Марк Скайф: Австралиялық жарыс драйверінің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Австралиялық жарыс жүргізуші (1967 жылы туған)

Марк Скайф (3 сәуір 1967 жылы туған) – Австралияның бұрынғы жарыс жүргізушісі. Скайф V8 Supercar Чемпионат Сериясының бес дүркін чемпионы, соның ішінде оның алдыңғысы – Австралияның Туринг Көліктері Чемпионаты, сондай-ақ Батерст 1000 жарысын алты рет жеңіп алған. 2008 жылдың 29 қазанында ол толық уақытты жарыс жүргізуден зейнетке шыққанын жариялады. Зейнетке шыққаннан бері Скайф Seven Network және Fox Sports Australia арналарында осы серияның комментаторы және жүргізушісі болып жұмыс істеп келеді. Ол IEDM дизайн және инженерлік консалтингтік компаниясының автоспорт директоры, ол жарыстан зейнетке шыққаннан бері жұмыс істеп келе жатқан Альберт Парк трассасының қайта құрылуын бақылайды.

Өмірбаян

Скайф Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Госфорд қаласында, турингтік автокөлік жарысының жүргізушісі Рассел Скайфтың ұлы болып дүниеге келді. Скайф екінші әйелі Тонимен үйленген және үш баласы бар: Митч, Миа және Тилли. Митчтің анасы – оның бірінші әйелі Белинда. Ол Уайонг орта мектебінде оқыды және Ұлттық регби лигасының «Манли Уорринга Си Иглз» клубының белгілі жанкүйері. 2004 жылы автоспорт пен қайырымдылық қызметі үшін Австралия орденінің медалімен марапатталды. 2006 жылы Скайф Батыс Викториядағы Уиммера аймағында HSV Maloo жүргізіп, өндірістік пикап үшін 277.16 км/сағ (172.21 миль/сағ) ең жоғары жылдамдық рекордты тіркеп, Гиннес рекордтар кітабына енді.

Алғашқы жылдар

Скайф 1980-ші жылдары туған жері Жаңа Оңтүстік Уэльсте карттармен жарысуды бастады, кейін Фред Гибсонның басшылығымен тәлім алу үшін Мельбурнға көшті. Оның алғашқы автокөлік жарысы 1984 жылы Амару паркінде әкесі Расселдің бір бөлігі құрастырған Holden Torana XU 1 спорттық седанында өтті. 1985 жылы Скайф NSW Ford Laser Series-ке қосылып, серияда екінші орынды иеленді. 1986 жылы Скайф NSW Laser Series жарысында екінші орынды алды және сол жылы Виктория сериясын жеңіп алды. 1986 жылы Скайф Батерстте алғашқы жарысына қатысуға тиіс болған, бірақ оның серігі және команда иесі Питер Уильямсон жаттығу кезінде команданың Toyota Celica Supra MA61 көлігін сығды. Уильямсон апат кезінде жауы сынды. Кейін Уильямсон Батерсттегі аурухана төсегіне жатқан және Supra-ны күрделі жөндеуге қажеттілік туғандықтан, жарысқа қатысудан бас тартты. 1987 жылы Скайф Gibson Motorsport дайындаған Nissan Gazelle-де Австралияның 2.0 литрлік туристік автомобиль чемпионатында жеңіске жетті, ал осы машинамен Батерст 1000 дебютінде 19-шы орынды иеленді (Грант Джаррет басқарды). Батерст нәтижесі соңғы іліккен кезінде болған күдікті алдауларға байланысты даулы болды. 1987 жылы Батерст тұңғыш рет Туристік автокөлік әлем чемпионатының кезеңіне айналды және FIA ережелеріне сәйкес, барлық жүргізушілер өз сыныптағы ең жылдам уақыттың 110%-ына және жалпы жылдамдықтың 130%-ына жетуі керек еді. WTCC-нің сыныптық құрылымы ATCC-мен салыстырғанда өзгеше болғандықтан, Gazelle BMW M3 және Alfa Romeo 75-ке қарсы 2-сыныпта болды (1.6 литрлік Toyota Corolla-ға қарсы емес) және жұма күнгі іліккен кезінде Джаррет қажетті уақытты көрсетуге күресіп, машинаның ілікпеуі мүмкін болды. Жылдамдық үшін күрескеннен кейін, таңертеңгі сеанста Джаррет кенеттен қажетті жылдамдықты тауып, жарысқа оңай іліккен. Алайда, бұл Скайфтың Джарреттің жарыс костюмін киіп, оның шлемін тағып, уақытты белгілегені туралы айтылды, кейбіреулер Джаррет уақытын көрсеткен кезде Скайфтың пит-стопта көрінбегенін көрсетті (пит-стопқа оралғаннан кейін машина тікелей Nissan командасының гаражына кірді, есігі бірден жабылып, бұл болжамдарды күшейтті). Nissan командасының басшысы Фред Гибсон сол кезде бұл мәлімдемелерді жоққа шығарды, бірақ бірнеше жылдан кейін Скайфтың машинаны Джаррет ретінде іліккенін мойындады. Иронияға орай, Джарреттің Gazelle-дегі ең жылдам жарыс айналымы (2:38.71) Скайфтың Джаррет ретінде іліккен уақытынан (2:38.94) жылдам болды. 1988 жылы Скайф Гибсонның зауыттық Nissan командасында таңдалған туристік автокөлік шараларында A тобындағы Nissan Skyline HR31 GTS R машинасын жүргізді. Ол Sandown 500-ді (Скайф 129 айналымның 94-інде жетекшілік еткен кезде дифференциал бұзылды) және Джордж Фьюримен бірге Батерст 1000-ды аяқтауға жетпеді (Skyline, Фьюри рульде болғанда, Conrod Straight-інде толық жылдамдықпен жүргенде желдеткіш белдігін жоғалтып, бірден турбожылдамдықты қозғалтқышты 17-айналымда қыздырып жіберді). 1989 жылы Скайф төрт ATCC жарысына үшінші жүргізуші ретінде Gibson Nissan командасымен қатысып, Уинтонда жаңбырлы жағдайда бесінші орынға ие болды. Ол Джим Ричардспен төзімділік жарыстарында жұптасып, Sandown 500-ді жеңіп алды, ал A тобындағы Nissan Skyline HR31-мен Батерст 1000-да үшінші орынды алды. 1991 және 1993 жылдар аралығында Скайф үш рет қатарынан Австралияның жүргізушілер чемпионатында (ADC) жеңіске жетіп, 3 CAMS алтын жұлдызын иеленді. 1991 және 1992 жылдары ол Spa 003 машинасын жүргізді, 1993 жылы Gibson Motorsport жүргізген Lola T91/50 машинасына ауысты.

