Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының баллистикалық зымыранға қарсы зымырандарды ұшыру алаңы
U. S. Army anti ballistic missile launch site
Фэрбенкс, Аляска қаласына жақын орналасқан әскери база
the military base near Fairbanks, Alaska
Форт Грили – Аляска штатының Фэрбенкс қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 100 миль (161 км) жерде орналасқан баллистикалық зымыранға қарсы зымырандарды ұшыру алаңы. Бұл сонымен қатар, "Суық аймақтарды сынау орталығының" (CRTC) орналасқан жері, себебі Форт Грили Аляскадағы ең суық аймақтардың бірі болып табылады және маусымға байланысты суық, тым суық және қоңыржай ауа-райы жағдайында сынақтар жүргізе алады. Ол генерал-майор Адольф Грилидің құрметіне аталған. Кодиак аралында бұрын Грили бекінісі болған.
Fort Greely is a United States Army launch site for anti ballistic missiles located about 100 mile (161 km) southeast of Fairbanks, Alaska. It is also the home of the Cold Regions Test Center (CRTC), as Fort Greely is one of the coldest areas in Alaska, and can accommodate cold, extreme cold, and temperate weather tests depending on the season. It is named in honor of Major General Adolphus Greely. There was an earlier Fort Greely on Kodiak Island.
Алғашқы жылдары
Лагерь 1942 жылы Биг-Делта армиясының әуе алаңы ретінде құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Аляска тас жолы Канаданың Британ Колумбиясы Доусон-Крик қаласындағы жолды Аляскадағы Ричардсон тас жолымен байланыстыру үшін салынды, оның ұзындығы 1423 миль (2290 км) құрады. Аляска тас жолы Ричардсон тас жолымен Дельта қиылысында кездесті, бұл қазіргі Форт Грилиден Ричардсон тас жолының бойымен солтүстікке қарай 5 миль (8 км) қашықтықта орналасқан. АҚШ базаны Германия мен Жапонияға қарсы күресу үшін Кеңес Одағына әуе кемелері мен жабдықтарды жіберуге пайдаланды, бұл жабдықтар Ұлыбританиядан жалға алынған арнайы бағдарлама арқылы Аляска арқылы және Кеңес Одағының Солтүстік-Шығысына жеткізілді. Кейіннен базаның атауы Ален әскери әуе алаңы деп өзгертілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Форт Грили әуе алаңының оңтүстігіне салынды. Әскери қызметкерлердің балалары үшін мектеп салынды, онда барлық сыныптар үшін сабақтар өтілді. Мектеп "Маунт Хейс мектебі" деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Соғыс министрлігі американдық әскердің кез келген суықта өмір сүре және жұмыс істей алуы керек деген шешімге келді. Бұл шешім жауынгерлік тәжірибе мен болашақтағы халықаралық міндеттемелерге байланысты болды. Сондықтан, АҚШ армиясының жабдықтарын суық аймақта сынау үшін топтар құрылды. 1946 және 1947 жылдарының қыстарында "Фригид" және "Вилливау" топтары Аляскаға жіберілді. Осыған байланысты сынақ тобы "Фрост" 66-шы бронетанкті полктің бөлімдерін қамтыды және шамамен бір уақытта Висконсин штатындағы Маккой лагерінде сынақтардан өтті.
The camp was established in 1942 as Big Delta Army Air Field. During World War II, the Alaska Highway was built to connect a road in Dawson Creek, British Columbia, Canada with the Richardson Highway in Alaska, a distance of 1,423 miles (2290 km). The Alaska Highway met the Richardson Highway at Delta Junction, five miles (8 km) north on the Richardson Highway from what is now Fort Greely. The United States used the base to help the Soviet Union fight Germany and Japan by sending airplanes and supplies authorized by the Lend lease act through Alaska and into the Soviet Far East. The name was later changed to Allen Army Airfield. After World War II, Fort Greely was built south of the airfield. A School for Children of troops stationed at the facility was built with Class instruction for all grades. The School was named "Mount Hayes School". After World War II, the War Department decided that an American soldier must be able to live and operate in any degree of cold. This decision was based on experience gained in combat and predictions of future possibilities for international obligations. A group of task forces was therefore organized to test U. S. Army equipment in the cold. Task Force Frigid and Task Force Williwaw were dispatched to Alaska during the winters of 1946 and 1947. A related trial unit, Task Force Frost, incorporated elements of the 66th Armored Regiment and underwent tests in Camp McCoy, Wisconsin at roughly the same time.
