Кіріспе

Джон МакОули Палмер (13 қыркүйек 1817 – 25 қыркүйек 1900) – американдық саясаткер. Ол Иллинойс штатының тұрғыны, Америка Азамат соғысында Одақ үшін күрескен генерал, Иллинойс штатының 15-ші губернаторы және 1896 жылғы сайлауда Ұлттық Демократиялық партиясынан алтын стандартты, еркін сауданы және үкіметтің шектеулі рөлін қорғау платформасымен президенттікке кандидат болды. Палмер өмірі бойы саяси партияларды ауыстырды, бастапқыда демократ болды. Кейін ол Небраска актісіне қарсы демократ (құлдыққа қарсылық білдірген), республикашыл, либералды республикашыл болып, қайта демократқа оралды, соңында Бурбон демократы ретінде аяқтады. Ол: «Менің өз көзқарасым болды. Мен ешбір партияның құлы емеспін» деді және «Мен әрқашан өз ойыммен ойлап, барлық жағдайда өз сөзімді айттым» деп қосты.

Ерте өмір және мансап

Кентукки штатының Скотт округіне қарасты Игл-Крик қаласында туған Палмердің отбасы 1831 жылы Иллинойс штатының Алтон қаласына көшіп келді. Олар өте кедей болған, бірақ ол кейін жұмыс істеп колледжді бітірді. 1839 жылы ол сол штаттың адвокаты болып қабылданды. 1842 жылы Палмер Малинда Энн Нилиге үйленді және олардың он баласы болды. Оның алғашқы кәсіптері адвокаттық, мектеп мұғалімі, шелек жасау және сағат сату болды. Палмер 1848 жылғы штаттық конституциялық конвенцияның мүшесі болды. 1852 мен 1855 жылдар аралығында ол Иллинойс Сенатының Демократиялық партиясынан сайланған мүшесі болды, бірақ партия ұйымдасқаннан кейін Республикалық партияға қосылып, Иллинойстағы оның жетекшілерінің біріне айналды. Ол 1856 жылы Блумингтонда өткен Иллинойс Республикалық партиясының съезіне төрағалық етті, ол оның туған штатында партияның құрылуына себеп болды. 1859 жылы Томас Л. Харристің қайтысынан босаған 36-шы Конгресске арналған ерекше сайлауда ол Республикалық партиядан кандидат болды, бірақ Джон А. Макклернандтан жеңілді. Кейін 1860 жылы ол Республикалық партияның президенттік сайлауына қатысып, өзінің досы Авраам Линкольннің Чикагодағы ұлттық съезде президенттікке ұсынуын қолдаған жетекші адамдардың бірі болды. 1861 жылы Линкольн оны Вашингтондағы бейбітшілік конвенциясына делегат етіп тағайындады. Бірақ, ешқандай келісімге келе алмағандықтан, конвенция сәтсіз аяқталды.

