Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Vague – 1993-1996 жылдары Англияның Батыс Йоркшир аймағындағы Лидс қаласындағы The Warehouse түнгі клубында өткен, өте танымал өнер клубы кеші.
Vague was an influential art club night held at The Warehouse nightclub in Leeds, West Yorkshire, England, from 1993 to 1996.
Тарих
Vague бұрынғы Кит-Кат клубынан, Аркадияда Сьюзи Мейсон мен Пол Фрайер (сексендік жылдардағы Bazooka Joe электропоп тобының бұрынғы вокалисі) басқарған Кит-Кат клубынан өркендеді. Фрайер мен Мейсон кейін Ник Рафаэльді шақырып, 1993 жылдың 10 сәуірінде Лидстегі High Flyers клубында Vague-ді таныстырды, бір айдан кейін The Warehouse-қа көшті. Vague китч пен өнерді, театрлық өрнекті үйлестірді; оның ерекше тақырыптары мен костюмдік кештерінің арасында Блэкпул Плезер Бичіндегі бір күндік ойын-сауықтарды клубтың ішінде қайта жаңғырту болды, ол толығымен жағажай құмымен, қолшатырлармен және миниатюралық жәрмеңкелік көңіл көтерулерімен толтырылған деп есептелді, жыл сайын өткізілетін патшалық бақшадағы кештер және британдық "Коронация" операсының кейіпкері Вера Даквортқа арналған кештер ұйымдастырылды. Клуб Ұлыбританияда өзін "аралас" деп жарнамалаған алғашқы клуб ретінде танымал – яғни гомосексуал, гетеросексуал және полисексуал клиенттерге теңдей қызмет көрсетті, бірақ бұл мәлімдеме толығымен дұрыс емес, мысалы, промоутер Ли Бауэри және 1985 жылы Лондонда Taboo Club түнін ұйымдастырушы клуб мәдениетінде көп жыныстық сәйкестіктерді қабылдаумен ертерек аты шықты. Vague-дің есігіндегі клиенттерді тексеру өте қатаң болды, мысалы, кейде еркек гетеросексуал клиенттерден әйел киімін киіп, клубқа қайта оралу немесе есік күзетшілерінің алдында басқа еркек клиентті құмарлықпен сүйіп, олардың предубициясы жоқ екенін дәлелдеу сұралатын (бұл әңгіме, бірақ мен гетеросексуал еркек ретінде мұндай жағдайға тап болған емеспін – есік күзетшілері әрқашан жыныс пен сексуалдық бағыттың айырмашылықтарына түсінікті және құрметпен қарады, бірақ мадам ДжоДжо [өте жақсы адам, қатал, бірақ әділ] бізді клубқа қабылдау үшін шербет сусын [ештеңе білдірмейтін сөз] сыйлық ретінде алуға қуанды. Мен ең сәнді, керемет және әдемі патшайымдармен араластым, бірақ клубта гетеросексуал әйелмен кездестім, бұл осы орынның керемет инклюзивті және эклектикалық сипатын көрсетеді). Ішке кіргеннен кейін атмосфера төзімділік, ләззат пен сексуалдық еркіндікке толы болды. Британдық Melody Maker музыкалық газеті 1994 жылы "Фрок үшін" деген мақаласында Vague-ді жариялап, клубты "Энди Уорхолдың Фабрикасының би эквиваленті" деп сипаттады, ал Daily Telegraph журналисі Тим Уиллис клубтың ішіндегі көріністі "Бакханалиялық шектен шығу" деп бейнеледі. Vague-дің ізашарлық философиясы Ұлыбританиядағы басқа клубтар осыған ұқсас қауіпсіз кеңістіктерді қабылдамас бұрын, оны сәтті етті. 2006 жылы Ричард Смит, Ұлыбританияның жетекші гей басылымы Gay Times-тың сол кездегі редакторы, Ұлыбритания үкіметінің гей-гетеросексуал есік саясатын тыйым салуы туралы айтқанда: "90-шы жылдардың ең маңызды клубтарының бірі Лидстегі Trannies With Attitude Vague болды. Олар – саналы түрде – үлкен аралас, полисексуалдық клуб кешін құруға кірісіп, жұмыс істеді және сәттілікке жетті". Осы кезеңде Vague-дің танымалдылығы Лидсті халықаралық клубтық аренаға қойып, қаланың басқа ірі хаус музыкасы орындарының бірі – Back to Basics-ке де көмектесті.
