Америка Құрама Штаттары Теңіз Корпусының екінші бас қолбасшысы Уильям Уорд Берроуз I

Кіріспе

Уильям Уорд Берроуз I (1758 жылдың 16 қаңтары – 1805 жылдың 6 наурызы) – АҚШ Теңіз корпусы офицері, Теңіз корпусының екінші команданты. Оның ұлы Уильям Уорд Берроуз II АҚШ Әскери-теңіз күштерінде өзгеше көзге түскен офицер болды.

Өмірбаян

Берроуз Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында дүниеге келген. Ол Америка Тәуелсіздік соғысында Оңтүстік Каролина штатының әскерлерімен қызмет етті, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін заңгерлікпен айналысу үшін Филадельфияға (Пенсильвания) көшіп барды. 1798 жылдың 12 шілдесінде, Конгресс тұрақты АҚШ Теңіз корпусын құру туралы актіні бекіткеннен кейін, президент Джон Адамс оны жаңадан құрылған ұйымның – 881 офицер, сержант, қатардағы сарбаз және музыканттардан тұратын – майор-командирі етіп тағайындады. (Самуэль Николас Континентальдік Теңіз жаяу әскерлерінің бастығы болды және дәстүр бойынша бірінші Теңіз корпусының командирі саналады.) Теңіз корпусы, сондай-ақ Әскери-теңіз флоты да, корпус ретінде ресми түрде құрылуына дейін аз уақыт бұрын ғана кішігірім бастамаларын жасады, және екеуі де Франциямен болуы мүмкін соғысқа байланысты ұлттық дағдарысқа жауап ретінде құрылды. Теңіз жаяу әскерлері Конгресс бекіткен фрегаттардың экипаждары ретінде Соғыс министрлігімен 1798 жылдың шілдесінен шамамен алты ай бұрын қабылдана бастады. Ұйымдастырылған алғашқы Теңіз корпусы бөлімшелері – Америка Әскери-теңіз флотының жаңадан алынған кемелері үшін кеме жасақтары болды, олар Филадельфияда асығыс түрде іске қосылып, Франциямен болған Квази соғыста крейсерлермен күресу және сауданы жою үшін теңізге шықты. Командир болған алғашқы айларда оның басты міндеті – Әскери-теңіз флотының кемелері үшін Теңіз корпусының отрядтарын жабдықтау және толықтыру болды. Корпустың штаб-пәтері Филадельфия маңындағы лагерьде орналасқан, ал 1800 жылы ұлттық астана Вашингтонға көшіріле бастады. Сол жылдың наурыз айында жаңадан құрылған Әскери-теңіз кемесін қорғау үшін шағын Теңіз корпусы жасағы жаңа астанаға жіберілді, ал майор Берроуз штабымен және штаб әскерлерімен шілде айының соңында Вашингтонға көшіп, лагерін құрды. 1800 жылдың 1 мамырында майор Берроуз подполковник болып тағайындалды. Франциямен Квази соғыс сол жылдың қыркүйегіне дейін жалғасты, содан кейін мәселелер шешілді. Конгресс Әскери-теңіз флотының шығындарын дереу төмендетуді талап етуі Берроузға Теңіз корпусын бейбіт уақытта құруда қиындықтар тудырды. Одан аз уақыт өткен соң Барбария соғыстары басталды, ал Корпустың басты міндеті – Жерорта теңізіндегі Әскери-теңіз кемелеріне отрядтармен қамтамасыз ету болды. Лейтенант-полковник Берроуз Корпустың көптеген институттарын құрғандығымен ерекшеленеді, оның ең маңыздысы – АҚШ Теңіз корпусының оркестрі, ол оны офицерлерінен жиналған қаражат есебінен қаржыландырды. Ол офицерлерінен жоғары кәсіби деңгейді және жеке мінез-құлқы талап етті, бұл Корпустың айрықша белгісіне айналды. Ол сондай-ақ "қаралар мен мулаттарды" АҚШ Теңіз корпусына қабылдамау саясатын қатаң сақтады. 1804 жылдың 6 наурызында нашар денсаулығына байланысты отставкаға кетті. Бір жылдан кейін, полковник-лейтенант Берроуз Вашингтонда қайтыс болды. Ол Колумбия округінің Джорджтаун қаласындағы Пресвитериан зиратына жерленді. Оның сүйегі 1892 жылдың 12 мамырында Арлингтон ұлттық зиратына қайта жерленді.

Burrows was born in Charleston, South Carolina. He served in the American Revolutionary War with the state troops of South Carolina, but after the war moved to Philadelphia, Pennsylvania to practice law. On July 12, 1798, the day following the approval of an act of Congress establishing a permanent United States Marine Corps, President John Adams appointed him as Major Commandant of the newly created organization which consisted of 881 officers, noncommissioned officers, privates and musicians. (Samuel Nicholas was in charge of the Continental Marines and by tradition is considered the first Marine Commandant.) The Marine Corps, as well as the Navy, had had its humble beginning a short time prior to its actual authorization as a Corps and both were formed to meet an impending national crisis involving a possible war with France. Marines had been enlisted by the War Department starting about six months before July 1798 as crews for the frigates authorized by Congress. These first Marine units to be organized were ship detachments for newly acquired vessels of the American Navy, which were being hurriedly placed in commission at Philadelphia and hurried off to sea to fight cruisers and destroy commerce in the Quasi War with France. During the first several months that he was Commandant, his principal concern was the supplying and keeping up to strength the Marine detachments for the vessels of the Navy. Headquarters of the Corps was in camp near Philadelphia until the national capital began its move to Washington in 1800. A small detachment of Marines was sent to the new capital in March of that year to protect the newly established navy yard, while Major Burrows, with his staff and headquarters troops, moved to Washington in late July and set up their camp. Major Burrows was promoted to lieutenant colonel on May 1, 1800. The Quasi War with France continued until September of that year, when matters were finally adjusted. The insistence of Congress that the cost of the naval establishment be immediately reduced caused considerable embarrassment to Burrows in his effort to establish the Marine Corps on a peacetime basis. The Barbary Wars broke out soon afterwards and the main concern of the Corps was to supply detachments to naval vessels for duty in the Mediterranean. Lieutenant Colonel Burrows is credited with beginning many of the Corps' institutions, including, most notably, the U. S. Marine Band, which he financed in part by levying contributions from his officers. He demanded high standards of professional performance and personal conduct of his officers and these have become hallmarks of the Corps. He also enforced a policy against enlisting "Blacks and Mulattoes" into the United States Marine Corps. Ill health forced his resignation on March 6, 1804. Lieutenant Colonel Burrows died a year later in Washington, D. C. He was buried in the Presbyterian Cemetery, Georgetown, in the District of Columbia. His remains were re interred in Arlington National Cemetery on May 12, 1892.