Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық радиолокация және телекоммуникациялық зерттеулер тарихы
Telecommunications Research Establishment
Екінші дүниежүзілік соғыстағы Ұлыбританияның радиолокация, навигация және инфрақызыл технология зерттеу орталығы – TRE тарихы. Radar Research Establishment-ке дейінгі кезең.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телекоммуникациялар зерттеу мекемесі (TRE) – Ұлыбританияның радио-навигация, радиолокация, жылу іздейтін зымырандарға арналған инфрақызыл анықтау және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейінгі жылдары Корольдік әуе күштері (RAF) үшін осымен байланысты жұмыстар бойынша негізгі ғылыми-зерттеу және әзірлеу ұйымы болды. Ол "1935-1945 жылдар аралығында ағылшын ғылыми таңдауларын кез келген адамнан көп көрген Роу" басшылығымен "ағылшын соғыс кезеңіндегі зерттеу мекемелерінің ең керемет және табыстысы" деп есептелді. 1953 жылы мекеменің атауы Радар зерттеу мекемесіне, ал 1957 жылы Корольдік радар мекемесіне өзгертілді. Бұл мақалада телекоммуникациялар зерттеу мекемесінің және оған дейінгі ұйымдардың тарихы, атауы өзгергенге дейінгі кезеңі қарастырылады. Мекеменің кейінгі жұмыстары RRE туралы жеке мақалада сипатталған.
The Telecommunications Research Establishment (TRE) was the main United Kingdom research and development organisation for radio navigation, radar, infra red detection for heat seeking missiles, and related work for the Royal Air Force (RAF) during World War II and the years that followed. It was regarded as "the most brilliant and successful of the English wartime research establishments" under "Rowe, who saw more of the English scientific choices between 1935 and 1945 than any single man." The name was changed to Radar Research Establishment in 1953, and again to the Royal Radar Establishment in 1957. This article covers the precursor organizations and the Telecommunications Research Establishment up to the time of the name change. The later work at the site is described in the separate article about RRE.
Тарих
ТРЭ қорғаныс және шабуылдық радарлар саласындағы жұмыстарымен ең жақсы танымал. ТРЭ радио навигацияға және жаудың радио навигациясын кедергілеуге де маңызды үлес қосты. Радар тарихында басты рөл атқарады. Ұйым бастапқыда Баудсиде орналасқан, кейін Дандиге, содан кейін Уорт Матраверске ("Сванадж") көшірілді, онда ТРЭ деп қайта аталды. Соңынан Малвернге көшіп, басқа мекемелермен бірігіп, Корольдік радар мекемесіне айналды.
TRE is best known for work on defensive and offensive radar. TRE also made substantial contributions to radio navigation and to jamming enemy radio navigation. Radar dominates the history. The organization was originally at Bawdsey, later moving to Dundee and then Worth Matravers ('Swanage'), where it was renamed TRE. It subsequently moved to Malvern and then amalgamated with other establishments to become the Royal Radar Establishment.
Баудси
Радарды Ұлыбританияда 1935 жылы сэр Генри Тизардтың Әуе қорғанысын ғылыми зерттеу комитеті бастады. Эксперименталды жұмыс Роберт Уотсон Уотттың басшылығымен Ипсвичке жақын Орфорднессте басталды. Ыңғайлы тұрақты орын іздеу кезінде, команда мүшелерінің бірі Орфорднесстен оңтүстікке қарай орналасқан бос үйді еске түсірді, және бұл орын 1936 жылы Баудси ғылыми-зерттеу станциясы (BRS) атанды. Сол кезде команда Әуе министрлігінің тәжірибелік станциясы (AMES) деп белгілі болды.
The development of radar in the United Kingdom was started by Sir Henry Tizard's Committee for the Scientific Survey of Air Defence in 1935. Experimental work was begun under the direction of Robert Watson Watt at Orfordness near Ipswich. Looking for a suitable permanent location, one of the team members recalled an empty manor house a short distance south of Orfordness and the location became Bawdsey Research Station (BRS) in 1936. At that time the team became known as the Air Ministry Experimental Station (AMES).