Skaife began racing karts in the 1980s in his native New South Wales, before moving to Melbourne to complete his apprenticeship under Fred Gibson. His first car race was at Amaroo Park in 1984, at the wheel of a Holden Torana XU 1 sports sedan, which was partly built by his father, Russell. In 1985 Skaife joined the NSW Ford Laser Series, finishing second in the series. Skaife again finished runner up in the 1986 NSW Laser Series and winning the Victorian Series of the same year. Skaife was due to compete in his maiden race at Bathurst in 1986, however his co driver and team owner, Peter Williamson, crashed the team's Toyota Celica Supra MA61 at close to during practice with Williamson suffering a broken jaw in the crash due to the cars onboard fire extinguisher breaking free of its mountings and hitting the veteran Sydney driver in the mouth (Williamson wore an open face helmet). Subsequently, with Williamson confined to a hospital bed in Bathurst and the Supra in need of major repair, the entry was withdrawn. In 1987 Skaife won the Australian 2.0 Litre Touring Car Championship in a Gibson Motorsport prepared Nissan Gazelle, before finishing 19th on Bathurst 1000 debut in same car (co driven by Grant Jarret). The Bathurst result was somewhat controversial due to some alleged cheating during final qualifying. In 1987 Bathurst had become a round of the inaugural World Touring Car Championship and under the FIA's rules, all drivers had to qualify within 110% of the fastest time in their class and within 130% of the fastest overall time. Due to the different class structure of the WTCC compared to the ATCC, the Gazelle was in Class 2 against the BMW M3 and Alfa Romeo 75 (instead of against the 1.6 L Toyota Corolla's) and during Friday qualifying Jarret had been struggling to post the required time and it looked like the car would be a non qualifier. After struggling for speed, during the morning session Jarret suddenly found the pace required and managed to easily qualify for the race. However, it was alleged that it had actually been Skaife, dressed in Jarret's race suit and wearing his helmet, who had actually set the time with some pointing to the fact that Skaife was nowhere to be seen in the pits when Jarret allegedly set his qualifying time (after returning to the pits the car was driven straight into the Nissan team garage in the pit paddock with the door immediately closed which only fuelled the speculation). Nissan team boss Fred Gibson refuted these claims at the time but years later admitted that Skaife had indeed qualified the car as Jarret. Ironically Jarret's fastest race lap in the Gazelle (2:38.71) was actually faster than the qualifying time Skaife had set posing as Jarret (2:38.94). During 1988 Skaife appeared at selected touring car events in Gibson's factory Nissan squad driving the Group A Nissan Skyline HR31 GTS R. He failed to finish both the Sandown 500 (diff failure when Skaife was leading on lap 94 of 129) and Bathurst 1000 alongside George Fury (the Skyline, with Fury at the wheel, had lost its fan belt at full speed on Conrod Straight instantly cooking the turbocharged engine on just lap 17). In 1989 Skaife made four ATCC starts as third driver in the Gibson Nissan team, starring in the wet at Winton on the way to fifth place. He paired with Jim Richards for endurance races, winning Sandown 500 before taking his first Bathurst 1000 podium in the Group A Nissan Skyline HR31 with third place. Between 1991 and 1993 Skaife won 3 consecutive Australian Drivers Championships (ADC), earning 3 CAMS Gold Stars. In 1991& 1992 he was driving the Spa 003, switching to the Lola T91/50 for 1993 each run by Gibson Motorsport.

