Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс авторы, графня Ида фон Хан Хан (Ida von Hahn Hahn; 22 маусым 1805 – 12 қаңтар 1880) – бай отбасынан шыққан неміс авторы, әкесінің еңбектенбайтындығынан олардың қорлары таусылып кеткен. Ол 21 жыл бойы Адольф фон Бистраммен заңды некеде тұрмай бірге өмір сүргендігімен қоғамдық нормаларға қарсы шықты. Оның неміс аристократиясы туралы жазған шығармалары замандастарының арасында үлкен құрметке ие болды. Ида фон Хан Хан көбінесе жанның трагедиялары туралы жазды және француз жазушысы Жорж Санның ықпалында болды. Ол "әйелдердің құтқарылуы үшін талмай күрескен" және оның шығармаларында көптеген күшті әйел бейнелері кездеседі.
German author
Countess Ida von Hahn Hahn (link=no; 22 June 1805 – 12 January 1880) was a German author from a wealthy family who lost their fortune because of her father's eccentric spending. She defied convention by living with Adolf von Bystram unmarried for 21 years. Her writings about the German aristocracy were greatly favored by the general public of her time. Ida von Hahn Hahn often wrote about the tragedies of the soul and was influenced by the French novelist George Sand. She "was an indefatigable campaigner for the emancipation of women" and her writings include many strong female characters.
Өмірбаян
Ол Мекленбург-Шверин герцогтігінің Тресов қаласында дүниеге келді. Ол фон Хан әулетінің графы Карл фон Ханның (Theaterleiter) (1782 – 21 мамыр 1857, Альтона) қызы болды, ол сахналық қойылымдарға деген әуесқойлығымен белгілі болды және байлығының көп бөлігін бекерге жұмсады. Қартайған шағында ол өзін асырау үшін провинциялық труппаны басқаруға мәжбүр болды және кедейлікте қайтыс болды. 1826 жылы Ида бай туысы Фридрих фон Ханға (Pferdezüchter) үйленді, бұл оған қосымша тегі берді. Олардың өмірі өте бақытсыз болды, ал 1829 жылы күйеуінің тәртіпсіздігі ажырасуға соқтырды. 1847 жылы автор Фанни Левальдтың аяусыз сындарына тап болды, ол оны "кедейлердің тағдырына бейжай қараған, өзінше ләззаттанатын аристократ" деп шабуылдады. Бұл Генрих Абекеннің және басқалардың табанды қарсылығын тудырды. 1852 жылдың қарашасында ол Анжедегі "Ду Бон Пастер" монастыріне зейнетке шықты, бірақ көп ұзамай оны тастап, Майнцте "құлаған" қыздар үшін бірлесіп құрған монастырьда "дүниелік адам" ретінде қоныстанды. Ол 1880 жылы сол жерде (Майнцте) қайтыс болды.
She was born at Tressow, in the duchy of Mecklenburg Schwerin. She was the daughter of Count Karl von Hahn (Theaterleiter) (1782 – 21 May 1857 Altona) of the von Hahn family, who was well known for his enthusiasm for stage productions, upon which he squandered a large portion of his fortune. In his old age, he was obliged to support himself by managing a provincial company and died in poverty. In 1826, Ida married her wealthy cousin Friedrich von Hahn (Pferdezüchter), which gave her the doubled name. With him she had an extremely unhappy life, and in 1829 her husband's irregularities led to a divorce. In 1847, the author drew upon herself the merciless ridicule of Fanny Lewald, who "attacked her as a self indulgent aristocrat indifferent to the plight of the poor." which elicited a vigorous reply from Heinrich Abeken, and from several others as well. In November 1852, she retired into the convent Du Bon Pasteur at Angers, which she however soon left, taking up residence in Mainz as a "layperson in a convent she had co founded for "fallen" girls." She would die there (at Mainz) in 1880.
Жазбалар
Көптеген жылдар бойы оның романдары аристократиялық ортада ең танымал көркем шығармалар болды; алайда оның кейінгі көптеген жарияланымдары қарапайым діни манифесттер ретінде назарсыз қалды. 1841 жылы жарық көрген «Ульрих» және «Грэфин Фаустина» оның шығармашылығының қарыштап өркендеуі болды; бірақ «Зигмунд Форстер» (1843), «Сесил» (1844), «Сибил» (1846) және «Мария Регина» (1860) да кең танылды. Бірнеше жыл графша Джордж Сэнд романдарына субъективті ұқсас, бірақ әлеуметтік институттарға қарсы емес, және негізінен аристократиялық қоғамды бейнелейтін романдар жазуын жалғастырды.
For many years, her novels were the most popular works of fiction in aristocratic circles; many of her later publications, however, passed unnoticed as mere religious manifestoes. Ulrich and Gräfin Faustine, both published in 1841, mark the culmination of her power; but Sigismund Forster (1843), Cecil (1844), Sibylle (1846) and Maria Regina (1860) also obtained considerable popularity. For several years, the countess continued to produce novels bearing a certain subjective resemblance to those of George Sand, but less hostile to social institutions, and dealing almost exclusively with aristocratic society.
Грэфин Фаустина
Грэфин Фаустина немесе графиня Фаустина Шығысқа саяхаттайды және "күнәсін тазарту үшін монастырға" келіп қояды. Графиня Фаустина – адалдықтан алыс әлемдегі әйел Дон-Жоан.
Gräfin Faustine or Countess Faustine travels to the Orient and ends up in "a cloister to expiate her sins". Countess Faustine is a female Don Joan set in a world of adultery.
Католик жазбалары
Католик дініне ауысқаннан кейін, Хан Хан католик шіркеуіне өтуге шақыру үшін хаттар жаза бастады.
After converting to Roman Catholicism, Hahn Hahn began writing to encourage conversions to the Catholic Church.