Дрифтерс: Американдық вокалдық топтың тарихы

Кіріспе

Америкалық ду-уоп және R&B/soul вокал тобы

The Drifters – американдық ду-уоп және R&B/soul вокал тобы. Олар бастапқыда 1953 жылы Билли Уорд пен оның Dominoes тобының жетекші теноры болған Клайд МакФэттердің қосалқы тобы ретінде құрылған. 1959 жылы құрылған және Бен Э. Кинг басқарған Drifters-тің екінші тобы бастапқыда The Five Crowns деп аталған топ еді. 1965 жылдан кейін мүшелер екі топтан да бір-бірінен кетіп, олардың көбі басқа топтарды құрды. Келесі онжылдықтарда бірнеше түрлі топтар, барлығы Drifters деп аталды, тамырларын осы бастапқы топтарға дейін іздестіре алады, бірақ бастапқы мүшелері аз. Rolling Stone журналының мәліметінше, Drifters – ең тұрақсыз вокалдық топтардың бірі, өйткені олар Джордж Тредвелл жалдаған аз жалақылы музыканттар еді, ол МакФэттер кеткеннен кейін 1955 жылдан бастап Drifters атына ие болды. Treadwell Drifters желісінде 60 музыкант болды, оның ішінде бұрынғы Drifters мүшелерінен құралған бірнеше топтар (Тредвеллдің басқаруымен емес). Бұл топтар әдетте "Билл Пинкнидің түпнұсқалық Drifters", "Чарли Томас Drifters" сияқты иелік есімдермен танылады. Drifters-тің үш алтын дәуірі 1950 жылдардың басында, 1960 жылдары және 1970 жылдардың басында (Atlantic кезеңінен кейін) болды. Осылардан алғашқы Drifters, Клайд МакФэттер құрған, Вокалдық топтар залына "The Drifters" ретінде енгізілді. Екінші Drifters, Бен Э. Кингпен бірге, жеке "Ben E. King and the Drifters" ретінде Вокалдық топтар залына қабылданды. Олардың енгізілуі кезінде Рок-н-ролл даңқы залы бірінші Drifters-тен төрт мүше, екінші Drifters-тен екеу және Atlantic кезеңінен кейінгі Drifters-тен біреуін таңдады. Басқа әншілер де болды, бірақ топ сол кезде аз сәттілікке жетті. Вокалдық топтар залының мәліметінше: "Қиындықтар мен өзгерістерге қарамастан, (түпнұсқа) Drifters музыкалық трендтерді белгілеп, жұртшылыққа 13 хит-парадты сыйлады, олардың көпшілігі бүгінгі күні аңызға айналған жазбалар."

Евангелие мен зайырлы дыбыстарды біріктіруді қалаған МакФэттердің алғашқы әрекеті – шіркеу тобының мүшелерін, Mount Lebanon Singers тобын: Уильям "Чик" Андерсон, Чарли Уайт және Дэвид "Кішкентай Дейв" Бауган (тенорлар); Дэвид Болдуин (баритон, және автор Джеймс Болдуиннің ағасы); және Джеймс "Шыңыршық" Джонсонды (бас) шақыру болды. 1953 жылдың 29 маусымында төрт әнді жазғаннан кейін, Эртэгун бұл құрамның жұмыс істемейтінін түсінді және МакФэттерге басқа құрамды жинауға мәжбүр болды. Екінші топқа бірінші тенор Билл Пинкни (Jerusalem Stars), екінші тенор Эндрю Трэшер және баритон Герхарт Трэшер (екеуі де "The Thrasher Wonders" евангелистік тобынан), Вилли Ферби бас вокал ретінде және Уолтер Адамс гитарада болды. Осы топтың екінші сессиясында олардың алғашқы үлкен хиті "Money Honey" 1953 жылдың қыркүйегінде шықты, ал лейблде топтың аты "Clyde McPhatter and the Drifters" деп жазылды. МакФэттер Dominoes тобымен бірге болған кезінде танымал болған жоқ, кейде оны "Клайд Уорд, Биллидің кіші інісі" деп таныстырды. Басқа жағдайларда Билли Уорд ән айтып жатыр деп ойлады. МакФэттер жазған "Lucille", алғашқы жаздыру сессиясынан "Money Honey" әнінің B жағына қойылды, бұл жазба индустриясының сирек кездесетін жағдайы болды; бір атаудағы екі түрлі топтың екі әнін қоса шығарған сингл. "Money Honey" үлкен табысқа ие болды және Drifters-ті бірден атаққа жеткізді. "Мұнайлы махаббат" 1954 жылдың маусымы, "Бип-бам" 1954 жылдың қазаны, "Ақ Рождество" 1954 жылдың қарашасы және "What'cha Gonna Do" 1955 жылдың ақпаны. МакФэттер 1954 жылдың наурыз айында әскери шақыру қағазын алды, бірақ ол бастапқыда Нью-Йорктің Буффало қаласында орналасқандықтан, топпен біраз уақыт бірге бола алды. "What'cha Gonna Do" әні, оның шығарылуына бір жыл қалғанда жазылған, МакФэттердің Drifters тобының мүшесі ретінде соңғы ресми жазбасы болды, бірақ оның алғашқы жеке альбомы ("Everyone's Laughing" b/w "Hot Ziggety") 1954 жылдың қазан айында Drifters тобының соңғы сессиясында жазылды. Әскери қызметін аяқтағаннан кейін МакФэттер сәтті, бірақ салыстырмалы түрде қысқа сололық мансабын 16 R&B және 21 поп хитімен жалғастырды. МакФэттер топтың пайдасының көп бөлігін талап етті, кейіннен бұл әрекетіне өкінді, себебі бұл оның музыкант әріптестерін пайдасыздыққа ұшыратқанын мойындады. Мур мен Хьюз 1957 жылы әскери қызметке шақырылып, олардың орнына Бобби Хендрикс пен Джимми Милнер келді. 1958 жылдың басында топтың құрамында Бобби Хендрикс (басты тенор), Герхард Трэшер (бірінші тенор), Джимми Милнер (баритон), Томми Эванс (бас) және Джимми Оливер (гитара) болды. Бұл топтың бір орташа хиті "Drip Drop" (поп-дисктердегі 58-орын) болды, ол 1958 жылдың сәуірінде жарық көрді. Популярлық төмендеуімен, түпнұсқалық Drifters-тің соңғысы клубтық сахнада жұмыс істеуге және Coasters мен Ravens есімдерімен концерттермен қос жұмыс істеуге мәжбүр болды.