Австралияның туристік автомобильдер чемпионаты ATCC (19902001)

1990 – Фьюри зейнеткерлікке шыққаннан кейін Nissan командасымен толық уақытты жүргізуші болды. ATCC-да 14-орынды иеленді, HR31-ден R32 GT R Skyline моделіне ауысқаннан кейін. Ричардспен бірге Батерстте 18-орынды алды, механикалық проблемаларға ұшырағаннан кейін. Австралия Гран-приінің қолдау жарысында GT R көлігі аударылып, арқа жарақатын алды. 1991 – ATCC-нің үш кезеңінде жеңіске жетті, оның ішінде Ваннеруудағы 3-кезеңде алғашқы жеңісін тіркеді. Скайф маусым бойы басқа ешбір жүргізушіден көп ұпай жинады, бірақ ең нашар кезеңнің ережелеріне сәйкес Джим Ричардсқа титулдан бас ұрды. Nissan GT R R32 көлігімен Батерст 1000-да (Ричардспен бірге) рекордтық уақытта жеңіске жетті, бұл Батерстте жеңіске жеткен алғашқы жапон автокөлігі болды. Сондай-ақ, жарыс соңындағы кросс-ену ережелеріне сәйкес команданың екінші көлігін жүргізгеннен кейін Батерстте DNF тіркеді. 1992 – ATCC-де төрт кезеңде жеңіске жетіп, чемпионатты жеңіп алды. Ылғалды жағдайға байланысты жарыс тоқтатылғандықтан GT R R32 көлігімен Батерст 1000-да екінші рет жеңіске жетті. 1993 – Жаңа 3A тобының ережелеріне сәйкес Nissan GT R R32-ден Holden Commodore VP-ге ауысқанда Гибсон командасында қалды. Бір де бір кезеңде жеңіске жете алмағандықтан ATCC-да алтыншы орынды иеленді. Ұзаққа созылған жарыста Ларри Перкинс пен Грегг Хансфордпен болған тартысқа қарамастан, Ричардспен бірге Батерстте екінші орынды алды. Монцадағы FIA Турингтік автокөлік әлем кубогында Nissan Castrol Racing командасымен қатысып, 35-орынды иеленді. 1994 – Екінші ATCC титулын жеңіп алу жолында төрт кезеңде жеңіске жетті (алғашқы үш кезеңді қатарынан жеңіп алды). Бес жылдан бері алғаш рет Сандоун 500-де (Ричардспен бірге) екінші орынды алды. Ылғалды жағдайда Батерстте ерте құлады. 1995 – Winfield Triple Challenge-дегі Шығыс Крикте өткен маусым алдындағы сынақтардағы ауыр апаттан кейін ATCC-нің ашылу кезеңін өткізіп алды. Holden Commodore VR көлігімен бір кезеңде жеңіске жетіп, ұпайлар тізімінде алтыншы орынды иеленді. Механикалық ақауларға байланысты жарыс ортасына жуықтағанда Батерст 1000-да жеңіске жетердей мүмкіндікке ие болды. 1996 – Темекі жарнамасы тоқтатылғаннан кейін Гибсон командасы ATCC үшін бір көлікке дейін қысқарды. Үшінші кезеңдегі ең жақсы нәтижесімен тоғызыншы орынды иеленді. Сандоун 500-де 13-орынды (Гарри Уолдон және Марк Носкемен бірге) және Батерстте жетінші орынды (Джон Клеландпен бірге) иеленді. 1997 – Гибсон командасындағы қаржыландыру мәселелері жалғасқандықтан, Holden Commodore VS көлігімен 10 ATCC кезеңінің бесеуінде ғана қатысты. Үшінші кезеңдегі ең жақсы нәтижесімен маусымды 13-орында аяқтады. Листер Сторм көлігімен Джулиан Бейли мен Томми Эрдоспен бірге Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысты, бірақ механикалық мәселелерге байланысты жарысты аяқтай алмады. Sandown 500-де Питер Брокпен бірге Mobil Holden Racing Team командасымен алғаш рет қатысып, полюльді жеңіп, 12-орынды иеленді. Батерстте тағы да полюльді жеңіп алды, бірақ жарысқа көш бастап тұрғанда жарыстан шықты. 1998 – HRT-мен толық маусым, Питер Брокты алмастыру үшін келісімшартқа отырды, ATCC-да бір де бір кезеңде жеңіске жетпей үшінші орынды иеленді. Сандоунда жаңа VT Commodore үлгісіндегі Крейг Лоундеспен бірге екінші орынды алды. Батерстте жұп басымдылық көрсетті, бірақ шина мәселесіне байланысты 6-орынды иеленді. 1999 – Shell Championship Series-те алты кезеңде жеңіске жетті (барлық жүргізушілерден көп), бірақ Holden Commodore VT көлігімен үшінші орынды иеленді. Төзімділік жарыстарында Пол Морриспен бірге команда құрып, жаңа Квинсленд 500-де 22-орынды (апаттан зақымдануға байланысты кешіккеннен кейін) және Батерстте үшінші орынды алды. 2000 – Shell Championship Series титулын жеңіп алу жолында төрт кезеңде жеңіске жетті, оның ішінде Клипсал 500 Аделаида және Квинсленд 500. Батерст финалында Крейг Лоундеспен бірге алтыншы орынды иеленді. 2001 – Shell Championship Series титулын жеңіп алу үшін Тони Лонгхерстпен бірге Батерст 1000-да төрт кезеңде жеңіске жетті. Австралиядан тыс жерде өткізілген алғашқы чемпионаттың бірінші кезеңі болған Пукекохедегі соңғы жарыстан кейін Holden Commodore VX көлігімен тәжді иеленді.

