1959 жылғы Әдепсіз Жарияланымдар Заңы: Тарихы мен маңызы
Obscene Publications Act 1959
Ұлыбританияның 1959 жылғы «Адамгершілікке қарсы жарияланымдар» заңы: мазмұны, тарихы, мақсаты және бұрынғы заңмен салыстыру. Әдебиет пен қоғамдық мүдделер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1959 жылғы "Зейінсіз басылымдар туралы" заң (7 және 8 Eliz. 2. c. 66) – Англия мен Уэльсте әдепсіздікке қатысты заңды маңызды өзгертулерге ұшыратқан Ұлыбритания Парламентінің заңы. Заң қабылдауға дейін зейінсіз материалдарды жариялау мәселесі R v Hicklin ісі бойынша ортақ құқықпен реттелген, онда көркемдік құндылығына немесе қоғамдық қажеттілігіне ешқандай ерекшелік қарастырылмаған. 1950 жылдары Авторлар қоғамы қолданыстағы заңды реформалау үшін комитет құрды және 1955 жылдың ақпан айында Ішкі істер министрлігіне заң жобасын ұсынды. Парламент арқылы заң жобасын қабылдауға бірнеше әрекет жасалғанмен, комитет ақыры тиімді заң жобасын жасауға қол жеткізді, оны Рой Дженкинс Парламентке ұсынды және 1959 жылдың 29 шілдесінде мақұлданды. Заң 1959 жылдың 29 тамызында күшіне енді. Комитетте цензуралық өкілдер де, реформаторлар да болғандықтан, заңның нақты реформасы шектеулі болды, соңғы нұсқада полицияның өкілеттіктерін кеңейту шаралары енгізілді. Заң бұрын қолданылған зейінсіз жалақорлыққа қатысты ортақ құқық бұзушылығын жойып, зейінсіз материалдарды жариялау үшін жаңа құқық бұзушылық енгізді, сондай-ақ әділет судьяларына полицияға осындай материалдарды тәркілеуге рұқсат беретін ордерлер беруге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, заң екі қорғаныс шарасын қарастырады: біріншіден, адал тарату қорғанысы, екіншіден – қоғамдық игілік қорғанысы. Бұл заң бірнеше резонанстық істерде қолданылды, мысалы, «Пингвин кітаптарының» Леди Чаттерлидің махаббатын және «Оз» журналының мектеп оқушыларына арналған нөмірін жариялағандығы үшін болған сот процестерінде.
The Obscene Publications Act 1959 (7 & 8 Eliz. 2. c. 66) is an Act of Parliament of the United Kingdom Parliament that significantly reformed the law related to obscenity in England and Wales. Prior to the passage of the Act, the law on publishing obscene materials was governed by the common law case of R v Hicklin, which had no exceptions for artistic merit or the public good. During the 1950s, the Society of Authors formed a committee to recommend reform of the existing law, submitting a draft bill to the Home Office in February 1955. After several failed attempts to push a bill through Parliament, a committee finally succeeded in creating a viable bill, which was introduced to Parliament by Roy Jenkins and given royal assent on 29 July 1959, coming into force on 29 August 1959 as the Obscene Publications Act 1959. With the committee consisting of both censors and reformers, the actual reform of the law was limited, with several extensions to police powers included in the final version. The Act created a new offence for publishing obscene material, repealing the common law offence of obscene libel which was previously used, and also allows Justices of the Peace to issue warrants allowing the police to seize such materials. At the same time it creates two defences; firstly, the defence of innocent dissemination, and secondly the defence of public good. The Act has been used in several high profile cases, such as the trials of Penguin Books for publishing Lady Chatterley's Lover and Oz for the Schoolkids OZ issue.
