Аллан Вортингтон: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1929 жылы туған)

Аллан Фултон Уортингтон (5 ақпан 1929 жылы туған), «Ред» деген лақап атымен танымал, бұрынғы кәсіби бейсбол ойыншысы. Ол «Нью-Йорк / Сан-Франциско Джайентс» (1953–54, 1956–59), «Бостон Ред Сокс» (1960), «Чикаго Уайт Сокс» (1960), «Цинциннати Редс» (1963–64) және «Миннесота Твинс» (1965–69) командаларында Мейджор Лигасында 14 маусым ойнады. Уортингтон оң қолмен соққы беретін және лақтыратын. Бірмингемде өскен Уортингтон «Алабама университетінде» бейсболмен айналысты, содан кейін кәсіби ойыншы болды. 1953 жылы «Джайентс» командасымен келісім жасаған ол бастапқы құрамда ойнай бастады, алғашқы екі үлкен лига ойынында екі мәрте жеңіске жетті. 1954 жылдың көп бөлігі мен 1955 жылдың барлығын кіші лигаларда өткізгеннен кейін, 1956 жылы ол қайтадан тұрақты бастапқы ойыншы болды. 1957–58 жылдары ол құрам мен резервтік құрам арасында уақытын бөлісті, ал 1959 жылы ол көбінесе резервтік ойыншы ретінде пайдаланылды. 1960 жылы ол «Ред Сокс», кіші лигалар және «Уайт Сокс» командаларында ойнады, маусым аяқталуға бір ай қалғанда зейнеткерлікке шықты, себебі «Уайт Сокс» қарсыластардың сигналдарын ұрлауға тырысып, ол адал ниетпен осы команда үшін ойнай алмайтынын түсінді. Ол «Говард колледжін» бітірген соң бейсболға оралуға шешім қабылдады және екі жыл бойы «Уайт Сокс» командасының кіші лигасында ойнады. 1963 жылы «Редс» оны сатып алды, сол жылы ол резервтік құрамда ойнап, 2.99 орташа ұпай жинады. 1964 жылы ол «Цинциннати» командасымен маусымды бастады, кіші лигаға жіберілді, содан кейін «Твинс» командасы оның келісім шартын сатып алды, ол өзінің мансабының соңына дейін осы командада ойнады. Sports Illustrated журналы сол жылы командадағы оның 1.37 ERA көрсеткішін «көрінетін» деп бағалады. 1965 жылы Уортингтон мансабындағы ең көп – 21 ойынды сақтап қалды және мансабындағы ең төмен – 2.13 ERA көрсеткішін тіркеді, сонымен қатар 10 ойында жеңіске жетті. 1966–1967 жылдары ол 32 ойынды сақтап қалды, ал 1968 жылы Америка лигасында (AL) резервтік ойыншылар арасында 18 ойынды сақтап қалып, көшбасшы болды. 14 жылдық мансабында Уортингтон 75–82 есебімен 834 соққы жасады, 3.39 ERA көрсеткішін тіркеді және 1246 2/3 иннингте 110 ойынды сақтап қалды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін де Уортингтон бейсболмен айналысып жүрді. 1972 және 1973 жылдары ол «Твинс» командасының лақтыру жаттықтырушысы болды. 1973 жылы ол «Либерти университетінің» радио жарнамасын естіді. Уортингтон «Либерти» университетінің президенті Джерри Фалвеллмен байланысып, мектепте жақсы христиандық бейсбол жаттықтырушысы болуы керектігін айтты; ол мектептің бейсбол командасын құру үшін жалданып алынды. Бірінші маусымнан кейін команда Вортингтон басшылығымен ешқашан жеңіліске ұшырамады. 1986 жылғы маусымнан кейін Бобби Ричардсон оны алмастырғанға дейін ол команданы жаттықтырды. Ол жаттықтырушы болып жұмыс істеген кезде «Либертидің» спорт директоры болды, ол 1989 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда болды. 2011 жылдың мамырында ол Алабама спорттық даңқ залына енгізілді.