1990 – Graduates to full time drive with Nissan team following retirement of Fury. Finishes 14th in ATCC having switched from HR31 to R32 GT R model Skyline midseason. Finishes 18th at Bathurst alongside Richards having suffered mechanical problems. Sustains back injury after rolling GT R in Australian Grand Prix support race. 1991 – Wins three ATCC rounds, including his maiden victory at Round 3 at Wanneroo, WA. Skaife scores more points than any other driver during the season, but loses title to Jim Richards under drop worst round rules. Takes dominant Bathurst 1000 win (with Richards) in record total time, in the Nissan GT R R32, which was the first Japanese car to win Bathurst. Also records a Bathurst DNF after driving the team's second car late in the race under cross entering rules. 1992 – Wins four ATCC rounds on his way to the championship. Takes second Bathurst 1000 win with the GT R R32 as the race was red flagged due to wet conditions. 1993 – Stays with Gibson team during switch from Nissan GT R R32 to Holden Commodore VP under new Group 3A rules. Finishes sixth in ATCC after failing to win a round. Takes second at Bathurst alongside Richards following a race long duel with eventual winners Larry Perkins and Gregg Hansford. Competes in FIA Touring Car World Cup at Monza with Nissan Castrol Racing, finishing 35th. 1994 – Wins four rounds (including first three in succession) on his way to a second ATCC title. Finishes second (with Richards) in first Sandown 500 start in five years. Crashes out early in wet conditions at Bathurst. 1995 – Misses opening ATCC round after enormous pre season testing crash ahead of the Winfield Triple Challenge at Eastern Creek. Eventually finishes sixth in points standings with one round win driving the Holden Commodore VR. Leads Bathurst 1000 comfortably before mechanical trouble strikes nearing half distance. 1996 – Gibson team scales down to one car for ATCC following end of tobacco advertising. Finishes ninth in points with best round result of third. Records 13th in Sandown 500 (with Gary Waldon and Mark Noske) and seventh at Bathurst (with John Cleland). 1997 – Competes in just five of 10 ATCC rounds in the Holden Commodore VS as funding issues continue at Gibson team. Ends season 13th after best round result of third. Drives Lister Storm alongside Julian Bailey and Tommy Erdos in Le Mans 24 Hours, but fails to finish following mechanical issues. Makes first appearance with Mobil Holden Racing Team driving alongside Peter Brock in Sandown 500, scoring pole and finishing 12th. Again on pole at Bathurst but retires from the race while leading. 1998 – First full season with HRT, signed to replace Peter Brock, finishing third in ATCC without winning a round. Teams with Craig Lowndes in new VT model Commodore at Sandown to finish second. Pair show dominant form at Bathurst but finish just sixth after tyre issues. 1999 – Wins six rounds of Shell Championship Series (the most of any driver) but again finishes third in points in the Holden Commodore VT. Teams with Paul Morris for endurance races, recording 22nd in new Queensland 500 event (after being delayed by accident damage) and third at Bathurst. 2000 – Wins four rounds, including Clipsal 500 Adelaide and Queensland 500, on way to Shell Championship Series title. Seals championship with sixth place alongside Craig Lowndes in Bathurst finale. 2001 – Takes four round wins, including the Bathurst 1000 alongside Tony Longhurst, to claim Shell Championship Series title. Secures crown at penultimate event in Pukekohe – the first championship round to be held outside of Australia, driving the Holden Commodore VX.