Wanting to blend gospel and secular sounds, McPhatter's first effort was to get members of his church group, the Mount Lebanon Singers: William "Chick" Anderson, Charlie White, and David "Little Dave" Baughan (tenors); David Baldwin (baritone, and author James Baldwin's brother); and James "Wrinkle" Johnson (bass). After a recording session of four songs on June 29, 1953, Ertegun realized that this combination did not work, and had McPhatter recruit another lineup. The second group included first tenor Bill Pinkney (of the Jerusalem Stars), second tenor Andrew Thrasher, and baritone Gerhart Thrasher (both of the gospel group "The Thrasher Wonders"), Willie Ferbee as bass vocal, and Walter Adams on guitar. This is the group on the second session that produced their first major hit, "Money Honey", released September 1953, with the record label displaying the group name "Clyde McPhatter and the Drifters". McPhatter was barely known during his time with the Dominoes, and he was sometimes passed off as "Clyde Ward, Billy's little brother". In other instances, people assumed Billy Ward was doing the singing. "Lucille", written by McPhatter, from the first recording session, was put on the B side of "Money Honey", making a recording industry rarity; a single released with two songs by two essentially different groups of the same name. "Money Honey" was a huge success, and propelled the Drifters to immediate fame. "Honey Love" June 1954, "Bip Bam" October 1954, "White Christmas" November 1954, and "What'cha Gonna Do" in February 1955. McPhatter received his draft letter in March 1954, but as he was initially stationed in Buffalo, New York, he was able to continue with the group for a time. "What'cha Gonna Do", recorded a year before its release, was McPhatter's last official record as a member of the Drifters, although his first solo release ("Everyone's Laughing" b/w "Hot Ziggety") was from his final Drifters session in October 1954. After completing his military service, McPhatter pursued a successful but relatively short lived solo career with 16 R&B and 21 pop hits. McPhatter demanded a large share of the group's profits, McPhatter later expressed regret at this action, recognizing that it doomed his fellow musicians to unprofitability. Moore and Hughes were drafted in 1957 and replaced by Bobby Hendricks and Jimmy Milner. By early 1958, the lineup was Bobby Hendricks (lead tenor), Gerhart Thrasher (first tenor), Jimmy Milner (baritone), Tommy Evans (bass), and Jimmy Oliver (guitar). This lineup had one moderate hit, "Drip Drop" (number 58 Pop), released in April 1958. With declining popularity, the last of the original Drifters were reduced to working the club scene and doing double duty with gigs under the Coasters and the Ravens names.

