Жетро Талл: «Қалың кірпіш» альбомының тарихы мен маңызы
Thick as a Brick
Jethro Tull тобының «Thick as a Brick» альбомы – 1972 ж. шыққан концептуалды рок шедевр. Бір үлкен музыкалық туынды, поэма пародиі, жаңа барабаншысымен!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Thick as a Brick - бұл британдық рок-топ Jethro Tull-дің 1972 жылғы 3 наурызда жарық көрген бесінші студиялық альбомы. Альбомда бір тұтас музыкалық шығарма бар, ол LP пластинкасының екі жағына бөлінген және концептуалды альбом жанрының пародиязы ретінде ұсынылған. Алғашқы қаптама, 12 беттік газет түрінде жасалған, альбомды сегіз жасар гений Джеральд Босток жазған эпикалық поэманың музыкалық бейімделуі деп мәлімдейді, бірақ шындығында әннің сөздерін топтың вокалисі Иэн Андерсон жазған. Альбом 1971 жылдың соңында жазылды, музыкасын Андерсон жазды және топ мүшелерінің барлығының қатысуымен аранжировкаланды. Бұл альбомда топтың бұрынғы барабаншысы Клайв Банкердің орнын алған барабаншы Барри "Барримор" Барлоу алғаш рет қатысты. Альбомды насихаттау мақсатымен өткізілген тікелей эфирде толық сюита, түрлі комедиялық аралықтармен бірге орындалды. Thick as a Brick сыншылар тарапынан Jethro Tull-дің толығымен прогрессивті рок музыкасынан тұратын тұңғыш альбомы деп есептеледі. Альбом жарық көрген кезде аралас пікірлер алды, бірақ коммерциялық сәттілікке жетіп, 1972 жылы түрлі чарттарда көшбасшы болды. Бүгінде ол прогрессивті рок классикасы ретінде танылып, көптеген наградаларға ие болды. Андерсон 2012 жылы альбомның жалғасын шығарды, ол ойдан шығарылған Джеральд Бостоктың ересек өміріне арналған, және Jethro Tull альбомы ретінде емес, Андерсоннің жеке альбомы ретінде жарық көрді.
Thick as a Brick is the fifth studio album by the British rock band Jethro Tull, released on 3 March 1972. The album contains one continuous piece of music, split over two sides of an LP record, and is intended as a parody of the concept album genre. The original packaging, designed as a 12 page newspaper, claims the album to be a musical adaptation of an epic poem by fictional eight year old genius Gerald Bostock, though the lyrics were actually written by the band's frontman, Ian Anderson. The album was recorded in late 1971, featuring music composed by Anderson and arranged with the contribution of all band members. The album was the band's first to include drummer Barrie "Barriemore" Barlow, replacing the band's previous drummer Clive Bunker. The live show promoting the album included the playing of the full suite, with various comic interludes. Thick as a Brick is considered by critics to be the first Jethro Tull release to entirely consist of progressive rock music. It received mixed reviews upon its release, but was a commercial success and topped various charts in 1972. Today it is regarded as a classic of progressive rock, and has received several accolades. Anderson produced a follow up to the album in 2012, focusing on the adult life of the fictional Gerald Bostock, and being released as Anderson's solo album instead of as Jethro Tull's album.
Өмірбаян
Jethro Tull тобының фронтмені және әнші-жазушысы Иан Андерсон сыншылар тобының алдыңғы альбомын, Aqualung (1971), "концепциялық альбом" деп атағанда ашуланды. Ол бұл тек әндер жинағы деп ойлап, оны қабылдамады, сондықтан жауап ретінде "нағыз концепциялық альбомдардың анасы" болатын нәрсені жасауға шешім қабылдады. Монти Пайтонның сюрреалистік британдық юморын үлгі етіп алып, ол күрделі музыканы юмор сезімімен үйлестіретін, топты, тыңдаушыларды және музыка сыншыларын жеңіл қысымға алып, әжуалайтын шығарма жазуға кірісті. Ол сонымен қатар сол кезде танымал болған прогрессивті рок жанрын пародизациялауды да мақсат етті. Оның әйелі Дженни де оған шабыт берді, ол "Aqualung" кейіпкері мен мәтінін ойлап тапқан делінеді. Ол Андерсон альбомды гастрольде жүргенде оған хат жазған, он жолын Андерсон жаңа материалға шабыт ретінде пайдаланды. Андерсон сондай-ақ "бұл альбом Yes және Emerson, Lake & Palmer альбомдарына жасалған пародия, дәл Airplane! фильмі Airport фильміне жасағандай" деді, кейін бұл "көпшілікке арналған тамаша рок-концепциялық альбомдар туралы сатира" екенін атап өтті. Андерсон музыка мен мәтіннің барлығын өзі жазса да, авторлық құқықты Джеральд Босток деген ойдан шығарылған мектеп оқушысына да берді. Юмор соншалықты күшті болды, кейбір жанкүйерлер Бостоктың нақты адам деп ойлады. 40 жылдық қайта басылымын қарап, Ноэль Мюррей бастапқы альбомды тыңдаған көптеген тыңдаушылар "әзілді түсінбегенін" айтты.