Негізгі оқиғалар мен жолдар
Тарихи тұрғыдан алғанда, әдепсіз басылымдар канондық құқық үшін маңызды болды; жалпы құқық сотында алғашқы қудалау 1727 жылға дейін болған жоқ. 1959 жылғы Заң қабылдануына дейін Англия мен Уэльсте әдепсіз материалдарды жариялау жалпы заңмен және 1857 жылғы Әдепсіз жарияланымдар туралы заңмен реттелетін. R v Hicklin [1868] 3 QB 360 ісінде белгіленген жалпы заң бойынша "әдепсіздік" сынағы "жарияланған материалдың арамдауға және бұзуға бейімділігіне байланысты, оның ақыл-ойы осындай арам ықпалға бейім және басылым кімнің қолына түсіп кетуі мүмкін" деп қарастырылды, ал 1857 жылғы заң кез келген стипендиялы судьяға немесе кез келген екі бейбіт судьяға полицияға әдепсіз басылымдарды іздеуге, ұстап алуға және жоюға рұқсат беретін ордер шығаруға мүмкіндік берді. Жалпы алғанда, қолданыстағы заңның бірнеше себептермен үлкен кемшіліктері бар екені мойындалды. Біріншіден, "R. Хиклинге қарсы" ісіндегі "Хиклин тестісі" тым тар және қатаң болды, мысалы, ол жауапкердің ниетін ескермеді. Екіншіден, бұл сынақ жарияланған еңбектің жеке бөлімдерін талдауға және еңбектің қалған бөлігі жұмсақ болса да, оны әдепсіз деп жариялауға мүмкіндік берді. Үшіншіден, қоғамдық мүддеге негізделген қорғаныс болмады, сондай-ақ еңбектің көркемдік құндылығын көрсететін дәлелдер ұсыну мүмкіндігі де болмады, төртіншіден, автор немесе баспагерге хабарланбастан және өз пікірін білдіруге мүмкіндік берілмей еңбектер жойылуы мүмкін еді. 1950 жылдары заңды реформалауға бағытталған күш-жігер жұмсалды. Бірнеше танымал баспагерлерді қудалаудан кейін Авторлар қоғамы қолданыстағы заңды реформалауды ұсыну үшін комитет құрды (Норман Сент Джон Стивс заң кеңесшісі ретінде), олардың ұсыныстары мен заң жобасын 1955 жылдың ақпан айында Ішкі істер министрлігіне ұсынды. Қоғам күткен толыққанды реформаның орнына, үкімет 1955 жылғы Балалар мен жасөспірімдер (Зиянды жарияланымдар) туралы заң арқылы шектеулі реформаны таңдады, ол Хиклин тестісін сақтап, жұмыстың тұтастай қаралуын талап етті. Қоғам және оған жаны кірген Парламент мүшелері жеке мүшелер заң жобасын енгізуге тырысты, бірақ ол келесі жалпы сайлауда жоққа шығарылды. 1957 жылдың наурыз айында тағы бір жеке заң жобасы ұсынылып, комитетке жіберілді. Цензура мен реформаторлардың араласқан құрамындағы комитет ұсыныстары консервативті (полицияның іздеу және тәркілеу өкілеттіктерін арттыру) және либералды (еңбектің көркемдік құндылығын растайтын сарапшылық дәлелдерді пайдалану) ұсыныстардан тұрды. Комитет ұсыныстары 1958 жылдың наурызында жарияланды, ал он минуттық ереже бойынша жаңа заң жобасы енгізілді, бірақ қажетті қолдау таба алмады. А. П. Герберт парламентте әдепсіздік реформасы платформасында сайланғаннан кейін, Ішкі істер министрлігі көңіл-күйін өзгертіп, 1959 жылы Рой Дженкинс арқылы жаңа заң жобасын енгізді, ол науқастаушылардың мақсаттары мен Ішкі істер министрлігінің мақсаттары арасындағы келісімді білдірді. Ол Лордтар палатасына Лорд Биркетт енгізіп, 1959 жылдың 29 шілдесінде патшалық келісім алды және 1959 жылдың 29 тамызында 1959 жылғы Әдепсіз жарияланымдар туралы заң ретінде күшіне енді.
