Дүү-воп: Америкалық ритм-блюздің бір саласы

Кіріспе

Ритм және блюз музыкасының стилі

Ду-вуп (сондай-ақ дууоп және дуу-вуп деп те жазылады) – 1940 жылдары АҚШ-тың ірі қалаларында, оның ішінде Нью-Йорк, Филадельфия, Питтсбург, Чикаго, Балтимор, Ньюарк, Детройт, Вашингтон, Колумбия округі және Лос-Анджелес қалаларында пайда болған ритм және блюз музыкасының бір саласы. Онда әншілер тобының үйлесімді ән айтуы басты орын алады, ол әуендік желі арқылы тартымды мелодияны қарапайым ырғаққа жеткізеді, аспаптар аз немесе мүлдем қолданылмайды. Әннің сөздері әдетте махаббат туралы болады, негізгі вокал фонографиялық вокалдың қосылуымен орындалады, ал көпірде сүйіктіге арналған жүректі жаралайтын мелодрамалық речитатив жиі кездеседі. "Ду-вуп" сияқты мағынасыз буынды гармониялық ән айту – осы әндердің ерекше белгісі. 1950 жылдары танымал болған ду-вуп 1960 жылдардың басына дейін "көркемдік және коммерциялық жағынан тиімді" болды және басқа жанрлардағы орындаушыларға ықпал етуді жалғастырды.

Шығу тегі

Ду-воптың музыкалық, әлеуметтік және коммерциялық бастаулары күрделі.

Музыкалық прецеденттер

Ду-вуп стилі – 1930-1940 жылдар аралығында американдық танымал музыкадағы композиция, оркестрлеу және вокалдың, ақ және қара авторлар мен вокалдық топтар жасаған туындыларының қоспасы. Роджерс пен Харт (олардың 1934 жылғы "Blue Moon" әнінде) және Хоаги Кармайкл мен Фрэнк Лоссер (олардың 1938 жылғы "Heart and Soul" әнінде) сияқты композиторлар сол хит әндерінде I–vi–ii–V аккордтық тізбегін қолданды; ду-вуп әндерінің авторлары оны сәл, бірақ маңызды түрде өзгертіп, I–vi–IV–V аккордтық тізбегін жасады, ол кейде «50-ші жылдар прогрессиясы» деп аталады. Бұл ерекше гармониялық құрылым Tin Pan Alley әндеріне тән AABA формасымен үйлестірілді. Ink Spots ("If I Didn't Care" – барлық уақыттағы ең көп сатылған синглдердің бірі, сондай-ақ "Address Unknown") және Mills Brothers ("Paper Doll", "You Always Hurt the One You Love" және "Glow Worm") сияқты қара топтардың хит әндері көбінесе жай аспаптармен орындалған баяу, свинг уақытындағы әндер болды. Ду-вуп көше әншілері көбінесе аспапсыз өнер көрсетті, бірақ олардың музыкалық стилі, темптің жылдамдығына қарамастан, серпілістің есесінен уақытты ұстап, "ду-воп" дыбыстарын барабанның орнына, ал бас вокалистін – бас аспаптың орнына пайдаланып ерекшеленді. Олардың жақын төрт бөлімді гармониясы ертедегі шаштараз квартеттерінің вокалдық гармониясынан туындаған. The Four Knights тобының "Take Me Right Back to the Track" (1945), Cats and the Fiddle тобының "I Miss You So" (1939) және Triangle Quartette тобының тіпті ертерек "Doodlin' Back" (1929) жазбалары ду-вуп танымал болмас бұрын, ду-вуптың ритм-н-блюз дыбысын болжады.

Ду-вуп вокалды стильінің элементтері

"The Complete Book of Doo Wop" атты кітабында авторлар Грибин мен Шифф (сонымен қатар "Doo Wop, Rock 'n' Roll-дың ұмытылған үштен бірі" кітабының авторлары) ду-уоп музыкасының 5 ерекшелігін анықтайды: 1) топтар орындайтын вокалдық музыка; 2) "әдетте бастан фальцетке дейін" дауыс диапазонының кең болуы; 3) мағынасы жоқ буынды сөздердің болуы; 4) қарапайым ритм және төмен тембрлі аспаптар; 5) қарапайым сөздер мен музыка. Бұл ерекшеліктер пайдалы бағдарлама болғанымен, әуесқойлар әнді ду-уоп деп санауы үшін олардың барлығы бір әнде болуы міндетті емес, сонымен қатар тізімге аталған ду-уоптағы типикалық аккордтық тізбектер кірмейді. The Ink Spots тобының жетекші вокалисі Билл Кенниге "жоғары және төменгі" вокалдық аранжировканы енгізу жиі жатқызылады. Әндерінде кейде аспаптарды еліктегендіктен танымал болған Миллс бауырлары, көшедегі вокалдық гармониялық топтарға қосымша ықпал етті, олар а капелла орындаған әндерінде музыкалық аспаптарды еліктеу үшін сөзсіз ономатопея қолданды. Мысалы, Ravens тобының "Count Every Star" (1950) әнінде қос бас аспабының "doomph, doomph" дыбысын еліктейтін дауыстық импровизация бар. The Orioles тобы "It's Too Soon to Know" (1948) және "Crying in the Chapel" (1953) хиттері арқылы ду-уоп дыбылын дамытуға көмектесті.