Jethro Tull's frontman and songwriter Ian Anderson was infuriated when critics called the band's previous album, Aqualung (1971), a "concept album". He rejected this, thinking it was simply a collection of songs, so in response decided to "come up with something that really is the mother of all concept albums". Taking the surreal British humour of Monty Python as an influence, he began to write a piece that would combine complex music with a sense of humour, with the idea it would poke light hearted fun at the band, the audience, and the music critics. He also intended to satirise the progressive rock genre that was popular at the time. His wife Jennie was also an inspiration, whom he credited to have devised the character and lyrics to "Aqualung". She had written a letter to Anderson while he was away touring the album, ten lines from which Anderson used as inspiration for the new material. Anderson has also said that "the album was a spoof to the albums of Yes and Emerson, Lake & Palmer, much like what the movie Airplane! had been to Airport and later remarked that it was a "bit of a satire about the whole concept of grand rock based concept albums". Although Anderson wrote all the music and lyrics, he co credited the writing to a fictional schoolboy named Gerald Bostock. The humour was subtle enough that some fans believed that Bostock was real. Reviewing the 40th anniversary reissue, Noel Murray suggested that many listeners of the original album "missed the joke".
Жазу
Топ екі апта бойы Бермондсидегі "Роллинг Стоунз" студиясының жертөлесінде репетиция жасады. Олар бірден бір үздіксіз ән жазуды жоспарламаған; топ жеке-жеке ән үзінділерін ойлап тапты, содан кейін оларды байланыстыру үшін қысқа музыкалық бөлімдер жазуға шешім қабылдады. Жазу 1971 жылдың желтоқсан айында Лондонның Морган студиясында басталды. Андерсон бұрынғы альбомдарда әдетте әндерді алдын ала жазғаннан өзгеше, студияға кіргенде альбомның тек бастапқы бөлігі дайын болған еді. Сюитаның қалған бөлігі жазу сессиялары барысында жазылды. Материалдың жетіспеушілігін толықтыру үшін Андерсон әр таңғы күні ерте жұмысқа кірісіп, сол күнгі сессияға топтың орындауына дайындалу үшін музыка жазатын. Әуенге сөздер алдымен жазылды, сосын музыка оларға сәйкес құрылды. Андерсон альбомды жазуға шамамен екі апта кеткенін, ал одан кейін үстеме жазу мен дыбыс араластыруға тағы екі-үш апта уақыт жұмсалғанын еске алады. Аяқталған жұмыс LP пластинкасының толық ұзындығын қамтыды, ол екі жаққа бөлінді. Топ жазу процесін қуанышты есте сақтайды, оның ішінде достық және көңілділік сезімі күшті болды, сонымен қатар көптеген әзілдер жасалды. Олар Монти Пайтонның жанкүйерлері болды, және осы әзіл-қалжың стилі әннің мәтініне және жалпы идеясына әсер етті. Гитарист Мартин Барр бүкіл топтың музыкаға қатысты түрлі идеялармен келгенін айтады. Кейбір бөлімдер бір ретте жазылды, барлық мүшелер өз үлесін қосты, оның ішінде клавиштерші Джон Эванның маңызды үлесі болды.