Obscene publications were, historically, something for the canon law; the first prosecution in a court of common law was not until 1727. Prior to the passing of the 1959 Act, the publication of obscene materials within England and Wales was governed by the common law and the Obscene Publications Act 1857. The common law, as established in R v Hicklin [1868] 3 QB 360, set the test of "obscenity" as "whether the tendency of the letter published is to deprave and corrupt those whose minds are open to such immoral influence and into whose hands the publication might fall", while the 1857 Act allowed any stipendiary magistrate or any two Justices of the Peace to issue a warrant authorising the police to search for, seize, and destroy any obscene publications. It was generally accepted that the existing law was heavily flawed, for several reasons. Firstly, the so called "Hicklin test" from R v Hicklin was both unduly narrow and unyielding; it did not, for example, take into account the intentions of the defendant. Secondly, the test meant that individual sections of a published work could be analysed and the entire work declared obscene, even if the rest of the work was fairly mild. Thirdly, there was no defence based on the public good, and no opportunity to submit evidence showing the artistic merits of the work, and fourthly, works could be destroyed without the author or publisher even being informed and given an opportunity to speak. During the 1950s, efforts started to attempt reform of the law. Following the prosecution of several notable publishers, the Society of Authors formed a committee (with Norman St John Stevas as legal advisor) to recommend reform of the existing law, submitting their proposals and a draft bill to the Home Office in February 1955. Instead of the wholesale reform the Society hoped for, the government instead chose limited reform through the Children and Young Persons (Harmful Publications) Act 1955 dealing with horror comics, which kept the Hicklin test but required that the work as a whole be examined. The Society and sympathetic Members of Parliament then attempted to introduce a Private Member's Bill, but this was quashed by the ensuing general election. Another Private Member's Bill was successfully introduced in March 1957 and sent to a committee. Composed of a mix of censors and reformers, the committee's recommendations were mixed, consisting of both conservative (further powers of search and seizure for the police) and liberal (the use of expert evidence attesting to the work's artistic merit) proposals. The committee's proposals were published in March 1958, and a new bill was introduced under the Ten Minute Rule, failing to gain the requisite support. After A. P. Herbert stood for Parliament on a platform of obscenity reform, the Home Office had a change of heart and introduced a new bill through Roy Jenkins in 1959, a compromise between the aims of the campaigners and the goals of the Home Office. It was introduced to the House of Lords by Lord Birkett, received royal assent on 29 July 1959, and came into force on 29 August 1959 as the Obscene Publications Act 1959.
Іс-әрекет