Азаматтық соғыс

Америка Азамат соғысы кезінде Палмер Одақ армиясында қызмет етіп, еріктілер қатарында полковник шенінен генерал-майор шеніне дейін көтерілді. 1861 жылы әскери қызметке қатысып, 14-ші Иллинойс жаяу әскері полкінің полковнигі болып тағайындалды. Досы Джон С. Фремонтпен бірге Миссури штатының Спрингфилд қаласына экспедиция жасап, сол штаттағы көтерілісті басуға қатысты. 20 желтоқсан күні бригадир генерал шеніне көтеріліп, Джон Поуптың қол астында бригадаға басшылық етті. Палмер Нью-Мадрид пен 10-шы аралды басып алуға қатысты, соңғы науқанда дивизияға қолбасшылық етті. Майданнан ауырып, емделу үшін үйіне оралды және 122-ші Иллинойс жаяу әскері полкін құрды. Тарихшы Франк Варни Палмердің Рим католиктеріне қарсы көзқарасының Роускрансты жек көруіне себеп болғанын жазады, бірақ оның бұл туралы нақты деректері белгісіз. Миссисипи армиясының Алабама мен Теннесидегі бірінші дивизиясына қолбасшылық етуге тағайындалды. 29 қарашада генерал-майор шеніне көтеріліп, Одақ әскерінің қатарында маңызды орын алған Стоунс-Ривер шайқасында көзге түсті. 1863 жылдың қыркүйегінде Чикамауга шайқасында әскерін тиімді басқарды. Чаттануга жорығы кезінде (23-25 қараша, 1863 жыл) Камберленд армиясының XIV корпусына қолбасшылық етті және Атланта жорығында Джордж Генри Томаспен бірге қызмет етті. Палмер корпусы Уильям Т. Шерманның Ист-Пойнт маңындағы теміржолдарға жасаған қозғалысының бір бөлігі болды. Оның корпусы генерал-майор Джон М. Скофилдке бағынышты болды және Солтүстік Утой сағасын кесіп өтуге бұйрық алды. Ол бұйрықтарына күмән келтірді, өйткені Скофилдтен генерал-майор шені жоғары еді. Шерман шендесу мәселесін зерттегеннен кейін, 33 жастағы Огайо армиясының қолбасшысы Скофилдтің пайдасына шешім қабылдады. XIV және XXIII корпустардың басты шабуылынан кейін, оның сарбаздарының бірі Самуэль Гримшоу Құрмет медалімен марапатталды. Палмер 6 тамыз күні наразылық білдіріп отставкаға кетті, ал XIV корпустың қолбасшылығына бригадир генерал Джонсон тағайындалды. Кейін генерал-майор Джефферсон С. Дэвис корпустың қолбасшылығын қабылдады. АҚШ тарихында операция ортасында отставкаға кетудің жалғыз мысалы осы. Үйіне оралып, Соғыс министрлігінен бұйрық күтті. 1865 жылдың басында Кентуккидегі барлық федералды күштерге басшылық етуге тағайындалды, бұл штаттың федералды бақылауын үш жыл бойы нығайтуға көмектесті. Кентуккидің әскери губернаторы ретінде Палмер екі жолмен бақылау орнатты: партизандарға қарсы қатал соғыс жүргізу және бостандық туралы жарлыққа бағынбаған штатта құлдықтың аяқталуын қамтамасыз ету. 1865 жылдың мамыр айында Кентукки штатының әлі де майданда жүрген ереуілшілері тұтқынға алынған партизандарды жазалау туралы ескерту жасағанда, қатал соғысқа қатысты ұстанымын білдірді: "егер оларды соғыс тұтқындары ретінде қабылдасаңыз, біз сіздің жауынгерлеріңізге де солай құрмет көрсетеміз, әйтпесе ешқашан жасай алмаймыз". Палмер партизандарға берілуге рұқсат бермеді. "Ешқандай комиссия, шынайы немесе жалған, оларды құтқара алмайды, - деді ол. - Барлығы қуылсын немесе тиісті жазасын алсын, мұндай адамдар жойылсын". Иллинойстағы Республика партиясын ұйымдастырушылардың бірі Палмер, құлдықты жою мақсатымен әскери саясатты жүзеге асыру үшін досы президенттен тапсырма алған құлдыққа қарсы белсенді күрескер болды. (Линкольн Палмерге Кентуккидегі тапсырманы ұсынғанда, генерал президент оған: "Кентуккиге бар, сабырлы бол, қалағаныңды істе, мен сені қолдаймын" деп қатаң нұсқау берді деп мәлімдеді.) Палмердің пікірінше, "Кентуккиде құлдықтан қалғанның бәрі оның жамандықтары болды" және ол "бөлімнің командирі етіп қоюға тура келсе де, "құқық институтының" "қоңыр табынына соңғы шеге қағуға" бел буды". (Шынында да, ол 1865 жылы әйеліне былай деді: "Егер маған бес немесе он жыл бұрын қандай құрмет сұраса, мен оған ең жоғары құрмет ретінде Кентуккидегі құлдықты жоюға рұқсат беруді сұрар едім"). 20 наурызда Луисвиллдегі методистік шіркеулердің бірінде ол осылай деп жариялады. Келесі бірнеше айда Палмер Линкольннің нұсқауын орындады. Ол барлық дені сау қара ерлерді бұрын-соңды болмаған жылдамдықпен жалдап қана қоймай, қара жұмыскерлердің көмегімен және заң шығарушы органдардың наразылығына қарамастан, штаттағы қара әскерлердің қатысуын жалғастырды. Штаттың азаматтық соттары мен үкіметтерін айналып өту үшін әскери жағдай сақталды, өйткені олар "халықты күштеп жасалған зұлымдықтан қорғау бойынша өздерінің анық және нақты міндеттерін орындауға" дайын емес еді. Ол құлдардың некелерін заңдастырып, жалданып кеткен ерлердің әйелдері мен балаларын қорғады (бұл Camp Nelson оқиғасына жауап ретінде жасалды), қашқынды қабылдау лагерлерін құрды, түрлі муниципалитеттердің қашқын құлдар мен бос азаматтарды қуу әрекеттерін тоқтатты және оларға жұмыс табу мүмкіндігін берді, түрмелер мен жұмыс үйлерінен құлдарды босатып, ешбір құлдың ауыстыру ретінде қызмет етуге мәжбүр етілмеуін бұйырды және ондаған мың саяхат жолдамаларын шығарды, олар африкалық американдықтарға штаттан тыс жерлерде жұмыс іздеуге мүмкіндік берді. Африкалық американдықтар "бос жолдамалар" деп атаған (ал кентуккиліктер "Палмер жолдамалары" деп атаған) бұл құжаттар штаттың құлдықтың кешігуімен, бірақ сөзсіз өліміне себеп болды. Луисвиллдегі африкалық американдықтардың 4 шілде мерекесінде өткен шараға (қала көшелерімен шеру өткізілген, он бес жүзге жуық қарулы қара және ақ әскерлер мен музыкалық топтар қатысқан) Палмер алтынмен әшекейленген цирк арбасында келді және жиналған жиырма мыңға жуық адамға (оның көпшілігі генерал оларды босатады деп сенгенін мәлімдеді) былай деді: "Елдестерім, сіздер боссыз, мен осы департаментте қолбасшылық етемін, АҚШ әскері сіздердің бостандығыңызды қорғайды". Конгрестің 1865 жылғы 3 наурыздағы қара әскерлердің отбасыларын босату туралы заңына штаттың апелляциялық сотының қарсы шығуы (жеті мыңнан астам адам, немесе АҚШТ офицерінің бағалауынша, "Кентукки штатында тіркелген әрбір қара әскерге екі жарым адам босатылды") штаттағы "қарапайымдықтан" құтылуға ниеттілігін күшейтті. "Кентуккиде құлдық өліп қалды", - деді ол 1865 жылдың қазанында әйеліне. "Менің миссиям орындалды". Бірақ ол Луисвиллдегі үкімді соттан қашқын құлдарға көмектескені үшін айыпталып, Кентуккидегі құл иелерінен көптеген сот процестеріне тап болды.

