Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Hergest Ridge – ағылшын музыканты және әнші-күйші Майк Олдфилдтің 1974 жылдың 2 қыркүйегінде Virgin Records компаниясы шығарған екінші студиялық альбомы. Оның дебюттік альбомы «Тюбулярлы қоңыраулар» (1973) күтпеген коммерциялық және сындық табысқа ие болғаннан кейін Олдфилдке әсер етті, ол гастрольдеуден бас тартып, жаңа танымал болған соң баспасөзден жалтаруға тырысты. Оның орнына ол Англия мен Уэльс шекарасындағы Гергест Риджге шегініп, 1974 жылы Оксфордширдегі The Manor студиясында Том Ньюманмен бірге продюсер ретінде қайта жұмыс істеп, жазба жасады. Олдфилдтің алғашқы альбомына ұқсас, бұл альбом да екі бөлікке бөлінген, әртүрлі көңіл-күй мен музыкалық стильдерді қамтитын біртұтас композиция. Альбом үш апта бойы Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде (UK Albums Chart) бірінші орынды иеленді, содан кейін «Тюбулярлы қоңыраулар» оны ығыстырып тастады, бұл осылайша әртістің өзінің бұрынғы жетістігін басып өтуінің сирек кездесетін жағдайларының бірі. 2010 жылы альбом жаңа стерео және 5.1 айналыс дыбыс араластыруларымен, бонус материалдарымен және жаңа көркемдік безендірулерімен қайта шығарылды.
Hergest Ridge is the second studio album by English musician and songwriter Mike Oldfield, released on 2 September 1974 by Virgin Records. The unexpected commercial and critical success of his debut album, Tubular Bells (1973), affected Oldfield, who decided against touring and avoided the press with his newfound fame. Instead, he retreated to Hergest Ridge on the England–Wales border and wrote the follow up, which he recorded in 1974 at The Manor in Oxfordshire, with Tom Newman returning as co producer. Similar to Oldfield's first, the album is a single composition split into two parts covering different moods and musical styles. The album was No. 1 on the UK Albums Chart for three consecutive weeks before it was displaced by Tubular Bells, marking one of the few times an artist has overtaken themselves on the chart in this manner. In 2010, the album was reissued with new stereo and 5.1 surround sound mixes, bonus material, and new artwork.
Өмірбаян және жазу
Дебюттік альбомы "Tubular Bells" жарықтанғаннан кейін Олдфилд келесі альбомын жазу үшін елді мекен іздеді. 1974 жылдың басында ол Херефордширге бұрылудан бұрын Батыс аймалдарын аралап шықты. Ол Англия мен Уэльс шекарасындағы шағын қала Кингтонға келді, ол Гергест қырқасының көлеңкесінде орналасқан, биіктігі шамамен ... болатын созылған төбе Олдфилдті осы аймақта қалды. Ол Брэднор Хиллдің шетінде сатылымдағы "The Beacon" деген үйді көріп, Virgin Records серіктес иесі Ричард Брэнсоннан оны сатып алуға рұқсат алды. Альбомның кульминациялық бөлігі оны ерекше қуантты. Альбомды "Tubular Bells" альбомымен салыстыру оны қынжырды, себебі ол оны көбірек құрылымдалған және толыққанды ойластырылған туынды деп есептеді. Базинг-стрит студиясы, Лондон және Чиппинг-Нортон студиясы, Оксфордширдегі алғашқы жазбалар тоқтатылып, альбом Лондонның Оксфорд-стриттегі AIR студиясында жинақталды.
After the release of his debut album, Tubular Bells, Oldfield sought a countryside location to write a follow up album. In early 1974 he drove around the West Country before turning north into Herefordshire. He arrived at Kington, a small town on the England–Wales border located in the shadow of Hergest Ridge, an elongated hill with a peak height of , which attracted Oldfield to stay in the area. He spotted a house named The Beacon on the edge of Bradnor Hill that was for sale and received permission from Virgin Records co owner Richard Branson to buy it. The climax to the album is something that he was particularly happy with. Comparisons of the album to Tubular Bells irritated him because he considered it a more arranged and fully conceived work. After initial recording sessions at Basing Street Studios, London and Chipping Norton Studios, Oxfordshire were abandoned, The album was mixed at AIR Studios on London's Oxford Street.