Дунди
Баудси Нидерландыдан Солтүстік теңіз арқылы қысқа ғана E қайығымен жүзіп өтуге болатын, және бұл факт Авиация министрлігіне бей-жай қалмады. Уотсон Уотт соғыс жағдайында командаларды қауіпсіз жерге көшіруді жоспарлады және өзінің альма-матер университетінің ректорына, Дундидегі Университет колледжіне жүгінді. Кімнің кінәлі екені белгісіз, бірақ 1939 жылы соғыс басталғанда AMES командалары Дундиге асығып келгенде ректордың бұрынғы әңгімеден жақсырақ хабардар екенін және ештеңе дайындалмағанын көрді. Осы кезде студенттер күзгі семестрге оралғандықтан, зерттеушілерге орын жетіспеді. Университетте орынның жетіспеуімен қатар, әуедегі ұстап алу радары (AI) бойынша жұмыс істейтін командалар Перт қаласына жақын орналасқан, бұрын азаматтық әуежай болған, RAF Scone әуежайына жіберілді, ол олардың жұмысының масштабына мүлдем сай келмеді. AI командасының бір мүшесінің шағымы Министрліктің жоғары деңгейлеріне жетіп, одан қолайлы орын іздеуге әкелді. Жыл соңында AI командасы Уэльстегі RAF St Athan әуежайына көшірілді, бірақ соңында бұл орын Пертке қарағанда аздап жақсырақ екенін анықтады. AMES зерттеулерінен пайдалану үшін құрылған "Армиялық бөлімше" бастапқыда олардың қозғалысын ұстап бақты. 1941 жылы олар Әуе қорғанысы тәжірибелік мекемесінің әріптестеріне қосылды, олар жақында RAF Биггин-Хиллден Англияның оңтүстік жағалауындағы Дорсет графтығындағы Крайстчерч қаласына көшіп келген. Біріккен топ Әуе қорғанысы ғылыми-зерттеу және даму мекемесі (ADRDE) атанды.
Bawdsey was only a short E boat dash across the North Sea from the Netherlands, a fact that was not lost on the Air Ministry. Watson Watt planned to move the teams to a safer location in the event of war, and approached the rector of his alma mater, University College at Dundee. It is not clear whose fault it was, but when the war opened in 1939 the AMES teams rushed to Dundee they found the rector was only dimly aware of the earlier conversation and nothing had been prepared. By this time the students had returned for the autumn term and consequently there was little room for the researchers. In addition to lacking room at the University, the teams working on Airborne Interception radar (AI) were sent to RAF Scone, a small, formerly civilian airfield near Perth that was entirely unsuited to the scale of their work. Complaints by one of the AI team members worked their way up to higher levels of the Ministry, which led to a search for a more suitable location. Late in the year, the AI team was moved to RAF St Athan in Wales, but ultimately found the location to be only marginally better than Perth. The "Army Cell" that had formed to take advantage of the AMES research initially followed their moves. In 1941 they moved to join their colleagues of the Air Defence Experimental Establishment who had recently moved from RAF Biggin Hill to Christchurch, Dorset on the south coast of England. The merged group became the Air Defence Research and Development Establishment (ADRDE).
Матраверлер
1940 жылдың басында Дундидегі орналасқан жер ұзақ мерзімдік жұмысқа жарамсыз екені анық болды. Соңында Англияның оңтүстік жағалауындағы Уорт-Метраверстен батысқа қарай, ADRDE командаларынан шамалы қашықтықта жаңа орын таңдалды. Бұл жердің бірнеше артықшылығы болды, оның ішінде Баудзидегідей Ағылшын каналдың әдемі көрінісі де бар еді. Дегенмен, бұл жерде ешқандай инфрақұрылым болған жоқ, оны жеделдетіп дайындау қажет болды. Бұл жерде нақты ауыл болмағандықтан, көбінесе жақын маңдағы, шығысқа қарай орналасқан кішкентай қала – Сванадж деп атайды. Көшу 1940 жылдың мамыр айының соңында өтті, және көшуді мұқият жоспарлау AI тобы бірінші келген кезде бұзылып қалды, бұл қосымша ыңғайсыздық тудырды. Келгеннен кейін AMES тағы да Әуе кемелерін өндіру зерттеу мекемесі (MAPRE) деп қайта аталды. Ол RAF қолданысы үшін радарды зерттейтін орталық топ ретінде құрылды. 1940 жылдың қараша айында атауы тағы да Телекоммуникация зерттеу мекемесі (TRE) деп өзгертілді.
