Кіріспе
1973 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының "әдепсіздік" деп саналатын нәрсені (Миллер тесті) заңдастырған Miller v. California, 413 U.S. 15 (1973) ісі, АҚШ Жоғарғы Сотының "маңызды әдеби, көркемдік, саяси немесе ғылыми құндылығы жоқ" материалды әдепсіздік ретінде заңдық анықтамасын нақтылайтын маңызды шешімі болды. Бұл шешім үкіметтік органдарға тыйым салатын әдепсіз медиа мазмұнын анықтау үшін үш бөлімді сот тестісін құруға негіз болды, ол қазір Миллер тесті деп белгілі.
Miller v. California, 413 U. S. 15 (1973), was a landmark decision of the U. S. Supreme Court clarifying the legal definition of obscenity as material that lacks "serious literary, artistic, political, or scientific value". The ruling was the origin of the three part judicial test for determining obscene media content that can be banned by government authorities, which is now known as the Miller test.
Өмірбаян
1971 жылы Калифорнияда порнографиялық фильмдер мен кітаптарды пошта арқылы сатумен айналысатын бизнес иесі Марвин Миллер ерлер мен әйелдер арасындағы жыныстық қатынасты ашық бейнелейтін өнімдерді жарнамалайтын буклетті жаппай жіберді. Буклеттердің бесеуі Калифорния штатының Ньюпорт-Бич қаласындағы бір мейрамханаға жіберілді. Мейрамхана иесі мен оның анасы конвертті ашып, буклетті көрген соң полицияға хабарласты. Миллер тұтқындалды және Калифорнияның қылмыстық кодексінің 311.2(а) бабын бұзды деген айып тағылды, онда мынадай делінген: «Егер кез келген адам біліп тұрып, сату немесе тарату мақсатымен осы штатқа әдепсіз материалдарды жіберсе немесе әкелсе, алғашқы рет қылмыс жасаған болып есептеледі». Калифорния заң шығарушылары бұл заңды Жоғарғы Соттың екі бұрынғы шешіміне сүйене отырып жазды: «Меморыз против Массачусетс» және «Рот против АҚШ». Миллер Оранж округінің Жоғарғы сотында қазылар алқасымен сотталды. Сот судьясы қазылар алқасына дәлелдерді заңда белгіленген Калифорния қауымдастығының стандарттары бойынша бағалауды тапсырды. Қазылар алқасы кінәлі деп шешім шығарды. 1957 жылы «Рот против АҚШ» шешімінен кейін, 1964 жылы «Якобеллис против Огайо» ісінде ересектерге арналған фильмге штаттағы тыйым салу туралы пікір білдірген судья Поттер Стюарт, соттың «анықтауға келмейтін нәрсені анықтау міндетімен бетпе-бет келгенін» айтты және қылмыстық заңдар конституциялық тұрғыдан қатаң порнографиямен шектелгенін, оны анықтауға тырыспағанын мәлімдеді: «Бәлкім, мен оны түсінуге ешқашан жете алмаспын. Бірақ мен оны көргенде білемін». 1966 жылы «Меморыз против Массачусетс» ісінде Жоғарғы Сот «Рот» тестін «көзге ұрып тұратын құмарлықты тудыратын» және «ешқандай құндылығы жоқ» материалға дейін жетілдірді. Бұл шешім тікелей үкіметтің тікелей ересектерге арналған ойын-сауықтарды шектеу әрекеттеріне әсер етпеді, ол шамамен сол кезеңдегі басқа Жоғарғы Сот прецедентімен қарастырылды: «Париж ересектер театры I против Слэтон». «Миллер» тестінен мүлдем өтпейтін және осылайша үкімет органдарымен толығымен тыйым салынатын медиа материалдарының санаттары кейінгі Жоғарғы Сот шешімдерінде тарылды. Балалар порнографиясы 1982 жылы «Нью-Йорк против Фербер» ісінде Бірінші түзетумен қорғалмайтындықтан, «Миллер» тестісі бойынша оның әлеуметтік құндылығы жоқ деп танылды. Алайда, 2002 жылы «Эшкрофт против Сөз бостандығы коалициясы» ісінде сот тек кәмелетке толмағандарды бейнелейтін, бірақ шын мәнінде жоқ, жыныстық қатынасты бейнелейтін материалды әдепсіздік шешімдерінен босатуға болады деп шешті. «Миллер» тестісінің «қауымдастық стандарттары» бөлігі Интернет пайда болған кезде ерекше маңызды, өйткені кейбір адамдар «әдепсіз» деп санайтын материалдар елдің кез келген жерінен, оның ішінде елдің басқа аймақтарына қарағанда үлкен алаңдаушылық бар жерлерден қол жеткізуге болады. Интернетке қатысты әдепсіздік заңдарын қолдану қиын болып шықты.
In Jacobellis v. Ohio in 1964, about a state ban of an adult oriented film, Justice Potter Stewart opined that the Court "was faced with the task of trying to define what may be indefinable", and that criminal laws were constitutionally limited to hardcore pornography, which he did not try to define: "perhaps I could never succeed in intelligibly doing so. But I know it when I see it". In Memoirs v. Massachusetts in 1966, the Supreme Court refined the Roth test to material that is "patently offensive" and "utterly without redeeming social value". The ruling had no direct impact on government attempts to restrict live adult entertainment, which is largely addressed in another Supreme Court precedent from roughly the same period: Paris Adult Theatre I v. Slaton. Categories of media material that completely fail the Miller test, and thus can be completely banned by government authorities, have been narrowed down in later Supreme Court rulings. Child pornography was deemed to be unprotected by the First Amendment in New York v. Ferber in 1982, because it has no redeeming social value per the Miller test. In Ashcroft v. Free Speech Coalition in 2002, however, the Court held that sexually explicit material that only appears to depict minors, but actually does not, might be exempt from obscenity rulings. The "community standards" portion of the Miller test is of particular relevance with the rise of the Internet, as materials believed by some to be "obscene" can be accessed from anywhere in the nation, including places where there is a greater concern than other areas of the nation. Enforcing and applying obscenity laws to the Internet have proven difficult.