Соғыстан кейінгі мансап

1866 жылы ол армиядан кетіп, екі жылдан кейін Республика партиясының үміткері ретінде Иллинойс штатының губернаторы болып сайланды. Ол республикашыл генерал Ричард Джеймс Оглсбиден губернаторлық қызметті қабылдады. Губернатор ретінде Палмер 1872 жылғы Қоғамдық кітапханалар туралы заңға қол қойып, Иллинойс штатында салық есебінен қаржыландырылатын қоғамдық кітапханалар құруға негіз салды. Ол сондай-ақ жас қылмыскерлер үшін түзету мектептерін ашуды қолдады, өлім жазасын "жабайылықтың іздері" деп санап, түрмедегі тәжірибелі қылмыскерлермен араласу олардың мінез-құлқын нашарлатады деп есептеді. Сонымен қатар, Палмер Он бесінші түзетуді бекітуге шақырып, 1870 жылғы Иллинойс штатының Конституциясын қабылдауды қолдады.

1892 президенттік мүмкіндік

1892 жылы Палмер президенттікке үміткер ретінде мұқият қарастырылды. Алғашқыда Палмер "беталыс" үміткер ретінде қабылданды. Кливленд, Хилл немесе Горманды қабылдауға дайын болмаған кейбір Чикаго демократтары Палмерді жеңімпаз анықталғанға дейін қолдауға ниеттенді. Бұл Палмер үшін үлкен жетістік болды және ол оны дереу пайдаланды. 1892 жылдың ақпан айының басында Палмер бұрынғы демократ Массачусетс конгрессмені Патрик А. Коллинзбен кездесті. Осы кездесуде екі демократ келісімге келді. Келісімнің мақсаты Палмерді Демократиялық партияның президенттікке үміткері, ал Коллинздің саяси одақтасы және жақын досы Массачусетс губернаторы Уильям Расселлді вице-президенттікке үміткер ету еді. Коллинзтің пікірінше, Кентукки штатынан шыққан Батыс сенаторы Палмерді Оңтүстік демократтары қабылдайды. Палмердің жасына қатысты қарсылықтар губернаторлардың ең жасы Русселлдің, егер ол қайтыс болса, президент болатынын еске салып шешілді. Русселлдің кандидатурасы Жаңа Англия демократтарының қолдауын күтті. 1892 жылғы Демократиялық ұлттық конвентке дейін Кук округы демократтары конвент өткізіп, сенатор Палмерді президенттікке қолдады. Ақырында Палмер бұрынғы президент Гровер Кливлендке адал болды және оның кандидатурасын ілгерілетуге жұмыс істеді. Ол Кливлендті қолдағанмен, Иллинойс штатының көптеген демократтары оны президенттікке қолдады. Палмердің үміткерлігі соншалықты күшті болғандықтан, ол өзінің кандидатурасын ұсынудан бас тарту үшін Чикагодағы Демократиялық конвентке баруға мәжбүр болды. Бірақ ерекше жағдайларда ол 1896 жылы Сенатқа қайта сайлануға ұмтылмастан, президенттікке үміткер болды.