Атаудың шығу тегі

Музыкалық стиль 1940 жылдардың соңында пайда болып, 1950 жылдары кең таралғанмен, "ду воп" термині 1961 жылға дейін жарияланбады. Ол Марселстің "Blue Moon" әніне сілтеме ретінде The Chicago Defender газетінде қолданылды, дәл сол кезде стильдің танымал болуы аяқталуға жақын еді. Атау радио диджейі Гас Госсертке жатқызылған, бірақ ол бұл атауды қабылдамай, "ду воп" Калифорнияда музыканы санаттау үшін бұрыннан қолданылып келгенін айтты. "Ду воп" өзінің мәнісі жоқ сөз тіркесі. Delta Rhythm Boys тобының 1945 жылғы "Just A Sittin' And A Rockin" жазбасында бұл тіркес қосымша ән ретінде естіледі. Кейіннен ол Clovers тобының 1953 жылғы "Good Lovin'" (Atlantic Records 1000) және Carlyle Dundee & the Dundees тобының 1954 жылғы "Never" (Space Records 201) әндерінің хорында қолданылды. "Ду воп" тіркесімен үйлесімделген алғашқы хит-жазба 1955 жылы "Турбан" тобының "When You Dance" (Herald Records H 458) әні болды. The Rainbows бұл тіркесті "do wop de wadda" деп өзгертіп, 1955 жылы "Мэри Ли" (Red Robin Records; сонымен қатар Вашингтон округіндегі Pilgrim 703 хиті) әнінде пайдаланды. Ал 1956 жылғы ұлттық хиті "In the Still of the Night" әнінде Five Satins тобы көпір бөлімінде шығыршынмен "doo wop, doo wah" деп орындады.

Даму

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ-та дамыған вокалдық гармония тобының дәстүрі, қара нәсілді жасөспірімдер арасында ритм-н-блюз музыкасының ең танымал түрі болды, әсіресе шығыс жағалауының, Чикаго мен Детройттың ірі қалалық орталықтарында тұратындар үшін. Вокалдық гармония тобының дәстүрінде алғашқы ән орындаған топтардың қатарында Orioles, The Five Keys және The Spaniels болды; олар 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында жасөспірімдердің сезімтал қиялдарын қоздырған романтикалық балладаларға маманданған. «Doo doo doo doo wop» деген мағынасыз буын тізбегі, кейіннен жанрдың аты одан шығарылған, 1945 жылғы желтоқсанда Delta Rhythm Boys жазған «Just A Sittin’ And A Rockin’» әнінде қайталап қолданылды. 1950-ші жылдардың ортасына қарай вокалдық гармония тобы балдадаларды жұмсақ орындау стилін өзгертті, осыған Flamingos-тың «I Only Have Eyes for You» және Jive Five-тің «My True Story» әндеріндегі мағынасыз фразаларды енгізді. Музыкалық аспаптарға қол жеткізе алмаған жасөспірімдер а капелла әндейтін топтар құрып, мектеп билерінде және басқа да әлеуметтік шараларда өнер көрсетті. Олар көше бұрыштарында, пәтерлердің кірер аузында, көпірлердің астында, мектептердің жуынатын бөлмелерінде, дәліздерде және эхосы бар басқа да орындарда жаттықты. Ең өнімді ду-уоп топтарын жас итальяндық-американдық жігіттер құрды, олар қара нәсілді әріптестері сияқты, қиын аудандарда (мысалы, Бронкс пен Бруклинде) өмір сүрді, шіркеуде ән айту арқылы музыканың негізгі шеберлігін үйренді және көше бұрыштарында ән айту арқылы жаңа стильде тәжірибе жинады. Нью-Йорк итальяндық ду-уоптың астанасы болды, оның барлық аудандарында сәтті жазбалар шығарған топтар болды. 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында көптеген итальяндық-американдық топтар ұлттық хиттерге ие болды: Dion and the Belmonts «I Wonder Why», «Teenager in Love» және «Where or When» әндерімен сәтті болды; The Capris 1960 жылы «There's a Moon Out Tonight» әнімен танылды; Randy & the Rainbows 1963 жылы «Denise» әнімен Top 10 тізіміне енді. Басқа итальяндық-американдық ду-уоп топтары: The Earls, The Chimes, The Elegants, The Mystics, The Duprees, Johnny Maestro & the Crests және The Regents. Кейбір ду-уоп топтары нәсілдік құрамы әртүрлі болды. Teenagers тобының әншісі болуға жоспарланған пуэрторикалық Герман Сантьяго «Why Do Birds Sing So Gay?» деген әнге сөздер мен музыка жазды, бірақ ол ауырғандықтан немесе продюсер Джордж Голднер жаңа келген Фрэнки Лаймонның дауысы басты рөлге жақсырақ келеді деп ойлағандықтан, Сантьягоның түпнұсқа нұсқасы жаздырылмады. Лаймон тенор дауысына сәйкес мелодияға бірнеше өзгерістер енгізді, нәтижесінде Teenagers «Why Do Fools Fall in Love?» деп аталатын әнді жаздырды. Қара және ақ орындаушылары бар нәсілдік интеграцияланған топтардың қатарында 1957 жылы «Come Go With Me» және «Whispering Bells» әндерімен сәтті болған Del Vikings, 1958 жылы «16 Candles» әнімен танылған The Crests және 1959 жылы «Sorry (I Ran All the Way Home)» әнімен хит болған The Impalas болды. Чико Торрес The Crests тобының мүшесі болды, оның жетекші әншісі Джонни Мастранжело кейін Джонни Маэстро деген атпен танымал болды. Ду-уоптың алғашқы күндерінде әйел әншілер еркек әншілерге қарағанда аз кездесті. 1953-1958 жылдар аралығында The Mellows тобының жетекші әншісі болған Лилиан Лич ду-уоп, соул және R&B жанрындағы басқа әйелдерге жол ашты. Марго Сильвия The Tune Weavers тобының жетекші әншісі болды.