V8 Суперкарлар Чемпионаты (2002-2008)

2002 – Холден Комодор VX көлігімен V8 Supercars Чемпионат сериясында үстем жеңіске қол жеткізді, 13 кезеңнің 7-сінде жеңіске ие болды, соның ішінде алғашқы бесеуін қатарынан ұтты. Маусымның жарқын сәттері: бұрынғы командаласы Джим Ричардспен бірге Батерст 1000-да төртінші рет жеңіске жетіп, екінші Clipsal 500 кубогын жеңіп алды. 2003 – «Клипсал 500» және «Сандаун 500» жарыстарында жеңіске жетіп, «Холден Комодор VY» көлігімен чемпионатта үшінші орынға ие болды. Бұрынғы иесі Том Уолкиншоу Racing командасының тарап кетуінен кейін, Holden Racing Team командасының жаңа иесі болып тағайындалды. Батерст жарысында Тодд Келлимен бірге екінші орында келе жатқанда, боди панелінің бекітілмеуіне байланысты жарыс соңында механикалық қара ту көрсетіліп, сегізінші орынды иеленді. Маусымның соңғы жарысында Скайф пен Расселл Ингалл жарыс кезінде қақтығысқа түсіп, жарыс төрешілері екеуіне де айыппұл салды. Екі жүргізуші де ұпайларын жоғалтты, нәтижесінде Скайф чемпионатты алтыншы орында аяқтады. 2004 – Алты жылдан кейін алғаш рет чемпионат кезеңінде жеңіске жете алмады. Маусымды Оран Паркте екінші орынмен аяқтады. Механикалық ақауларға байланысты Батерст жарысынан ерте шықты (Тодд Келлимен бірге). 2005 – Тодд Келлимен бірге «Холден Комодор VZ» көлігімен Батерст 1000-да бесінші рет жеңіске жетті. V8 Supercars Чемпионат сериясында бесінші орынды иеленді. 2006 – Жеті жеңіске қарамастан, V8 Supercars Чемпионат сериясында 16-шы орынға түсті. Механикалық мәселелерге байланысты Батерст 1000-ның бірінші айналымында жарыстан шықты (Гарт Тандермен бірге). 2007 – «Холден Комодор VE» көлігімен V8 Supercars Чемпионат сериясында бір кезеңде жеңіске жетіп, сегізінші орынды иеленді, командаласы Келлиден төртінші рет қатарынан төмен қалды. Апендицит операциясынан кейін Сандаун 500-ге қатыса алмады, содан кейін Батерст 1000-да жарыс соңында жазатайым оқиғаға ұшырады. HRT-нің бір бөлігін Том Уолкиншоуға қайтарды. Скайф 2007 жылдың соңғы жарысында 200 чемпионат кезеңіне жетті. 2008 – HRT командасына сол кездегі чемпион Гарт Тандер қосылды. Гарт Тандермен бірге Филипп аралындағы L&H 500 жарысын жеңіп алды. Жарыс ортасындағы апаттан кейін Батерст 1000-да 12-орынды иеленді. Голд-Кост жарысынан кейін 2008 жыл толық уақытты жүргізуші ретіндегі соңғы маусымы болатынын мәлімдеді. Оран Парк финалында 27-орынды алып, маусымды 14-орында аяқтады. HRT компаниясының қалған бөлігін Уолкиншоуға сатқанын хабарлады.

2002 – Enjoys dominant V8 Supercars Championship Series victory in the Holden Commodore VX, having won seven of the 13 rounds, including the first five in succession. Season highlights also include a fourth triumph in the Bathurst 1000, partnered by former teammate Jim Richards, and a second Clipsal 500 trophy. 2003 – Wins Clipsal 500 and Sandown 500 (alongside Todd Kelly) on his way to third in the championship in the Holden Commodore VY. Announced as new owner of Holden Racing Team mid season following earlier collapse of founding owner Tom Walkinshaw Racing. Finishes eighth at Bathurst alongside Todd Kelly after late race mechanical black flag for loose bodywork while running second. At the final race of the season at Eastern Creek Skaife and Russell Ingall were involved in a race incident in which both drivers were later fined by race officials. Both drivers also had points deducted, which left Skaife finishing the year in sixth place in the championship. 2004 – Fails to win a championship round for the first time in six years. Finishes season 12th in points with a best round result of second at Oran Park. Out of contention early at Bathurst with mechanical trouble (teamed with Todd Kelly). 2005 – Wins fifth Bathurst 1000 crown driving the Holden Commodore VZ, this time teamed with Todd Kelly. Records fifth place in V8 Supercars Championship Series. 2006 – Finishes only 16th in V8 Supercars Championship Series despite seven wins. Crashes out of Bathurst 1000 on opening lap after enduring mechanical issues while starting from pole position (teamed with Garth Tander). 2007 – Records eighth in V8 Supercars Championship Series with one round win, driving the Holden Commodore VE – finishing behind teammate Kelly in the standings for the fourth consecutive year. Misses Sandown 500 due to appendix surgery before crashing out of Bathurst 1000 in closing stages. Transfers partial ownership of HRT back to Tom Walkinshaw. Skaife reached 200 championship round starts in the final event of 2007. 2008 – Joined at HRT by the then reigning champion Garth Tander. Wins L&H 500 at Phillip Island alongside Garth Tander. Finishes 12th in Bathurst 1000 after mid race crash. Confirms 2008 will be final season as full time driver following Gold Coast event. Ends season 14th in points with a 27th place round result in Oran Park finale. Announces sale of remainder of HRT to Walkinshaw.