Музыка
Tubular Bells сияқты, бұл альбом да екі бөлімге бөлінген. Оллдфилд электр гитарасының әртүрлі қабаттарын жиі қолданады, оларды алдымен күшейтеді (ұзақ сақталатын орган дыбысын алу үшін), содан кейін Glorfindel Box арқылы дыбыс деңгейін азайтады (бұл фанерадан жасалған, өте тұрақсыз жұмыс істейтін, арнайы гитара эффекттері құрылғысы; құрылғыны Дэвид Бедфордтан алған, оған осы құрылғыны жасаушысы бір кеште сыйлаған). Дыбыс деңгейі Manor студиясының микшерлік пультінен қолданылған компрессия арнасы арқылы одан әрі төмендетілді, бұл Tubular Bells Part 2-де де қолданылған болатын. Әртүрлі орган тембрлері мен дауысты аспап ретінде пайдалану арқылы дыбыстың құрылымы одан әрі дамытылады (дауыс ешқашан басымдылыққа ие болмайды және оның дыбысы мүмкіндігінше азайтылып, тек дыбыстық эффект үшін қолданылады).
Similarly to Tubular Bells, the album is divided into two movements. Oldfield frequently superimposes layers of electric guitar recorded by first amplifying heavily (to achieve a sustained organ like quality) and then reducing the volume greatly via use of the Glorfindel Box (a custom guitar effects unit housed in plywood, which was extremely unreliable in its operation; the unit was obtained from David Bedford, who had been given the box at a party by its creator). The volume was reduced further using the compression channel from the Manor's mixing console, as had been done on Tubular Bells Part 2. Textures are extended further using various organ timbres and the use of voice as an instrument (the voice is never treated prominently and is deliberately reduced as much as possible and thus permitted largely for textural effect).
Нұсқалар
Hergest Ridge 1976 жылы Олдфилд Boxed 4 LP жинағы үшін SQ жүйесінде 4 арналы квадрофониялық дыбыспен қайта жазылды. Қайта жазу аяқталғаннан кейін Олдфилд альбомның болашақ барлық шығарылымдары осы жаңа нұсқаға негіделгенін қалады деп мәлімдеді. Барлық CD-де Boxed нұсқасынан алынған стерео микс бар, сондай-ақ LP және кассетаның көптеген кейінгі басылымдарында да осы микс қолданылған. 1974 жылғы түпнұсқа винилдік микс қазір альбомның 2010 жылғы қайта шығарылымында, 2010 жылғы ремикспен бірге қолжетімді. Hergest Ridge-дің оркестрлік нұсқасын Дэвид Бедфорд әзірледі және дирижерлік етті, ол бұрын The Orchestral Tubular Bells үшін де осындай жұмыстарды атқарған болатын. Ол бірнеше рет тікелей орындалды және концерттік қойылымдардан радиоға екі рет жазылды: 1974 жылы Стив Хилладж гитарада орындаған Корольдік филармониялық оркестрімен және 1976 жылы Хилладж гитарада орындаған Шотландия Ұлттық оркестрімен. Энди Саммерс сол жылы басқа да қойылымдарда өнер көрсетті. Оның бөліктері NASA және Тони Палмердің "Ғарыш фильмі" деректі фильмінде пайдаланылды. 2019 жылға дейін ол ресми түрде жарық көрген жоқ.
Hergest Ridge was remixed in SQ system 4 channel quadraphonic sound by Oldfield in 1976 for the 4 LP set Boxed. Following the creation of the remix, Oldfield stated that he wished for all future releases of the album to be derived from this new version. All CD releases have a stereo mix derived from the Boxed mix, as do most of the later pressings of LP and cassette. The original 1974 vinyl mix is now available on the 2010 reissue of the album, along with a 2010 remix. An orchestral version of Hergest Ridge was arranged and conducted by David Bedford, who had previously undertaken the same tasks on The Orchestral Tubular Bells. It was performed live a number of times, and recorded for radio broadcast from concert performances twice, once in 1974 by the Royal Philharmonic Orchestra with Steve Hillage on guitar, and once in 1976 by the Scottish National Orchestra, again with Hillage on guitar. Andy Summers played on other performances that year. Parts of its performances were used in the NASA and Tony Palmer documentary The Space Movie. as of 2019 it has not been officially released.
Қабылдау
Пауль Стамп 1997 жылы жазған «Прогрессивті рок тарихында» «Гергест қырқасы» туралы былай деді: «Осылайша, «Tubular Bells»-ті қалай жалғастыруға болады? Оңай. Жаңа (бірақ шабыттанбаған) мелодиялар тізбегі арқылы оның даму техникаларын қайталай беріңіз».
Paul Stump commented on Hergest Ridge in his 1997 History of Progressive Rock: "So how to follow Tubular Bells? Simple. Merely repeat its developmental techniques through new (but less inspired) sequences of tunes."
