Гийом Габриэль Нивер: Француз ақыны, композиторы және музыка теориясының шебері
Guillaume-Gabriel Nivers
Гийом Габриэль Нивер: французский органист, композитор, теоретик XVII ғасыры. Органға арналған ең алғашқы жинақтардың авторы, григориандық ән және бас-континуо туралы еңбектері маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз органисті, композитор және теоретик Гийом Габриэль Ниверс (шамамен 1632, Париж – 13 қараша 1714) – француз органисті, композитор және теоретик болған. Оның алғашқы орган кітабы – дәстүрлі француз орган мектебінің формаларын қамтитын, сақталған ең ерте басылған жинақ (Луи Купериннің қолжазба жинағы жарияланбаған болып көрінеді. Гай Олдхэмнің "Луи Куперин: 17-ғасырдың ортасындағы француз клавишті музыкасының жаңа көзі", Recherches sur la musique française classique, I том (1960), 51–59 беттерді қараңыз). Ниверстің басқа музыкасы көп белгілі емес, бірақ оның грегориан әндері және бассо континуо туралы трактаттары 17 ғасырдың литургиялық музыкасы мен орындаушылық тәжірибесінің маңызды көздері болып саналады.
French organist, composer and theorist
Guillaume Gabriel Nivers (c. 1632, Paris – 13 November 1714) was a French organist, composer and theorist. His first livre d'orgue is the earliest surviving published collection with traditional French organ school forms (a collection by Louis Couperin that is in manuscript does not seem to have been published. See Guy Oldham, "Louis Couperin: A New Source of French Keyboard Music of the Mid 17th Century", Recherches sur la musique française classique, Vol. I (1960), pp. 51–59). Nivers's other music is less known; however, his treatises on Gregorian chant and basso continuo are still considered important sources on 17th century liturgical music and performance practice.
Өмір
Ниверс Париждің бай отбасында дүниеге келді: оның әкесі епископтың фермер генералі (салық жинаушы) болды. Оның ерте жылдары мен музыкалық білімі туралы ештеңе белгісіз, тек ол Париж университетінен диплом алған болуы мүмкін. 1650-ші жылдардың басында Ниверс Сент-Сулпице шіркеуінің органшысы болды, ол 1702 жылға дейін осы қызметте болды. 1668 жылы композитор үйленді; оның бір ұлы болды. Ниверстің кейінгі мансабы өте жарқын болды. 1678 жылдың 19 маусымында ол патшаға қасиетті музыка орындаған музыканттар тобы – «Chapelle Royale» ансамблінің төрт органшысының бірі болып таңдалды. Қалған үш органшы – Николя Лебег, Жак Томелин және Жан Батист Бутерн. Ниверс өмірінің соңында, 1708 жылы отставкаға шықты, ал оның орнын Луи Маршан иеленді. Бұл беделді қызметтен кейін 1681 жылы композитор Анри Дюмонның орнын басып, патшайымның музыка шебері болды. Соңында, 1686 жылы Ниверс Сент-Кир-Л’Экольдегі Сент-Луи корольдік үйінің музыкалық жетекшісі болды – кедей, бірақ ақсүйек отбасынан шыққан жас қыздарға арналған пансион. Ниверс мектептің негізін қалаушы мадам де Ментенонмен қиындықтарға тап болды, бірақ өліміне дейін осы қызметте қалды. Сент-Сирдегі оның әріптестері – мектеп ашылғаннан бері жұмыс істеген Жан Батист Моро және, мүмкін, Луи Николас Клерамбо, ол шамамен 1710 жылдан Ниверс қайтыс болған 1714 жылға дейін оған көмектескен. Клерамбо Ниверстің орнын Сент-Сулпице және Сент-Сирде басқарды. Өмірі бойы Ниверс тек органшы және композитор ғана емес, сонымен қатар музыка теориясының шебері ретінде де жоғары бағаланды. Оның композиция туралы еңбегі (Traité de la composition de musique, 1667) Франциядан тыс жерлерде де танымал болды және 18 ғасырға дейін сақталды. Григориандық ән саласындағы жұмысы литургиялық музыканың ықпалды басылымдарын тудырды (соның ішінде Missa cunctipotens genitor Deus басылымы, француз орган композиторларының көпшілігі оны өздерінің месселері үшін үлгі ретінде пайдаланды) және католик контрреформациясына көмектесті.