V8 Суперкарлар чемпионаты сериясы Шыдамдылық жарыстары (20092011)

Скайф толық уақытты жүргізушіден зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол 2009 жылы V8 Supercars төзімділік жарыстарында қатысатынын жариялады, және бұл келісімді 2010 және 2011 жылдары да жалғастырды. Бұл жоба өте табысты болды, Скайфқа 2010 және 2011 жылдары Филипп аралында қосымша жеңістер әкелді, сондай-ақ 2010 жылы Батерсттегі соңғы жеңісін сыйлады. 2009 жылы – Скайф Грег Мерфимен бірге Tasman Motorsport командасында төзімділік жарыстарында өнер көрсетіп, Филипп Айленд 500-де 11-орынды, ал Батерст 1000-де 4-орынды иеленді. 2010 жылы – Скайф Крейг Лоундеспен бірге TeamVodafone командасына қосылып, Филипп Айленд 500 және Батерст 1000 жарыстарын жеңіп алды. 2011 жылы – Скайф V8 Supercars чемпионатында үшінші жыл қатарынан төзімділік жүргізушісі ретінде қатысады. Лоундеспен бірге командалар Батерст 1000-да екінші орын алғанға дейін Филипп Айленд 500-де екінші рет жеңіске жетті. Скайф 2011 жылдың 17 қазанында, жаңа құрылған V8 Supercars комиссиясының төрағасы лауазымын алу үшін төзімділік жарыстарында өнер көрсетуден бас тартатынын мәлімдеді. Марк Скайф өзінің жүргізушілік карьерасын 482 жарысқа қатысып, 90 жарыста жеңіске жетіп, 42 жарыста жеңіске ие болып, 41 поул-позиция және 5 жүргізушілер чемпионатымен аяқтады.

Карьералық нәтижелері

Маусымдық сериялық орны Автокөлік Командасы 1985 Жаңа Оңтүстік Уэльс Laser сериясы 2-орын Ford Laser Tyretown Racing 1986 Жаңа Оңтүстік Уэльс Laser сериясы 2-орын Ford Laser Tyretown Racing Виктория Laser сериясы 1-орын 1987 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 17-орын Nissan Gazelle Peter Jackson Nissan Racing Австралиялық 2.0 литрлік Touring Car Чемпионаты 1-орын 1989 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 9-орын Nissan Skyline HR31 GTS R Nissan Motorsport Australia 1990 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 14-орын Nissan Skyline HR31 GTS R Nissan Skyline R32 GT R Nissan Motorsport Australia Австралиялық жүргізушілер чемпионаты 3-орын Spa FB001 Holden Skaife Racing P/L 1991 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 2-орын Nissan Skyline R32 GT R Nissan Motorsport Australia Австралиялық жүргізушілер чемпионаты 1-орын Spa FB003 Holden Gibson Motorsport 1992 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 1-орын Nissan Skyline R32 GT R Winfield Team Nissan Австралиялық жүргізушілер чемпионаты 1-орын Spa FB003 Holden Winfield Racing FIA Formula 3000 Халықаралық Чемпионаты 29-орын Reynard 92D Mugen Honda 3001 International 1993 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 6-орын Holden VP Commodore Winfield Racing Aurora AFX AMSCAR сериясы 1-орын Австралиялық жүргізушілер чемпионаты 1-орын Lola T91/50 Holden Touring Car World Cup 35-орын Nissan Primera eGT Nissan Castrol Racing 1994 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 1-орын Holden VP Commodore Gibson Motorsport 1995 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 6-орын Holden VR Commodore Gibson Motorsport Австралиялық жүргізушілер чемпионаты 7-орын Lola T93/50 Holden Gibson Motorsport 1996 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 9-орын Holden VR Commodore Gibson Motorsport 1997 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 13-орын Holden VS Commodore Gibson Motorsport 1998 Австралиялық Touring Car Чемпионаты 3-орын Holden VS Commodore Holden Racing Team 1999 Shell Чемпионат сериясы 3-орын Holden VT Commodore Holden Racing Team 2000 Shell Чемпионат сериясы 1-орын Holden VT Commodore Holden Racing Team 2001 Shell Чемпионат сериясы 1-орын Holden VX Commodore Holden Racing Team 2002 V8 Supercar Чемпионат сериясы 1-орын Holden VX Commodore Holden Racing Team 2003 V8 Supercar Чемпионат сериясы 3-орын Holden VY Commodore Holden Racing Team 2004 V8 Supercar Чемпионат сериясы 12-орын Holden VY Commodore Holden Racing Team 2005 V8 Supercar Чемпионат сериясы 5-орын Holden VZ Commodore Holden Racing Team 2006 V8 Supercar Чемпионат сериясы 16-орын Holden VZ Commodore Holden Racing Team 2007 V8 Supercar Чемпионат сериясы 8-орын Holden VE Commodore Holden Racing Team 2008 V8 Supercar Чемпионат сериясы 14-орын Holden VE Commodore Holden Racing Team 2009 V8 Supercar Чемпионат сериясы 31-орын Holden VE Commodore Tasman Motorsport 2010 V8 Supercar Чемпионат сериясы 33-орын Holden VE Commodore Triple Eight Race Engineering 2011 Халықаралық V8 Supercars Чемпионаты 29-орын Holden VE Commodore Triple Eight Race Engineering 2012 Австралиялық Carrera Cup Чемпионаты 21-орын Porsche 997 GT3 Cup Porsche Cars Australia