Заң салыстырмалы түрде қысқа, 5 бөлімге бөлінген, бесіншісі заңның қолданылу аясын және күшке ену мерзімін қамтиды. 1-бөлімде бір нәрсенің әдепсіз екенін анықтауға арналған сынақ қарастырылады; егер мақаланың барлығы "бірлік ретінде қарастырылғанда, оның ішіндегі мәтеріатты оқитын, көретін немесе еститін, барлық қатысты жағдайларды ескере отырып, адамдарды іздендіретін және бұзатын" болса, ол әдепсіз деп есептеледі. Сынақ "адамдарға" негізделген; DPP v Whyte [1972] AC 849 ісінде жеке тұлғаның іздендірілуі немесе бұзылуы жеткіліксіз екені, оны оқитын көптеген адамдардың бұзылуы қажеттігі анықталды. "Мақала" 1-бөлімде оқылатын немесе қаралатын материалды, дыбыс жазбаларын, фильмдерді немесе басқа да бейнежазбаларды қамтитын кез келген нәрсе ретінде анықталады. Заңда қолданылатын "баспагер" 1-бөлімде де анықталады; "баспагер" дегеніміз – "таратып, таратқан, сатқан, жалға берген, сыйлаған немесе қарызға берген, немесе сатуға немесе жалға беруге ұсынған" немесе "көруге арналған материалды қамтитын мақаланың немесе жазбаның көрсетілімін, ойнатылуын немесе проекциялауын қамтамасыз ететін" адам. 1994 жылғы Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заң осы бөлімді мақаланы электрондық жолмен таратуды қамту үшін өзгертті. 2-бөлімде "әдепсіз материалды" жариялауға тыйым салу қарастырылады. 2-бөлімнің 1-тармағы "әдепсіз мақаланы жариялау" деген жаңа құқықбұзушылықты енгізеді, ол бұрынғы қылмыстық құқықбұзушылық болған "әдепсіз жалақорлықты" алмастырады. 2-бөлімнің 4-тармағында егер мақала әдепсіз болса, оған басқа ешқандай құқықбұзушылық тағылмауы керек, оның орнына 1959 жылғы заң арқылы қаралуы керек, бұл заңдағы құқықбұзушылықтарға ғана қудалауды шектеуге бағытталған. 2-бөлімнің 5-тармағы "күнасыз тарату" қорғанысын құрайды; егер баспагер ешқандай әдепсіздік мәселесін күтпегенін және аталған мақаланы осындай мәселелерге тексермегенін дәлелдей алса, оны соттай алмайды. 3-бөлімде іздеу және тәркілеу туралы өкілеттіктер қарастырылады, сондай-ақ 1857 жылғы "Әдепсіз жарияланымдар туралы" заң жойылды. Бұл бұйрық полиция қызметкеріне үй-жайға кіруге, оны іздеуге және күдікті жарияланымдарды алып қоюға мүмкіндік береді; егер мұндай жарияланымдар табылса, қызметкер сондай-ақ бизнеспен байланысты жазбаларды алуға құқылы. Содан кейін мақалалар сотқа жеткізіліп, иелері оларды қайтарып алуға немесе тәркілеуге болады. Мақалалардың иесі, авторы немесе баспагері немесе олардан тәркіленген адам сотқа оларды тәркілемеудің себептерін айту үшін келе алады. 4-бөлімде қоғамдық игілікті қорғау туралы ереже жазылған, ол 3-бөлімде сипатталған әдепсіз материалдарды жариялау үшін қылмыстық қудалауға және тәркілеуге қатысты іс-шараларға қолданылады. Бұл жауапкер материалдарды жариялау "қоғамдық игілік" үшін ақталуға болатынын көрсетсе, заңды қорғанысқа мүмкіндік береді, бұл "ғылым, әдебиет, өнер немесе білімнің мүддесі үшін немесе жалпы маңызы бар басқа да мақсаттар үшін" деп анықталады. Мұндай жарияланымдардың құндылығын анықтау үшін сарапшылар мен олардың куәліктері қабылданады. Бұл бөлімге бастапқыда сот судьялары өте қатаң қарады, бірақ бұл көзқарас 1976 жылы Inside Linda Lovelace кітабының сотынан кейін өзгерді, онда қазы сот "егер бұл әдепсіз болмаса, қазылар, сіздер ештеңе әдепсіз деп ойлауыңыз мүмкін" десе де, баспагерлерді кінәсіз деп тапты. Үш жылдан кейін Уильямс комитеті порнографиялық жазбаларға салынған шектеулерді алып тастауды ұсынды, және бұл шектеулер көбінесе жойылды.