Билл Пинкнидің "Original Drifters" тобы

Тредвелл «Дрифтерс» брендінің иесі болғанымен, бастапқы мүшелер өздерін нағыз «Дрифтерс» деп санайтын және топты сақтап қалуға ниеттенген. Билл Пинкни бірінші болып кетті. «The Original Drifters» атауының/маркасының эксклюзивті және қайтарылмайтын құқығын сот арқылы алғаннан кейін, ол «Thrashers» және Дэвид Бауганмен бірге «The Original Drifters» атымен гастрольдік сапарларды бастады. Уақыт өте келе бірнеше түпнұсқа «Дрифтерс» мүшелері осы топқа кіріп-шықты, сондай-ақ басқа жаңа әртістер де болды, бірақ бұл «Дрифтерс» ескі «Дрифтерс» тобының жетістігін қайталай алмады. Бауган қысқа уақыттан кейін кетіп қалды. Боби Ли Холлис 1964 жылы қосылып, жетекші орынды иеленді. Сол жылдың соңында Эндрю Трэшер кетіп, Джимми Льюис топқа қосылды. Бобби Хендрикс қайта оралды, Льюис кеткенге дейін топты қысқа мерзімге квинтетке айналдырды. Эндрю Трэшер Холлис орнына қайта келді. Холлис пен Бауган 1960 жылдар бойында топпен бірнеше рет бірге болды. 1968 жылы топ Пинкни, Герхард Трэшер, Холлис және Хендрикстен тұрды. Пинкни «Tears» тобын қысқа гастрольдік сапарға қатысу үшін шақырды. «The Tears» тобының құрамында Бенни Андерссон, Джордж Уоллес, Альберт Фортсон және Марк Уильямс болды. Гастрольден кейін «Tears» (Пинкнисіз) «Original Drifters» атымен гастрольдік сапарларын жалғастырды, бірақ Пинкни оларды атауды пайдаланудан тоқтату үшін сотқа берді. Пинкни Брюс Цезарь, Кларенс Текс Уокер және Дюк Ричардсонды қосты, бірақ құрам жиі өзгеріп тұрды. 1979 жылы топ Пинкни, Эндрю Юер, Чак Кокерхэм, Харриэль Джексон және Тони Куктан тұрды. 1995 жылы «Blackberry Records» лейблынан шыққан «Peace in the Valley» альбомында Пинкни, Кокерхэм, Ричард Найт Данбар, (Вернон Янг) және Грег Джонсонның вокалы жазылған. Олар 2001 жылы «PBS» телеарнасының «Doo Wop 51» арнайы бағдарламасында Пинкни, Данбар, Джонсон және Бобби Хендрикспен бірге өнер көрсетті. 2000 жылдардың басындағы құрамында Пинкни, Кокерхэм, Данбар, Янг және әнші Рут Браун мен Клайд МакФаттердің ұлы Рональд Джексон болды. Пинкни 2007 жылдың 4 шілдесінде қайтыс болды, ал оның мұрасы «Bill Pinkney's Original Drifters» тіркелген федералдық тауар таңбасы арқылы сақталып келеді. Қазіргі «Original Drifters» құрамына Рассел Генри, Чак Кокерхэм, Ричард Найт Данбар және Роджер Уайтхед кіреді.

Although Treadwell owned the Drifters brand, original members felt they were the real Drifters and were determined to keep the group alive. Bill Pinkney left first. After receiving exclusive and irrevocable ownership of the name/mark "The Original Drifters" in a binding arbitration, he joined with the Thrashers and David Baughan to begin touring as "The Original Drifters". Several original Drifters came in and out of this group over time, as well as other new artists, but these Drifters never replicated the success of the earlier Drifters group. Baughan left after a short time. Bobby Lee Hollis joined in 1964 and took over the lead spot. Later that year, Andrew Thrasher left and Jimmy Lewis joined the group. Bobby Hendricks returned, making the group a quintet for a short time, before Lewis' departure. Andrew Thrasher returned, replacing Hollis. Hollis and Baughan were periodically with the group through the 1960s. In 1968, the group consisted of Pinkney, Gerhart Thrasher, Hollis, and Hendricks. Pinkney hired the Tears to perform as part of his group on a short tour. The Tears were Benny Andersson, George Wallace, Albert Fortson, and Mark Williams. After the tour, the Tears—without Pinkney—continued to tour as the Original Drifters, but Pinkney successfully sued to stop them from using the name. Pinkney added Bruce Caesar, Clarence Tex Walker, and Duke Richardson, but the lineup changed rapidly. In 1979, the group was Pinkney, Andrew Lawyer, Chuck Cockerham, Harriel Jackson, and Tony Cook. Their 1995 album Peace in the Valley on Blackberry Records credited vocals to Pinkney, Cockerham, Richard Knight Dunbar, (Vernon Young), and Greg Johnson. They appeared on the 2001 PBS special Doo Wop 51 with Pinkney, Dunbar, Johnson, and Bobby Hendricks. The lineup in the early 2000s was Pinkney, Cockerham, Dunbar, Young, and Ronald Jackson, the son of singer Ruth Brown and Clyde McPhatter. Pinkney died on July 4, 2007, and his legacy continues via the successfully defended registered federal service mark "Bill Pinkney's Original Drifters". The present Original Drifters lineup is Russell Henry, Chuck Cockerham, Richard Knight Dunbar, and Roger Whitehead.