Allan Fulton Worthington (born February 5, 1929), nicknamed "Red", is a former professional baseball pitcher. He played all or part of 14 seasons in Major League Baseball for the New York / San Francisco Giants (1953–54, 1956–59), Boston Red Sox (1960), Chicago White Sox (1960), Cincinnati Reds (1963–64) and Minnesota Twins (1965–69). Worthington batted and threw right handed. Raised in Birmingham, Alabama, Worthington played baseball at the University of Alabama before becoming a professional. Acquired by the Giants in 1953, he began his career with the ballclub as a starter, pitching two shutouts in his first two major league games. After spending most of 1954 and all of 1955 in the minor leagues, he became a full time starter again in 1956. During 1957–58, he split his time between the rotation and the bullpen, and by 1959 he was almost exclusively used as a relief pitcher. He split 1960 between the Red Sox, the minor leagues, and the White Sox, retiring with about a month left in the season because the White Sox were engaged in ruses to steal opposing team's signs, and he could not play for the team with a clear conscience. He completed his degree at Howard College, then decided to return to baseball and spent two years in the minor leagues for the White Sox. The Reds acquired him in 1963, and Worthington posted a 2.99 earned run average (ERA) out of the bullpen for them that year. He began 1964 with Cincinnati, was sent to the minor leagues, and had his contract purchased by the Twins, whom he would spend the rest of his career with. Sports Illustrated called his 1.37 ERA with the team that year "impressive." In 1965, Worthington had a career high 21 saves and a career low 2.13 ERA, also winning 10 games. From 1966 to 1967 he saved 32 games, and in 1968 he led American League (AL) relievers with 18 saves. In a 14 year career, Worthington compiled a 75–82 record with 834 strikeouts, a 3.39 ERA, and 110 saves in 1,246 2/3 innings pitched. Worthington continued with his career in baseball after his retirement as a player. In 1972 and 1973, he served as the pitching coach for the Twins. Then, in 1973, he heard a radio commercial for Liberty University. Worthington contacted Liberty president Jerry Falwell and told him that the school should have a good Christian baseball coach; he was hired to create the school's baseball team. After their first season, the ballclub never had a losing record under Worthington again. He coached them until after the 1986 season, when Bobby Richardson replaced him. While he was still coaching, he became Liberty's Athletic Director, a position he held until his retirement in 1989. In May 2011, he was inducted into the Alabama Sports Hall of Fame.

Ерте өмір

Аллан Фултон Уортингтон 1929 жылдың 5 ақпанында Алабама штатының Бирмингем қаласында дүниеге келді. Ол газет жинаушы Уолтер Б. Уортингтон мен оның әйелі Лейк Уортингтонның он баласының жетіншісі болды. Уолтер жергілікті жерде әуесқой бейсбол ойнаған, ал Алдың үлкен ағалары Роберт пен Уолтер де кіші лигада бейсбол ойнады. Ал өскен кезінде Бирмингемдегі Ингленук бастауыш мектебі мен Филлипс орта мектебінде оқыды. Ол 23 ойында (21 рет бастап) қатысып, 7–10 есебімен және 4.57 жинаған орташа көрсеткіш (ERA) 124 иннинг тастады. 1952 жылғы маусымды жақсы бастамады; жаңа бас жаттықтырушы Хью Поландтың айтуынша, тастаушы «өзі үшін тым күшті тастауға тырысып жатыр». 6 шілдеде үлкен лигада дебют жасап, Филадельфия Филлиске қарсы толық ойын аяқтағанда екі соққыға жол берді. 