Карло Орелли: Соңғы бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері
Carlo Orelli
Карло Орелли (1894-2005) – Италияның 1-ші дүйнə соғысының соңғы қатысушысы. Механик, май 1915-те армияға қосылып, қарымта соғыста болған. Естеліктері қанды жағдайларды қамтиды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық сарбаз (1894–2005)
Italian soldier (1894–2005)
Карло Орелли (23 желтоқсан 1894 – 22 қаңтар 2005) 110 жасында, соғыс басталғанда армияға қосылған, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы тірі итальяндық ардагері болды. Өмірінің көп бөлігін Римде өткізген болса да, Перуджада туған Орелли 1849 жылдан бері түрлі итальяндық қақтығыстарда қызмет еткен әскери отбасынан шыққан. Кәсіби механик Орелли 1915 жылдың мамыр айында Италия армиясына қосылып, Италиядағы жауынгерлік операцияларға қатысты. Оның естеліктерінде қазба соғысының ерекше қатыгездігі, соның ішінде көптеген достарының қаза болуы есімде қалды. Аяғына жарақат алғаннан кейін, ол активтік қызметтен алынып, үйіне қайтарылды. Осыған ұқсас инфекциядан жазылғаннан кейін Орелли үйленді және алты баласы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германия мен фашизмге қарсы болғанына қарамастан, ол Италияда артиллерия директоры болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол механик болып қайта жұмыс істеді және 1960 жылы зейнеткерлікке шықты. Өмірінің соңғы жылдары ол басқаларды Бірінші дүниежүзілік соғыстан алынған сабақтарды ұмытпауға шақырды, ал 2003 жылы Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің үлкен офицері атанды. Ол 2005 жылдың қаңтар айында 110 жасқа толып, бір айдан кейін қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде Италияның Бірінші дүниежүзілік соғыстан аман қалған ең қарт адамы, соңғы окоптық жаяу әскері және Италияның соғысқа қатысқан соңғы тірі куәгері болды.
Carlo Orelli (23 December 1894 – 22 January 2005) was, at age 110, the last surviving Italian World War I veteran who joined the army at the onset of the war. Born in Perugia, although he lived in Rome for most of his life, Orelli came from a military family whose members had served in various Italian conflicts since 1849. A mechanic by trade, Orelli joined the Italian Army in May 1915 and engaged in combat operations in Italy. His recollections were marked by particularly brutal experiences of trench warfare, including the violent deaths of many of his friends. After receiving injuries to his leg, he was pulled from active duty and returned home. After recovering from a related infection, Orelli married and had a family of six children. During World War II, despite his aversion to Nazi Germany and fascism, he was forced to work as an artillery director in Italy. At war's end, he returned to work as a mechanic, retiring in 1960. In his later years, he was active in urging others not to forget the lessons learned after the first World War, and in 2003 he was made a Grand Officer in the Order of Merit of the Italian Republic. He died in January 2005, a month after having turned 110 and achieving supercentenarian status. At the time of his death, he was Italy's oldest survivor of the First World War, the last remaining trench infantryman and the last survivor from Italy's entry into the war.
Ерте өмір
Орелли 1894 жылғы 23 желтоқсанда Перуджада дүниеге келді, бірақ оның отбасы жергілікті тавернаны басқаратын тәтесіне жақын болу үшін көп ұзамай Римге көшіп келді. Карлоның әскери қызметте ұзақ тарихы болған. Оның анасының әкесі Томас 1849 жылы Перуджаны австриялық жалдамалы әскерлерден қорғауға көмектескен, ал Карлоның әкесі 1880 жылдардағы Африка үшін күресте итальяндық Абиссиния жорығында қызмет еткен. Оның үлкен ағасы Альфредо 1911 жылы Италия-Түркия соғысында Ливияда шайқасты, ал кіші інісі Уильям Екінші дүниежүзілік соғыста соғысып, 1943 жылдың шілдесінде британдықтарға тұтқынға түсті. Ол Римнің ең усақталған аудандарының бірі – Гарбателлада, лифті жоқ үйдің төртінші қабатында тұрды. Соғысқа қатысудан бұрын ол механик болу үшін оқыған. 320-шы жаяу әскер полкіне қосылып, ол итальян армиясындағы жаяу әскер болып қызмет етті және Триест маңындағы окоптарда, шығыс майданында жауынгерлік қимылдарға қатысты. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде Орелли өзінің басынан өткендері туралы, соның ішінде окоптардағы көптеген қаза болғандар және шаруалар арасындағы кең таралған сауатсыздық туралы егжей-тегжейлі айтты. Ол оларды «үнсіз өлгендер» деп сипаттады. Ол көптеген сарбаздардың қорқыныштарын басу үшін спирттік ішімдікке жүгінгенін еске алады, бірақ Орелли оған ұсынылғанда әрқашан бас тартқан. Өмірінің соңғы жылдары ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі туралы әңгімелер айтумен белсенді айналысты, тыңдаушыларды «біздің құрбандықтарымызды ұмытпауға» шақырды. Өмірінің соңында Орелли «Соңғы жаяу әскер» деп танылды, бұл кейіннен 2004 жылы жарық көрген соғыс мемуарларының атауы болды. Ол қайтыс болған кезде көптеген дереккөздер оны Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы итальяндық қатысушысы деп қате көрсетті. Бұл дұрыс болмаса да, ол Италиядағы Бірінші дүниежүзілік соғыстан аман қалған ең үлкен жастағы адам, соңғы қалған окоптық жаяу әскері және Италия 1915 жылы соғысқа алғаш кірген кезден аман қалған соңғы адам еді.
Orelli was born in Perugia on 23 December 1894, although his family soon moved to Rome to be nearer to an aunt that operated a local tavern. Carlo came from a long history of military activity. His maternal grandfather, Thomas, helped defend Perugia against Austrian mercenaries in 1849, while Carlo's father served in the Italian Abyssinian campaign during the Scramble for Africa in the 1880s. His elder brother, Alfredo, fought in Libya during the Italo Turkish War in 1911, while his younger brother, William, fought in World War II and was captured by the British in July 1943. He lived in the Garbatella district, one of the most secluded areas of Rome, on the fourth floor of a house without an elevator. Before joining the war, he trained to become a mechanic. Entrenched with the 320 Infantry Regiment, he served as a foot soldier within the Italian Army and engaged in combat activity in the trenches near Trieste, which was the main battleground in the east. In his autobiography, Orelli went into great detail about his experiences, including the large number of casualties that he witnessed during his time in the trenches and widespread illiteracy among the peasant soldiers. He referred to them as having "died in silence." While he remembers many soldiers turning to liquor to quell their fears, Orelli always refused it when offered. In his later years, he was active in telling tales of his experiences in the First World War, imploring those who listened to "not forget our sacrifice." Towards the end of his life, Orelli was known as "The Last Infantryman," which later became the title of the wartime memoirs that he published in 2004. At the time of his death, many sources incorrectly reported him as having been the last Italian World War I veteran. While this was incorrect, he was Italy's oldest survivor of the First World War, the last remaining trench infantryman, and the last survivor from when Italy first entered the war in 1915.