Жаңа айдалашылар

Тредвелл «Дрифтерс» атауына құқықтарды иеленді және ол топты жұмыстан шығарған кезде «Аполлон» үшін бір жылдық келісімшарттар бар еді. 1958 жылдың жазында ол Бен Э. Кинг деген сахналық атымен жақсы танымал Бенджамин Эрл Нельсонның жетекші әншісі болған Five Crowns тобының менеджері Ловер Паттерсонға жүгінді және олардың «Дрифтерс» болуын ұйымдастырды. Жаңа құрамға Кинг (жетекші тенор), Чарли Томас (тенор), Док Грин (баритон) және Эльсбери Хоббс (бас) кірді. Джеймс «Поппа» Кларк бесінші «Ажы» болды; ол алкогольге байланысты проблемасы болғандықтан топқа енгізілмеді, бұл мәселені Тредвелл алғашқы топта да байқаған. Топ бір жылға жуық турнеге шықты. Бұл жаңа топтың бұрынғы «Дрифтерспен» ешқандай байланысы болмағандықтан, олар көбінесе жау тұрған көрермендер алдында өнер көрсетті. Олардың алғашқы коммерциялық рок-н-ролл жазбасы, ол топ-10 хитке айналып, Rolling Stone журналының «Барлық заманның 500 ең ұлы әні» тізімінде 193-орынды иеленді. Содан кейін «Dance with Me» және «This Magic Moment» әндері орындалды. Кинг Тредвеллден жалақыны көтеруді және авторлық құқықтан үлес сұрағанда, оның өтініші қабылданбады, ол топты тастап, сәтті жеке мансабын бастады. Уильямс та сол кезде кетіп, жаңа жетекші, Руди Льюис (The Clara Ward Singers) жалданады. Льюис «Some Kind of Wonderful», «Please Stay», «Up on the Roof» (1963 жылы АҚШ поп-синглдер тізімінде 5-орынға, ал R&B синглдер тізімінде 4-орынға жеткен) және «On Broadway» (1963 жылы АҚШ поп-синглдер тізімінде 9-орынға, ал R&B синглдер тізімінде 7-орынға жеткен) сияқты хиттерде «Дрифтерсті» жетектеді. Льюис сондай-ақ Рок-н-ролл Даңқы залына «Дрифтерс» тобының енгізілуіне үлес қосты. Бен Э. Кинг 2015 жылдың 30 сәуірінде 76 жасында қайтыс болды. Хоббс әскери қызметке шақырылып, оның орнына алғашқы топтан оралған Томми Эванс тағайындалды. Грин 1962 жылы топтан кетіп, оның орнына Юджин Пирсон (The Rivileers және The Cleftones) келді. Эванс 1963 жылы тағы да кетіп, оның орнына Джеймс Браунның әншілер тобының түпнұсқа мүшесі болған Джонни Терри келді. Әскери қызметтен кейін және сәтсіз жеке мансабынан кейін Джонни Мур 1964 жылы оралды, бұл топты Мур, Томас, Льюис, Пирсон және Терриден тұратын квинтетке айналдырды. Сол жылы топ 21 мамырда «Under the Boardwalk» әнін жазуға жоспарлаған, бірақ Руди Льюис жазу күнінен бір күн бұрын қайтыс болды, ал Джонни Мур жетекші әнші болды (Льюис пен ол кезекпен орындаған). «Under The Boardwalk» АҚШ-та топ-10 хитке айналды, бірақ осыдан кейін «Дрифтерстің» хит-парадтағы мансабы баяулады, ал «Saturday Night At The Movies» 1964 жылы АҚШ-тың 40 үздік хиті болды. «Дрифтерс» 1964 және 1967 жылдар аралығында АҚШ-тың ең үздік 100-іне кірген бірнеше шағын хиттерді шығарды, бірақ одан әрі сәттілікке жете алмады. 1968 жылдың ортасына қарай олардың синглдері ешқандай тізімге енбеді және АҚШ-та қайтадан поп-хиттерді жарияламады. Топ мүшелерінің ауысуы жиі болды. Терри 1966 жылы бірнеше айға Дэн Дэндриджбен, содан кейін 1954 жылы Хорнетсте Джонни Мурмен бірге болған Уильям Брентпен ауыстырылды. Джин Пирсон сол жылы Рик Шепардпен ауыстырылды. 1966 жылдың соңында баритон/бас Билл Фредерикс Уильям Брентті алмастырды. Чарли Томас, топтың «Five Crowns» тобынан соңғы мүшесі, 1967 жылдың ортасында кетіп, оның орнына The Limelites тобының бұрынғы мүшесі Чарльз Баскервилл келді. Баскервилл көп ұзамай топтан кетті. 1967 жылдың мамыр айында Джордж Тредвелл күтпеген жерден 48 жасында қайтыс болды. Оның жесірі Фей Тредвелл Джордж Тредвеллдің серіктестерінің «Дрифтерс» тобындағы үлесін сатып алып, топтың иесі болды. 1972 жылы «Дрифтерс» Atlantic компаниясымен келісімшартты бұзды.

