Камерун Макконвилл: Австралиялық жарыс жолдарының жұлдызы

Кіріспе

Австралиялық жарыс жүргізушісі Камерон Эрик "Конкерс" Макконвилл (Cameron Eric "Conkers" McConville; 1974 жылдың 22 қаңтарында туған) – австралиялық жарыс жүргізушісі және автоспорттағы танымал тұлға. Толық уақытты жарыстан зейнеткерлікке шыққанмен, Макконвилл кейде жарыстарға қатысып, төзімділік жарыстарына сұранысқа ие ко-жүргізуші ретінде танылады. Макконвилл 14 жыл кәсіби жүргізуші болып жұмыс істеді, оның ішінде 10 жылын Австралиядағы ең ірі жарыс – Суперкарлар чемпионатында өткізді. Макконвилл бірнеше журналға материалдар жазды, телешоулар жүргізді және 2009 жылғы маусым соңына дейін Network Ten арнасында Формула-1 жарыстарын түсіндіретін комментатор болды. Макконвилл 2009 жылғы маусым соңында толық уақытты жарыстан зейнетке шығатынын мәлімдеді. Сонымен қатар, ол Top Gear Australia бағдарламасындағы "Стиг" рөлінде болуы мүмкін деген қауесет бар. Қазір Макконвилл Porsche Centre Melbourne компаниясындағы Автоспорт жөніндегі коммерциялық менеджер болып жұмыс істейді.

Алғашқы жылдар

Макконвилл өзінің мотор спорты мансабын сегіз жасында гоу-карт жарыстары арқылы бастады, алдымен жергілікті, кейін ұлттық чемпионаттарда өнер көрсетіп, бірнеше Виктория штатының титулдарын жеңіп алды. Он бес жасында ол CAMS жарыс лицензиясын алған ең жас жүргізуші болды, содан кейін 1991 жылы өте бәсекелі Formula Ford жарыстарына қатысу үшін Formula Vee класында қысқа ғана уақыт жарысты. 1992 жылы ол «зауыттық» Van Diemen жүргізушісі болып таңдалды және болашақ чемпиондар Крейг Лоундес пен Стивен Ричардсты жеңіп, Motorcraft Formula Ford Driver to Europe Series-тің мәртебелі жарысын ұтты. Бұл жеңіс (ол серияның ең жас жеңімпазы болды) ұлттық назарды өзіне тартты және Дик Джонсонның Shell Ultra-hi Racing командасында сынақ жүргізуші ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Макконвилл Джонсонды әсерлі қалдырып, 1992 жылғы Tooheys 1000 жарысына команданың екінші Ford Sierra RS500 машинасында жүргізушілер қатарына қосылды. Макконвилл машинаны оңай квалификациялады, бірақ жарыстың өте жаңбырлы ауа-райында тәжірибелі Терри Шил мен Грег Криктің күшті турбо зарядталған машинаны басқаруына шешім қабылданды. Батерст трассасындағы жаттығулардағы жақсы өнер көрсетуінің арқасында ол 1993 жылғы Tooheys 1000 жарысына DJR командасына қайта шақырылды, онда ол Пол Радишичпен Shell командасының екінші Ford EB Falcon V8 машинасында жұптасты. Алайда, үшінші орында тұрғанда және Holden Racing Team VP Commodore-дегі Томас Мезераның қысымы астында, Макконвилл Skyline бұрылысын өте алмай, машинаны сырғытып, қабырғаға соқтығып, Falcon-ға көбінесе сыртқы зақым келтірді. Бірақ #18 Shell машинасына зақым келтірілді және Радишич/Макконвилл ақырында 8-орында келді, жеңімпаз Ларри Перкинс/Грегг Хансфорд Commodore-дан 10 айналым қалып қойды. Макконвиллдің Маунт Панорамадағы апаты оның өсіп келе жатқан мансабына қымбатқа түсті. Бірнеше жыл кіші командаларда жүргеннен кейін, оның табандылығы ақыры 1996 жылы Австралияның GTP чемпионатында Porsche 993 RSCS машинасын жүргізу үшін Мельбурнның белгілі бизнесмені Том Уорвикпен серіктестікке келісім жасау арқылы өтелді. Ол жыл соңындағы жарыста серияны жеңіп, чемпиондыққа үміткер Джим Ричардсты жеңіп алды. 1997 жылы ол Грег Мерфидің орнына Audi Australia «зауыттық» жүргізушісі болып таңдалды (негізінен өткен жылғы жетістіктеріне байланысты), ол Австралияның Super Touring чемпионатында үшінші орын алды. 1998 жылы ол команда иесі Брэд Джонсқа шамалы есебімен жеңіліп, чемпиондыққа ие болды.

