Торбен Ульрих: Даниялық теннисші, жазушы және музыкант өмірі

Кіріспе

Торбен Ульрих (4 қазан 1928 – 20 желтоқсан 2023) – даниялық теннисші, жазушы, музыкант, кинорежиссер және кәсіби теннис ойыншысы.

Өмірбаян

Ульрих 4 қазан 1928 жылы Копенгагенде туды, Улланың (құрметті әкесі Мейер) және теннисші Айнер Ульрихтің ұлы. Оның анасы жартылай яһуди болған, ал отбасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қуғынға ұшырады. Торбен 1940 жылдардың соңынан 1970 жылдарға дейін халықаралық теннис турнирлерінде, ал 1970 және 1980 жылдары халықаралық теннис Гранд Мастерс турнирлерінде өнер көрсетті. Торбен 1951 жылы Антверпен халықаралық жекелей турнирінде жеңіске жетті және 1956 жылы финалда Жак Бришанға қарсы жеңіске жетті. 1953 жылы ол қызыл сазды кортта Штутгарт ашық турнирінде жеңіске жетті. 1969 жылдың басында 40 жасында World Championship Tennis промоутерлерімен келісімшарт жасағаннан кейін ол кәсіби теннисші болды. 1976 жылы ол әлемдегі ең жоғары рейтингтегі аға теннисші болды. Ульрих Дания құрамасы сапында 100-ден астам Дэвис кубогы матчында ойнады. 1977 жылы, 49 жасқа толғанға бір ай қалғанда, ол Дэвис кубогы тарихындағы ең егде жастағы ойыншылардың бірі болды. Ульрих 1940 жылдардың соңында Копенгагендегі Reuters ақпарат агенттігінде тәлімгерлікке түсіп, Даниялық джаз журналдарына жазуды бастады. 1950 жылдары ол негізінен Information және Politiken газеттеріне музыка туралы мақалалар жазды, заманауи джаз музыкасы туралы сауда журналдарына жазды және Базар әдеби журналының редакциялық алқасының мүшесі болды. 1960 жылдары ол апта сайынғы музыкалық бағанасын жариялады, даниялық BT газеті үшін джаз туралы сын-пікірлер мен әртүрлі мәдени тақырыптар бойынша репортаждар (суретші Клаус Альбректсенмен бірге) жазды. 1970 жылдары ол M. M. музыкалық журналына үлес қосты, ал 1980 және 1990 жылдары музыка, кино, спорт және мәдениет туралы жазуға оралды. 2003 жылы Ларс Мовин редакциялаған оның 1940-2000 жылдардағы жазбаларының антологиясы "Джаз, Bold & Buddhisme" ("Джаз, Батылдық және Буддизм") Informations Forlag баспасынан (дани тілінде) жарық көрді. Оның өлең тәрізді мәтіндерінен тұратын екі кітабы Forlaget Bebop баспасынан шықты: Terninger, Tonefald: 12 Lines, 36 Off Lines (2005) және Stilhedens Cymbaler (2007). 1950 жылдары Ульрихтің Нью-Орлеан стиліндегі джаз тобы болды, ол кларнетте ойнайтын. 2000 жылдары ол Копенгагендегі Clinch фри-джаз триосымен (барабанда Клаус Бойе, бас-гитарада Питер Фриис Нильсен, Кристер Иргенс Мёллер/клавиатуралар) өзінің дауысын және мәтіндерін пайдалануға шақырылды; олар 2006 жылы "Dice, Done" альбомын шығарды (сонымен қатар Лотте Анкер (саксофон) және Стеффен Пульсен (электроника) қатысты). 2005 жылы ол Лори Голдстон (виолончель), Анджелина Балдоз (труба және флейта), Джейсон Скотт (добыл) және Ульрих (дауыс/мәтіндер және «хитролықтар қапшығы») құрамында "Instead Of" атты бірлескен импровизациялық музыка тобын құрды, 2007 жылы "Live on Sonarchy" альбомын шығарды. 2007 жылы ол даниялық пианист Сорен Кьяргардпен бірге жаздыра бастады, ал келесі алты жылда үш альбом шығарды: "Кенеттен, дыбыс: фортепиано, дренаж түтігі және т.б. үшін 21 ән желісі" (2009), "Әліппе, тыныш, кеміген: Бабил мұнараларынан 29 ұсыныс" (2010) және "Меридиана: жергілікті емес алхимияға қарай сызықтар" (2014). 2021 жылы, 92 жасында Ульрих "Окленд сәттері: виолончель, дауыс, қайта қосылу (қуаныш)" атты джаз пластинкасын шығарды, онда ол виолончелист Лори Голдстонмен бірге ойнады. Ульрих 1971 жылы сурет салумен айналыса бастады, осы кезде Копенгагендегі Lions клубы саясаткерлер, актерлер, жазушылар және басқалардан Даниядағы қарттар үйіне арналған қайырымдылық көрмесі үшін «көк піл» жасауды сұрады. Оның орнына ол теннис добының іздерін зерттеді және кейінгі жылдары «Практика іздері» және «Ойын үлгілері» атты бірнеше сериялық жұмыстар жасады, олар ойналған теннис доптарын, секірген арқанды және ракетканың аяғы мен тұтқасын, негізінен күріш қағазында пайдаланды. Бұл жұмыстар Копенгаген, Париж, Дублин, Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Хьюстон және Сиэтл қалаларында және басқа да жерлерде көрмеге қойылды. Ульрих Жорген Леттің екі фильмінде ойнады: Motion Picture (1969) және Moments of Play (1986). Ол «Доп және қабырға» (1988) фильмін Гил де Кермадекпен бірге режиссерлік етіп, ойнады, сондай-ақ «Дене және болу: Қабырғаның алдында» (2002) фильмін Рик Нью және Молли Мартинмен бірге режиссерлік етіп, ойнады. 2011 жылы Ульрих хореограф Бет Грачик пен композитор Анжелина Балдозбен бірге «Cacophony for 8 Players» би жобасымен жұмыс істей бастады, ол 2014 жылы Сиэтлде көрсетілді. Ульрих бұл жұмыстың режиссері және орындаушысы болды. 1986 жылы ол Даниядағы Gerlev Idrætshøjskole спорттық-мәдени үлесі үшін Герлев сыйлығын алды. 2006 жылы ол Клара Каролин Фондынан «көптеген суретшілерге шабыттандырғаны және спорт, өнер және өмір туралы көзқарастары үшін» сыйлық алды. 2013 жылы Ульрих отбасы Дэвис кубогы сыйлығын алды. Ульрих 2023 жылдың 20 желтоқсанында 95 жасында қайтыс болды.