Treadwell owned the rights to the name "Drifters" and still had a year's worth of bookings for the Apollo when he fired the group. In summer 1958, he approached Lover Patterson, the manager of the Five Crowns featuring lead singer Benjamin Earl Nelson—better known by his stage name of Ben E. King—and arranged for them to become the Drifters. The new line up consisted of King (lead tenor), Charlie Thomas (tenor), Dock Green (baritone), and Elsbeary Hobbs (bass). James "Poppa" Clark was the fifth "Crown"; he was not included due to an alcohol problem, which Treadwell had considered to be a problem with the first group. The group went out on the road to tour for almost a year. Since this new group had no connection to the previous Drifters, they often played to hostile audiences. the first commercial rock and roll recording to include a string orchestra, was a top 10 hit, and number 193 on the Rolling Stone 500 Greatest Songs of All Time. "Dance with Me" followed and then "This Magic Moment"

When King asked Treadwell for a raise and a share of royalties, a request that was not honored, he left and began a successful solo career. Williams left at the same time, and a new lead, Rudy Lewis, (of The Clara Ward Singers), was hired. Lewis led the Drifters on hits such as "Some Kind of Wonderful", "Please Stay", "Up on the Roof" (which reached number five on the U. S. pop singles chart and number four on the U. S. R&B singles chart in 1963), and "On Broadway" (which reached number 9 on the U. S. pop singles chart and number seven on the U. S. R&B singles chart in 1963). Lewis was also named in the Rock and Roll Hall of Fame Drifters induction. Ben E. King died on April 30, 2015, at the age of 76. Hobbs was drafted for military service and replaced by the returning Tommy Evans (from the first group). Green left in 1962 and was replaced by Eugene Pearson (of The Rivileers and The Cleftones). Evans left again in 1963 and was replaced by Johnny Terry, who had been an original member of James Brown's singing group, The Famous Flames (and was co writer of their first hit, "Please Please Please"). After his military service and a failed solo career, Johnny Moore returned in 1964, making the group a quintet of Moore, Thomas, Lewis, Pearson, and Terry. Later that year, the group was scheduled to record "Under the Boardwalk" on May 21, but Rudy Lewis died on the night before the session, and Johnny Moore took over as the sole lead (Lewis and he had been alternating). "Under The Boardwalk" was a top 10 hit in the US, but the pace of the Drifters' chart career slowed after this, with "Saturday Night At The Movies" being the group's last US top 40 hit in 1964. The Drifters released several minor hits between 1964 and 1967 that made the US top 100, but didn't break through beyond that. By mid 1968, their singles were not charting at all, anywhere and they would never have any kind of pop hit in the US again. Turnover remained frequent. Terry was replaced in 1966 by Dan Dandridge for a few months, then by William Brent, who had been with Johnny Moore in the Hornets in 1954. Gene Pearson was replaced by Rick Sheppard during the same year. By late 1966, baritone/bass Bill Fredericks had replaced William Brent. Charlie Thomas, the group's last member from the Five Crowns, left in mid 1967 and was replaced by Charles Baskerville, a former member of The Limelites. Baskerville stayed only a short time. In May, 1967, George Treadwell died unexpectedly at age 48. His widow, Faye Treadwell, bought out George Treadwell's partners' ownership stakes in The Drifters and took ownership of the group. In 1972, the Drifters left the Atlantic roster.