McConville began his motor racing career at the age of eight racing go karts in first local then national championships, culminating in several Victorian titles. At the age of fifteen, he became the youngest ever holder of a CAMS racing licence with a brief foray into Formula Vee racing before moving onto the highly competitive Formula Ford racing category in 1991. In 1992 he was chosen to be the 'works' Van Diemen driver and he won the prestigious Motorcraft Formula Ford Driver to Europe Series beating future champions such as Craig Lowndes and Steven Richards. This victory (he was the youngest ever winner of the series) drew national attention and a testing role with Dick Johnson's Shell Ultra hi Racing. McConville impressed Johnson and was included in the driver line up for the 1992 Tooheys 1000 in the team's second Ford Sierra RS500. McConville easily qualified the car, but in the wet conditions that marred the race it was decided to let the more experienced pair of Terry Shiel and Greg Crick handle the driving of the tricky, but powerful, turbocharged car. His solid performance in practice at Bathurst meant he was invited back to DJR for the 1993 Tooheys 1000, where he paired with Paul Radisich in Shell team's second Ford EB Falcon V8. Unfortunately, whilst in third position, and under pressure from Tomas Mezera in the Holden Racing Team VP Commodore, McConville miscued going over Skyline, got the car sideways and clouted the wall, causing what turned out to be mostly cosmetic damage to the Falcon. However, the damage the #18 Shell car was done and Radisich/McConville would ultimately finish in 8th position, 10 laps behind the winning Larry Perkins/Gregg Hansford Commodore. McConville's crash at Mount Panorama proved to be costly to his rising career. After several years of driving for lesser teams, his persistence finally paid off when he teamed up with prominent Melbourne businessman Tom Warwick to drive a Porsche 993 RSCS in the Australian GTP championship during the 1996 season. He won the series in the last race of the year beating championship favourite Jim Richards. In 1997 he was chosen to replace Greg Murphy as the Audi Australia 'works' driver (largely due to his success the previous year) where he finished third in the Australian Super Touring Championship. In 1998 he was narrowly beaten to the championship by team owner Brad Jones in somewhat controversial circumstances.

Суперкарлар мансабы

1999 жылғы V8 Supercar чемпионатындағы әсерлі жартылай уақытты жүргізу кезінде Holden Racing Team Макконвиллге төзімділікке бірге жүргізу ұсынысын жасады, ол сол кездегі чемпионаттың көшбасшысы Крейг Лоундеспен жұптасты. Екеуі бірге Батерст 1000 жарысында екінші орынды иеленді. Бұл жетістігі оған 2000 жылы жаңадан кеңейтілген Rod Nash Racing командасымен толық уақытты келісімшарт жасауға мүмкіндік берді. 2001 жылы ол Сиднейдегі Lansvale жарыс командасына көшті, онда ол жеткіліксіз қаржыландырылған, жақсы дамытылмаған техникада өте жақсы өнер көрсетті. 2004 жылы Garry Rogers Motorsport командасымен келісімшарт жасасқанға дейін ол командада қалды. Ол 2002 жылы сол командада Holden Monaro көлігімен Батерст 24 сағаттық жарысының жеңімпазы атанды. 2004 жылы Winton Raceway-де өткен жарыста бірінші чемпионатты жеңгенінен кейін Garry Rogers командасына ауысу Макконвилл үшін жемісті болды. 2005 жылы Гарт Тандер HSV дилерлік командасына кеткеннен кейін ол GRM командасында команда жетекшісінің мәртебесіне ие болды. Келесі жылы Пол Уиль зейнеткерлікке шыққаннан кейін Макконвилл 2005 жылы Грег Мерфимен бірге жұмыс істеу үшін Кис пен Пол Уильдің Supercheap Auto Racing командасына тартылды. 2007 жылы Камерон Он арнада жаңа автоспорттық баяндамалар жасауды бастады, соның ішінде Формула 1 жарысын жүргізуге қатысты. 2008 жылы ол бұрынғы басшысы Брэд Джонсқа қосылып, команда Ford-тан Holden-ға ауысқаннан кейін 14-ші Commodore көлігін жүргізді, Walkinshaw Performance қолдауымен жақсы нәтижелерге қол жеткізуді мақсат етті. WOW Sight and Sound көп ұзамай 2008 жылғы чемпионатта Макконвиллдің негізгі демеушісі болды. Макконвилл Аделаида 500 жарысында үшінші орынды алып, жаңа қарым-қатынасты бірден көрсетті. Екі қиын маусымнан кейін Макконвилл маусым соңында толық уақытты жарыстан бас тартатынын жариялады, бұл хабар Филипп Айленд 500 км жарысындағы ауыр апаттан кейін жарияланды. Маусымнан тыс уақытта Макконвилл 10-шы арнадағы теледидарлық жұмысына қайта оралмайтыны және дөңгелек сату бойынша бизнес франшизасын ашқаны туралы хабарланды. 2010 жылы V8 Supercar төзімділік жарысының ережелері өзгергеніне байланысты Макконвилл 2010 жылы көмекші жүргізуші ретінде ізделіс болды және ол тез арада Holden Racing Team командасының көмекші жүргізушісі болып жарияланды. Макконвилл 2010 жылы Батерст 12 сағаттық жарысқа қатысып, HSV R8 Tourer көлігімен үшінші орынды жеңіп алды. Кейіннен Макконвилл 2010 жылы Fujitsu V8 Supercar Series жарысында Eggleston Motorsport Commodore көлігін жүргізді, бұл команда Holden Racing Team-нің бас ұйымы Walkinshaw Performance-тің қолдауына ие болды, олар Макконвиллге 2010 жылғы төзімділік жарыстарына дейін қосымша жарыстарға қатысуға ынталанды. 2010 жылғы Sucrogen Townsville 400 жарысына дейін Lucas Dumbrell Motorsport командасы Макконвиллдің Даниэль Гонтты қысқа мерзімге ауыстыратынын мәлімдеді. Макконвилл 2011 жылғы V8 Supercars чемпионатының Falken Tasmania Challenge жарысында Team BOC командасының соңғы минуттағы қатысушысы болды. Ол жамбас жарақаты салдарынан біліктілікке қатыса алмаған Джейсон Брайтты 24-ші жарыста ауыстырды. Макконвилл жарысқа алаңның соңғы қатарынан старт алып, 19-шы орынды иеленді.