Season Series Position Car Team 1985 New South Wales Laser Series 2nd Ford Laser Tyretown Racing 1986 New South Wales Laser Series 2nd Ford Laser Tyretown Racing Victorian Laser Series 1st 1987 Australian Touring Car Championship 17th Nissan Gazelle Peter Jackson Nissan Racing Australian 2.0 Litre Touring Car Championship 1st 1989 Australian Touring Car Championship 9th Nissan Skyline HR31 GTS R Nissan Motorsport Australia 1990 Australian Touring Car Championship 14th Nissan Skyline HR31 GTS RNissan Skyline R32 GT R Nissan Motorsport Australia Australian Drivers' Championship 3rd Spa FB001 Holden Skaife Racing P/L 1991 Australian Touring Car Championship 2nd Nissan Skyline R32 GT R Nissan Motorsport Australia Australian Drivers' Championship 1st Spa FB003 Holden Gibson Motorsport 1992 Australian Touring Car Championship 1st Nissan Skyline R32 GT R Winfield Team Nissan Australian Drivers' Championship 1st Spa FB003 Holden Winfield Racing FIA Formula 3000 International Championship 29th Reynard 92D Mugen Honda 3001 International 1993 Australian Touring Car Championship 6th Holden VP Commodore Winfield Racing Aurora AFX AMSCAR Series 1st Australian Drivers' Championship 1st Lola T91/50 Holden Touring Car World Cup 35th Nissan Primera eGT Nissan Castrol Racing 1994 Australian Touring Car Championship 1st Holden VP Commodore Gibson Motorsport 1995 Australian Touring Car Championship 6th Holden VR Commodore Gibson Motorsport Australian Drivers' Championship 7th Lola T93/50 Holden Gibson Motorsport 1996 Australian Touring Car Championship 9th Holden VR Commodore Gibson Motorsport 1997 Australian Touring Car Championship 13th Holden VS Commodore Gibson Motorsport 1998 Australian Touring Car Championship 3rd Holden VS Commodore Holden Racing Team 1999 Shell Championship Series 3rd Holden VT Commodore Holden Racing Team 2000 Shell Championship Series 1st Holden VT Commodore Holden Racing Team 2001 Shell Championship Series 1st Holden VX Commodore Holden Racing Team 2002 V8 Supercar Championship Series 1st Holden VX Commodore Holden Racing Team 2003 V8 Supercar Championship Series 3rd Holden VY Commodore Holden Racing Team 2004 V8 Supercar Championship Series 12th Holden VY Commodore Holden Racing Team 2005 V8 Supercar Championship Series 5th Holden VZ Commodore Holden Racing Team 2006 V8 Supercar Championship Series 16th Holden VZ Commodore Holden Racing Team 2007 V8 Supercar Championship Series 8th Holden VE Commodore Holden Racing Team 2008 V8 Supercar Championship Series 14th Holden VE Commodore Holden Racing Team 2009 V8 Supercar Championship Series 31st Holden VE Commodore Tasman Motorsport 2010 V8 Supercar Championship Series 33rd Holden VE Commodore Triple Eight Race Engineering 2011 International V8 Supercars Championship 29th Holden VE Commodore Triple Eight Race Engineering 2012 Australian Carrera Cup Championship 21st Porsche 997 GT3 Cup Porsche Cars Australia