Атлантикадан кейінгі мансап

1972 жылы, солтүстік соул музыкасының бір туындысы ретінде, топ Ұлыбританияда 1960 жылдардың ортасынан қайта шығарылған әндерімен үш үлкен хитке ие болды: "Saturday Night At The Movies", "At The Club" және "Come On Over To My Place". Бұрын олардың ешқайсысы Ұлыбританияда хит болған жоқ (бірақ барлығы АҚШ-та хит болған), және барлығы топ-10-ға енді. The Drifters мансабы жаңарып, Англияға көшіп, әртүрлі вокалистермен жұмысын жалғастырды. Жаңа материалды әнші-композитор және продюсер (сонымен қатар, ұзақ жылдар бойы The Drifters жанкүйері болған) Роджер Гринавей жазды және бақылады, көбінесе басқа серіктестермен бірлесіп жұмыс істеді. Топ 1973 және 1976 жылдар аралығында төрт альбом шығарды және Ұлыбританиядағы маңызды хит-парадтарға енді, сол кезеңде 9 ән топ-40-қа кірді. Хиттер 1973 жылғы "Like Sister & Brother" әнінен (жетекші вокал Фредерикске тиесілі) басталды және Мур орындаған өте танымал әндерден тұрды, соның ішінде "Kissin' in the Back Row of the Movies" (1974 жылы #2 хит), "There Goes My First Love" (#3 орын), және "You're More Than a Number in My Little Red Book" (#5 орын). Америкада тек "Kissin' in the Back Row of the Movies" хит-парадқа енді, R&B чарттарында #83 орынға жетті. The Drifters тобының соңғы хиті 1976 жылы шыққан "You're More Than a Number in My Little Red Book" болды. The Drifters жаздырып жүргенімен, Ұлыбританияда немесе АҚШ-та тағы бір хитке ие бола алмады. Топ құрамы жиі өзгеріп тұрды. 1973 жылы Шепард пен Томасқа Бутч Лик пен Грант Китчингс келді. Фредерикс келесі жылы Клайд Браунмен, ал Китчингс Білли Льюиспен алмастырылды. 1976 жылы Лик Джо Блантпен алмастырылды, соның нәтижесінде топ құрамына Джонни Мур, Клайд Браун, Джо Блант және Билли Льюис кірді. Фэй Тредвелл топтың басқару компаниясын Treadwell Drifters Inc. деп атады. Мур 1978 жылы топтан кетіп, оның орнына Рей Льюис келді. Блант пен Билли Льюис 1979 жылы кетіп, олардың орнына Джонни Мур және бұрынғы Temptations тобының жетекшісі Луис Прайс оралды. Мур 1982 жылдың соңында Клайд Браунмен бірге тағы да топтан кетіп қалды. Олардың орнына екі бұрынғы мүше, Бен Э. Кинг пен Билл Фредерикс келді. Фредерикс, Льюис және Прайс 1983 жылы топтан кетіп, олардың орнына Джонни Мур, Джо Блант және Клайд Браун оралды. 1986 жылы топ бөлініп, жаңа құрамды Тредвелл құрастырды, оның құрамында жаңа мүше Джона Эллис және бұрынғы мүшелер Рэй Льюис, Билли Льюис және Луис Прайс болды. Келесі жылы бұрынғы мүшелер алмастырушылар ретінде келді, топ құрамы Мур, Билли және Рей Льюис, сондай-ақ Джин Дженкинс (кейіннен Джордж Чандлер, содан кейін Джон Турстонмен алмастырылды) болды. 1988 жылы Рей Льюис топтан кетіп, оның орнына Джо Кофи келді. 1989 жылы Билли Льюис кетіп, оның орнына Джордж Чандлер, содан кейін Тони Джексон, Кит Джон және Питер Ламар 1990 жылы оралды. Жыл соңында Турстон топтан кетіп, оның орнына Рой Хеммингс келді. Патрик Алан Питер Ламардың орнына қысқа уақытқа келді, содан кейін 1991 жылы Ламар кетіп, оның орнына Рохан Делано Терни келді. Джонни Стюарт 1963 жылы топқа қосылып, 1993 жылы Лас-Вегаста топтан кетті. Ол The Platters тобына қосылып, әншілік мансабын жалғастырды. Бұл құрам 1996 жылға дейін сақталды, содан кейін Кофи кетіп, Джейсон Ли келді. Ли екі жылдан кейін қайта оралған Ламармен алмастырылды. Ли келесі турнеге оралды және Ламардың орнына Патрик Алан оралды. 1998 жылдың 30 желтоқсанында топтың ең ұзақ қызмет еткен мүшесі Джонни Мур Лондонда қайтыс болды. Патрик Алан топқа оралып, оны квартет ретінде сақтап қалды. 2001 жылы Фэй Тредвелл Ұлыбританиядан кетіп, "Treadwell Drifters" франшизасынан бас тартқандай болды, бірақ 2000 жылдың қаңтарында АҚШ соты 1999 жылғы сот шешімін жоққа шығарды. Оның компаниясының екі мүшесі Марк Лундквист пен Фил Лундерман топты басқару үшін Drifters UK Limited жаңа басқарушы компаниясын құрды. Олардың жаңа міндеттеріне өздерін "American Drifters" деп атаған Ұлыбританиялық топтың сауда белгісін тоқтату кірді. Ламар 2003 жылы тағы да топтан кетіп, оның орнына Виктор Байно келді. Хеммингс 2004 жылы кетіп, оның орнына Питер Ламар келді. 2007 жылы топ құрамына Питер Ламарр, Рохан Делано Терни, Патрик Алан және Виктор Байно кірді. 2007 жылдың 20 маусымында бұл топ премьер-министр Тони Блэрдің Лондондағы қоштасу кешінде өнер көрсетті. 2008 жылы Фэй Тредвеллдің қызы Тина Тредвелл Ұлыбританиядағы сотта "Treadwell Drifters" франшизасының иесі екенін растады, сондықтан бұл топ The Drifters атын пайдалану құқығын жоғалтты.

In 1972, as a by product of the Northern Soul scene, the group had three big chart hits in the UK with reissued material from the mid 1960s: "Saturday Night At The Movies", "At The Club", and "Come On Over To My Place". None were previously hits in the UK (though they had all been hits in the US), and all went top 10. The Drifters, their career rejuvenated, moved to England and continued with several different vocalists. New material was written and overseen by songwriter/producer (and long term Drifters fan) Roger Greenaway, usually working in conjunction with other partners. The group issued four albums between 1973 and 1976, and became a major UK chart act, scoring 9 top 40 hits in that same timespan. The hits started with 1973's "Like Sister & Brother" (lead vocal by Fredericks), and included a string of extremely popular numbers sung by Moore, including "Kissin' in the Back Row of the Movies" (a #2 hit in 1974), "There Goes My First Love" (which hit #3), and "You're More Than a Number in My Little Red Book" (which peaked at #5). In America, only "Kissin' in the Back Row of the Movies" made any chart impression, reaching #83 on the R&B charts. The Drifters had their last hit in 1976, "You're More Than a Number in My Little Red Book". While The Drifters kept recording, they never released another chart hit in the UK or the US. Personnel turnover remained frequent. Butch Leake and Grant Kitchings of The Ink Spots replaced Sheppard and Thomas in 1973. Fredericks was replaced by Clyde Brown during the next year, and Kitchings by Billy Lewis the year after. Leake was replaced by Joe Blunt in 1976, making the lineup Johnny Moore, Clyde Brown, Joe Blunt, and Billy Lewis. Faye Treadwell renamed the group's management company Treadwell Drifters Inc.