11 шілдеде келесі ойында Бруклин Доджерске қарсы төрт соққыға жол берді, сонымен қатар, ол да соққыға ұшырады, бұл 1898 жылы Балтимор Ориолс үшін Джей Хьюз жасағаннан бергі алғашқы Ұлттық лига (NL) тастаушысы болды. Уортингтон келесі үш ойынында жеңіліске ұшырады, бірақ оның ERA 1.00-ден төмен болды; бір ойында ол жеті ұпай берді, бірақ тек біреуі ғана есептелді. 25 қыркүйекте «Пираттарға» қарсы маусымның соңғы ойынында жеңіске жетті, 6–2 есебімен жеңіске жетті. 20 ойында (17 рет бастап) 4–8 есебімен, 3.44 ERA, 52 соққы, 54 серуен және 102 иннингте 103 соққы алды. 1954 жылы Уортингтон «Гиганттар» үшін көбінесе резервтен тастады, бірақ 29 тамызда Сент-Луис Кардиналдарына қарсы қос ойынның екінші ойынында бір рет бастады, төрт иннингте үш ұпайға жол берді және 7–4 есебімен «Гиганттардың» жеңісіне шешім қабылдамады. «Нью-Йорк» үшін 10 ойында Уортингтон 0–2 есебімен, 3.50 ERA, сегіз соққы, 15 серуен және 18 иннингте 21 соққы алды. Оның көмегімен «Миллерлер» «Рочестер Ред Уингстерді» жеңіп, Жастар арасындағы әлем чемпионатын жеңді. 28 сәуірде екінші рет ойнағанда, ол «Филлизге» 5–3 есебімен жеңіске жетіп, толық ойын барысында алты соққыға және үш ұпайға (бір ұпайға) жол берді. Төрт күннен кейін ол толық ойын кезінде бір ұпайға жол берді және Чикаго Кабсымен 4–1 есебімен жеңіске жетіп, еңбегі үшін марапатталды. Кейінгі маусымда ол 25 шілде мен 28 тамыз аралығында қолдың ауырғанынан бір айдан астам уақыт бойы алаңға шықпады. 17 қыркүйекте 5–14 есебімен, ол жылдың соңғы екі ойынында жеңіске жетті, соның ішінде 22 қыркүйекте «Филадельфияға» қарсы ойын, ол толық ойын кезінде бір ұпай берді, 2–1 есебімен жеңіске жетті. Уортингтон 1956 жылы «Гиганттар» үшін 28 ойында ойнады, бұл оның мансабындағы ең жоғары 20 бастама болды. Ол жеңілістерде NL-де алтыншы орынды иеленді (14, Сэм Джонс, Том Похольский және Винегар Бенд Мизельмен тең), 3.97 ERA жариялады, 95 соққы соқты, 74 серуен жасады және 165 2/3 иннингте 158 соққыға жол берді. Уортингтон 1957 жылы «Гиганттар» үшін алғашқы төрт ойынның үшеуінде бастады, бірақ 12.75 ERA жариялағаннан кейін, ол кейде басталса да, көбінесе резервтен пайдаланылды. 11 мамырда Джо Маргонериді Бруклин Доджерсіне қарсы 5–5 теңдіктің тоғызыншы кезеңіне бастау үшін босатып, Уортингтон жеті иннинг бойы соққыға жол бермеді, жеңіске жетті, өйткені «Гиганттар» 15-ші кезеңде Вальми Томас гоум-рэн соқты. Төрт күннен кейін ол 8 1/3 иннингте екі ұпайға жол берді, бірақ біріншісі кардиналдарға жетінші иннингте теңдікке жетуге мүмкіндік берді, ал екіншісі 14-ші иннингте 6–5 есебімен жеңіске жетті. 18 тамыздағы қос ойынның екінші ойында старт ретінде пайдаланылды, ол «Филлизді» 1–0 есебімен жеңіске жетіп, үш соққыға ұшыратты. Бес күннен кейін ол 10 иннинг тастады және Cubs-ты екі ұпайға ұстап, «Giants»-тің 3–2 есебімен жеңіске жетті. Ол 5 қыркүйекке дейін тағы үш рет бастады, содан кейін жылдың қалған бөлігінде резервтен тастады. 13 мамыр күні Лос-Анджелес Доджерске қарсы алты иннингте жеңілдеу жасады, Гил Ходжес үшінші иннингте өзіне қарсы гоум-рэн соққанда 7–6 басымдықты жоғалтты, бірақ «Гиганттар» 16–9 есебімен жеңіске жеткенде жеңіске жетті. 15 маусымда басталған ойында ол сегіз соққыға жол берді, бірақ «Филлизге» 3–1 есебімен жеңіске жеткенде бір ғана ұпайға жол берді. Сол күннен бастап, ол 6 тамызға дейін негізінен стартер ретінде пайдаланылды, одан кейін ол жылдың қалған бөлігінде тек резервтен ғана пайдаланылды. 54 ойында (12 рет бастап) 11–7 есебімен, 3.63 ERA, 76 соққы, 57 серуен және 151 1/3 иннингте 152 соққы алды. Ол 22 және 27 тамызда, сәйкесінше, «Гиганттардың» қос ойынынан кейін және кейін бір күні басталды. 18 маусымда бастаған ойыннан басқа, ол тек резервтен тастады. 