Үйренуге кірісу
Тапсырма тобының қызметкерлері жинаған ақпарат және деректер бастама болды, бірақ қызметкерлерді тасымалдауға, қысқа мерзімге сынақтар жүргізу үшін жайластыруға, содан кейін келесі жылға дейін жиналып кетуге уақыт кетті. Көшіп-қону шығындары соңғы есептерде ескерілді. Есептерге қатысты сұрақтар туындағанда, оларға жауап беретін адам болмады, себебі тапсырма тобы таратылған еді және қызметкерлер өздерінің бөлімшелеріне қайтып келді. Бұл тапсырма тобының басты кемшіліктеріне сынақ алаңдарында бөлімшелерді құруға жеткіліксіз уақыт, қызметкерлер мен жабдықтарды бейімдеу кезеңінің болмауы және үзіліссіздіктің жоқтығы кірді. Осы нәтижелерге сүйене отырып, "Ішкі аймақта" орналасқан барлық "Армиялық далалық күштер кеңестерін" ұсынылатын тұрақты сынақ ұйымын құру ұсынылды. 1949 жылы Армия департаменті Аляскадағы Биг-Дельта әуе базасында (қазір Форт-Грили деп аталады) Арктикалық сынақ бөлімін құруды бұйырды. Ұйымның негізгі құрамы 1949 жылдың наурыз айында Кентукки штатындағы Форт-Нокста әр "Армиялық далалық күштер кеңесінен" қызметкерлерді ауыстыру арқылы іске қосылды. Ұйым 1949 жылдың шілдесінде Аляскаға көшірілді және сынақ операциялары басталды. Біраз уақыттан кейін ұйымның атауы Арктикалық оқу орталығы болып өзгертілді. 1957 жылы ол Армиялық Арктикалық сынақ кеңесі болып қайта аталды, оның міндеті Армияның барлық далалық жабдықтарын Арктикалық жағдайларда сынау болды. 1955 жылдан бастап Форт-Грили және оның төңірегіндегі кең аумақ (Ішкі істер министрлігінен алынған) бұрынғы Кеңес Одағымен суық соғыс кезінде суық ауа райындағы жағдайға дайындалу үшін әскерлерді оқыту үшін пайдаланылды. 1960 жылдардың басында Армия Форт-Грилиде SM 1A ядролық электр стансасын салды, ол Армияның ядролық энергия бағдарламасының бір бөлігі болды және Антарктидада, Гренландияда, Панама каналы аймағында, Вирджинияда және Вайомингте ұқсас стансалар салынды. Форт-Грилидегі алғашқы операторлар әскери кіші офицерлер болды, бірақ кейіннен азаматтық қызметкерлер жұмысқа алынды. Станса 1972 жылға дейін жұмыс істеді. 1962 жылдың тамызында Армияны қайта ұйымдастыру нәтижесінде Арктикалық сынақ кеңесі екінші дәрежелі қызмет ретінде құрылды және АҚШ Армиясының сынақ және бағалау бас басқармасының (TECOM) бағынысына берілді. Кейіннен кеңес Арктикалық сынақ орталығы болып аталды және Аляскадағы Ғылыми-зерттеу және әзірлеме кеңсесін, Техникалық қызметтерді сынау қызметін және Базалық жабдықты сынау бөлімін, барлығы Аляскадағы Форт-Уэйнрайтте орналасқан, сондай-ақ Форт-Грилидегі Химиялық корпустың сынақ қызметін қосты. 1976 жылы АҚШ Армиясының Арктикалық сынақ орталығы АҚШ Армиясының суық аймақтар сынақ орталығы болып қайта аталды.