The vocal harmony group tradition that developed in the United States post World War II was the most popular form of rhythm and blues music among black teenagers, especially those living in the large urban centers of the eastern coast, in Chicago, and in Detroit. Among the first groups to perform songs in the vocal harmony group tradition were the Orioles, the Five Keys, and the Spaniels; they specialized in romantic ballads that appealed to the sexual fantasies of teenagers in the late 1940s and early 1950s. The nonsense string of syllables, "doo doo doo doo wop", from which the name of the genre was later derived, is used repeatedly in the song "Just A Sittin' And A Rockin", recorded by the Delta Rhythm Boys in December 1945. By the mid 1950s, vocal harmony groups had transformed the smooth delivery of ballads into a performance style incorporating the nonsense phrase the Flamingos' "I Only Have Eyes for You", and the Jive Five "My True Story". Teenagers who could not afford musical instruments formed groups that sang songs a cappella, performing at high school dances and other social occasions. They rehearsed on street corners and apartment stoops, as well as under bridges, in high school washrooms, and in hallways and other places with echoes:

Particularly productive doo wop groups were formed by young Italian American men who, like their black counterparts, lived in rough neighborhoods (e. g., the Bronx and Brooklyn), learned their basic musical craft singing in church, and would gain experience in the new style by singing on street corners. New York was the capital of Italian doo wop, and all its boroughs were home to groups that made successful records. By the late 1950s and early 1960s, many Italian American groups had national hits: Dion and the Belmonts scored with "I Wonder Why", "Teenager in Love", and "Where or When"; the Capris made their name in 1960 with "There's a Moon Out Tonight"; Randy & the Rainbows, who charted with their Top 10 1963 single "Denise". Other Italian American doo wop groups were the Earls, the Chimes, the Elegants, the Mystics, the Duprees, Johnny Maestro & the Crests, and the Regents. Some doo wop groups were racially mixed. Puerto Rican Herman Santiago, originally slated to be the lead singer of the Teenagers, wrote the lyrics and the music for a song to be called "Why Do Birds Sing So Gay? ", but whether because he was ill or because producer George Goldner thought that newcomer Frankie Lymon's voice would be better in the lead, Santiago's original version was not recorded. To suit his tenor voice Lymon made a few alterations to the melody, and consequently the Teenagers recorded the song known as "Why Do Fools Fall in Love?". Racially integrated groups with both black and white performers included the Del Vikings, who had major hits in 1957 with "Come Go With Me" and "Whispering Bells", the Crests, whose "16 Candles" appeared in 1958, and the Impalas, whose "Sorry (I Ran All the Way Home)" was a hit in 1959. Chico Torres was a member of the Crests, whose lead singer, Johhny Mastrangelo, would later gain fame under the name Johnny Maestro. Female doo wop singers were much less common than males in the early days of doo wop. Lillian Leach, lead singer of the Mellows from 1953 to 1958, helped pave the way for other women in doo wop, soul and R&B. Margo Sylvia was the lead singer for the Tune Weavers.