By the early part of 1940 it was clear that the location in Dundee was not going to work in the long term. A new location was ultimately selected west of Worth Matravers on the south coast of England, a short distance from the ADRDE teams. The location had a number of advantages, including good views over the English Channel not unlike the ones they had at Bawdsey. However, there was also no infrastructure at the site, which had to be hurriedly prepared. As there was no real village at the site, the location is often referred to as Swanage, a small town a short distance to the east. The move took place in late May 1940, and further annoyance was created when the careful planning for the move was upset with the AI team arrived first. On arrival, what was AMES was renamed again as the Ministry of Aircraft Production Research Establishment (MAPRE). It was established as the central research group for RAF applications of radar. The name was once again changed to the Telecommunications Research Establishment (TRE) in November 1940.
Малверн
Осы техникалық жетістіктермен қатар, 1939 жылдың басында Ішкі қауіпсіздік министрлігі әуе шабуылы қаупі туындаса, "үкіметтің маңызды функцияларын Лондоннан эвакуациялау" жоспарын әзірледі. Малвернде Министрліктің өзі үшін жер сатып алынды. Бұл жер толық дамытылмағанмен, қорғаныс шенеуніктеріне жақсы таныс болды. Әуе министрлігі билікті иеленіп, алдын ала құрастырылған бір қабатты ғимараттарда орналасқан Сигналдық оқу орталығын пайдалануға берді. 1942 жылдың мамыр айында осы жерде жүк көліктеріне орнатылатын ерте ескерту радиолокаторларын жасау үшін Радар зерттеу және дамыту мекемесі (RRDE) құрылды. 1942 жылдың ақпан айының екінші аптасында неміс линкорлары «Шарнхорст» және «Гнейзенау» Бресттен Каналға қашып өтті. Олар Англия арнасына жеткенше анықталмады, себебі неміс құрлық әскерлері бірнеше апта бойы британдық радарларға кедергі келтіруді күшейтіп келген. Британдық басшылығы бұл оқиғаның орын алып жатқанын сезбеді. Осыдан кейін Лорд Маунтбеттен мен Уинстон Черчилль Ле-Хавр маңындағы Бруневальдегі неміс радар станциясына шабуыл жасау жоспарын бекітті. Шабуыл тобының құрамында ТРЭ-ден Д. Х. Прайст болды. Бруневаль шабуылы (коды «Biting» операциясы) неміс «Вюрцбург» радар жүйесі мен радар операторын қолға түсірді. Олар ТРЭ-ге жеткізілді. Келесі апталарда британдық билік немістердің де осылай жауап қайтаратынынан алаңдады. Мамыр айында неміс парашюттік батальонының Ла-Манш арқылы келгені туралы хабарламалар түскен соң, ТРЭ қызметкерлері бірнеше сағат ішінде Свандж орнынан көшіп кетті. Бұрынғы Телекоммуникациялық зерттеу мекемесі Малвернге көшіп, Малверн колледжінің ғимараттарына орналасты, ол тәуелсіз ұлдарға арналған пансиондық мектеп еді. Бұл шұғыл түрде жүзеге асырылған көші-қон туралы Реджинальд Джонс өзінің «Ең құпия соғыс: Британдық ғылыми барлау 1939-1945» кітабында толыққанды сипаттаған. Соғыс аяқталғаннан кейін ТРЭ Малверн колледжінен Корольдік теңіз күштерінің оқу мектебі – HMS Duke-қа көшіп, Барнардс Грин аймағына жақын, Сент-Эндрюс жолындағы шамамен бір шақырым қашықтықтағы оқу орталығына орналасты.
