Рик Страссман: Психоделикалық зерттеулер және «Рух молекуласы»
Rick Strassman
Рик Страссман – АҚШ психиатры, DMT зерттеушісі. «DMT: Рух молекуласы» авторы, галлюциногенді заттар туралы алғашқы зерттеулер авторы. Психоделикалық зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дәрі-дәрмек зерттеушісі Рик Страссман – Нью-Мексико университетінің медицина мектебінде психиатрия бойынша американдық клиникалық доцент. Ол Калифорния университетінің Сан-Диего қаласындағы клиникалық психофармакология зерттеулерінде стипендия алған және Нью-Мексико университетінде он бір жыл бойы психиатрия профессоры болды. 20 жылдық үзілістен кейін, Страссман АҚШ-та психоделикалық, галлюциногендік немесе энтеогендік заттармен адамдарға жасалған зерттеулерді жүргізген алғашқы адам болды, оның зерттеуі N,N диметилтриптаминге, басқаша айтқанда DMT-ге қатысты. Ол сонымен қатар «DMT: The Spirit Molecule» кітабының авторы, онда DMT және оның басқа да тәжірибелік зерттеулерінің академиялық нәтижелері қорытындыланған, сондай-ақ осы зерттеулерге негізделген автордың жеке ойлары мен қорытындылары келтірілген.
American drug researcher
Rick Strassman is an American clinical associate professor of psychiatry at the University of New Mexico School of Medicine. He has held a fellowship in clinical psychopharmacology research at the University of California San Diego and was Professor of Psychiatry for eleven years at the University of New Mexico. After 20 years of intermission, Strassman was the first person in the United States to undertake human research with psychedelic, hallucinogenic, or entheogenic substances with his research on N,N dimethyltryptamine, also known as DMT. He is also the author of DMT: The Spirit Molecule, which summarizes his academic research into DMT and other experimental studies of it, and includes his own reflections and conclusions based on this research.
Өмірі және білімі
Страссман 1952 жылдың 8 ақпанында Лос-Анджелесте консервативті еврей отбасында дүниеге келген. Ол 1969 жылы Ван-Ньюс қаласындағы Улисс С. Грант орта мектебін бітірген. Стэнфорд университетіне ауысудан бұрын екі жыл бойы Клермонттағы Помона колледжінде зоологияны оқыды, ол 1973 жылы биологиялық ғылымдар саласында кафедралық құрметпен бітірді. Ол Стэнфордта зертханалық зерттеулерді жалғастырды, содан кейін Нью-Йорктегі Ешива университетінің Альберт Эйнштейн медицина колледжіне түсті, онда психиатрия саласында кафедралық құрметпен М.D. дәрежесін алды. Ол Калифорния университетінде, Дэвис қаласында жалпы психиатрия бойынша ординатурасын бастады, онда 1981 жылы үздік түлек ординатор үшін Сандоз сыйлығын алды. 1982-1983 жылдары Калифорния университетінің Сан-Диего қаласындағы клиникалық психофармакология зерттеулерінде феллоу болып оқыды. Содан кейін ол 1984 жылы Альбукеркидегі Нью-Мексико университетінің медицина мектебінде психиатрия кафедрасының доценті болмай тұрып, UC Davis медициналық орталығының психиатрия кафедрасының клиникалық факультетінде қызмет етті. UNM-де Страссман эпифиз безінің қызметін зерттеді. Оның зерттеу тобы адамдарда мелатониннің алғашқы рөлін анықтады. 1991 жылы психиатрияның клиникалық доценті атанды. Ол психофармакология, неврология, психиатрия, нейроэндокринология және нейропсихофармакология салаларында 40-тан астам рецензияланған ғылыми мақала жариялады.
Strassman was born in Los Angeles, California, on February 8, 1952, to a Conservative Jewish family. He graduated from Ulysses S. Grant High School in Van Nuys in 1969. He studied zoology at Pomona College in Claremont for two years before transferring to Stanford University, where he graduated with departmental honors in biological sciences in 1973. He continued laboratory research at Stanford before attending Albert Einstein College of Medicine of Yeshiva University in New York, where he graduated with an M. D. with departmental honors, specializing in psychiatry. He began his general psychiatry residency at the University of California, Davis, where he received the Sandoz Award for outstanding graduating resident in 1981. From 1982 to 1983, he trained as a fellow in clinical psychopharmacology research at the University of California, San Diego. He then served on the clinical faculty in the psychiatry department at UC Davis Medical Center, before becoming an assistant professor in the psychiatry department at the University of New Mexico School of Medicine in Albuquerque in 1984. At UNM, Strassman researched the function of the pineal gland. His research group documented the first known role of melatonin in humans. He became clinical associate professor of psychiatry in 1991. He has published over 40 peer reviewed scientific articles on psychopharmacology, neurology, psychiatry, neuroendocrinology and neuropsychopharmacology.