Moore left in 1978 and was replaced by Ray Lewis. Blunt and Billy Lewis left in 1979 and were replaced by the returning Johnny Moore and former Temptations lead Louis Price. Moore left again in late 1982, along with Clyde Brown. They were replaced by two returning members, Ben E. King and Bill Fredericks. Fredericks, Lewis, and Price all left in 1983 and were replaced by the returning Johnny Moore, Joe Blunt, and Clyde Brown. In 1986, the group split up, and a new lineup was constructed by Treadwell, consisting of new member Jonah Ellis and former members Ray Lewis, Billy Lewis, and Louis Price. During the next year, more former members came in as replacements, making the group Moore, Billy and Ray Lewis, and Gene Jenkins (replaced shortly after by George Chandler, then John Thurston). Ray Lewis was out in 1988 and was replaced by Joe Cofie. In 1989, Billy Lewis left and was replaced by the returning George Chandler, then Tony Jackson, Keith John, and Peter Lamarr in 1990. Thurston was out at the end of the year and was replaced by Roy Hemmings. Patrick Alan was in for Peter Lamarr briefly before Lamarr left in 1991 and was permanently replaced by Rohan Delano Turney. Johnny Stewart joined the group in 1963 and left in 1993 in Las Vegas. He joined The Platters and continued his singing career. This lineup lasted until 1996, when Cofie was out and Jason Leigh was in. Leigh was replaced after two years by the returning Lamarr. Leigh returned on the next tour and Lamarr was replaced by the returning Patrick Alan. On December 30, 1998, the group's longest serving member, Johnny Moore, died in London. Patrick Alan returned to the group, keeping it a quartet. In 2001, Faye Treadwell left the United Kingdom and apparently abandoned the Treadwell Drifters franchise, although in January 2000, a US court had overturned a 1999 jury verdict declaring that it was abandoned. Two members of her company, Mark Lundquist and Phil Lunderman, started a new management company, Drifters UK Limited, to run the group. Their new duties included stopping a trademark by a UK group calling themselves American Drifters. Lamarr left again in 2003 and was replaced by Victor Bynoe. Hemmings left in 2004 and was replaced by Peter Lamarr. The group's lineup as of 2007 was Peter Lamarr, Rohan Delano Turney, Patrick Alan, and Victor Bynoe. On June 20, 2007, this lineup performed at Prime Minister Tony Blair's Farewell Party in London. In 2008, Faye Treadwell's daughter, Tina Treadwell, won a case in a UK court establishing her ownership of the Treadwell Drifters franchise, so this lineup lost the right to use the Drifters name.

Сот ісі

1969 жылы журнал редакторы Ларри Маршак «Дрифттер» және басқа классикалық вокалдық топтардың концерттер сериясын жоспарлады. Ол Док Грин, Чарли Томас және Эльсбери Хоббсты тауып, оларды «Дрифттер» деп жарнамалай бастады. Бұл «Дрифттер» тобының басқарушысы Джордж Тредвеллдің әйелі Фей Тредвеллдің дереу заңдық шаралар қабылдауына әкелді. Маршак өзінің тобына атау құқығын толығымен беру үшін Хоббс, Томас және Гринге 1976 жылы «Дрифттер» атауына сауда белгісін тіркеуге көндірді. Сауда белгісі тіркелді, бірақ Тредвеллдің заңдық шараларына байланысты ол 2000 жылы АҚШ федералды сотында күшін жойды. Алғашқы құрамы кейін жеке топтарға бөлінді. 2005 жылдан 2020 жылға дейін АҚШ-тың 50 штатының 35-інде «Музыка жарнамасындағы шындық» заңдары қабылдалды. Бұл Маршак сияқты промоутерлердің музыканттардың жаңа топтарын құрап, оларды «Дрифттер» сияқты танымал топтар ретінде таныстыруын тоқтату мақсатында жасалды. 2006 жылдың желтоқсанында Джордж пен Фейдің қызы Тина Тредвелл Лондон жоғары сотына Марк Лундквист пен Филип Людерманның «Drifters UK Ltd» компаниясына қарсы талап арыз берді, олардың «Дрифттер» тобының заңды иесі емес екенін мәлімдеді. 2008 жылдың шілдесінде Тредвелл отбасы мен «Prism Music Group Ltd» заңдық дауды жеңіп шықты. Сот шешімі бойынша Фил Людерманға, Марк Лундквистке, Рохан Делано Турниге, Питер Ламаррға, Патрик Аланға немесе Виктор Байноға «Дрифттер» атын пайдалануға тыйым салынды. «Дрифттер» атауына құқық Джордж Тредвеллдің қызы Тина және Ұлыбританиядағы «Prism Music Group Ltd» компаниясы арқылы Тредвелл отбасының меншігінде қалады. Құрамға Майкл Уильямс, Пьер Херель, Райан Кинг және Карлтон Пауэлл кіреді. «The Drifters» тобының құрамы 2009 жылы Лондонның «IndigoO2 Arena»сында топтың ең беделді бұрынғы мүшелерінен құралған «Drifter Legends» арнайы қонақтарымен бірге өнер көрсетті. Осы концертте Джо Блант пен Бутч Ликке «Sony Music» компаниясының Нил Мартин және ән жазушы Роджер Гринвей марапаттарын табыс етті. 2012 жылы «Sony Music» компаниясы Бутч Ликке, Джо Блант пен Клайд Браунға «Алтын дискілер» (100,000 дана сатылған «Up on the Roof, The Very Best Of») табыс етті. Джонни Мурды есептемегенде, бұл топтың бұрынғы екі лейблінде де жазба жасаған жалғыз құрамы, ол 2009 жылы «Atlantic/Warner» және 2011 жылы «Sony Music» компанияларында жаңа материалдар жазды.