In parallel with these technical developments, the Ministry of Home Security developed a plan, early in 1939, "to evacuate the critical functions of government out of London" if a threat of air raids developed. A site was purchased in Malvern for the Ministry itself. Although it was not developed, the location had become well known to defence officials. The Air Ministry acquired jurisdiction, and used the site for a Signals Training Establishment, housed in prefabricated one storey buildings. In May 1942, the Radar Research and Development Establishment (RRDE) was set up on the site, to develop truck mounted early warning radars. In the second week of February 1942, the German battleships Scharnhorst and Gneisenau escaped from Brest in the Channel Dash. They were undetected until well into the English Channel because German ground forces had gradually increased the jamming of British radar over a period of weeks. The British command had not realized this was happening. In the aftermath, Lord Mountbatten and Winston Churchill approved plans for a raid on the German radar station at Bruneval, near Le Havre. The landing party included D. H. Priest, of TRE. The Bruneval raid (code named Operation Biting) captured a German Würzburg radar system and a radar operator. These were taken to TRE. During the weeks that followed, the British authorities became concerned that the Germans would retaliate in kind. When intelligence reported the arrival of a German paratroop battalion across the Channel in May, the staff of TRE pulled out of the Swanage site in a period of hours. The former Telecommunications Research Establishment moved to Malvern, taking up residence in the buildings of Malvern College, an independent boys' boarding school. The move, which was carried out in great urgency, is described in detail by Reginald Jones in his book Most Secret War: British Scientific Intelligence 1939 1945. At the end of the war TRE moved from Malvern College, to HMS Duke, a Royal Navy training school, about a mile away in St. Andrews Road adjacent to the area of Barnards Green.
Радио навигация
Радио-навигациялық (навигациялық сәуле) жүйелері ұшақтармен қабылданатын импульсті радио сәулелерін таратуға негізделген. Р. Диппи GEE (сондай-ақ AMES 7000 типті деп аталады) радио-навигациялық жүйесін TRE-де құрастырды, онда ол бомбалау шабуылдарының дәлдігін арттыруға мүмкіндік беретін қуатты құралға айналды.
Radio navigation (navigational beam) systems are based on the transmission of pulsed radio beams that are detected by aircraft. R. J. Dippy devised the GEE (also called AMES Type 7000) radio navigation system at TRE, where it was developed into a powerful instrument for increasing the accuracy of bombing raids.
Радиошашырау
Радио навигацияға қарсы шара – кедергі тудыру болды. Р. В. Джонс MI6 ғылыми кеңесшісі болды және ТРЭ қызметкерлері онымен тығыз жұмыс істеді, "сәулелер шайқасы" деп аталған жағдайда, жаудың түнгі бомбалау шабуылдарын жүргізу қабілетін шектеу үшін Люфтваффе навигациялық сәуле технологиясына қарсы күресті. Роберт Кокберн TRE-де Jostle IV радио кедергі жасау құрылғысын жасады – ол Еуропада қолданылған ең қуатты кедергі құрылғысы. 2 кВт қуаттылығымен ол 32-48 МГц жиілігінен жоғары барлық VHF таратуларын тоқтатуға қабілетті. Дегенмен, өзінің герметикалық контейнерінде (ішкі жоғары кернеуде доға пайда болуын болдырмау үшін), ол үлкен және 600 фунт салмақта болғандықтан, No. 100 тобы RAF қолданған Boeing Fortress бомба тасу бөлімінің барлық кеңістігін алып жатты. Жоғары қуатты трансляциялық қуатының салдарынан, сынақ ұшулары Исландия маңында жүргізілуі керек болды, әйтпесе кедергі үлкен аумақта белгіленген жиіліктердің барлығын тоқтатып қана қоймай, сонымен қатар немістерге кедергі жүйесінің жақын арада келуі туралы ескерту берер еді.
The counter measure to radio navigation was jamming. R. V. Jones was the MI6 science advisor and TRE staff worked closely with him, in countering the Luftwaffe's navigational beam technology to hamper the enemy's ability to do pinpoint night bombing raids in what has become known as the "battle of the beams". Robert Cockburn of the TRE was responsible for the development of the Jostle IV radio jammer the most powerful jammer device used over Europe. At 2 kW output it could block all VHF transmissions over 32 48 MHz. However, enclosed in its own pressurised container, (to prevent arcing of the high voltages inside), it was large and at 600 lb took up the entirety of the bomb bay of the Boeing Fortresses used by No. 100 Group RAF. Due to the high transmitter power, test flights had to be carried out in the vicinity of Iceland, otherwise the jamming would have blanked out all frequencies in the specified range, over a large area, as well as giving the Germans warning of the impending arrival of a jamming system.