Даму биологиясы зерттеулері
Стэнфордта студент болып оқыған кезінде Норман К. Весселстің даму биологиясы зертханасында жұмыс істей отырып, Страссман жартылай қатты агар матрицасында суспензияланған эмбрионалды құс дорсальды тамыр ганглион нейрондарын өсірудің жаңа моделін әзірледі, бұл өсу үлгілерін үш өлшемді түрде бағалауға мүмкіндік берді. Осы модельді қолданып, ол осы жасушалардың жетекші шетінің кездейсоқ емес өсу үлгісін анықтады.
As an undergraduate at Stanford, working in the developmental biology laboratory of Norman K. Wessells, Strassman developed a new model for growing embryonic avian dorsal root ganglion neurons, suspended in a semi solid agar matrix, thus allowing three dimensional assessment of growing patterns. Using this model, he discovered a nonrandom pattern of growth of the leading edge of these cells.
Мелатонинді зерттеу
Страссманның сананың өзгерген күйлерінің адам биологиясына деген қызығушылығы оны 1980 жылдары эпифиздің мелатонин гормонын зерттеуге жетеледі, сол кезде оның психоактивті әсерлеріне қатысты ұсыныстар болған. Бұл зерттеу Нью-Мексико университетінің Альбукеркидегі Медицина мектебінде жүргізілді, онда ол психиатрия бойынша тұрақты доцент болды. Ол алғашқы болып мелатонинді түні бойы жарықпен басудың моделін жасады. Содан кейін ол жарық жағдайында эндогенді мелатонин деңгейін қайта жасайтын экзогенді мелатонин инфузиясының сәтті протоколын құрды. Түні бойы жарықпен мелатонинді басу, таңғы сағат 3-тен 4-ке дейін байқалатын дене температурасының қалыпты ең төменгі шегін төмендетті, бұл мелатонин деңгейінің ең жоғары шағы. Жарқылық жағдайда (эндогенді мелатонин басылғанда) эндогендік деңгейді қайта жасайтын мелатониннің экзогендік инфузиясы, қалыпты дене температурасының төменгі шегін қалпына келтірді. Бірақ мелатониннің психоактивті әсері тек ұйқы келтіретін болды, бұл оның болашақ жұмысында ДМТ-ға көңіл бөлгеніне себеп болды.
Strassman's interest in the human biology of altered states of consciousness led him to study the pineal gland hormone melatonin in the 1980s, at which time there were suggestive data regarding its psychoactive effects. This research took place at the University of New Mexico's School of Medicine in Albuquerque, where he became a tenured associate professor of psychiatry. He first developed a model of all night suppression of melatonin by all night bright light. He then established a successful exogenous melatonin infusion protocol that replicated endogenous melatonin levels in the bright light conditions. All night bright light suppression of melatonin suppressed the normal trough of body temperature seen between 3 4 a. m., the time of maximum melatonin levels. Exogenous infusion of melatonin, replicating endogenous levels in the bright light condition (in which endogenous melatonin was suppressed) reestablished the normal core body temperature trough. But melatonin's psychoactive effects were only sedative, leading him to focus on DMT in his future work.
ДМТ-ны зерттеу
1990 жылдан 1995 жылға дейін Страссман Нью-Мексико университетінде эксперименттік жағдайларда адам ағзасына әсерін зерттейтін N,N диметилтриптамин (ДМТ) зерттеуін жүргізетін, үкімет қаржыландырған клиникалық зерттеу тобын басқарды. Бұл зерттеулер оның бұрынғы мелатонин жөніндегі жұмыстарын жалғастырды. 1990-1995 жылдар аралығында Страссманның зерттеулері ДМТ-ның әсерін эксперименттік жолмен анықтауға бағытталған. ДМТ – жүздеген өсімдіктерде және зерттелген барлық сүтқоректілерде кездесетін күшті психоделикалық зат. Ол негізінен сүтқоректілердің өкпе тіндерінде түзіледі және серотонин мен мелатонинмен байланысты. Зерттеулерінің нәтижесінде Страссман ДМТ-ны "рух молекуласы" деп атады, себебі оның әсерлері діни тәжірибелерге тән көптеген белгілерді қамтиды, мысалы, көріністер, дауыстар, денеден шыққан сезім, күшті эмоциялар, жаңа түсініктер және терең маңыздылық сезімі. Жобаның бес жыл ішінде ол шамамен 400 доза ДМТ-ны 60 еріктіге енгізді. Страссман АҚШ-та 20 жылдан бері психоделикалық заттарды заңды түрде қолданған алғашқы адам болды, ал оның зерттеулері "психоделикалық қайта жанданудың" басталуы ретінде қарастырылды, оның нәтижесінде көптеген психоделикалық қосылыстар 1970 жылдардың басынан бері алғаш рет ғылыми тұрғыдан зерттеле бастады. Страссман ДМТ-ның биологиялық және психологиялық әсерлерін алғашқы доза-жауап зерттеулерінде сипаттады, бұл әсерлер орталық және/немесе шеттік серотонин рецепторларының белсенділігімен сәйкес келеді. Оның тобы психологиялық әсерлерін және жаңа бағалау шкаласының алдын ала нәтижелерін сипаттайтын қосымша мақала жариялады, ол Галлюциногендік бағалау шкаласы (HRS) деп аталды. Зерттеушілер