24 маусым мен 8 тамыз аралығында ол үш рет қана өнер көрсетті. Уортингтонның кіші лигадағы кезінен бері достасқан Ригни бұл тәжірибені тоқтатуға уәде берді. Бұл басқа командалардың қызығушылығын тудырды, және «Нью-Йорк Метс» командасы қазан айында «The New York Times» және Associated Press газеттерінде оның шарты сатылып алынғаны туралы қате хабарлады. 1963 жылы Цинциннатидің резервтік құрамында болған ол 10 сәуірде үш жылдан кейін үлкен лигадағы алғашқы ойынына қатысты, «Филлизге» 10–7 есебімен жеңіліске ұшырағанда бір иннингте төрт ұпайға жол берді. 15 мамырда ол Джим Малониді ауыстырып, алтыншы иннингті бастады және төрт ұпайға жол бермей, «Кубсқа» 10–2 есебімен жеңіске жетіп, сақтап қалды. Дәл екі айдан кейін ол тоғызыншы иннингке кірді және төрт ұпайға жол бермей, алты соққы соқты, «Рэдс» командасы Милуоки Брэйвсты 12 иннингте 4–3 есебімен жеңіп алды. 17 қыркүйекте «Рэдс» командасы Хьюстон Колт .45-ке 3–2 есебімен жеңіліп жатқанда, екінші иннингте бір ойыннан кейін Джо Нюксалльді ауыстырып, 7 1/3 иннинг бойы соққыға жол бермей, 4–3 есебімен жеңіске жетті. Жыл соңында командалық кеште оның әріптестері оған әзіл ретінде бір жұп көзілдірік сыйлады. Нәтижесінде, ол Миннесота үшін 41 ойынның бес ойынында ғана ұпайға жол берді және 1964 жылы «Twins» командасымен 1.37 ERA көрсетті, бұл «Sports Illustrated» журналы «таң қалдыратын» деп атады. Ол 5–6 есебімен, 59 соққы соқты, 27 серуен жасады және 72 1/3 иннингте 47 соққы алды. 30 тамызда ол Джим Каат бір ұпайға жол бергеннен кейін жетінші иннингке кірді және 11 иннингтік 3–2 есебімен «Детройт Тайгерсін» жеңіп алғанда үш иннинг бойы соққыға жол бермеді. 62 ойында ол 10–7 есебімен, 2.13 ERA, 59 соққы, 41 серуен және 80 1/3 иннингте 57 соққы алды. Ол 21 сақтап қалды, бұл AL-де алтыншы орынды иеленді. Каат төртінші иннингтің басында үш соққыға және екі ұпайға жол бергеннен кейін, Уортингтон оны ауыстырды, бұл жолы екі иннинг бойы ешкімге ұпай беруге жол бермеді. «Доджерс» 2–0 есебімен жеңіске жетті және әлем чемпионатын жеңіп алды. 24 сәуірде 1966 жылы Уортингтон 2 2/3 иннингте алты соққы соқты, бір ұпайға жол берді, бірақ «Twins» командасы «Калифорния Энджелсін» 5–3 есебімен жеңіп алғанда сақтап қалды. 12 күннен кейін ол Джордж Скоттқа гоум-рэн соқтырып, «Ред Соксқа» қарсы ойынды теңестірді, бірақ үш иннингте бес соққы соқты және «Миннесота» командасы «Бостонды» 4–3 есебімен жеңіп алғанда жеңіске жетті. «Балтимор Ориолсқа» қарсы 30 мамырдағы ойында ол алтыншы иннингте екі ауттан кейін Дуайт Сиблер үш ұпайға жол бергеннен кейін кірді. Брукс Робинсонға серуен жасағаннан кейін, Уортингтон Курт Блефариден иннингті аяқтау үшін жоғары соққы алды, бірақ сегізінші иннингте бір ұпайға жол берді, «Ориолсқа» теңдікке жетуге мүмкіндік берді. Алайда, «Twins» төменгі иннингте үш ұпай алды және Уортингтон тоғызыншы иннингте ұпайға жол бермей, «Twins» командасы 7–4 есебімен жеңіске жетті. 65 ойында ол 6–3 есебімен, 16 сақтап қалды, 2.46 ERA, 93 соққы, 27 серуен және 91 1/3 иннингте 66 соққы алды. «Ориолсқа» қарсы қос ойынның екінші ойынында 11 шілдеде ол үш иннингте үш ұпайға жол берді, бірақ бес соққы соқты және «Twins» командасы 10–7 есебімен жеңіске жетті. 9 тамызда ол сегізінші иннингке кірді және маусымдық рекордтық 8 2/3 иннинг тастады, тек екі соққыға жол берді және ұпайға жол бермеді, бірақ «Сенаторлар» «Twins» командасын жеңіп алды.