Vague metamorphosed from an earlier proto club night called the Kit Kat Club at Arcadia operated by Suzy Mason and Paul Fryer (former lead singer of eighties electropop group Bazooka Joe). Fryer and Mason then in brought in Nick Raphael, and debuted Vague at the High Flyers club in Leeds on 10 April 1993, before moving to The Warehouse a month later. Vague blended kitsch with the artistic and theatrical; its outlandish theme and costume parties included a recreation of a day night out at Blackpool Pleasure Beach only inside the club that was believed to have been filled entirely with beach sand, parasols and miniature fairground rides, a retake on royal garden parties that was held annually and an evening with Vera Duckworth a fictional character from the British soap opera Coronation Street. The club is credited as being the first in the UK to advertise itself as "mixed"– i. e. for homosexual, heterosexual and polysexual patrons equally, however the claim is not entirely true for example the promoter Leigh Bowery and creator of the Taboo Club night in London in 1985 could be credited with embracing poly sexual identities in club culture at a much earlier date. Although the vetting of customers on the door at Vague was notoriously strict, for example it was rumoured on some occasions that visiting male heterosexual customers were asked to dress up as a woman, then come back to the club or passionately kiss another male customer in front of door staff, to prove they held no prejudices (a rumour, but never my experience as a heterosexual male the door staff were always lovingly tolerant of gender and sexuality differences, but Madame JoJo [such a nice person harsh but fair] was always delighted to receive a sherbet fountain [not a euphemism] as a sweetener to help accept us non gay chaps into the club. I hung out with the most flamboyant, spectacular and beautiful queens, yet still met a female, heterosexual partner in the club, which underlines the wonderfully inclusive and eclectic nature of the place). Once inside, the atmosphere was one of tolerance, hedonism, and sexuality. The British music newspaper Melody Maker featured Vague in 1994 in a review called "For Frock's Sake" and described the club as a "Dance Equivalent of Andy Warhol's The Factory", whilst the Daily Telegraph journalist Tim Willis depicted the scene inside of the club as one of "Bacchanalian excess" for the feature "Up North Where Anything Goes". The pioneering ethos that was behind Vague is what made it so successful years before any other club in the UK adopted a similar safe space approach, according to Richard Smith speaking in 2006 then editor of Britain's leading gay publication Gay Times on the banning by the UK government of gay straight door policies he stated "one of the most important clubs of the 90s was Trannies With Attitude Vague in Leeds. They – quite consciously – started and worked at building up a big mixed, polysexual club night, and succeeded”. The notoriety of Vague during this period helped to put Leeds firmly on the international club scene radar along with the city's other major house music venue, Back to Basics.
"Айқын емес" дыбысы
Клубтың негізгі би алаңында Handbag house, hard house, hard trance және классикалық және электронды диско музыкасының қоспасы ойнатылды, ал жоғарғы қабатта Glam punk, мюзиклдер сияқты әртүрлі музыкалық үлгілер таңдалды. Сонымен қатар, сирек кездесетін соул және джаз стиліндегі әндер де ойнатылды. TWA диджейлері клубта диско-хаустың бір түрін – "Техно Диско" немесе "теско" (заңдық себептерге байланысты) деп атады. Vague стиліндегі әндердің ішінде TWA-ның Disco Biscuit және Nasty Girls, Atlantic Ocean's Waterfall, Björk-тің Big Time Sensuality, Lisa Lisa Cult Jam-нің Let the Beat Hit 'Em, WestBam-нің Wizards of the Sonic, Fierce Ruling Diva-ның Get Funky, The Lisa Marie Experience-тың Keep on Jumpin' Keep on Jumpin' нұсқасы, Gat Decor-дың Passion және Alison Limerick-тің Where Love Lives әндері бар. TESKO – бұл секс қосылған техно деп анықталды; яғни, техноның қуатын біріктіріп, содан кейін фанк пен классикалық дискоға деген құмарлықты қамтиды.