The information and data collected by task force personnel was a beginning, but it took time for men to be transported, to set up quarters for a short period of actual testing, and then pack up and leave until the next year. The expense of moving in and out was taken into consideration when the final reports were filed. When questions arose concerning the reports, there was no one available to answer them, for the task forces had been disbanded, and the personnel returned to their home units. The major shortcomings of these task forces included having insufficient time to establish units on test sites, the lack of acclimatization period for both personnel and equipment and a lack of continuity. Based on these results, it was recommended that a permanent test organization be established, with test groups representing each of the "Army Field Force Boards" located in the "Zone of the Interior." In 1949, the Department of the Army ordered the organization of the Arctic Test Branch at Big Delta Air Force Base, Alaska (now known as Fort Greely). A cadre for the organization was activated at Fort Knox, Kentucky, in March 1949, by the transfer of personnel from each of the "Army Field Force Boards." The organization moved to Alaska in July 1949 and test operations were initiated. Shortly thereafter, the organization name was changed to the Arctic Training Center. In 1957, it was renamed the U. S. Army Arctic Test Board, with the mission of conducting Arctic service tests of all Army field equipment. From 1955, Fort Greely and a huge tract of land around it (withdrawn from the Department of the Interior) were used for training soldiers for cold weather combat during the Cold War with the former Soviet Union. In the early 1960s, the Army built a nuclear electrical power plant, SM 1A, at Fort Greely as part of the Army Nuclear Power Program, which built similar operational plants in Antarctica, Greenland, the Panama Canal Zone, Virginia, and Wyoming. The initial operators at Fort Greely were military NCOs, but civilians were later hired. The plant operated until 1972. In August 1962, as a result of the reorganization of the Army, the Arctic Test Board was established as a Class II activity and placed under the command of the U. S. Army Test and Evaluation Command (TECOM). The Board was later renamed the Arctic Test Center and expanded to absorb the Research and Development Office, Alaska, the Technical Services Test Activity, and the General Equipment Test Branch, all located at Fort Wainwright, Alaska, and the Chemical Corps Test Activity at Fort Greely. In 1976, the U. S. Army Arctic Test Center was renamed the U. S. Army Cold Regions Test Center.
Қазіргі заман
1991 жылы Кеңес Одағының ыдырауымен «Суық соғыс» аяқталғаннан кейін, Форт-Грилидегі әскерилердің саны азайтылды. 1995 жылы Форт Грилидегі операцияларды ақша үнемдеу мақсатында тағы да қысқарту жоспарланды. Орналасқан жерде тек «Суық аймақтар» сынақ орталығы (CRTC) және коммуналдық қызметтер сақталуға тиіс болды. Посттың көп бөлігі жабылуға жатты, ал бір кезде бас пост жеке түрме ретінде пайдалану үшін Дельта-Джанкшн қаласына берілуі мүмкін еді. Бірақ түрме жобасы іске аспады. 2001 жылы Солтүстік соғыс оқу орталығы мен Суық аймақтар сынақ орталығының бас кеңсесі жақын орналасқан Форт-Уэйнрайтқа көшірілді. Әртүрлі оқу полигондары да Форт-Уэйнрайтқа беріліп, Доннели оқу аймағы деп аталды. Командасы көшіп кеткенімен, CRTC Форт-Грилиде жұмысын жалғастырды. Солтүстік соғыс оқу орталығы Black Rapids оқу-жаттығу кешенінде де жұмысын жалғастырды. АҚШ Баллистикалық ракеталарға қарсы шарттан шығатынын мәлімдегеннен кейін, Форт Грили Жерге орналасқан орта траекториялық қорғаныс жүйесі үшін таңдалды. 