Allan Fulton Worthington was born on February 5, 1929, in Birmingham, Alabama. He was the seventh of ten children of newspaper compositor Walter B. Worthington and his wife, Lake Worthington. Walter played amateur baseball locally, and two of Al's older brothers, Robert and Walter, played Minor League baseball as well. Growing up, Al went to Inglenook Elementary School and Phillips High School in Birmingham. He appeared in 23 games (21 starts), posting a 7–10 record and a 4.57 earned run average (ERA) in 124 innings pitched. He did not pitch well to begin the 1952 season; new manager Hugh Poland said the pitcher was "trying to throw too hard for his own good." Making his major league debut on July 6, he allowed two hits in a complete game shutout over the Philadelphia Phillies. He allowed four hits in his next start against the Brooklyn Dodgers on July 11, also a shutout, becoming the first National League (NL) pitcher to start his career with consecutive shutouts since Jay Hughes did so for the Baltimore Orioles in 1898. Worthington then lost his next three starts, but his ERA remained under 1.00; in one of the games, he allowed seven runs, but only one was earned. He won his final start of the season, also against the Pirates, on September 25, allowing two unearned runs in a complete game, 6–2 victory. In 20 games (17 starts), he had a 4–8 record, a 3.44 ERA, 52 strikeouts, 54 walks, and 103 hits allowed in 102 innings pitched. Worthington mainly pitched out of the bullpen for the Giants in 1954, though he made one start in the second game of a doubleheader against the St. Louis Cardinals on August 29, allowing three runs in four innings and taking a no decision in a 7–4 Giants victory. In 10 games for New York, Worthington had an 0–2 record, a 3.50 ERA, eight strikeouts, 15 walks, and 21 hits allowed in 18 innings pitched. With his help, the Millers defeated the Rochester Red Wings to win the Junior World Series. In his second start on April 28, he allowed six hits and three runs (one earned) in a complete game, 5–3 victory over the Phillies. Four days later, he allowed one run in a complete game and was rewarded for his efforts in a 4–1 victory over the Chicago Cubs. Later in the season, he missed over a month, not pitching between July 25 and August 28 because of a sore arm. With a 5–14 record after September 17, he won his last two starts of the year, including a game against Philadelphia on September 22 when he allowed one run in a complete game, 2–1 victory. Worthington appeared in 28 games for the Giants in 1956, making what would be a career high 20 starts. He tied for sixth in the NL in losses (14, tied with Sam Jones, Tom Poholsky, and Vinegar Bend Mizell), posted a 3.97 ERA, struck out 95 batters, walked 74 batters, and allowed 158 hits in 165 2/3 innings. Worthington started three of his first four games for the Giants in 1957, but after posting a 12.75 ERA, he was then used mostly out of the bullpen, though he still made occasional starts. On May 11, relieving Joe Margoneri to start the ninth inning of a 5–5 tie against the Brooklyn Dodgers, Worthington threw seven shutout innings, picking up the win as the Giants prevailed in the 15th on a Valmy Thomas home run. Four days later, he allowed two runs in 8 1/3 innings, but the first allowed the Cardinals to tie the game in the seventh, and the second allowed them to win the game 6–5 in the 14th. Used for a start in the second game of a doubleheader on August 18, he held the Phillies to three hits in a 1–0, shutout victory. Five days later, he pitched 10 innings and held the Cubs to two runs, getting a no decision in an eventual 3–2 Giants victory. He made three more starts through September 5 before moving back to the bullpen for the rest of the year. Against the Los Angeles Dodgers on May 13, he worked six innings of relief, blowing a 7–6 lead when Gil