Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 мм автоканондар ұшақ қарулануы
20 mm autocannon aircraft armament
MG FF – барабанмен оқтандырылатын, кері соққы принципімен жұмыс істейтін, 20 мм ұшақ автоканоны. Ол 1936 жылы Германияның Ikaria Werke Berlin компаниясымен жасалған. Бұл қару швейцариялық Oerlikon FF F зеңбірегінің түпнұсқасы болып табылады (оның FF префиксі швейцариялық түпнұсқадағы Flügel Fest – бекітілген орнату, қанатқа орналастыруды білдіреді), ал Oerlikon FF дизайнының өзі Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс Becker 20 мм зеңбірегінің жетілдірілген нұсқасы еді. Ол ұшақ қанаттары сияқты тар, бекітілген орналасқан жерлерде қолдануға арналған, бірақ сонымен қатар шабуылдық және қорғаныс қаруы ретінде, бекітілген және икемді түрде де пайдаланылды. Бұл қару Германияның Люфтваффесінде, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыстың басында кеңінен қолданылды. Бірақ 1941 жылдан бастап оны Mauser фирмасының 20 мм MG 151/20 зеңбірегі бірте-бірте ығыстырды, ол жоғары ату жылдамдығы мен оқ түйірінің жылдамдығымен ерекшеленді. MG FF зеңбірегінің басты кемшілігі – оның өте аз оқ-дәрісі болды. Бір зеңбірекке бар болғаны 90 оқ сыйып, олар өте жылдам оқталатын.
The MG FF was a drum fed, blowback operated, 20 mm aircraft autocannon, developed in 1936 by Ikaria Werke Berlin of Germany. It was a derivative of the Swiss Oerlikon FF F cannon (its FF suffix indicating Flügel Fest, for a fixed mount, wing location from the Swiss original), with the Oerlikon FF design itself a development of the Imperial German World War I Becker 20 mm cannon, and was designed to be used in space limited, fixed mountings such as inside aircraft wings, although it saw use as both an offensive and a defensive weapon, in both fixed and flexible format. It saw widespread use in those roles by the German Luftwaffe, particularly during the early stages of World War II, although from 1941 onwards it was gradually replaced by the Mauser firm's 20 mm MG 151/20, which had both a higher rate of fire and muzzle velocity. One major disadvantage of the MG FF cannon was its extremely low ammunition count. One cannon only carried 90 bullets, and these were fired very quickly.
Даму
MG FF дегеніміз Maschinengewehr Flügel Fest, яғни «пулемет, қанат, бекітілген» деп аударылады; бұл Luftwaffe тәжірибесінде 20 мм немесе одан кіші калибрлі қарулар «пулеметтер» (maschinengewehr) деп, ал ірі калибрлі «пулемет-зеңбіректер» немесе автокөліктік зеңбіректер «MK» (maschinenkanone) деп белгіленгенін көрсетеді. «Қанат, бекітілген» деген бөлік оның дизайнының басты мақсаты ұшақтардың, әсіресе истребительдердің қанаттарына орнатуға жеңіл және ықшам 20 мм калибрлі қару жасау болғанын көрсетеді. Hispano Suiza HS.404 сияқты қарсыластардың үлгілерімен салыстырғанда – ол үлкен Oerlikon FF S негізінде жасалған – MG FF атыс жылдамдығының және оқ-дәрінің бастапқы жылдамдығының төмендігі, сондай-ақ барабандарындағы оқ-дәрілерді сақтаудың шектеулі болуы сияқты кемшіліктеріне ие болды. Дегенмен, ол әлдеқайда жеңіл және қысқа болды. Ықшам өлшемдеріне қарамастан, Messerschmitt Bf 109 және Focke Wulf Fw 190 истребительдеріне қанатқа орнату оңай болған жоқ, себебі барабанға көп орын қажет болды, нәтижесінде оқ-дәрілер қоймасы бастапқыда барабанға 60 оққа дейін азайтылды. Fw 190 A 5 үшін 90 оқ сыйымдылығы бар оқ-дәрі барабаны жасалды және кейбір бұрынғы нұсқаларға қосылды. Сонымен қатар, лентамен тамақтандыру тәжірибелері де жүргізілді. MG FF жаңа типтегі, жоғары сыйымдылығы бар, жарылғыш «мина оғы» атуға бейімделді, оның снарядындағы қабырғалары жұқа болғандықтан жарылғыш заттың мөлшері артты. Бұл снаряд жеңіл болғандықтан бұрынғы оқтарға қарағанда бастапқы жылдамдығы жоғары болды; сонымен қатар, ол бұрынғы снарядтарға қарағанда кері соққыны азайтып, кері соққы механизмін өзгертуді қажет етті. Бұл өзгеріспен ол жаңа мина оғын атуға болатын, бірақ салмағы ауыр MG FF оқтарын кездейсоқ пайдаланса, қару зақымдануы мүмкін еді. Мұндай қателіктерді болдырмау үшін қару MG FF/M деп қайта аталды. Ол 1940 жылдың жазында Bf 109 E 4 және Bf 110 C 4 ұшақтарымен бірге қолданысқа енгізілді. MG FF 134 г снарядты 600 м/с жылдамдықпен және минутына 530 оқ ату жылдамдығымен атып жіберді. MG FF/M 90 г HE/M (жарылғыш мина оғы) снарядын 700 м/с жылдамдықпен және минутына 540 оқ ату жылдамдығымен атып жіберді. Бронетаран снарядтар, жарылғыш және тұтандырғыш снарядтар да қол жетімді болды (115-117 г снарядтар, 585 м/с, шамамен 520 оқ/мин), себебі мина оғы тұтандырғыш немесе трассирлік бөліктерді ұстай алмады. Сондай-ақ, стандартты Pentrit A (PETN + алюминий) немесе HA 41 (RDX + алюминий ұнтағы) қоспасымен толтырылған мина оғының әртүрлі типтері де болды (соңғысы жарылғыш және тұтандырғыш әсері 40 пайызға жоғары болды).