2002 жылдың жазынан бастап АҚШ үкіметі Форт Грилидегі зымыранға қарсы қорғаныс нысанын салуға кірісті, 2010 жылға дейін барлығы 25-30 дана баллистикалық ракета орналастыруды жоспарлады. Сонымен қатар, Зымыранға қарсы қорғаныс бас қолбасшылығы Форт Грилиге басшылықты алды, армияның тікелей бақылауын тоқтатып, армия жақын маңдағы Доннели оқу аймағын бақылауда қалдырды. 2005 жылы CRTC бас кеңсесі Форт-Уэйнрайттан Форт-Грилиге қайта көшірілді. Сынақ жұмыстары Болио көлінің кешенінде (қазір Форт-Уэйнрайт құрамында) орталықтандырылған, бірақ көптеген қолдау функциялары Форт Грилидің бас постында қалды. 2014 жылдың желтоқсанында Конгресс 2013 жылы жарияланған зымыран қорғанысын кеңейту аясында Форт Грилидегі ұстағыш ракеталардың санын 26-дан 40-қа дейін арттыру үшін 50 миллион доллар бекітті.
In 1991, when the Cold War ended with the collapse of the Soviet Union, the number of soldiers at Fort Greely was reduced. In 1995, operations at Fort Greely were slated for further reductions to save money. Only the Cold Regions Test Center (CRTC) and Public Works functions were to remain on the installation. Large portions of the post were to be closed and, at one point, the main post was to be turned over to the city of Delta Junction for use as a private prison. Ultimately, plans for the prison fell through. In 2001, headquarters for the Northern Warfare Training Center and Cold Regions Test Center were moved to nearby Fort Wainwright. Various training ranges were also transferred to Fort Wainwright and renamed Donnelly Training Area. Although its command moved, CRTC continued to operate from Fort Greely. The Northern Warfare Training Center also continued operations at Black Rapids Training Facility. After the United States announced that it would withdraw from the Anti Ballistic Missile Treaty, Fort Greely was selected as a site for the Ground Based Midcourse Defense system. Starting in the summer of 2002, the United States government began work on the missile defense installation at Fort Greely, planning to deploy a total of 25 to 30 anti ballistic missiles by 2010. Concurrently, the Missile Defense Command took command of Fort Greely, relinquishing direct Army control, while the Army retained control of the nearby Donnelly Training Area. In 2005, the CRTC headquarters was moved from Fort Wainwright back to Fort Greely. Though testing efforts remain centered at the Bolio Lake Range Complex – now part of Fort Wainwright – numerous support functions remain on Fort Greely's Main Post. In December 2014, Congress approved $50 million to increase the number of interceptor missiles at Fort Greely from 26 to 40 as part of a missile defense expansion announced in 2013.
Солтүстік Кореяның зымыраннан қорғаныс жүйесі
Солтүстік Кореяның континентаралық баллистикалық зымырандар бағдарламасын дамытуын жалғастыруына байланысты, Форт Грили кеңейтілуі мүмкін. Форт Грили қазіргі уақытта АҚШ-тың баллистикалық зымыранға қарсы зымырандарды орналастырған екі нысанының бірі болып табылады және ол Солтүстік Кореядан құрама Штаттарға дейінгі ұлы шеңбер жолына жақын орналасқан. Алясканы және АҚШ-тың батыс жағалауын Солтүстік Кореяның болуы мүмкін шабуылдарынан қорғау үшін оның қабілеттерін кеңейту қажет болуы мүмкін.
With the continued development of an intercontinental ballistic missile program by North Korea, Fort Greely may be slated for an expansion. Fort Greely is currently one of the two U. S. sites housing anti ballistic missile interceptor missiles, and it is near the Great circle line from North Korea to the contiguous United States. Expansion of its capabilities may be required to protect Alaska and the West Coast of the United States from possible North Korean attacks.