Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1918–1951)
American actor (1918–1951)
Роберт Хадсон Уокер (13 қазан 1918 – 28 тамыз 1951) – американдық актер, Альфред Хичкоктың "Поезддегі бейтаныс адамдар" (1951) триллеріндегі жаман жігіт рөлімен танымал. Ол ерте жасында, көбінесе Екінші дүниежүзілік соғыстағы солдат рөлінде ойнай бастады. Оның осындай рөлдерінің бірі – бірінші әйелі Дженнифер Джонспен бірге түскен "Кетіп қалғандарыңызға арналған" (1944) соғыс эпопеясы. Сондай-ақ ол "Бұлттар жарылғанша" фильмінде Жером Керн рөлін ойнады. 30 жасқа дейін екі рет ажырасып, алкоголизм мен психикалық аурудан қиналды, ал Дженнифер Джонстан ажырасуы оның жағдайын одан бетер етті.
Robert Hudson Walker (October 13, 1918 – August 28, 1951) was an American actor who starred as the villain in Alfred Hitchcock's thriller Strangers on a Train (1951), which was released shortly before his early demise. He started in youthful boy next door roles, often as a World War II soldier. One of these roles was opposite his first wife, Jennifer Jones, in the World War II epic Since You Went Away (1944). He also played Jerome Kern in Till the Clouds Roll By. Twice divorced by 30, he suffered from alcoholism and mental illness, which were exacerbated by his painful separation and divorce from Jones.
Ерте өмір
Уокер Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында дүниеге келген. Бала кезінде ата-анасының ажырасуынан қиын жағдайға түскен ол кейіннен актерлік өнерге қызығушылық танытты, соның нәтижесінде анасының әпкесі Хортенс Маккуарри Одлум (сол кезде Бонвит Теллер президенті) 1937 жылы Нью-Йорктегі Америка драмалық өнер академиясына оқуға түсуіне қаржы жұмсауға келісті. Уокер қаладағы алғашқы жылында оның үйінде тұрды.
Walker was born in Salt Lake City, Utah. Emotionally scarred by his parents' divorce when he was still a child, he subsequently developed an interest in acting, which led his maternal aunt, Hortense McQuarrie Odlum (then the president of Bonwit Teller), to offer to pay for his enrollment at the American Academy of Dramatic Arts in New York City in 1937. Walker lived in her home during his first year in the city.
Кәсібі және жеке өмірі
Американдық драмалық өнер академиясына қатысқанда Уокер кейіннен Дженифер Джонс сахналық есімін алған, актерлік өнерге ұмтылған Филис Айслимен танысты. Ұзаққа соқпаған уақыттан кейін, жұп 1939 жылдың 2 қаңтарында Оклахома штатының Тулса қаласында неке қиды. Уокер "Қысқы карнавал" (1939) және MGM студиясындағы екі Лана Тернер фильмінде – "Бұл сұлу қыздар" (1939) және "Биші студент қыздар" (1939) фильмдерінде есімдері көрсетілмеген шағын рөлдерде ойнады. Уокер мен Джонстың үлкен ұлы Роберт Уокер-младший кейін сәтті актер болды. Олардың тағы бір ұлы Майкл Уокер (1941-2007) де актер болды, ол "Жұртшылдар" (1964), "Коронет Блю" (1967) және "Жанкүйерлер" (1969) фильмдерінде, сондай-ақ 1960 жылдардағы бірнеше телесериалдарда ойнады.
While attending the American Academy of Dramatic Arts, Walker met fellow aspiring actress Phylis Isley, who later took the stage name Jennifer Jones. After a brief courtship, the couple married in Tulsa, Oklahoma on January 2, 1939. Walker had some small unbilled parts in films such as Winter Carnival (1939) and two Lana Turner films at MGM: These Glamour Girls (1939) and Dancing Co Ed (1939). Walker and Jones' elder son Robert Walker Jr. later became a successful film actor. Their other son Michael Walker (1941 2007) was also an actor who appeared in films The Rogues (1964), Coronet Blue (1967) and Hell's Belles (1969), as well as several 1960s television series.
Радио
Уокер 1941 жылдың тамызынан 1942 жылдың қыркүйегіне дейін апта сайынғы радиошоуда "Маудидің күнделігі" бағдарламасында ойнады. Айсли қайтадан кастингтерге қатысты, және оның сәті 1941 жылы продюсер Дэвид О. Селзник оны байқағанда өзгерді. Ол оның есімін Дженифер Джонс деп өзгертіп, оны жұлдыздыққа дайындады.
Walker costarred in the weekly radio show Maudie's Diary from August 1941 to September 1942. Isley then returned to auditioning and her luck changed when she was discovered in 1941 by producer David O. Selznick, who changed her name to Jennifer Jones and groomed her for stardom.