Bathurst 1000-ның толық нәтижелері

Жыл № Команда Пилоттар Автомобиль Класс Айналымдар Жалпы орын Класс орыны 1986 77 Peter Williamson Toyota Peter Williamson Toyota Celica Supra B – DNS DNS 1987 60 Peter Jackson Nissan Racing Grant Jarrett Nissan Gazelle 2 138 19-шы 7-ші 1988 15 Peter Jackson Nissan Racing George Fury Nissan Skyline HR31 GTS R A 17 DNF DNF 1989 2 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline HR31 GTS R A 160 3-ші 3-ші 1990 1 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R 1 146 18-ші 16-шы 1991 1 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R 1 161 1-ші 1-ші 2 Drew Price Garry Waldon Nissan Skyline R32 GT R 135 DNF DNF 1992 1 Winfield Team Nissan Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R A 143 1-ші 1-ші 1993 1 Winfield Racing Team Jim Richards Holden VP Commodore A 161 2-ші 2-ші 1994 2 Winfield Racing Jim Richards Holden VP Commodore A 39 DNF DNF 1995 1 Winfield Racing Jim Richards Holden VR Commodore 65 DNF DNF 1996 2 Gibson Team Sega John Cleland Holden VR Commodore 159 7-ші 7-ші 1997 05 Holden Racing Team Peter Brock Holden VS Commodore L1 52 DNF DNF 1998 1 Holden Racing Team Craig Lowndes Holden VT Commodore OC 159 6-шы 6-шы 1999 2 Holden Racing Team Paul Morris Holden VT Commodore 161 3-ші 3-ші 2000 1 Holden Racing Team Craig Lowndes Holden VT Commodore OC 161 6-шы 6-шы 2001 1 Holden Racing Team Tony Longhurst Holden VX Commodore 161 1-ші 1-ші 2002 1 Holden Racing Team Jim Richards Holden VX Commodore 161 1-ші 1-ші 2003 1 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VY Commodore 161 8-ші 8-ші 2004 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VY Commodore 159 14-ші 14-ші 2005 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VZ Commodore 161 1-ші 1-ші 2006 2 Holden Racing Team Garth Tander Holden VZ Commodore 0 DNF DNF 2007 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VE Commodore 149 DNF DNF 2008 1 Holden Racing Team Garth Tander Holden VE Commodore 160 12-ші 12-ші 2009 51 Tasman Motorsport Greg Murphy Holden VE Commodore 161 4-ші 4-ші 2010 888 Triple Eight Race Engineering Craig Lowndes Holden VE Commodore 161 1-ші 1-ші 2011 888 Triple Eight Race Engineering Craig Lowndes Holden VE Commodore 161 2-ші 2-ші

Year No. Team Co drivers Car Class Laps Overallposition Classposition 1986 77 Peter Williamson Toyota Peter Williamson Toyota Celica Supra B – DNS DNS 1987 60 Peter Jackson Nissan Racing Grant Jarrett Nissan Gazelle 2 138 19th 7th 1988 15 Peter Jackson Nissan Racing George Fury Nissan Skyline HR31 GTS R A 17 DNF DNF 1989 2 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline HR31 GTS R A 160 3rd 3rd 1990 1 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R 1 146 18th 16th 1991 1 Nissan Motorsport Australia Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R 1 161 1st 1st 2 Drew Price Garry Waldon Nissan Skyline R32 GT R 135 DNF DNF 1992 1 Winfield Team Nissan Jim Richards Nissan Skyline R32 GT R A 143 1st 1st 1993 1 Winfield Racing Team Jim Richards Holden VP Commodore A 161 2nd 2nd 1994 2 Winfield Racing Jim Richards Holden VP Commodore A 39 DNF DNF 1995 1 Winfield Racing Jim Richards Holden VR Commodore 65 DNF DNF 1996 2 Gibson Team Sega John Cleland Holden VR Commodore 159 7th 7th 1997 05 Holden Racing Team Peter Brock Holden VS Commodore L1 52 DNF DNF 1998 1 Holden Racing Team Craig Lowndes Holden VT Commodore OC 159 6th 6th 1999 2 Holden Racing Team Paul Morris Holden VT Commodore 161 3rd 3rd 2000 1 Holden Racing Team Craig Lowndes Holden VT Commodore OC 161 6th 6th 2001 1 Holden Racing Team Tony Longhurst Holden VX Commodore 161 1st 1st 2002 1 Holden Racing Team Jim Richards Holden VX Commodore 161 1st 1st 2003 1 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VY Commodore 161 8th 8th 2004 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VY Commodore 159 14th 14th 2005 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VZ Commodore 161 1st 1st 2006 2 Holden Racing Team Garth Tander Holden VZ Commodore 0 DNF DNF 2007 2 Holden Racing Team Todd Kelly Holden VE Commodore 149 DNF DNF 2008 1 Holden Racing Team Garth Tander Holden VE Commodore 160 12th 12th 2009 51 Tasman Motorsport Greg Murphy Holden VE Commodore 161 4th 4th 2010 888 Triple Eight Race Engineering Craig Lowndes Holden VE Commodore 161 1st 1st 2011 888 Triple Eight Race Engineering Craig Lowndes Holden VE Commodore 161 2nd 2nd