The Act is relatively short, divided into 5 sections, the fifth covering the extent of the Act and its commencement date. Section 1 covers the test to determine if something is obscene; an article is taken to be obscene if the entire article "is, if taken as a whole, such as to tend to deprave and corrupt persons who are likely, having regard to all relevant circumstances, to read, see or hear the matter contained or embodied in it". The test is based on "persons"; DPP v Whyte [1972] AC 849 established that it was not sufficient for an individual to be depraved or corrupted, it must be that a significant number of people likely to read it would become corrupt. "Article" is defined within Section 1 as anything containing material that is read or looked at, any sound recordings and any film or other picture record. A publisher, as used in the Act, is also defined in Section 1; "publisher" is taken to mean anyone who "distributes, circulates, sells, lets on hire, gives, or lends it, or who offers it for sale or for letting on hire", or "in the case of an article containing or embodying matter to be looked at or a record, shows, plays or projects it". The Criminal Justice and Public Order Act 1994 amended this section to include the transmission of the article electronically. Section 2 covers the actual prohibition of publishing "obscene material". Section 2(1) creates a new offence, "publishing an obscene article", which replaces the common law misdemeanour of "obscene libel" which was previously the crime. Section 2(4) states that, where an article is obscene, no other common law charges should be brought, and it should instead be dealt with through the 1959 Act, intended to limit prosecutions to those crimes found in this Act. Section 2(5) creates a defence of "innocent dissemination"; if the publisher can prove that they did not anticipate any obscenity problems, and did not examine the article in question for such issues, they cannot be convicted. Powers of search and seizure are covered by Section 3, which also repealed the Obscene Publications Act 1857. This warrant allows a police officer to enter the premises, search them and remove any suspect publications; if such publications are found, the officer can also take records relating to the businesses trade. The articles must then be brought before a magistrate and either forfeited by the owners or returned. The owner, author or publisher of the articles, or the person from whom they were seized, may appear before the magistrate to argue why they should not be forfeited. Section 4 creates the defence of public good, which applies both to prosecutions for publication of obscene materials and to the forfeiture proceedings described in Section 3. This allows for a valid defence if the defendant can show that the publication of the materials was justifiable as for the "public good", which is defined as "in the interests of science, literature, art or learning, or of other objects of general concern". Experts and their testimony are admissible for determining the value of such publications. This section was initially treated very strictly by trial judges, but this attitude was reversed after the 1976 trial of the book Inside Linda Lovelace, where the jury found the publishers not guilty despite the judge saying that "if this isn't obscene, members of the jury, you may think that nothing is obscene". Three years later the Williams Committee recommended that restrictions on written pornography be lifted, and these restrictions have been largely abandoned.
Леди Чаттерлидің ғашығы туралы сот
"Обсценді басылымдар туралы" заң бойынша алғашқы қудалау ісі "Р. Пингвин Букс Лтд." [1960] компаниясына қатысты, себебі олар "Леди Чаттерлидің ғашығы" кітабын жариялаған болатын. Кітапта "fuck" және "cunt" сөздері бірнеше рет қолданылған, сонымен қатар жыныстық сахналар да бар еді. Англия мен Уэльсте сот шешімі шыққанға дейін кітапқа толық тыйым салынды; 1980 жылдардың ортасына қарай ол мектеп оқу бағдарламасына енгізілді. "Пингвин Букс" компаниясы 4-тараудың "қоғамдық қажеттілік" қорғанысына сүйенді, ал Э.М. Форстер және Хелен Гарднер сияқты ғалымдар мен әдеби сыншылар сотта кітаптың әдеби құндылығы бар екенін куәландырды. Олд-Бейлидегі сот ақырында кінәлі емес деп шешім шығарды, бұл кітап 1928 жылы жарық көргеннен бері алғаш рет Англия мен Уэльсте ашық түрде жариялануына және сатылуына мүмкіндік берді. Бұл сот және оның шешімі "1960 жылдармен байланысты жаңа жыныстық 'мораль' толқынының басталуы" деп қарастырылады. Грэхам Лорд бұл істі "британдық мораль, әдеп-ғұрыптары мен отбасылық өмірдің нашарлай бастағанын көптеген адамдар мойындайтын еркін қоғамның алғашқы дауысы" деп жазды.
The first noted prosecution under the Obscene Publications Act was of Penguin Books in R v Penguin Books Ltd. [1960] for publishing Lady Chatterley's Lover. The book, which contained the use of the words "fuck" and "cunt" multiple times, along with sexual scenes, was banned completely in England and Wales until the conclusion of the trial; by the mid 1980s, it was on the school syllabus. Penguin Books relied on Section 4's "public good" defence, with academics and literary critics such as E. M. Forster and Helen Gardner testifying at the trial that the book was one of literary merit. The trial at the Old Bailey eventually ended with a not guilty verdict, allowing the book to be openly published and sold in England and Wales for the first time since it was published in 1928. This trial and its verdict is seen as heralding "a new wave of sexual 'morality' for which the 1960s is now famous". Graham Lord wrote that the case "was the first trumpet call of the permissive society, the moment many believe that British morality, manners and family life began seriously to deteriorate".