MG FF stands for Maschinengewehr Flügel Fest, which translates into "machine gun, wing, fixed"; this reflects the fact that in Luftwaffe practice guns of 20 mm or less were designated as "machine guns" (maschinengewehr) as opposed to larger "machine cannons", or autocannons, which were "MK", for maschinenkanone. The "wing, fixed" part reflects the fact that the primary motivation behind its design was to create a 20 mm caliber weapon that was compact and light enough to be mounted in the wings of aircraft, especially fighters. Compared to rival designs, such as the Hispano Suiza HS.404 – which had been developed from the larger Oerlikon FF S – the MG FF had some disadvantages, such as low rate of fire and low muzzle velocity, as well as limited ammunition storage in its drums. On the other hand, it was much lighter and shorter. Even with its compact size, wing installation on the Messerschmitt Bf 109 and Focke Wulf Fw 190 fighters was not easy, as the drum required substantial space, and as a consequence the ammunition storage was initially reduced to 60 shells per drum. An ammunition drum of 90 round nominal capacity was developed for the Fw 190 A 5, and retrofitted to some earlier variants. There were also experiments with belt feedings. The MG FF was adapted to fire a new type of high capacity, high explosive "mine shell" that featured a projectile with thinner walls that allowed increased explosive charge. This projectile was lighter and thus had a higher muzzle velocity than the previous ammunition; this also entailed that it generated less recoil than earlier projectiles requiring a modification of the recoil mechanism. With this modification it could fire the new mine shell, but accidentally using the heavier MG FF ammo could damage the gun. In the interest of avoiding such errors, the weapon was redesignated the MG FF/M. It was introduced with the Bf 109 E 4 and Bf 110 C 4 in summer 1940. The MG FF fired a 134 g projectile with a muzzle velocity of some 600 m/s and a rate of fire of about 530 rounds per minute. The MG FF/M fired a 90 g HE/M (high explosive mine shell) projectile with a muzzle velocity of c. 700 m/s and a rate of fire of c. 540 rounds per minute. AP, HE and incendiary projectiles were also available (115 to 117 g projectiles, 585 m/s, c. 520 rpm) because the mine shot was not capable of holding incendiary or tracer parts. There were also different types of high explosive mine shell fillings with either standard Pentrit A (PETN + Aluminium), a mixture called HA 41 (RDX + Aluminium powder)(the latter had a 40 percent increased high explosive and incendiary effect).
Операциялық пайдалану
MG FF және FF/M кеңінен қолданылды, мысалы, Bf 109 E 3-F 1, Bf 110 C-F және Fw 190 A 1-A 5 истребительдерінде. Fw 190-ның алғашқы түрлері (A 1-ден A 5-ке дейін) әдетте MG 151-дің ішкі жұбымен және MG FF/M сыртқы жұбымен жабдықталған, бірақ MG FF/M кейде салмақты азайту үшін өрісте алынып тасталған. MG FF/M 60 оқтың барабанымен оқтандырылды, оған қанаттың астындағы кеңею орналасуы қажет болды (A 5-те 90 оқ). A 6-дан бастап MG FF/M 125 оқтық лентадан оқтандырылатын MG 151/20 жұбымен ауыстырылды немесе толығымен алынып тасталды. Бұл зеңбірек сондай-ақ Do 217, Ju 88, He 111, Do 17 сияқты бомбалаушыларға, сондай-ақ көптеген басқа ұшақтарға, әуе қорғанысы үшін немесе көбінесе кемеге қарсы және қорғаныс отын басу үшін орнатылды. MG FF 1941 жылдан бастап 20 мм MG 151/20-мен жиі ауыстырылса да, 1943 жылы Bf 110 (және басқа) түнгі истребительдеріндегі негізгі Schräge Musik зеңбірегі ретінде қайта пайда болды, себебі ол артқы кабинаға өте ыңғайлы сыйып, осы қолдануда оқтандырғыш жылдамдығы маңызды болған жоқ (қолдануға дайын артық зеңбіректер мен оқ-дәрі қоры да болды).
The MG FF and FF/M saw widespread use in fighters such as the Bf 109 E 3 to F 1, Bf 110 C to F, and Fw 190 A 1 to A 5. Early variants of the Fw 190 (A 1 to A 5) were typically fitted with an inboard pair of MG 151 and an outboard pair of MG FF/M, although the MG FF/M were sometimes removed in the field in order to save weight. The MG FF/M fed from a 60 round drum that required an underwing bulge to fit within the wing (90 rounds in the A 5). From the A 6 onward, the MG FF/M were replaced by a pair of MG 151/20 feeding from 125 round belts, or deleted altogether. The cannon was also fitted to bombers such as the Do 217, Ju 88, He 111, Do 17, as well as many other aircraft, either as aerial defense, or more often for anti ship and defensive fire suppression. Although the MG FF was often replaced with the 20 mm MG 151/20 from 1941 onwards, it saw a comeback in 1943 as the primary Schräge Musik gun in the Bf 110 (and other) night fighters, as it fit perfectly into the rear cockpit, and muzzle velocity was less important in this application (there were also stocks of surplus guns and ammunition to be used up).