Руфус Мэтью Джонс: Американ дін қызметкері және философ
Rufus Jones (writer)
Руфус Мэтью Джонс (1863-1948) – американдық дін көшбасшысы, философ, теолог. Американдық Достар Қызмет Комитетінің құрылуына үлкен үлес қосты, квакер тарихындағы маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Руфус Мэтью Джонс (1863 жылғы 25 қаңтар – 1948 жылғы 16 маусым) – американдық діни қайраткер, жазушы, журнал редакторы, философ және жоғары оқу орнының профессоры. Ол Хаверфордтың шұғыл көмек бөлімін (Америкалық достар қызметі комитетінің ізашары) құруға зор үлес қосты. 20 ғасырдағы ең беделді квакерлердің бірі болған ол квакер тарихшысы және дінтанушы, сондай-ақ философ еді. Ол екі рет Свартмор лекцияларын оқыған жалғыз адам.
US religious leader and professor, 1863–1948
Rufus Matthew Jones (January 25, 1863 – June 16, 1948) was an American religious leader, writer, magazine editor, philosopher, and college professor. He was instrumental in the establishment of the Haverford Emergency Unit (a precursor to the American Friends Service Committee). One of the most influential Quakers of the 20th century, he was a Quaker historian and theologian as well as a philosopher. He is the only person to have delivered two Swarthmore Lectures.
Ерте өмір және білім
Джонс Мэн штатының Оңтүстік Қытай қаласындағы квакерлер отбасында дүниеге келді, ол Понд жиналыс үйінде, содан кейін жаңа Оңтүстік Қытай жиналыс үйінде құлшылық етті. 1885 жылы Пенсильваниядағы Хаверфорд колледжін бітірді және 1886 жылы магистр дәрежесін алу үшін сол жерде қалды. 1893 жылдан 1912 жылға дейін ол "Достар шолуының" (кейіннен "Американдық дос" деп аталды) редакторы болды; осы лауазымнан ол квакерлердің бөлінген қауымын біріктіруге тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізбеді. 1901 жылы Джонс Гарвардтан тағы бір магистр дәрежесін алды. Сондай-ақ, ол 1893 жылы Хаверфордта философия және психология пәндерін оқытуды бастады және 1934 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін оқытуын жалғастырды. 1898 жылдан 1936 жылға дейін Брин-Мор колледжінің қамқорлар кеңесінде қызмет етті.
Jones was born into an old Quaker family in South China, Maine where he attended services at the Pond Meeting House and then the newer South China Meeting House. In 1885 he graduated from Haverford College in Pennsylvania, and stayed on to earn his M. A. there in 1886. From 1893 to 1912 he was the editor of the Friends' Review (later called The American Friend); from this position he tried unsuccessfully to unite the divided body of Quakers. In 1901 Jones received another M. A., from Harvard. He also began teaching philosophy and psychology at Haverford in 1893 and continued to do so until retiring in 1934. From 1898 to 1936 he served on the board of trustees of Bryn Mawr College.