Стасс Параскостың соты
1966 жылы Лидс өнер колледжінде Кипрде туған британдық суретші Стасс Параскостың "Сүйіктілер мен романстар" атты суреттер көрмесі Лидс қаласы полициясы және Бас прокуратура 1828 және 1837 жылдарғы шалақорлық туралы заңдармен, сондай-ақ 1959 жылғы Әдепсіз жарияланымдар туралы заң бойынша қудаланды. Көрме ашылғанда, жергілікті мектеп тобы келді деген хабар бар, олардың жетекшісі ер адамға қолмен жыныстық қатынас жасап жатқан әйелді бейнелейтін суретке наразылық білдірді. Полиция көрмеге шабуыл жасап, жапты. Герберт Рид және Норберт Линтон сияқты өнер әлемінің көрнекті өкілдері Параскосты қорғап сөз сөйлесе де, сондай-ақ Ұлыбританияның Ішкі істер министрі Рой Дженкинстің қолдау хаты болса да, Параскос сотта жеңіліске ұшырады және жиырма бес фунт айыппұл төледі. Бұл оқиға кейіннен 1968 жылы Джон Монтгомери төрағалығымен Ұлыбританияның Өнер кеңесі құрған жұмыс тобының есебінде, Англия мен Уэльстегі әдепсіздік заңдарын қарау мақсатында келтірілді. Бұл есепте суретшіге, тіпті оның туындылары әдепсіз деп танылған жағдайда да, осы істе қудаланбауы керек екені ұсынылды, өйткені ол Әдепсіз жарияланымдар туралы заңда белгіленгендей, баспагер емес еді.
In 1966 an exhibition at Leeds College of Art of paintings by the Cyprus born British artist Stass Paraskos, entitled Lovers and Romances, was prosecuted by the City of Leeds police and the Director of Public Prosecutions under the Vagrancy Acts of 1828 and 1837, and the Obscene Publications Act 1959. When the exhibition opened it was allegedly visited by a local school group, the leader of which objected to an image depicting a woman performing manual sex on a man. The exhibition was raided by the police and closed down. Despite luminaries of the art world speaking in Paraskos's defence, including Herbert Read and Norbert Lynton, and a message of support from Britain's Home Secretary Roy Jenkins, Paraskos lost the trial and was fined twenty five pounds. The case was later cited in the report of a working party convened in 1968, under the chairmanship of John Montgomerie, by the Arts Council of Great Britain, to review the obscenity laws in England and Wales. In this report it was suggested the artist should not have been prosecuted in this case, even if the works of art were deemed obscene, as he was not the publisher as defined by the Obscene Publications Act.
Мектеп оқушыларының Оз сынағы
1971 жылы "Оз" журналының редакторлары әдепсіз материалдарды, атап айтқанда "Оз" журналының "Мектеп оқушылары" санын жариялағаны үшін сотталды. Оз - "ежелгі ұрпақтың ескірген сенімдері мен мінез-құлық пен моральдық нормаларына" қарсы тұруды мақсат еткен 40 000 дана таратылатын андеграундтық журнал. Оның 28-ші саны үшін 20 жасөспірімді оған үлес қосуға және редакциялауға шақырды. Басылған нұсқасы 48 беттен тұратын, ал алдыңғы бетінде француздық Desseins Erotiques эротикалық кітабынан алынған парақтан тұрады, онда төрт жалаңаш әйел бір-бірін жалап, жыныстық қатынас жасайтын. Оның ішінде гомосексуализм, лесбияндық, садизм туралы мақалалар және Руперт Бэрдің "циган әжесіне" "жаландайтынын" көрсететін мультфильм бар еді. Джон Мортимер қорғаушы ретінде әрекет етті және ағылшын заң тарихындағы ең ұзақ әдепсіздік туралы соттан кейін айыпталушылар сотталды. Англия мен Уэльс апелляциялық сотында үш күндік тыңдаудан кейін бұл айыптау жойылды; Апелляциялық сот 14 заң қателерін және сот төрешісінің қазылар алқасына қорытындылауында көптеген фактілік қателерді мойындады.