In 1969, magazine editor Larry Marshak planned a series of concerts by the Drifters and other classic vocal groups. He found Dock Green, Charlie Thomas, and Elsbeary Hobbs, and began to promote them as "the Drifters". This brought swift legal action from Faye Treadwell, wife of George Treadwell, who was managing the Drifters. In an attempt to grant his group the sole rights to the name, Marshak convinced Hobbs, Thomas, and Green to apply for a trademark on the Drifters name in 1976. The trademark was granted, but due to Treadwell's legal action, it was revoked in 2000 in U. S. federal court. The trio of original Drifters split afterward into separate groups. The Truth in Music Advertising laws were legislated in 35 of the 50 US states from 2005 to 2020 to stop promoters such as Marshak from assembling new groups of musicians and marketing them as well known groups such as the Drifters. In December 2006, writs were served in the London high court by Tina Treadwell, daughter of George and Faye, against Mark Lundquist and Philip Luderman's Drifters UK Ltd, alleging they are not the rightful controllers of the Drifters. In July 2008, The Treadwell family and Prism Music Group Ltd won their legal battle. The court order prohibited Phil Luderman, Mark Lundquist, Rohan Delano Turney, Peter Lamarr, Patrick Alan, or Victor Bynoe from using the Drifters name. Ownership of the Drifters name continues with the Treadwell family in the form of George Treadwell's daughter, Tina, and the UK based company Prism Music Group Ltd. The line up features Michael Williams, Pierre Herelle, Ryan King, and Carlton Powell. The Drifters lineup performed at the London IndigoO2 Arena in 2009 with special guests the Drifter Legends, made up of some of the most prestigious former members of the group. Lifetime achievement awards were presented at this concert to Joe Blunt and Butch Leake by Neil Martin from Sony Music and songwriter Roger Greenway. In 2012, gold discs (100,000 units sold of Up on the Roof, The Very Best Of) were awarded by Sony Music to Butch Leake, Joe Blunt, and Clyde Brown. This is the only lineup, with the exception of Johnny Moore, to have recorded on both of the group's former labels, having recorded new material on Atlantic/Warner in 2009 and on Sony Music in 2011.

Сплиттерлік топтар

Док Грин 1970 және 1980 жылдары "Дрифтерс" тобымен, "Док Грин және Дрифтерс" тобымен жетекшілік етті. Бұл топқа Грин (жетекші/баритон), Дерек Вентура (жетекші/тенор), Ллойд Буч Филлипс (екінші тенор) және Бернард Джонс (бас/баритон) кірді. Грин 1989 жылдың 10 наурызында, ал Филлипс 2002 жылы қайтыс болды. Рей Льюис және Рой Хеммингс "Дрифтерс" тобын басқарды. Бобби Хендрикс пен Билли Льюис те өз топтарын басқарды. Дон Томас "Дон Томас және Дрифтерс" тобын басқарады. Сонымен қатар, Клайд МакФаттердің ұлы Рон МакФаттер "Клайд МакФаттердің Дрифтерлері" деп аталатын топты басқарады. 2008 жылдан кейінгі ресми құрамнан өзге, Тредвелл тағы бір топты басқарды – "The Drifters Legends", оның құрамына бұрынғы мүшелері Рик Шеппард, Буч Лик, Джо Блант және Клайд Браун кірді. Фэй Тредвелл 2011 жылдың 22 мамырында 84 жасында сүт безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды.

Марапаттар

Вокалдық топтардың атақ-даңқ залы "The Original Drifters" (1998) және "Ben E. King and the Drifters" (2000) есімді топтарды қабылдады. 2004 жылы Rolling Stone журналы "Drifters" тобын барлық уақыттың 100 ең ұлы суретшісінің тізімінде 81-орынға қойды. Ритм және блюз атақ-даңқ залы – 2018 жыл.