МГМ
Жұп Голливудқа оралды, және Селзниктің байланыстары Уокерге Metro Goldwyn Mayer компаниясымен келісімшарт жасауға көмектесті, онда ол Батан шайқасындағы шайқасқа қатысқан теңізші рөлін ойнаған "Батан" (1943) соғыс драмасында жұмыс істей бастады. Одан кейін "Мадам Кюри" (1943) фильмінде екінші рөлде ойнады.
The couple returned to Hollywood, and Selznick's connections helped Walker secure a contract with Metro Goldwyn Mayer, where he started work on the war drama Bataan (1943), playing a sailor who fights in the Battle of Bataan. He followed it with a supporting role in Madame Curie (1943).
Жұлдыздық атақ
Уокердің тартымды мінезі мен жастық келбеті көрермендерге ұнады, ал ол "See Here, Private Hargrove" (1944) фильміндегі романтикалық солдаттың басты рөлімен танымал болды. Ол сондай-ақ Селзниктың "Сен кеткеннен кейін" (1944) фильмінде де ойнады, онда ол әйелімен бірге Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тағдыры трагикалық аяқталған жас ғашықтардың рөлін сомдады. Осы кезде Джонстың Селзникпен болған қарым-қатынасы бәріне белгілі болды, ал Джонс пен Уокер 1943 жылдың қараша айында фильм түсірілімі барысында ажырасып кетті. Олардың махаббат көріністерін түсіру Уокер үшін қиын болды, себебі Селзник Уокердің Джонспен бірге әр көріністі бірнеше рет түсіруін талап етті. Ол 1945 жылдың сәуір айында ажырасуға өтініш берді. Селзникпен 1949 жылы үйленді. "Сен кеткеннен кейін" 1944 жылғы ең табысты фильмдердің бірі болды, ол 7 миллион доллардан астам табыс әкелді. MGM-ге оралғаннан кейін Уокер Спенсер Трейси мен Ван Джонсонмен бірге Дулиттл рейді туралы баяндайтын "Токиодағы отыз секунд" (1944) фильмінде ойнады. Ол ұшқыш инженері және мұнаралық пулеметші Дэвид Тэтчер рөлін ойнады, бұл фильм де кассада сәтті болды. Уокер "Сағат" (1945) фильмінде шетелге аттануға дайындалып жатқан солдаттың рөлін ойнады, ал Джуди Гарланд оның екінші музыкалық емес фильміндегі сүйіктісінің рөлін сомдады. Содан кейін ол Хеди Ламарр және Джун Эллисонмен бірге "Ең жоғары ханшайым және қоңыраушы" (1945) атты романтикалық комедияда ойнады. Ол содан кейін екінші "Жеке Харгроув" фильмінде, "Енді не, капрал Харгроув?" (1945), және Джун Эллисонмен бірге "Теңізші әйел алады" (1945) романтикалық комедиясында ойнады. Уокер "Бұлттар тарағанша" (1946) мюзиклінде танымал композитор Джером Керн рөлін ойнады. Фильмнен түскен табыс 6 миллион доллардан асты. MGM-ге оралғаннан кейін Уокер ақша жоғалтқан екі фильмде ойнады: "Маған сеніңіз" (1950) Дебора Керрмен және "Кепеші әйеліне таң қалдырды" (1950) Джоан Леслимен. "Қарсылық аңғары" (1951) фильмі, Бёрт Ланкастердің қатысуымен түсірілген вестерн, көбірек танымал болды. Армиядан босатылғаннан кейін режиссер Альфред Хичкок оны "Поездағы бейтаныстар" (1951) фильміне шақырды, онда ол өзінің тартымды психопаты Бруно Антоний рөлін ойнағаны үшін мақтау алды. Соңғы фильмінде Уокер Лео МакКэридің "Ұлым Джон" (1952) фильмінде басты рөлді ойнады, бұл фильм коммунизмнің қауіпті таралуы туралы ескертеді. Фильмнің тақырыбына және Уокердің республикашыл ретінде танылуына қарамастан, ол саяси себептерден гөрі МакКэримен және оның әріптесі Хелен Хейспен жұмыс істеу үшін рөлді қабылдады. Уокер фильм түсірілімі аяқталғанға дейін қайтыс болды, сондықтан "Поездағы бейтаныстар" фильміндегі оның өлім көрінісі фильмнің соңындағы ұқсас мелодрамалық өлім көрінісімен біріктірілді.
