Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атлант мұхитындағы Лабрадор, Ньюфаундленд және Новая Шотландия жағалаулары бойындағы суық ағым.
Cold current in the Atlantic ocean along the coasts of Labrador, Newfoundland and Nova Scotia
Лабрадор ағымы – Солтүстік Атлант мұхитындағы суық ағым. Ол Солтүстік Мұзды мұхитынан Лабрадор жағалауымен оңтүстікке қарай ағып, Ньюфаундлендті айналып өтеді және Новая Шотландия жанында Канаданың шығыс жағалауы бойымен оңтүстікке қарай жалғасады. Новая Шотландияға жақын жерде бұл суық ағым солтүстікке қарай жылжымайтын жылы Гольфстриммен кездеседі. Осы екі ағымның қосылуы тығыз тұманға себеп болады және әлемдегі ең өнімді балық аулау аймақтарының бірін құрайды. Көктем мен жаздың басында Лабрадор ағымы Гренландия мұздықтарынан мұз тауларын оңтүстікке қарай Атлант мұхитының кеме жолдарына жеткізеді. Ағымның суы Канаданың Атлантикалық провинцияларының климатына, сондай-ақ АҚШ-тың солтүстік-шығыс жағалауының Мэннен Массачусетс штатына дейінгі бөлігіне салқындататын әсер етеді. Массачусетс штатының Кейп-Код шығанағынан оңтүстікке қарай Гольфстрим басым теңіз ағымына айналады.
The Labrador Current is a cold current in the North Atlantic Ocean which flows from the Arctic Ocean south along the coast of Labrador and passes around Newfoundland, continuing south along the east coast of Canada near Nova Scotia. Near Nova Scotia, this cold water current meets the warm northward moving Gulf Stream. The combination of these two currents produces heavy fogs and has also created one of the richest fishing grounds in the world. In spring and early summer, the Labrador Current transports icebergs from the glaciers of Greenland southwards into the trans Atlantic shipping lanes. The waters of the current have a cooling effect on the Canadian Atlantic provinces, and on the United States' upper northeast coast from Maine south to Massachusetts. South of Cape Cod, Massachusetts, the Gulf Stream becomes the dominant ocean current.
Мұздықтар тасымалы
Лабрадор ағымы кейде әдеттегіден оңтүстікке және/немесе шығысқа қарай кеңейіп кетіп, қауіпті кеме жүрісіне себеп болуы мүмкін. Ол мұз тауларын Атлантика мұхитының олардың әдетте кездеспейтін аймақтарына жеткізеді. Ағымның мұз тауларын Бермудаға дейін, ал шығысқа қарай Азор аралдарына дейін тасымалдағаны белгілі. 1912 жылы "Титаник" кемесінің қазасына байланысты, мұз тауларын, соның ішінде мұхиттың сирек кездесетін аймақтарындағыларын да бақылау үшін Халықаралық мұз күзеті құрылды.
The Labrador Current has a tendency to sometimes go farther south and/or east than normal. This can produce hazardous shipping conditions, for it can carry icebergs into an area of the Atlantic where they are not usually found. The current has been known to transport icebergs as far south as Bermuda and as far east as the Azores. After the sinking of the Titanic in 1912, the International Ice Patrol was set up to track icebergs, including those found in areas of the ocean where they are rarely located.
