толық жазбасы, сонымен қатар бірқатар қолжазбалар да кіреді. AS Musique / AS Productions ASM 00

2016 ж. Франц Сильвестри, «Клавесин сюиталары», сегіз сюитадан тұратын 2 дискілік жинақ, олардың әрқайсысы Шамбонньер қолданған тоналдылықтарда. Brilliant Classics баспасынан шыққан. Андреа Ди Майоның 2014 жылғы, Водри үлгісімен жасалған (1681), екі мануалды клавесинінде орындалды.