The club played a mixture of Handbag house, hard house, hard trance and Classic and electronic Disco music played on the main dance floor, with a more eclectic selection of music played on the upper floor such as Glam punk, Musicals. Rare Soul and Jazz Styles. Resident DJs TWA particularly championed "Techno Disco" or "tesko" (for legal reasons) a brand of disco house at the club. A number of Vague anthems included TWA's Disco Biscuit and Nasty Girls, Atlantic Ocean's Waterfall, Björk's Big Time Sensuality, Lisa Lisa Cult Jam's Let the Beat Hit 'Em, WestBam's Wizards of the Sonic, Fierce Ruling Diva's Get Funky, The Lisa Marie Experience's version of Keep on Jumpin' Keep on Jumpin', Gat Decor's Passion, and Alison Limerick's Where Love Lives. TESKO has been defined as Techno with sex put into it; in other words encapsulating the power of Techno then adding in Funk and the love of Classic Disco.
Диджейлер
Бастапқы резидент ди-джейлер Фрайер мен Рафаэльді "TWA" (стильделген "Trannies With Attitude" немесе "The World is Androgynous" ретінде) және Фил Фавершемді қамтыды, кейіннен резиденттер қатарына Анн Савидж Кертис Зак, Дейзи және Хавок қосылды. Клубта қонақ ди-джейлердің ішінде Пит Тонг (BBC Radio 1 Essential Mix тікелей жазбасы үшін), Гай Уильямс, Принцесса Джулия, Паулет және Билли да Кид (әрі Билли Ханшоу) болды.
Original resident DJs included Fryer and Raphael as "TWA"(styled as "Trannies With Attitude" or "The World is Androgynous") and Phil Faversham, later residents included Anne Savage Curtis Zack, Daisy & Havoc. Guest DJ's appearing at the club have included Pete Tong for a live recording of the BBC Radio 1 Essential Mix, Guy Williams, Princess Julia, Paulette and Billy da Kid (a. k. a. Billy Hanshaw)
Есік тұтқалары
Вейг клубының есігін қадағалаған жетекші – "Мадам ДжоДжо", сондай-ақ "Го-го патшайымы ДжоДжо" деп те танымал болған. Ол TWA мүшесі де болды және олардың "Nasty Girls" әніне түсірілген музыкалық видеода ойнады. ДжоДжомен бірге, Чико да болды, оның акценті Эдинбургтік болғандай еді? Ұзын бойлы, өте әдемі және жарқын жігіт, біздің есте сақтауымызша, ол есіктің символы болды.
The host who ran the door at Vague was ‘Madame JoJo’, also known as ‘Lady JoJo Queen of the GoGo’. She was also a member of TWA and featured in the Music Video for their song ‘Nasty Girls’. As well as JoJo the other, was Chico, think an Edinburgh accent maybe? Tall lad, very stylish and flamboyant he was probably the face of the door as we remember.