Hodges hit a home run against him in the third inning but earning the win as the Giants prevailed 16–9. Given a start on June 15, he allowed eight hits but just one unearned run in a 3–1 victory over the Phillies. From that day forth, he was used mainly as a starter until August 6, after which he was exclusively used out of the bullpen for the rest of the year. In 54 games (12 starts), he had an 11–7 record, a 3.63 ERA, 76 strikeouts, 57 walks, and 152 hits allowed in 151 1/3 innings. He made starts on August 22 and 27, a day after and the day of a Giants doubleheader, respectively. Other than that, except for a June 18 start, he pitched exclusively out of the bullpen. Between June 24 and August 8, he made only three appearances. Rigney, who had been friends with Worthington since the pitcher's minor league tenure, promised to stop the practice. This attracted interest from other teams, and the New York Mets were prematurely and erroneously reported by The New York Times and the Associated Press to have purchased his contract in October. A part of Cincinnati's bullpen in 1963, he made his first appearance in the major leagues in three years on April 10, allowing four runs (three earned) in one inning in a 10–7 loss to the Phillies. On May 15, he relieved Jim Maloney to begin the sixth inning and threw four scoreless innings, earning the save in a 10–2 victory over the Cubs. Exactly two months later, he entered in the ninth and struck out six in four scoreless innings, earning the win as the Reds defeated the Milwaukee Braves 4–3 in 12 innings. On September 17, with one out in the second and the Reds trailing the Houston Colt .45s by a score of 3–2, Worthington relieved Joe Nuxhall and pitched 7 1/3 scoreless innings, earning the win in a 4–3 victory. At a team party late in the year, his teammates gave him a pair of binoculars as a joke. Ultimately, he allowed earned runs in just five of the 41 games he appeared in for Minnesota and had a 1.37 ERA with the Twins in 1964, which Sports Illustrated called "impressive." He had a 5–6 record, struck out 59 batters, walked 27 hitters, and allowed 47 hits in 72 1/3 innings. On August 30, he entered in the seventh after Jim Kaat had allowed a run and threw three scoreless innings in an eventual 11 inning, 3–2 victory over the Detroit Tigers. In 62 games, he had a 10–7 record, a 2.13 ERA, 59 strikeouts, 41 walks, and 57 hits in 80 1/3 innings. He had a career high 21 saves, which ranked sixth in the AL. After Kaat allowed three hits and two runs to start the fourth inning of Game 7, Worthington relieved him, this time not allowing any runners to score in his two innings of work. The Twins lost 2–0 as the Dodgers became World Series champions. On April 24, 1966, Worthington struck out six batters in 2 2/3 innings, allowing a run but earning the save as the Twins beat the California Angels 5–3. 12 days later, he gave up a home run to George Scott that tied a game against the Red Sox but struck out five in three innings and picked up the win as Minnesota defeated Boston 4–3. In a game against the Baltimore Orioles on May 30, he entered with two outs in the sixth after Dwight Siebler had allowed three runs in the inning. Following a walk to Brooks Robinson, Worthington induced a foul pop fly from Curt Blefary to end the inning, but he gave up a run in the eighth, allowing the Orioles to tie the game. However, the Twins scored three times in the bottom of the inning, and Worthington pitched a scoreless ninth as the Twins prevailed by a score of 7–4. In 65 games, he had a 6–3 record, 16 saves, a 