Мансап
1917 жылы ол Америкалық достардың қызмет көрсету комитетін құруға көмектесті. 1927 жылы Джонс YMCA шақыруымен Азияға сапар жасады. Оның басты мақсаты Қытайдағы миссионерлерге сөз сөйлеу болды, бірақ ол Жапонияға, Үндістанға және Палестинаға да тоқтады. Үндістанда Джонс Махатма Гандиді және Будданың туған жерін көрді. Бұл сапар Джонсқа миссияға жаңа көзқарас қалыптастыруға көмектесті – адамдарға гуманитарлық көмек көрсету, басқа діндерге құрметпен қарау және адамдарды өз дініне күштеп өткізбеу. 1938 жылы Джордж Уолтон мен Д. Роберт Ярналлмен бірге нацистік Германияға барып, «Хрусталь түнінен» кейін еврей халқына көмектесуге тырысты. 1947 жылы Джонс квакерлер үшін Нобель бейбіт сыйлығын қабылдау үшін Стокгольмге сапар шекті. Джонс достар арасындағы 19 ғасырдағы жарылыстың салдарынан туған ауыртпалықты жеңілдету үшін көп еңбек етті және сәттілікке жетті. Джонс квакерлер сенімінің маңызды аспектілерінің бірі – мистика тақырыбында кеңінен жазды. 1948 жылы Уиттиер колледжінен құрметті әдебиет докторы (Litt. D.) дәрежесін алды. Ол теріске шығаратын (жеке емес күшке байланыс) және растайтын (жеке тұлғамен байланыс) мистиканы ажыратты. Ол Құдайдың адамдармен қарым-қатынас жасай алатын жеке тұлға екенін тұжырымдады. «Өмір жолының орта жылдарында» атты еңбегінде ол былай деп жазды: «[Мистицизмнің] ең маңызды ерекшелігі – адам рухы мен Құдайдың Рухы кездесіп, бір-бірін тауып, рух пен Рух ретінде өзара байланыста болуына жеке адамның жеке сеніміне қол жеткізуі». Ол теріс және растайтын мистиканы ажырата отырып, барлық теріс мистикалар кейде растайтын көзқарасқа ие болатынын және барлық растайтын мистикалар кейде теріс жолмен жүретінін мәлімдеді. Ол 1929-1930 жылдары онымен оқыған теолог Говард Турманның өмірі мен жұмысына үлкен әсер етті. Джонс Азиядағы миссионерлік өңірлерді аралап, «Миссияны қайта қарастыру: Жүз жылдан кейін лайықтардың сауалы» (1932) атты еңбекті жасаған лайықтар комиссиясының мүшесі болды. Бұл сауалдың қорытындылары жоғарыда айтылған оның көзқарасын көрсетеді. Джонс Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Орталық қауымдық шіркеуінде қонаққа шақырған уағызшы болды. Джонс 1948 жылы 85 жасында Пенсильвания штатының Хаверфорд қаласында қайтыс болды.
In 1917 he helped found the American Friends Service Committee. In 1927 Jones took a trip to Asia at the invitation of the YMCA. His main purpose was to address missionaries in China, but he made stops in Japan, India, and Palestine as well. While in India, Jones visited Mahatma Gandhi and the birthplace of the Buddha. This trip helped Jones formulate a new approach to mission – that of giving humanitarian aid to people while respecting other religions and not aggressively converting people to one's own religion. In 1938 he went with George Walton and D. Robert Yarnall on a mission to Nazi Germany to try to help Jewish people there after the Kristallnacht. In 1947 Jones traveled to Stockholm to accept the Nobel Peace Prize for Quakers. Jones worked hard at soothing some of the hurt from the 19th century split among Friends and had some success. Jones wrote extensively on the topic of mysticism, which is one of the chief aspects of the Quaker faith. In 1948, he was awarded an honorary Doctor of Letters (Litt. D.) degree from Whittier College. He distinguished between negating or negative mysticism (making contact with an impersonal force) and affirming or affirmative mysticism (making contact with a personal being). He upheld that God is a personal being with whom human beings could interact. He wrote in The Trail of Life in the Middle Years, "The essential characteristic of [mysticism] is the attainment of a personal conviction by an individual that the human spirit and the divine Spirit have met, have found each other, and are in mutual and reciprocal correspondence as spirit with Spirit." At the same time that he distinguished between negative and affirmative mysticism, he asserted that all negative mystics occasionally take the affirmative approach and that all affirmative mystics tread the negative path from time to time. He exerted a major influence on the life and work of theologian Howard Thurman, who studied with him from 1929 to 1930. Jones was a member of the Laymen's Commission that toured mission fields in Asia and produced Re Thinking Missions: A Laymen's Inquiry after One Hundred Years (1932). The conclusions of this inquiry reflect his views as outlined above. Jones was a guest preacher at Central Congregational Church in Providence, Rhode Island. Jones died in 1948 at age 85, in Haverford, Pennsylvania.