Соңғы жыл
1996 жылдың сәуір айында Vague – Now & Then атты қос дискілік жинақ CD жарық көрді, оған ілеспе кітапшада клуб тарихы толыққанды баяндалған. Бұл кеш 1996 жылдың 14 қыркүйегінде Vague клубының үшінші жылдығы тойланғаннан кейін аяқталды. Ұйымдастырушылар кейін шығармашылық салаларда басқа мансаптарды іздеді, Ник Рафаэль FFRR Records компаниясының менеджері болды, ал қазір Capitol Records UK президенті. Пол Фрайер Лондонға көшіп, 2000 жылдан 2005 жылға дейін Fendi компаниясында музыкалық директор болып жұмыс істеді. Одан кейін ол Дэймиан Хирст пен Карл Лагерфельд коллекцияларына енген туындылары арқылы өте табысты суретші ретінде танылды. Сюзи Мейсон Кас Шоумен серіктестік құрып, "I Spy" деген атпен ұқсас форматтағы кештерді ұйымдастыра берді, олар Лидс қаласының орталығындағы Club NATO клубында өтті. Кейін бұл жұп 1997 жылдың 12 сәуірінде қайтадан Warehouse клубына оралды, жақын арада ол "Speed Queen" деп аталды және 2008 жылы жабылатынша он бір жыл бойы жұмыс істеді. Warehouse клубындағы Speed Queen 1997 жылдың қараша айында Лидстің түнгі өмірі туралы BBC-нің жергілікті деректі фильмінде көрсетілген үш клубтың бірі болды. Мейсон кейіннен академиялық қызметке өтіп, қазір Лидс өнер колледжінің аға ғылыми қызметкері. Фил Фэвершем "Ministry of Sound" клубында клубты дамыту жөніндегі директор болып жұмыс істеді. ЖоЖо ханым радиода мансап жасады, бастапқыда би музыкасы станциясы Kiss 105-те, содан кейін Лидсте Galaxy 105-те жұмыс істеді.
In April 1996 a boxed double compilation CD Vague Now & Then was released, its accompanying booklet detailing the history of the club. The night ended after Vague celebrated its third birthday at the Warehouse on 14 September 1996. The organizers then went on to pursue other careers in creative industries, Nick Raphael left to become label manager at FFRR Records and is now president of Capitol Records UK, Paul Fryer moved to London and worked for Fendi as Musical director from 2000 to 2005, he has since carved out a highly successful career as an artist with his work collected by Damien Hirst and Karl Lagerfeld, Suzy Mason partnering Kas Shaw continued in Club Promotion with a similar styled mixed night called "I Spy" held at Club NATO in Leeds city centre, the pair then transferred back to the Warehouse on 12 April 1997, soon afterwards it was renamed "Speed Queen," which ran for eleven years before closing in 2008. Speed Queen at the Warehouse was one of three clubs featured in a November 1997 BBC local documentary about Leeds nightlife. Mason subsequently went on to a career in academia and is now a Senior Researcher at the Leeds College of Art. and Phil Faversham went on to work at Ministry of Sound as Club Development Director. Madam JoJo went on to pursue a career in Radio initially with dance music station Kiss 105 then later with Galaxy 105 in Leeds.
ЛГТБ дискурсына әсер ету
Vague тұжырымы сол кезден бері ЛГБТ дискурсының және доктор Кевин Алмондтың Ұлыбританиядағы Хаддерсфилд университетінде Сьюзи Мейсонмен достығы және Vague-ге қатысуы арқылы жүргізген академиялық зерттеулердің нысаны болды. Оның "Клубта маскарад: Гламур үшін қауіпсіз кеңістік" атты тарауы профессор Аннетт Бёрфуттың Канададағы Куинс университетінде құрастырған "Көрнекі мәдениет және гендер" кітабына енген. Сондай-ақ клуб және TWA Роджер Бейкердің "Драг: сахналық өнердегі әйел бейнесінің тарихы, 13-шы ғасырдан бүгінгі күнге дейінгі драг дәстүрінің қысқаша тарихы" (1995) кітабында, Нью-Йорк университетінің баспасынан жарық көрді.
The concept of Vague has since been the subject of LGBT discourse and academic research by Dr Kevin Almond at the University of Huddersfield UK through his friendship with Suzy Mason and attendance at Vague, his contributing chapter entitled "Masquerade in Clubland: A Safe Space for Glamour" features in the book Visual Culture and Gender edited by Professor Annette Burfoot at Queen's University Canada. The club and TWA also featured in the book Drag: A History of Female Impersonation in the Performing Arts, A concise history of the drag tradition—from 13th century to today (1995) by Roger Baker, New York University Press.