2.46 ERA, 93 strikeouts, 27 walks, and 66 hits allowed in 91 1/3 innings. In the second game of a doubleheader against the Orioles on July 11, he allowed three runs in three innings but got the save in a 10–7 triumph, striking out five hitters, his second highest total of the season. On August 9, he entered in the eighth and threw a season long 8 2/3 innings, allowing just two hits and no runs but getting a no decision as the Senators beat the Twins 9–7 in 20 innings. He threw a scoreless eighth and ninth inning on August 28, preserving a 3–2 victory over Baltimore. The Twins were in a close pennant race with the Red Sox, with the outcome hanging on the final game of the year on October 1, where Minnesota faced Boston. The Red Sox were already winning 3–2 in the ninth when Worthington entered and threw two wild pitches, allowing another run to score. The Twins lost 5–3. In both that outing and his next on April 30, he struck out a season high five batters. He entered a game against the Oakland Athletics on May 16, pitching three scoreless innings to finish the game as the Twins rallied from a 3–2 deficit to win 4–3. After the Athletics scored three runs in the eighth inning, putting runners on first and second with two outs and the Twins leading 7–5, Worthington relieved Kaat and got John Donaldson to ground out, then pitched a scoreless ninth as the Twins won 7–5. In 1968, he led the AL with 18 saves. He allowed a run on June 14, though, then saw his ERA shoot up to 17.18 as he gave up six runs in 2/3 in an inning on June 17, in a 13–1 loss to the Angels. On July 25, he relieved Jim Perry with two outs and a runner on third in the seventh inning of a game against the Indians, striking out Chuck Hinton to keep the score 2–0. Tasked with finishing the game, he blew the lead in the ninth when Duke Sims hit a tying two run home run against him. However, he threw a scoreless 10th and 11th innings, and the Twins ultimately prevailed 4–2 in 16 innings. In 46 games, Worthington had a 4–1 record, though his 4.57 ERA was his highest since 1960 and he only had three saves. He struck out 51 batters and walked 20, giving up 65 hits in 61 innings. In a 14 year career, Worthington compiled a 75–82 record with 834 strikeouts, a 3.39 ERA, and 110 saves in 1,246 2/3 innings pitched. In 1974, he joined Liberty University in Lynchburg, Virginia, where he helped start the Liberty University Flames baseball team, becoming the ballclub's first head coach. He served 13 seasons as the Flames' head coach, and the team's first season was its only losing one under his tenure. As of 2010, he was the winningest head coach in Liberty's history, with a 343 189 1 record (64.4 winning percentage). Under his tenure as athletic director, the baseball team achieved NCAA Division I status in 1988. Worthington retired in 1989. It was replaced by Liberty Baseball Stadium in 2013, but the new ballpark was rededicated as Worthington Field at Liberty Baseball Stadium in 2019. In 1980, Worthington managed the Falmouth Commodores, a collegiate summer baseball team in the prestigious Cape Cod Baseball League. He led the Commodores to the league title with a team featuring future major leaguers Steve Lombardozzi and Bream. After his retirement from Liberty, Worthington returned to Birmingham and served as the pitching coach for Briarwood Christian School.

Жеке өмір

Уортингтонның лақап аты "Қызыл" еді. 2020 жылы Al.com сайтына берген сұхбатында ол: "Барлық құрметті Құдайға беремін. Ол мені осы жылдар бойы игілікпен жарылқады. Иман келгеннен бері өмірім ғажайыпқа толы болды."