Walker's charming demeanor and boyish good looks proved popular with audiences, and he was promoted to stardom with the title part of the romantic soldier in See Here, Private Hargrove (1944). He also appeared in Selznick's Since You Went Away (1944), in which he and his wife portrayed doomed young lovers during World War II. By that time, Jones' affair with Selznick was a matter of common knowledge, and Jones and Walker separated in November 1943 during production of the film. The filming of their love scenes was trying for Walker, as Selznick insisted that Walker perform multiple takes for each scene with Jones. She filed for divorce in April 1945. She and Selznick were married in 1949. Since You Went Away was one of the most financially successful movies of 1944, earning over $7 million. Back at MGM, Walker appeared alongside Spencer Tracy and Van Johnson in Thirty Seconds Over Tokyo (1944), the story of the Doolittle Raid. He played flight engineer and turret gunner David Thatcher, and it was another box office hit. Walker starred as a GI preparing for overseas deployment in The Clock (1945), with Judy Garland playing his love interest in her second non musical film. He then appeared in a romantic comedy with Hedy Lamarr and June Allyson titled Her Highness and the Bellboy (1945). He next appeared in a second Private Hargrove film, What Next, Corporal Hargrove? (1945), and a romantic comedy with June Allyson, The Sailor Takes a Wife (1945). Walker starred in the musical Till the Clouds Roll By (1946), in which he played the popular composer Jerome Kern. The film earned rental receipts of more than $6 million. Back at MGM, Walker starred in two films that lost money, Please Believe Me (1950) with Deborah Kerr and The Skipper Surprised His Wife (1950) with Joan Leslie. More popular was Vengeance Valley (1951), a Western with Burt Lancaster. Following his discharge, he was cast by director Alfred Hitchcock in Strangers on a Train (1951), for which he received acclaim for his performance as the charming psychopath Bruno Antony. In his final film, Walker played the title role in Leo McCarey's My Son John (1952), a film that warned of the dangers of the virulent spread of communism. Despite the film's theme and Walker's identification as a Republican, he took the role to work with McCarey and costar Helen Hayes rather than because of any political motivation. Walker died before production finished, so angles from his death scene in Strangers on a Train were spliced into a similar melodramatic death scene near the end of the film.
Жеке өмір
Уокер 1952 жылғы президенттік сайлауда Дуайт Эйзенхауэрдің үгіттеуін қолдаған, сондай-ақ мормон дінін ұстанған тіркелген республикашыл болды.
Walker was a registered Republican who supported Dwight Eisenhower's campaign in the 1952 presidential election, and was of the Mormon faith.
Өлім
1951 жылдың 28 тамызында түнде Уокердің үй шаруасындағы қызметшісі оны қатты эмоциялық күйде тапты. Ол Уокердің психиатры Фредерик Хаккерді шақырды, ол келіп, оны тыныштандыру үшін амбарбитал берді. Уокер бұрын ішімдік ішіп алған деген болжам бар, және амбарбитал мен алкогольдің қосылуы салдарынан оның есінен танып, тынысы тоқтаған деп саналды. Оны қайта жандандыруға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды және ол 32 жасында қайтыс болды. Уокер мен Джонстың "Жұлдыздар тоғысқанда" атты өмірбаянында автор Беверли Линет Уокердің досы Джим Хенаганның (өлімі туралы ресми хабарламаларда есімдері айтылмаған) Уокердің өліміне соққан оқиғаларға куә болғанын келтіреді. Хенаган Уокердің Лос-Анджелестегі үйіне барып, олар карта ойнағандарын және Уокердің қалыпты түрде болғанын айтты. Хенаган Уокердің психиатры келгенін және оған укол салуды талап еткенін, ал Уокер бас тартқанда, Хенаган дәрігерге укол жасау үшін оны ұстап тұрғанын мәлімдеді. Хенаганның сөзіне қарағанда, Уокер көп ұзамай есінен танып, оны қайта жандандыруға жасалған тыраш әрекеттер нәтижесіз болды. Уокер Огдендегі Линдквисттің Вашингтон Хайтс еске алу паркінде жерленді.
On the night of August 28, 1951, Walker's housekeeper found him in an emotional state. She called Walker's psychiatrist Frederick Hacker, who arrived and administered amobarbital for sedation. Walker had allegedly been drinking before the outburst and it was believed that the combination of amobarbital and alcohol caused him to lose consciousness and stop breathing. Efforts to resuscitate him failed and he was pronounced dead shortly thereafter at the age of 32. In her biography of Walker and Jones titled Star Crossed, author Beverly Linet quoted Walker's friend Jim Henaghan (who was not mentioned in official accounts of the death), as saying that he was present at the events leading to Walker's death. Henaghan stated that he had visited Walker's house in Los Angeles, where they played cards and Walker was behaving normally. Henaghan claimed that Walker's psychiatrist arrived and insisted that he receive an injection and, when Walker refused, Henaghan restrained him in order for the physician to administer the injection. According to Henaghan, Walker soon lost consciousness and frantic efforts to revive him failed. Walker was buried at Lindquist's Washington Heights Memorial Park in Ogden, Utah.