The group ran through two weeks of rehearsals using the Rolling Stones' basement studio in Bermondsey. They had not intended to record a single continuous piece; the band came up with individual song segments, then decided to write short pieces of music to link them together. Recording started in December 1971 at Morgan Studios, London. Unlike previous albums, where Anderson had generally written songs in advance, only the initial section of the album had been worked out when the band went into the studio. The remainder of the suite was written during the recording sessions. To compensate for a lack of material, Anderson began work early each morning to prepare music for the rest of the band to learn during that day's session. The lyrics were written first, with the music constructed to fit around them. Anderson recalls the album took about two weeks to record and another two or three for overdubs and mixing. The final work spanned the entire length of an LP record, split over two sides. The group remembered the recording being a happy process, with a strong feeling of camaraderie and fun, with numerous practical jokes. They were fans of Monty Python, and this style of humour influenced the lyrics and overall concept. Guitarist Martin Barre recalls the whole band coming up with various ideas for the music. Some parts were recorded in a single take with every member having an input, including significant contributions from keyboardist John Evan.
Қақпағы
LP-нің түпнұсқа мұқабасы The St. Cleve Chronicle and Linwell Advertiser деп аталатын 12 беттік шағын қалалық ағылшын газетінің пародиязы ретінде жасалған, онда жергілікті ағылшын баспасөзінің типикалық провинциалдық және әуесқой журналистикасын сатиралайтын мақалалар, бәйгелер мен жарнамалар бар. Топтың жазба компаниясы Chrysalis Records мұқабаны шығарудың тым қымбатқа түсетініне шағымданды, бірақ Андерсон нағыз газетті шығару мүмкін болса, оның пародиязы да іске асырылатынын айтты. 1972 жылдың 7 қаңтарымен даталанған макеттегі газет "Біргейдей қалың" ("Thick as a Brick") әнінің толық мәтінін (7-бетте) қамтиды, ол Босток жазған өлең ретінде ұсынылады, ал оның поэзия бәйгесінен шеттетілуі газеттің алғашқы бетіндегі мақаланың негізгі тақырыбы болып табылады. Бұл мақалада Босток бастапқыда бәйгені жеңіп алғанымен, судьялардың шешімі өлеңнің ұятсыз сипаты және баланың күдікті психологиялық тұрақсыздығы туралы наразылықтар мен қорқытулар салдарынан қайта қарастырылғаны айтылады. Алдыңғы мұқабасында Босток 14 жасар досы Джулияның баласының әкесі деп негізсіз айыпталады. Газеттің ішкі бөлігінде Андерсонның псевдонимі "Джулиан Стоун Мейсон BA" авторлығындағы мақала жарияланған. Газеттің мазмұнын негізінен Андерсон, басист Джеффри Хаммонд және клавишник Джон Эван жазды. Кейбір материалдар, мысалы, "Магистрат өзін айыптайды" сияқты, әдейі оқыс болған, бірақ "Мені қоян көрмейді" атты ұзақ әңгіме бар, ол Ұлыбритания шайқасындағы ұшқыштың Messerschmitt Bf 109 ұшағымен атып түсірілуі туралы баяндайды. Газеттің жалпы дизайнын Chrysalis-тің бұрын журналист болған Рой Элдридж жасады. Газеттегі кейіпкерлердің көпшілігі топ мүшелері, олардың менеджерлері, гастрольдік командасы немесе әріптестері болды; мысалы, жазба инженері Робин Блэк жергілікті роликті конькимен сырғанау чемпионының рөлін ойнады. Андерсон мұқабаны жасау музыканы жазудан көбірек уақыт алғанын еске алады. Сатирикалық газет стандартты CD буклеттері үшін қысқартылды, бірақ 25 жылдық мерекелік басылым CD мұқабасы түпнұсқаға жақын, ал 40 жылдық мерекелік жинақтағы нұсқада түпнұсқа газеттің мазмұнының көп бөлігі сақталған.