In 1971 the editors of Oz were tried for publishing obscene materials, specifically the Schoolkids Oz issue. Oz was an underground magazine with a circulation of 40,000 which aimed to challenge the "older generation's outdated beliefs and standards of behaviour and morality". For its 28th issue, 20 teenagers were invited to contribute and edit it. The published version was 48 pages long, with the front consisting of a sheet from the French erotic book Desseins Erotiques, which depicted four naked women licking each other and performing sex acts. Inside were articles about homosexuality, lesbianism, sadism and a cartoon strip which showed Rupert Bear "ravaging" a "gipsy granny". John Mortimer acted for the defence, and after the longest obscenity trial in English legal history the defendants were convicted. After a three day hearing in the Court of Appeal of England and Wales, this conviction was overturned; the Court of Appeal recognised 14 errors of law and a large number of errors of fact in the trial judge's summing up to the jury.
Тиімділік және бағалау
Заңның бірқатар кемшіліктері бар екені анықталды. Біріншіден, бұл тест полицияның "шығартылған" материалдарды сатып алу операцияларын жариялаудың жеткілікті дәлелі деп санамады, себебі полиция материалдармен үнемі қарым-қатынаста болғандықтан, оларды "бұзу" оңай емес деп есептелді. Бұдан бөлек, прокурорлар сатып алушылардың материалдың әдепсіз екенін сатып алу алдында білмегенін дәлелдеуге міндетті болды, өйткені мұндай материалды іздеп тапқан адамдардың одан әсерленуі күмәнді деп саналды. Екіншіден, материалды сату туралы ұсыныс жариялау болып танылған жоқ, себебі ол сатып алуға шақыру ғана еді, ал нақты сатып алу емес. Үшіншіден, Straker v DPP [1963] 1 QB 926 ісінде сот фотосуреттердің негативтерін жариялау мақсатында болмаса, олардың әдепсіз сипатына қарамастан, тәркілеуге болмайды деп шешті. Осының нәтижесінде, 1964 жылғы "Әдепсіз жарияланымдар туралы" заң қабылданды, ол "жариялау немесе сату үшін әдепсіз заттарды иелену" құқық бұзушылығын жасады және "әдепсіз материалдар" түсінігіне фотосуреттердің негативтерін де қосты. Екі заңға да тағы бір сын – олар "әдепсіздік" ұғымын дұрыс анықтамады, ескі ортақ құқық жүйесіндегі анықтаманы пайдаланды және судья мен қазыларға оны қалай дұрыс қолдану керектігі туралы ешқандай нұсқау бермеді. Порнографияға қарсы феминистердің кейбіреулері заңның осы түсініксіздігі салдарынан мазмұнды жеткілікті түрде цензуралай алмайтынын айтады. 1976 жылы актер Дэвид Уэбб құрған "Әдепсіз жарияланымдарды жою жөніндегі ұлттық науқан" (NCROPA) 1990-шы жылдардың соңына дейін қызмет етті.
The Act was found deficient in a variety of ways. Firstly, the test meant that "sting" operations where the police purchased "obscene" materials were not considered sufficient evidence of publication, since the police were not considered easy to "corrupt" due to their regular exposure to the materials. It also meant that prosecutors often had to prove that purchasers were unaware of the obscene nature of material on sale prior to purchase, as those who actively sought out such material were deemed unlikely to be corrupted by it. Secondly, the offer of such materials for sale was not held to be publication, since it was merely an invitation to buy, not an actual purchase. Thirdly, the courts held in Straker v DPP [1963] 1 QB 926 that negatives for photographs could not be forfeited if it was not intended to publish them, regardless of their obscene nature. As a result, the Act was amended by the Obscene Publications Act 1964, which created the offence of "possessing obscene articles for publication or sale" and also extended "obscene materials" to cover photographic negatives. Another criticism levelled at both Acts was that they failed to define "obscene" properly, relying on the old common law definition and giving no help to the judge or jury as to how to apply it properly. Some anti pornography feminists are of the opinion that the Act fails to adequately censor content as a result of this lack of clarity. The National Campaign for the Repeal of the Obscene Publications Acts (NCROPA) was set up in 1976 by the actor David Webb; it operated until the late 1990s.