Алтын стандартты қорғау

Палмер 1896 жылғы сайлауда Ұлттық демократиялық партиясының президенттікке үміткері болды. Ұлттық демократиялық партия – тұрақты демократиялық партияның және оның үміткері Уильям Дженнингс Брайанның «еркін күміс» платформасына қарсы болған консервативті топ. Оның «Алтын демократтар» партиясының вице-президенттікке үміткері – бұрынғы Конфедерация генералы және Кентукки штатының экс-губернаторы Симон Боливар Бакнер болатын. Ұлттық демократиялық партияның кандидатурасын «Нью-Йорк Таймс» газеті мақұлдады. Партия демократиялық партияның ішкі дағдарысынан туындады, себебі демократ президент Гровер Кливленд басқарған кезеңде экономикалық депрессия болған еді. 1896 жылғы президенттік конвентте Палмердің негізгі қарсыласы Иллинойс штатының губернаторы Джон Питер Альтгельд болды, ол өзінің үміткері, бұрынғы Иллинойс тұрғыны Уильям Дженнингс Брайанды президенттікке ұсынды. Сайлау кампаниясының басты мәселесі – валюта мәселесі болды, ол партиялық шекараларды бұлыстырды. Шығыс демократтары партияның «еркін күміс» платформасын қабылдай алмады және Маккинлидің тарифтік саясатын қолдауға дайын болмады, сондықтан өздерінің саяси партиясын құрып, Палмерді өз үміткері етіп көрсетті. Палмер «еркін күміске» қарсы болды, ол күмістің алтынға қатынасын 16:1 деңгейінде белгілеп, АҚШ долларын осы құнға байланыстыруды көздеген жоспар еді. Палмер бұл жоспар күміс пен алтынның әлемдік нарықтағы құнына, шамамен 32:1 қатынасына қайшы келетінін айтты. Бірақ Альтгельд пен Брайан демократиялық конвентті бақылауға алғаннан кейін, «еркін күміс» жеңіске жетті. Палмер бұл АҚШ экономикасын қиратады деп сенді және демократтардың бөлінген үшінші партиясынан президенттікке түсті. «The Independent Review» журналында жарияланған мақалада, оның бұл «қияметтік» кампаниясы 19 ғасырда классикалық либерализмнің саяси қозғалысы ретінде «соңғы тұғырына» айналдырған маңызды тұлға болғаны айтылады. Палмер және партияның негізін қалаушылар Томас Джефферсон мен Гровер Кливлендтің шағын үкімет идеалдарын сақтауды мақсат тұтқан демократтар еді, олардың Брайан бұл идеалдарды сатқан деп ойлады. Партияның атқару комитеті алғашқы ресми мәлімдемесінде демократтардың «әрбір адамның, егер заңмен шектелмесе, өз бақытын жеткізуге қабілетті екеніне» сенгенін және оның «басқа ешкімнің бірдей құқықтары мен мүмкіндіктерінен айырылмаса, кез келген әрекетті бейбіт түрде істеуге құқығы мен мүмкіндігіне» сенгенін мәлімдеді. [Олар] сөз бостандығы, дін бостандығы, сауда бостандығы және келісім-шарт бостандығы үшін күресті, олардың барлығы демократиялық партияның ғасырлық ұраны «Жеке бас бостандығымен» байланысты. Партия демократтардың инфляциялық саясатын және республикашылдардың протекционизмін сынады. Палмер 1900 жылдың 25 қыркүйегінде Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды және Иллинойс штатының Карлинвилл қаласындағы қалалық зиратқа жерленді. Чикагоның солтүстік-батысындағы 5051 Солтүстік Кеннет даңғылында орналасқан Джон М. Палмер атындағы бастауыш мектебі оның құрметіне аталды.