The original LP cover was designed as a spoof of a 12 page small town English newspaper, entitled The St. Cleve Chronicle and Linwell Advertiser, with articles, competitions and advertisements lampooning the typical parochial and amateurish journalism of the local English press. The band's record company, Chrysalis Records, complained that the sleeve would be too expensive to produce, but Anderson countered that if a real newspaper could be produced, a parody of one would also be practical. The mock newspaper, dated 7 January 1972, also includes the entire lyrics to "Thick as a Brick" (printed on page 7), which is presented as a poem written by Bostock, whose disqualification from a poetry contest is the focus of the front page story. This article claims that although Bostock initially won the contest, the judges' decision was repealed after protests and threats concerning the offensive nature of the poem, along with the boy's suspected psychological instability. The front cover includes a piece where Bostock is accused without foundation of being the father of his 14 year old friend Julia's child. The inside of the paper features a mock review by "Julian Stone Mason BA", a pseudonym of Anderson. The contents of the newspaper were written mostly by Anderson, bassist Jeffrey Hammond and keyboardist John Evan. While some of the pieces were obviously silly, such as "Magistrate Fines himself", there was a lengthy story entitled "Do Not See Me Rabbit" about a pilot in the Battle of Britain being shot down by a Messerschmitt Bf 109. The overall layout was designed by Chrysalis' Roy Eldridge, who had previously worked as a journalist. Most of the characters in the newspaper were members of the band, their management, road crew, or colleagues; for instance, recording engineer Robin Black played a local roller skating champion. Anderson recalls that the cover took longer to produce than the music. The satirical newspaper was heavily abridged for conventional CD booklets, but the 25th Anniversary Special Edition CD cover is closer to the original, and the 40th anniversary boxed version contains most of the content from the original newspaper.
Тікелей өнер көрсетулер
Альбом жарық көргеннен кейін топ гастрольдік сапарға шықты, онда бүкіл туындыны бірнеше қосымша музыкалық элементтермен орындады, бұл орындауды бір сағаттан астам уақытқа созды. Шоудың басында сахнаға плащ киген ер адамдар шығып, еденді сыпыра бастады, көрермендерді санап, залды зерттеді; бірнеше минуттан соң олардың кейбіреулері өздерін топ мүшелері екенін көрсетіп, ойнауға кірісті. Кейбір концерттерде топ ортасынан тоқтап қалды, себебі сахнада телефон қоңырау шалды, оған Андерсон жауап берді, сосын орындауын жалғастырды. Шоудың ортасында жаңалықтар мен ауа райы болжамдары оқылды, ал сахнаға аквалангист киімін киген адам шықты. Гастрольдегі әзіл-қалжыңдар Жапонияда мәселе туғызды, онда көрермендер өзгерістерге қызығушылықсыз қарады. Барр бұл алғашқы тікелей орындауларды "қорқынышты тәжірибе" деп еске алады, себебі көптеген күрделі музыкалар мен әртүрлі тембр өзгерістерін жаттап алу керек болды. Андерсон 2012 жылы гастрольде бүкіл альбомды тікелей орындады, бұл алғашқы гастрольден бергі алғашқы толық орындалу болды. 2014 жылдың тамызында Андерсон Thick as a Brick – Live in Iceland CD/DVD/Blu-ray шығарды. Концерт 2012 жылдың 22 маусымында Рейкьявик қаласында жазылды, онда Ian Anderson Touring Band тобының Thick as a Brick және Thick as a Brick 2 концерттері орындалды. Кейбір әзіл-қалжыңдар мен сахналық трюктар сақталды, әсіресе әннің ортасында телефонның қоңырау шалуы, оның орнына ұялы телефон мен Skype қоңырауы қолданылды.
Following the album's release, the band set out on tour, playing the entire piece with some extra musical additions that extended performances to over an hour. At the start of the show, men wearing capes appeared onstage and began sweeping the floor, counting the audience and studying the venue; after a few minutes, some of them revealed themselves to be members of the band and began to play. During some shows, the entire band stopped mid performance when a telephone rang on stage, which Anderson would answer, before carrying on performing. News and weather reports were read halfway through the show, and a man in a scuba diver outfit came onstage. The tour's humour caused problems in Japan, where audiences responded to the changes with bewilderment. Barre recalls these first live performances being "a terrible experience" as there was a lot of complex music with a variety of time signature changes to remember. Anderson performed the entire album live on tour in 2012, the first complete performances since the original tour. In August 2014, Anderson released the CD/DVD/Blu ray Thick as a Brick – Live in Iceland. The concert was recorded in Reykjavík, Iceland, on 22 June 2012, and featured complete Thick as a Brick and Thick as a Brick 2 performances by the Ian Anderson Touring Band. Some of the humour and stage antics were maintained—especially the telephone ringing in the middle of a song, which was replaced by a cell phone and a Skype call.