Кіріспе

Уго Каваллеро (20 қыркүйек 1880 – 13 қыркүйек 1943) – италиялық генерал, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде әскери қолбасшы болған. Ол өзінің нәтижесіз қызметіне байланысты лауазымынан алынып, Бенито Муссолини режимі құлағаннан кейін тұтқындалды. Кейін немістер Каваллероны босатты, бірақ ол ынтымақтастық жасаудан бас тарды және ертесі күні өлген күйде табылған.

Ерте өмір және мансап

Кавалеро Пьемонт аймағының Касале-Монферрато қаласында дүниеге келді. Италия аристократиясының мүшесі болғандықтан, ол өте жақсы балалық шақты өткізді. Әскери мектепті бітіргеннен кейін, 1900 жылы екінші лейтенант болып қызметке тағайындалды. Кейін Кавалеро колледжге оқуға түсіп, 1911 жылы математика ғылымдары бойынша диплом алды. Кең білімі мен мәдениетімен көзге түскен Кавалеро неміс және ағылшын тілдерін жетік меңгерді. Әскери қызметте жүргенде, 1913 жылы Ливияда Италия-Түркия соғысына қатысып, әскери ерлігі үшін қола медальмен марапатталды. 1907 жылы Кавалеро Италияның Ұлы Шығысына бағынышты Турин қаласындағы "Данте Алигьери" масондық ложасына қабылданды. Кейіннен ол Римде орналасқан Шотландиялық ритуалдың Serenenissima Gran Loggia d'Italia ложасының мүшесі болды, онда 1918 жылдың 15 тамызында 33-ші және ең жоғары дәрежеге ие болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1915 жылы Каваллеро Италияның Жоғарғы Бас Қолбасшылығына ауыстырылды. Шебер ұйымдастырушы және тактик болған Каваллеро 1918 жылы итальяндық Жоғарғы Бас Қолбасшылықтың Операциялар бөлімінің бригадир-генералы және бастығы болып тағайындалды. Осы қызметінде Каваллеро Бірінші дүниежүзілік соғыста Италияның Пиаве және Витторио-Венето шайқастарындағы жеңістеріне жол ашқан жоспарларды жасауға зор үлес қосты. Италия Бас штабының бастығы қызметін атқару кезінде ол армия штабының орынбасары (Sottocapo di Stato Maggiore) Пьетро Бадольомен араздасып қалды.

Соғыс аралық кезең

Каваллеро 1919 жылы әскерден зейнеткерлікке шықты, бірақ кейін 1925 жылы қайтадан қатарына қосылды, сол кезде ол Бенито Муссолинидің соғыс министрінің орынбасары болды. Фашизмге берілген Каваллеро 1926 жылы сенатор, ал 1927 жылы генерал-майор атанды. Екінші рет әскерден кеткеннен кейін Каваллеро 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында бизнес және дипломатиялық істермен айналысты. 1937 жылы Каваллеро үшінші және соңғы рет армияға қайта оралды. Генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, 1938 жылы Италияның Шығыс Африкадағы біріккен итальян әскерлерінің бас қолбасшысы болды, ал 1940 жылы толық генерал болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Италия Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, 1940 жылдың 6 желтоқсанында Каваллеро Пьетро Бадольоны Қорғаныс штабының бастығы лауазымынан алмастырды. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Каваллеро 1941 жылдың көктеміне дейін Грек-Италия соғысына қатысқан итальяндық күштерге басшылық етуге жіберілді. Ол гректердің шабуылын тоқтатуға қол жеткізді, бірақ неміс әскерлері араласпағанша жағдай өзгермеді. Ал оның штаб бастығы қызметін генерал Альфредо Гуццони атқарды. 1941 жылдың 15 және 19 мамырында Каваллеро Муссолиниге Штабтың толық қайта ұйымдастырылуы туралы ұсыныстар енгізді. Бұл маусым айында іске асырылды. Штаб Бас Генералы Командо Супремо деп қайта аталды, тиімділігі артты және жай ғана кеңес беру органынан нағыз әскери жоғары басқару орталығына айналды. Каваллеро басшылығымен Командо Супремо Италиядағы неміс әскерлерінің бас штабы Oberbefehlshaber Süd-пен жақсы қарым-қатынас ұстады. Каваллеро неміс фельдмаршалы Альберт Кесселрингпен тығыз байланыста жұмыс істеді; алайда, фельдмаршал Эрвин Роммельмен арақатынасы шиеленісті болды, ол Газала шайқасындағы жеңісінен кейін Мысырға жасаған шабуылына қарсы болды, оның орнына Мальтаға жоспарланған шабуылды қолдады; оның пікірін Кесселринг пен Ринтелен де бөлісті, бірақ Гитлер мен Муссолини ескермеді. Каваллеро 1942 жылдың 1 шілдесінде Италия маршалы атағына ие болды, бұл Роммельдің фельдмаршал атағын алғаннан кейін болды (көбінесе Роммельдің одан жоғары атаққа ие болуына жол бермеу үшін). Италия Жерорта теңізіндегі соғысқа байланысты туындаған мәселелерді жақсы түсінгеніне қарамастан, Муссолинидің пікірлеріне келісуі (мысалы, Шығыс майданындағы итальяндық контингентті күшейту туралы талабы) Италияның шектеулі ресурстарын ысырапқа шақты. 1943 жылдың қаңтарында Африка кампаниясындағы толық жеңілістен және Ресейдегі итальян армиясының күйреуінен кейін Каваллеро қызметтен босатылып, оның орнына генерал Витторио Амброзио тағайындалды. Каваллероның жұмыстан босатылуына фашистік басшылықтың Галеаццо Чиано сияқты мүшелері, оған ашық қарсы болғандары, ризашылықтарын білдірді. Муссолини үкіметін король құлатып жібергеннен кейін, жаңа тағайындалған премьер-министр Пьетро Бадольо Каваллероны тұтқындауға бұйрық берді. Өзін қорғау үшін жазған хатында Каваллеро Муссолини мен оның режиміне қарсы болғанын мәлімдеді. 1943 жылдың қыркүйегінде Кассибильдегі келісімге қол қойылғаннан кейін немістер оны босатты. Кесселринг Каваллероға Италия Социалдық Республикасының қарулы күштеріне басшылық етуді ұсынды, бірақ хаттың табылуы оның адалдығына күмән тудырды.

Өлім

1943 жылғы 14 қыркүйекте таңертең ол Фраскатидегі қонақ үйдің бағында оқтан өлген күйде табылды. Бұрынғы күні Кессельрингпен кешкі ас ішіп, әңгімелескен еді. Оның өз-өзіне қолы жұмбағандығы ма, немістердің қолынан қаза тапқандығы ма, әлі де даулы мәселе. Дегенмен, ол немістермен ынтымақтастықты жалғастырудан бас тарту ниетін анық білдірген көрінеді.