Радар
Соғыс кезінде қорғаныс және шабуылдық операциялар үшін радарды дамыту ең маңызды мәселе болды. Алғашқы жұмыстар түнгі күресшілерде тасымалданатын және қараңғыда жау ұшақтарын табуға арналған әуедегі ұшып түсіру радары (АИ) бойынша жүргізілді, өйткені Ұлыбритания жақын арада «Блитцке» тап болады. Алғашқы сынақтар 1936 жылдың 7-сінде Handley Page Heyford және кейін Avro Anson ұшақтарында, сол кездегі Аэронавтикалық зерттеулер комитетінің төрағасы Генри Тизардтың ұсынысы бойынша жүргізілді. Бастапқыда пайдаланылған ұшақтар Bristol Blenheims болды, содан кейін AI жабдықталған Turbinlite Douglas Havoc Hawker Hurricanes-пен жұптастырылды, бірақ кейін Bristol Beaufighter таңдалды, одан кейін де Havilland Mosquito RAF-тың стандартты түнгі күресшісіне айналды. АИ-дың бастапқы нұсқалары метрлік толқын ұзындығында болды, антенналар жебе тәрізді немесе дипольдік болды, ал кейінірек сантиметрлік нұсқалар ағымдағы мұрындық радиологының астында орналасқан айналмалы параболалық антеннаны пайдаланды. Әуедегі ұшып түсіру радарі бастапқы AI Mk I нұсқасынан Panavia Tornado-да қолданылған AI Mk 24 Foxhunter-ге дейін жетілді. Параллель жұмыс теңізде U- қайықтарын іздеу үшін жағалау командасының ұшақтары үшін Ауадан-бетке радар (ASV) бойынша жүргізілді, бастапқыда ASV-нің ерте нұсқасымен жабдықталған Lockheed Hudson қолданылды. Жаңа жабдықтың табысы Vickers Wellington және Sunderland ұшатын қайықтарына жабдықты орнатуға әкелді, ертедегі метрлік толқын ұзындығындағы ASV жабдықталған түрлері артқы фюзеляждың жоғарғы және бүйірлерінде және қанаттардың астында "Стиклбек" антенналарының жіберу және қабылдау тізімін алып жүрді. Кейіннен сантиметрлік толқын ұзындығындағы H2S нұсқасы қолданылды. ASV жабдықталған Wellington, Sunderland, Catalina және Liberator сияқты ұшақтар Одақтастар үшін Атлант шайқасын жеңуге маңызды үлес қосты. ASV жабдықталған Fairey Swordfish және Fairey Barracudas әуе кемелерінде тасымалданды, Swordfish кішкентай эскорт кемелерінен ұшырылды, онда олар Солтүстік Атлант мұхитындағы көптеген конвойлар үстінен қолданылғанда бағалы суастына қарсы күш құрады. Oboe соқыр бомбалау жүйесін TRE-дегі Фрэнк Джонс, Royal Aircraft Establishment-тегі Алек Ривзбен бірлесіп жобалады. 109-шы эскадрильяның Mosquito ұшақтарына Oboe транспондерлері орнатылды, олар құрылғыны Pathfinder Force құрамында пайдалануды дамытты. Mosquito таңдалды, өйткені ұшақта орнатылған транспондер құрылғысы үлкен болмады және оны пайдалану үшін ұшақты тура және тегіс бағытта 10 минут ұшу қажет болды. Осыған байланысты, ұсталмау үшін жылдамдық маңызды болды. Сонымен қатар, Mosquito 30 000 фут биіктікке жете алатын, бұл құрылғыны континентте қолдануға болатын аумақты кеңейтті. H2S радарі жаңадан дамытылған қуыс магнитронды пайдаланды. Оны RAF бомбалаушылары түнгі және кез келген ауа райындағы бомбалау үшін жердегі нысаналарды анықтау үшін алып жүрді. Алғашқы сынақтар Handley Page Halifax ұшағымен жүргізілді және кейбір қиындықтарға қарамастан, жабдық кейіннен Halifax, Short Stirling және Avro Lancaster ұшақтарында стандартты жабдыққа айналды. Ол соғыстан кейінгі Vickers Valiant, Avro Vulcan, Handley Page Victor және ағылшын Electric Canberra бомбалаушы нұсқаларына да орнатылды. H2S-тің соңғы түрі H2S Mk 9 1982 жылғы Фолкленд соғысына дейін Vulcan ұшақтарында қолданылып келді. С. Э. Уинн Уильямс осы навигациялық радарлармен жұмыс істеді, бірақ Блетчли Парктегі криптографиялық жұмысқа ауыстырылды. Автоматты қаруды орнату мұнарасы (AGLT) - бомбалаушылардағы ұшақтардың шабуылдарына қарсы ұшақтардың қарушылары қолданған әуедегі радар. Оны Филип Ди жобалап, Алан Ходжкин дамытты. Бұл құрылғы мұнаралы қарушының нысананы көрмей-ақ атуына және оны жоюына мүмкіндік берді. "Village Inn" кодолық атымен танылған AGLT бірнеше Lancaster және Halifax ұшақтарына орнатылды және соғыс кезінде пайдаланылды, сондай-ақ кейбір соғыстан кейінгі Avro Lincoln ұшақтарына орнатылды. Радарлық оқытушыларды Джеффри Даммер жобалап, дамытты. Уинстон Черчилльтің радарды дамытуға және енгізуге берген басымдығын сэр Бернард Ловелл былай сипаттады: Күн сайын сэр Роберт Ренвик Ловеллге немесе Дие телефон соғып, «жаңалықтар бар ма, қандай да бір мәселелер бар ма?» деп сұрайтын, ал олар Ренвик Черчилльге тікелей қол жеткізе алатындықтан дереу шешілетін еді.