Ulrich was born on 4 October 1928 in Copenhagen, the son of Ulla (née Meyer) and tennis player Einer Ulrich. His mother was part Jewish, and his family was persecuted during World War II. Torben played on the international tennis tour from the late 1940s into the 1970s, and on the international Tennis Grand Masters tour in the 1970s and 1980s. Torben won the Antwerp International singles title in 1951 and again in 1956 when he defeated Jacques Brichant in the final. He won the Stuttgart Open tournament in 1953 on red clay. He became a professional tennis player when he signed a contract with the World Championship Tennis promoters in early 1969 at 40 years old. In 1976 he was the top ranked senior player in the world. Ulrich played more than 100 Davis Cup matches for Denmark. In 1977, at a month shy of 49, he became one of the oldest player in Davis Cup history. Ulrich apprenticed at Reuters news agency in Copenhagen in the late 1940s and began writing for Danish jazz magazines. In the 1950s, he wrote primarily on music for the Danish newspapers Information and Politiken, wrote for contemporary jazz music trade journals, and was co editor (with Gustava Brandt and Bengt Janus) of the literary magazine Bazar. In the 1960s he had a weekly music column and wrote jazz reviews and roving reports on assorted cultural themes (with illustrator Klaus Albrectsen) for the Danish daily newspaper BT. In the 1970s he contributed to the music periodical M. M. and in the 1980s and 1990s returned to Information writing on music, film, athletics, and culture. In 2003 an anthology of his writings from the 1940s to the 2000s, Jazz, Bold & Buddhisme, edited by Lars Movin, was published (in Danish) by Informations Forlag. Two books of his thin columns of poetry like texts (in English) were published by Forlaget Bebop: Terninger, Tonefald: 12 Lines, 36 Off Lines (2005) and Stilhedens Cymbaler (2007). In the 1950s, Ulrich had a New Orleans type jazz band, playing clarinet. In the 2000s, he was invited to use his voice and texts with the Copenhagen free jazz trio Clinch (Claus Bøje on drums, Peter Friis Nielsen on bass guitar, Christer Irgens Møller/keyboards); they released the 2006 album "Dice, Done" (also with Lotte Anker (saxophone) and Steffen Poulsen (electronica)). In 2005 he founded the collaborative improvised music group "Instead Of", composed of Lori Goldston, cello; Angelina Baldoz, trumpet and flutes; Jaison Scott, drums; and Ulrich on voice/texts and "bag of tricks", releasing in 2007 the album "Live on Sonarchy". In 2007 he began recording with Danish pianist Søren Kjærgaard, releasing three albums over the next six years: "Suddenly, Sound: 21 songlines for piano, drainpipe, etc." (2009), "Alphabet, Peaceful, Diminished: 29 Proposals from the Towers of Babble" (2010), and "Meridiana: Lines Toward a Non local Alchemy" (2014). In 2021, at the age of 92, Ulrich released the jazz record, "Oakland moments: cello, voice, reuniting (rejoicing)", which featured him playing alongside cellist Lori Goldston. Ulrich began painting in 1971 when the Lions Club of Copenhagen asked a variety of politicians, actors, writers and others to make "a blue elephant" for a charity exhibit to benefit a senior center in Denmark. Instead, he explored what the imprint of the tennis ball might be, and in subsequent years created several series of works, "Imprints of Practice" and "Exsamplings of Play", using played tennis balls, skipped rope, and racquet frame and grip, primarily on rice paper. The works have been exhibited in Copenhagen, Paris, Dublin, New York, Los Angeles, Houston< and Seattle, among other places. Ulrich appeared in two Jørgen Leth films: Motion Picture (1969) and Moments of Play (1986). He co directed (with Gil de Kermadec) and appeared in "The Ball and The Wall" (1988), and co directed (with Rick New and Molly Martin) and appeared in "Body & Being: Before the Wall" (2002). In 2011, Ulrich began development with choreographer dancer Beth Graczyk and composer musician Angelina Baldoz on the dance project "Cacophony for 8 Players", which premiered in 2014 in Seattle. Ulrich was the director of and a performer in the work. In 1986, he received the Gerlev Prize from Gerlev Idrætshøjskole in Denmark for athletico cultural contributions. In 2006, he received an award from Klara Karolines Fond, "for his inspiration to artists of many kinds and for his views on athletics, art and existence". In 2013, the Ulrich family received the Davis Cup Award. Ulrich died on 20 December 2023, at the age of 95.