Nivers was born into a prosperous Parisian family: his father was a fermier générale (tax collector) for the bishop. Nothing is known of his early years or his musical training except that he may have received a degree from the University of Paris. In the early 1650s Nivers became organist of Saint Sulpice, a post he would retain until 1702. In 1668 the composer married; he had one son. Nivers's subsequent career was quite illustrious. On 19 June 1678 he was chosen as one of the four organists of the Chapelle Royale—an ensemble of musicians who performed sacred music for the king. The other three organists were Nicolas Lebègue, Jacques Thomelin and Jean Baptiste Buterne. Nivers only resigned late in life, in 1708, and was succeeded by Louis Marchand. This prestigious post was followed by another in 1681, when the composer succeeded Henri Dumont as master of music to the queen. Finally, in 1686 Nivers was in charge of the music at the Maison Royale de Saint Louis in Saint Cyr l'École—a convent school for young ladies who were poor but of noble birth. Nivers apparently had difficulties with the founder of the school, Madame de Maintenon, but retained the post until his death. His colleagues at St Cyr were Jean Baptiste Moreau, who worked there since the school's inception, and possibly Louis Nicolas Clérambault, who may have helped Nivers from about 1710 until the latter's death in 1714. Clérambault succeeded Nivers both at St Sulpice and St Cyr. During his lifetime, Nivers was highly regarded not only as organist and composer but also as a music theorist. His treatise on composition (Traité de la composition de musique, 1667) was well known outside France and endured into the 18th century. His work in the field of Gregorian chant resulted in influential editions of liturgical music (including an edition of Missa cunctipotens genitor Deus, which most French organ composers used as a model for their mass settings) and helped the Catholic Counter Reformation.
Жұмыс
Ниверс бірнеше діни вокалдық шығармалар жазды және 200-ден астам шығарманы қамтитын үш орган кітабын (1665, 1667, 1675) жариялады. Оларға барлық ежелгі (ғибадатханалық) ладтардағы сюиталар, месса, ән-ғимараттар, сондай-ақ Deo Gratias және Te Deum шығармалары кіреді. Бұл кітаптар Жан Тителузден бері Францияда басылған орган музыкасының алғашқы жинақтары болып табылады. Ниверс әріптесі және досы Лебегпен бірге соло орган стилін бейнелейді, осы стиль кейіннен Франсуа Куперин және аз ғана өмір сүрген Николя де Гриньи арқылы дамытылды және көркейтілді. Ниверстің бірнеше теориялық трактаттары сақталған. Олар оның заманындағы музыкалық теория мен практика туралы білім алу үшін пайдалы дереккөздер болып табылады.
Nivers composed several religious vocal works, and published three organ books (1665, 1667, 1675) containing more than 200 pieces. They include suites in all ancient (ecclesiastical) modes, a mass, hymns, and settings of the Deo Gratias and Te Deum. These books are the first collections of organ music to have been printed in France since Jean Titelouze's. With his colleague and friend Lebègue, Nivers embodies the solo organ style which was subsequently represented and adorned by François Couperin and the short lived Nicolas de Grigny. Several theoretical treatises by Nivers are preserved. They remain useful sources for knowledge of both musical theory and practice of his time.
Жұмыстардың тізімі
Бұл Ниверстің қазірге дейін сақталған туындыларының толық емес тізімі. Уильям Пруиттың "Гийом Габриэль Ниверстің шығармаларының библиографиясы", Recherches sur la musique française classique, XIII том (1973), 133–156 беттерде жарияланған. Осы мақаладан кейін табылған басқа жарияланымдар туралы мәліметтер Кембридж университеті кітапханасында (Ұлыбритания) сақталған құжаттарда бар. Барлық жарияланған еңбектер Париж қаласында басылған; олардың көптегені 17 және 18 ғасырларда бірнеше рет қайта басылды, алайда мұнда тек алғашқы басылымдарының жылдары көрсетілген.
This is a partial list of surviving works by Nivers. See William Pruitt, "Bibliographie des Oeuvres de Guillaume Gabriel Nivers", Recherches sur la musique française classique, Vol. XIII (1973), pp. 133–156. Notes on other publications located after that article was published are in papers deposited in Cambridge University Library (U. K.). All of the published works were published in Paris; many were reprinted several times during the 17th and the 18th centuries, however, here only dates of first editions are given.
Тегін ұпайлар
Көптеген жаңадан өңделген және баспаға дайындалған орган ноталары. 3e Livre d'orgue-ден №2 сюита: ноталар. Сент-Сирдегі Корольдік монастырлық мектептен алынған Petits motets, A R Editions баспасында, Ниверстің вокалдық шығармаларының үлгісі қоса берілген.
e Partitions Many newly edited and typeset organ scores. Suite No. 2 from 3e Livre d'orgue: sheet music
Petits motets from the Royal Convent School at St. Cyr at A R Editions, includes a sample of Nivers' vocal work