The development of radar for defensive and offensive operations was of paramount concern during the war. Early work was on Airborne Interception radar (AI) able to be carried in night fighters and used for locating enemy aircraft in the dark, as Britain was soon facing The Blitz. The first tests had been carried out as early as 1936 7 using a Handley Page Heyford and later an Avro Anson at the initial suggestion of Henry Tizard then Chairman of the Aeronautical Research Committee. Initial aircraft used operationally were Bristol Blenheims converted to fighters with belly gun packs, followed by a brief usage of the AI equipped Turbinlite Douglas Havoc paired with Hawker Hurricanes, but later the Bristol Beaufighter was chosen, followed by the de Havilland Mosquito which later became the standard RAF night fighter for the remainder of the war. Initial versions of AI were metric wavelength, the antennas being arrow shaped or dipoles, later centimetric versions used a rotating paraboloid aerial carried under a streamlined nose radome. Airborne Interception radar progressed from the initial AI Mk I version to the AI Mk 24 Foxhunter used in the Panavia Tornado. Parallel work was carried out on Air to Surface Vessel radar (ASV) for use by Coastal Command aircraft for hunting U boats at sea, initially using the Lockheed Hudson equipped with an early version of ASV. Success with the new equipment led to mounting the equipment onto Vickers Wellingtons and Sunderland flying boats, the early metric wavelength ASV equipped types carrying an array of transmitting and receiving "Stickleback" aerials on the rear fuselage top and sides and under the wings. Later a version of the centimetric wavelength H2S was used. ASV equipped aircraft such as the Wellington, Sunderland, Catalina and Liberator, made a substantial contribution to winning the Battle of the Atlantic for the Allies. ASV equipped Fairey Swordfish and Fairey Barracudas were carried on board aircraft carriers, the Swordfish being flown from the smaller escort carriers where they formed a valuable anti submarine presence when used over the numerous North Atlantic convoys. The Oboe blind bombing system was designed and developed by Frank Jones at TRE in collaboration with Alec Reeves at the Royal Aircraft Establishment. Oboe transponders were fitted to Mosquitoes of 109 Squadron, which developed the use of the device as part of the Pathfinder Force. The Mosquito was chosen because the transponder device mounted in the airplane was not large, and its use required the aircraft to fly for 10 minutes on a straight and level course. That being the case speed was essential to avoid being intercepted. In addition, the Mosquito could reach 30,000 feet altitude, and this improved the range across the continent that the device could be used over. The H2S radar used the newly developed cavity magnetron. It was carried by RAF bombers to identify ground targets for night and all weather bombing. Initial trials were with a Handley Page Halifax and despite setbacks the equipment later became a standard fitting on Halifaxes, Short Stirlings and Avro Lancasters. It was also fitted to the post war Vickers Valiant, Avro Vulcan, Handley Page Victor, and bomber versions of the English Electric Canberra. H2S in its final form of H2S Mk 9 was still being used on Vulcans as late as the 1982 Falklands War. C. E. Wynn Williams worked on these navigational radars, but was transferred to cryptographic work at Bletchley Park. The Automatic Gun Laying Turret (AGLT) was an airborne radar used in bombers by the gunners against attack by fighter planes. It was designed by Philip Dee and developed by Alan Hodgkin. The device allowed a turret gunner to fire at and hit a target without ever needing to see it. Known by the codename 'Village Inn', the AGLT was installed in a number of Lancasters and Halifaxes and used operationally during the war, and was also fitted on some post war Avro Lincolns. Radar trainers were designed and developed by Geoffrey Dummer. The priority that Winston Churchill placed on the development and deployment of radar is described by Sir Bernard Lovell: Every day Sir Robert Renwick would phone Lovell or Dee, asking "any news, any problems" [and these would be] dealt with by Renwick's immediate access to Churchill.