Тұщы судан алынған
Лабрадор ағымының орташа жылдық жылдамдығы 20 см/с құрайды және Арктикадан Баффин аралы, Канада және Батыс Гренландия арқылы шамамен 1,5°C температуралы өте суық судан қалыптасады. Бұл сулар Лабрадор теңізінде бірігеді. Лабрадор теңізі маусымдық өзгерістерге ұшырайды және көктемнің соңы мен жаздың басында өзендердің ағып кетуі мен мұздықтардың еруі салдарынан тұщы судың көбеюін бастан кешіреді. Солтүстік Атлантикадағы субполярлық аймақтардағы мұхит айналымы суық, тұщы сулы Лабрадор ағымы мен жылы, тұзды Солтүстік Атлантика ағымының, сондай-ақ беткі желдің өзгеруі, жылу алмасуы, мұздың еруі мен қалыптасуына байланысты маусымдық ауытқуларға ие. Лабрадор ағымы екі бөліктен тұрады. Бірінші бөлігі бароклиникалық, яғни тығыздығы температура мен қысымға тәуелді және солтүстіктен келіп түсетін тұщы су мөлшеріне байланысты жүзу күшімен қозғалады. Лабрадор ағымының екінші бөлігі тереңірек және баротроптық, яғни тығыздығы тек қысымға тәуелді және шамамен 2500 метр тереңдікке жетеді. Баффин шығанағы мен Гудзон бұғазы Лабрадор ағымына ең көп тұщы суды қосады. Гудзон бұғазы – ұзындығы шамамен 400 км болатын тар арна, ол Гудзон шығанағы жүйесіне ашылады, бұл жүйе Лабрадор теңізімен байланысты және Лабрадор ағымының тұщы су тасымалының 50% құрайды. Гудзон шығанағы қыста мұзбен жабылады, ал жазда мұзсыз болады. Гудзон шығанағында 42 өзен бар, олар өзендердің ағып кетуіне үлес қосады. Лабрадор ағымы Гудзон бұғазының шығынынан, яғни оңтүстік-шығысқа қарай бағытталған ағынынан тұрады, ол Дэвис бұғазымен және Батыс Гренландия ағымымен кездеседі. Бұл ағын оңтүстікке қарай Ньюфаундленд және Флеминг кепі арқылы, сондай-ақ континенттік шельфтің шеті бойымен ағып өтеді. Бұл ағынның бір бөлігі Жаңа Шотландияға жақын континенттік беткеймен батысқа қарай жылжып, ақырында Гольфстримнің солтүстігіне жетеді, бұл – Беткейлік су ағыны деп аталады. Оңтүстікке қарай ағып жатқан су субполярлық айналымға қосылып, Солтүстік Атлантикадағы тар, батыс субполярлық айналымды құрайды. Ағын Гольфстриммен және Солтүстік Атлантика ағымымен өзара әрекеттесіп, осы айналымды құрайтын батыс шекаралық ағынды қалыптастырады.
The Labrador Current has an average annual velocity of 20 cm/s and is formed from very cold water that is around 1.5˚C from the Arctic through Baffin Island, Canada, and Western Greenland. These waters come together in the Labrador Sea. The Labrador Sea is affected by seasonality and will experience greater freshwater imports during the late spring and early summer with riverine runoff and glacial melt. The ocean circulation in the subpolar regions in the North Atlantic have seasonal variations due to the cold, freshwater Labrador Current and the warm, salty North Atlantic Current, as well as with changing surface winds, heat flux, and ice melting and formation. There are two parts that make up the Labrador Current. The first part is baroclinic, meaning that the density depends on temperature and pressure, and is buoyancy driven due to the amount of freshwater that is imported from the North. The second part of the Labrador Current is deeper and is barotropic, meaning the density is only dependent on pressure, and reaches a depth of about 2500 meters. Baffin Bay and the Hudson Strait are the largest freshwater contributors to the Labrador Current. The Hudson Strait is a narrow channel that is about 400 km long and is the opening to the Hudson Bay System, which is connected to the Labrador Sea, and contributes 50% of the freshwater transport of the Labrador Current. Hudson Bay is covered in ice in the winter and is ice free in the summer. Hudson Bay has 42 rivers, contributing to the river runoff. The Labrador Current is made up of the Hudson Strait outflow, or the southeast flow, that meets with the Davis Strait and the West Greenland Current. This current then flows south, down through Newfoundland and Flemish Cap and along the continental shelf break. Part of this current moves westward along the continental slope near Nova Scotia, eventually reaching north of the Gulf Stream, this is called the Slope Water Current. The southward flow joins in the subpolar circulation, forming the narrow, western subpolar gyre in the North Atlantic. The current interacts with the Gulf Stream and the North Atlantic Current forming the western boundary current that makes up this gyre.