HRS-ті әртүрлі психоактивті заттардың психологиялық әсерлерін өлшеу үшін сезімтал және нақты құрал ретінде кеңінен қабылдады, 2015 жылдың ортасына қарай оның қолданылуын көрсететін 45-тен астам мақала жарияланды. Келесі зерттеу ДМТ-ның бірнеше рет, жақын аралықта қолданылған дозаларының психологиялық әсеріне төзімділік жоқтығын көрсетті, бұл оны классикалық психоделикалық заттардың арасында ерекшелейді. Страссманның еріктілерінің жартысынан астамы диссоциацияланған күйде адам емес жандармен терең байланысқа түскендерін хабарлады. Страссман адам өлімге жақындағанда немесе мүмкін түс көру кезінде дене салыстырмалы түрде көп мөлшерде ДМТ шығарады деп болжайды, бұл өлімге жақын тәжірибелерден аман қалғандардың баяндамаларындағы кейбір бейнелерге себеп болуы мүмкін. Алайда, эндогенді ДМТ белсенділігі мен есірткілік емес сананың өзгерген күйлері арасындағы байланысты көрсететін деректер жоқ. Сондай-ақ, ол белгілі бір жағдайларда эпифиз безі ДМТ-ны түзе алуы мүмкін деген теорияны ұсынды. 2013 жылы зерттеушілер алғаш рет кеміргіштердің эпифиз безінің микродиализінде ДМТ анықтады. Страссман өзінің зерттеулерін "DMT: The Spirit Molecule" кітабында егжей-тегжейлі сипаттады және осы кітапқа негізделген 2010 жылғы деректі фильмді бірлесіп өндірді. Ол сондай-ақ галлюциногенді саңырауқұлақтарда кездесетін психоделикалық алкалоид – псилоцибин туралы да ұқсас зерттеулер жүргізді. Жарияланбаған зерттеулерде ол 1,1 мг/кг дейін дозаны қолданды, бұл осы қосылыс бойынша қазіргі клиникалық зерттеулерде "психоделикалық" деп есептелетін дозадан үш есеге жуық.
From 1990 to 1995, Strassman led a government funded clinical research team at the University of New Mexico studying the effects of N,N dimethyltryptamine, also known as DMT, on human subjects in experimental conditions. The research continued from his work on melatonin. Strassman's studies between 1990 and 1995 aimed to experimentally investigate DMT's effects. DMT is a powerful psychedelic drug found in hundreds of plants and every mammal that has been studied. It is made primarily in mammalian lung tissue and is related to serotonin and melatonin. As a result of his research, Strassman came to call DMT the "spirit molecule" because its effects include many features of religious experience, such as visions, voices, disembodied consciousness, powerful emotions, novel insights, and feelings of overwhelming significance. During the project's five years, he administered approximately 400 doses of DMT to nearly 60 human volunteers. Strassman was the first in 20 years to legally administer psychedelics to people in the United States, and his research has widely been regarded as kicking off the "psychedelic renaissance", in which many psychedelic compounds have begun to be scientifically studied for the first time since the early 1970s. Strassman characterized DMT's biological and psychological effects in his first set of dose response studies, effects consistent with activation of central and/or peripheral serotonin receptors. His team published a companion article describing the psychological effects and preliminary results of a new rating scale, the Hallucinogen Rating Scale, or HRS. Researchers have widely accepted the HRS as a sensitive and specific measure of the psychological effects of a wide variety of psychoactive substances, with over 45 articles documenting its use as of mid 2015. A follow up study demonstrated lack of tolerance of the psychological effects of repeated closely spaced doses of DMT, making it unique among classical psychedelics. More than half of Strassman's volunteers reported profound encounters/interaction with nonhuman beings while in a dissociated state. Strassman has conjectured that when a person is approaching death or possibly when in a dream state, the body releases a relatively large amount of DMT, mediating some of the imagery survivors of near death experiences report. But there are no data correlating endogenous DMT activity to non drug related altered states of consciousness. He also has theorized that the pineal gland may form DMT under certain conditions. In 2013 researchers first reported DMT in the pineal gland microdialysate of rodents. Strassman has detailed his research in his book DMT: The Spirit Molecule, and co produced a 2010 documentary film of the same name based on this book. He has also conducted similar research on psilocybin, a psychedelic alkaloid found in hallucinogenic mushrooms. In unpublished studies, he administered doses of up to 1.1 mg/kg, nearly three times the doses considered "psychedelic" in contemporary clinical research with this compound.