Гергест қырқасы,
Англия мен Уэльс шекарасындағы Гергест Ридж Олдфилдтің жанкүйерлері үшін танымал демалыс орны, ал ол тұрған үй, The Beacon, қазір қонақ үй болып жұмыс істейді. Альбомның мұқабасындағы сурет Гергест Ридж аймағынан алынған, оны Тревор Кей түсірген; мұқабадағы (және LP таңбасында) ирланд шақырығы Bootleg деп аталған. Майк Олдфилд өзі осы атты "Оммадаунның" екінші бөлігін аяқтаған "Ат үстінде" әнінде айтады. Альбом The Beacon-да жазылғанмен, "Tubular Bells" сияқты, Ричард Брэнсонның The Manor студиясында жазылған.
Hergest Ridge on the England–Wales border is a popular holiday destination for Oldfield's fans, and the house where he lived at the time, The Beacon, is now a guest house. The cover photograph features scenery from Hergest Ridge, and was taken by Trevor Key; the Irish Wolfhound on the cover (and on the LP label) was named Bootleg. Mike Oldfield himself can be heard pronouncing it in the song "On Horseback", which concludes "Part Two" of Ommadawn. Although the album was written at The Beacon, it was, like Tubular Bells, recorded at Richard Branson's The Manor.
Mercury Records қайта шығаруы
2010 жылдың 7 маусымында альбом Mercury Records компаниясы арқылы қайта жарық көрді. Бұл Олдфилдтің Virgin альбомдарының Universal лейбліне берілуімен байланысты болды. Жаңа шығарылымға 2010 жылғы альбомның ремиксі және альбомның түпнұсқалық винилдік миксі қосымша мүмкіндіктер ретінде енгізілді. Бір дискілік және делюкс нұсқалары бар. Бонус тректердің ішінде "In Dulci Jubilo (For Maureen)" және "Spanish Tune" бар. 180 граммдық винилдік нұсқа Back to Black желісінің бөлігі ретінде шығарылды. Қайта жарық көрген альбомда түп-тамырынан өзгеше көркемдік безендіру қолданылды, онда Google Earth және Bluesky деректеріне негізделген планер моделі мен әуе суреттері бейнеленген. Жаңа сыртқы жазбашаларға сәйкес, Олдфилд бастапқы альбомның мұқабасына толық қанағаттанбаған және осы мүмкіндікті пайдаланып, жаңа мұқаба жасауды тапсырды. Сондай-ақ, альбомның лимиттік басылымы бар, ол делюкс нұсқасы, LP және альбомның суретінің қол қойылған баспасынан тұрады. Барлығы 250 дана ғана шығарылды, олар Майк Олдфилдтің ресми сайты арқылы сатылды. Қолтаңбасы жоқ нұсқалар жоқ. Жапондық басылымда SHM CD (Super High Material CD) өндіріс технологиясы қолданылды.
On 7 June 2010 the album was re released by Mercury Records. This came as part of a deal in which Oldfield's Virgin albums were transferred to Universal's label. Bonus features for the release include a 2010 remix of the album and the original vinyl mix of the album. There is a single disc edition as well as a Deluxe Edition. Bonus tracks include "In Dulci Jubilo (For Maureen)" and "Spanish Tune". A 180 gram vinyl version was released as part of the Back to Black range. The reissue features radically different artwork, which features a model glider and aerial photography based on Google Earth and Bluesky. According to the new liner notes, Oldfield was never entirely happy with the original album artwork and took this opportunity to commission a new cover. There is also a limited edition box set of the album, comprising a deluxe edition, an LP and a framed, signed print of the album artwork. Only 250 copies were produced, which were sold through Mike Oldfield's official website. There are no un signed variants. The Japanese release uses the SHM CD (Super High Material CD) manufacturing process.
Шектелген саны
mikeoldfieldofficial.com сайты арқылы шектеулі санда қолжетімді. Онда делюкс нұсқасы, винил нұсқасы және Майк Олдфилдтің қолы қойылған, нөмірленген сурет рамкасы бар. Сонымен қатар, "Hergest Ridge-ді аралау" буклеті де кіреді. 2010 жылдың 14 маусымында жарыққа шығар алдында тек 250 дана алдын ала тапсырысқа қолжетімді болды.
Limited edition available through mikeoldfieldofficial. com, which contains the deluxe edition the vinyl edition and a numbered framed print of the cover artwork, signed by Mike Oldfield. Also includes Walking the Hergest Ridge booklet. Only 250 copies were available on pre order prior to the release on 14 June 2010.