21 ғасыр
ХХІ ғасырдың басында заң бойынша әдепсіз деп саналатын және жалпы халықтың көп бөлігі үшін әдепсіз болып танылатын нәрселер арасындағы қарама-қайшылық анық болды. Бұл заңның ескіруінен немесе Ұлыбританияның көптүрлі және көпмәдени қоғамға айналуынан туындауы мүмкін. 1996 жылы 562 іс қозғалып, 324 адам сотталды. Сот процестерінің саны аз болғанымен, сотталғандардың үштен бірі түрмеге кесілді, ал тек шамалы ғана іс қазылар алқасының қарауына түсті. Қылмыстық іс қозғалғандардың саны 1994 жылы 309, 1999 жылы 131, 2003 жылы 39-дан 2005 жылы 35-ке дейін азайды. Бұл азаюға себеп, ішінара, қазылар алқасының мінез-құлқының өзгеруі болуы мүмкін – олар материалды зиянды және құлқындататын деп санауға азырақ бейімделді және мақұлдаған ересектер арасында материалды жеке пайдалану үшін айыпталушыларды айыптаудан тартынды. Дегенмен, бұл заң көптеген жылдар бойы ағылшын құқығына маңызды әсер етті, оның прецеденттері басқа құқықтық жағдайларда әдепсіздіктің анықтамасын беруге мүмкіндік берді. Мысалы, Британдық кино жіктеуіш кеңесінің R18 сертификаты берілген бейнелерде заңға қайшы келетін кез келген нәрсеге тыйым салынды, ал 2014 жылғы Аудиовизуалды медиа қызметтері туралы ережелер бұл шектеулерді онлайн-видеоға сұраныс бойынша таратты. Заң бойынша ең көп қудаланатын материалдардың тізімі Корольдік прокуратура қызметімен жарияланды. Алайда, қоғамдық тыңдаулардан кейін, Корольдік прокуратура қызметі 2019 жылы нұсқаулықтарды жариялады, онда заңмен рұқсат етілген әрекеттермен айналысатын ересектерді бейнелейтін порнография, егер ауыр зиян келтірілмесе және аудиториясы 18 жастан асқан болса, бұл заң бойынша қудаланбайды деп көрсетілді. Сондай-ақ, нұсқаулықта мақсатты түрде әдепсіз материалды "ғылым, әдебиет, өнер немесе білімнің мүддесі үшін" қоғамдық игілік ретінде ақтауға болатыны нақтыланды.
By the early 21st century it had become evident that there was a disparity between what was deemed to be offensive under the Act and what would be regarded as offensive by a significant proportion of the general public. This may have been due to the age of the law or an indication that the UK had become a diverse and multicultural society. In 1996 there were 562 cases brought, in which 324 individuals were convicted. Even with this small number of trials, a third of convictions resulted in prison sentences, and only a small number of cases went to jury trials. The number of prosecutions fell from 309 in 1994, 131 in 1999, 39 in 2003 to 35 in 2005. This decline may have been partly due to the changing behaviour of jurors, who had become less likely to consider material as depraving and corrupting, and who were reluctant to convict defendants for the private use of material amongst consenting adults. Nevertheless the Act continued to have a significant impact in English law for many years, with its precedents serving to provide a definition of obscenity that were used in other legal contexts. For instance, anything deemed likely to contravene the Act was prohibited from videos awarded an R18 certificate by the British Board of Film Classification, and the Audiovisual Media Services Regulations 2014 extended these restrictions to online video on demand. A list of the categories of material most commonly prosecuted under the Act was published by the Crown Prosecution Service. However, following a public consultation, the Crown Prosecution Service published guidelines in 2019 indicating that pornography depicting consenting adults engaged in legal acts would no longer be prosecuted under the Act, provided no serious harm was caused and the likely audience was over the age of 18. The guidelines also clarified that material that is purposefully obscene can be justified as in the public good if it is "in the interests of science, literature, art or learning".