An impressive part time drive in the 1999 V8 Supercar championship saw the Holden Racing Team offer McConville an endurance co drive, pairing up with the then championship leader Craig Lowndes. Together they finished in second place at the Bathurst 1000 race. This performance earned him a full time contract with the newly expanded Rod Nash Racing for 2000. In 2001 he moved to the Sydney based Lansvale racing team where he continued to impress in under funded, less developed machinery. He remained with the team until he was offered a contract with the Garry Rogers Motorsport outfit in 2004 after he was the outright winner of the Bathurst 24 hour race in 2002 in a Holden Monaro driving for the same team. The move to the Garry Rogers team proved fruitful for McConville when he took his first championship race win at Winton Raceway in 2004. In 2005 he took on team leader status at GRM with the departure of Garth Tander to the HSV dealer team. The following year, McConville was lured to Kees and Paul Weel's Supercheap Auto Racing outfit to pair with Greg Murphy after the retirement of Paul Weel in 2005. In 2007, Cameron began a new motorsport reporting role with Channel Ten, including co hosting the Formula One coverage. In 2008, he joined up with his former boss Brad Jones to drive the number 14 Commodore after the team made the switch from Ford to Holden with the support of Walkinshaw Performance in the pursuit of better results. WOW Sight and Sound soon signed on as McConville's major sponsor for the 2008 championship. McConville immediately highlighted the new relationship with an excellent third at the Adelaide 500. After two mixed seasons McConville announced his decision to step down from full time racing at the end of the season, the announcement came soon after a nasty crash at the Phillip Island 500K. During the off season it was also announced that McConville would not be returning to his on screen role with Channel 10 and McConville set up a business franchise in tyre retailing. A change in V8 Supercar endurance race regulations made McConville hot property as a co driver in 2010 and he was quickly announced as a co driver for the Holden Racing Team. McConville stepped back into a race car at the 2010 Bathurst 12 Hour and co drove a HSV R8 Tourer to third place. Subsequently, McConville picked up a drive in the 2010 Fujitsu V8 Supercar Series driving the Eggleston Motorsport Commodore which also enjoyed support from Holden Racing Team's parent organisation Walkinshaw Performance eager to get McConville additional racing prior to the 2010 endurance races. In the lead up to the 2010 Sucrogen Townsville 400, Lucas Dumbrell Motorsport announced that McConville would be replacing Daniel Gaunt in the team in the short term. McConville was a last minute entrant for Team BOC at the Falken Tasmania Challenge of the 2011 V8 Supercars Championship. He replaced Jason Bright in Race 24, who withdrew after qualifying due to a rib injury. McConville started at the rear of the field and finished 19th.