Басқа жұмыстар
Радарды бұзу технологиясын Роберт Кокберн жасады. Нәтижесінде пайда болған құрылғылар, мысалы, Mandrel, Carpet, Piperack және Jostle, No. 100 топ RAF радиоэлектрондық қарсы шаралар мен ЭКМ мақсатында неміс түнгі әскерлеріне қарсы қолданылды, олар RAF-тың Германияға түнгі шабуылдарына кедергі келтірді. Джеффри Даммердің басшылығымен радар дисплейлері үшін катодтық сәулелі түтіктер мен түрлі электрондық компоненттер жасалды. Ұшу симуляторларын А. М. Уттли әзірледі. Электрондық компьютерлік жүйелерді Филип Вудвард жасады. 1942 жылы штат 2000 адамды құрады; 1945 жылы электроника өндірісінің өсуі штат санын шамамен 3500 адамға дейін арттырды.
Radar jamming was developed by Robert Cockburn. The resulting devices, such as Mandrel, Carpet, Piperack, and Jostle, were carried or used by aircraft of No. 100 Group RAF for radio countermeasures and ECM purposes to combat the increasing German night fighter force then opposing the RAF night attacks on Germany. Cathode ray tubes, for radar display, and a variety of electronic components were developed under direction of Geoffrey Dummer. Flight simulators were developed by A. M. Uttley. Electronic computer systems were developed by Philip Woodward. In 1942 the staffing level was about 2000 people; by 1945 increased electronics production had increased this number to around 3500 staff.
Орынбасар ұйымдар
1953 жылы ТРЭ Радар зерттеу және әзірлеу орталығымен біріктіріліп, Радар зерттеу орталығы құрылды. 1957 жылы ол Корольдік радар орталығы деп аталды. 1976 жылы Армияның сигналдар зерттеу және дамыту орталығы (SRDE) Малвернге көшкен кезде ол Корольдік сигналдар және радар орталығы болды. 1991 жылдың сәуір айында ол Қорғаныс ғылыми-зерттеу агенттігінің (DRA) құрамына кірді. 1995 жылдың сәуір айында Қорғаныс ісін бағалау және зерттеу агенттігі (DERA) деп қайта аталды. 2000 жылдың шілдесінде ол жеке сектордағы QinetiQ компаниясы және толық мемлекеттік меншіктегі Қорғаныс ғылымы және технология зертханасынан (Dstl) тұратын екі ұйымға бөлінді.
TRE was combined with the Radar Research and Development Establishment in 1953 to form the Radar Research Establishment. This was renamed the Royal Radar Establishment in 1957. It became the Royal Signals and Radar Establishment in 1976 when the Army Signals Research and Development Establishment (SRDE) moved to Malvern. It was made part of the Defence Research Agency (DRA) in April 1991. This was renamed Defence Evaluation and Research Agency (DERA) in April 1995. In July 2000 it was split into two entities comprising the private sector company QinetiQ, and the wholly government owned Defence Science and Technology Laboratory (Dstl).