Кіріспе
Байрон Бэнкрофт Джонсон (5 қаңтар 1864 – 28 наурыз 1931) – кәсіби бейсболдағы американдық басшы, Американ лигасының (АЛ) негізін қалаушы және алғашқы президенті. Джонсон АЛ-ді – Батыс лигасының кіші лигадан туындаған ұрпағын – ұлттық лиганың қатал және тәртіпсіз атмосферасына «таза» балама ретінде дамытты. Тәртіпті ортаны ынталандыру үшін Джонсон лиганың төрешілерін, олардың ішінде Даңқ залының мүшесі Билли Эвансты, қатты қолдады. Чарльз Комиски, Чарльз Сомерс және Джимми МакАлиер сияқты лига иелері мен менеджерлерінің көмегімен Джонсон АЛ-ға ең жақсы таланттарды тартты, ол көп ұзамай беделді Ұлттық лигамен бәсекелесе бастады. Джонсон 1920 жылдардың ортасына дейін АЛ-де үстемдік құрды, ол кезде бейсбол комиссары Кенесау Маунтин Лэндиспен болған ашық дау лига президенті лауазымынан мәжбүрлі түрде кетіп қалуына әкелді.
Byron Bancroft Johnson (January 5, 1864 – March 28, 1931) was an American executive in professional baseball who served as the founder and first president of the American League (AL). Johnson developed the AL—a descendant of the minor league Western League—into a "clean" alternative to the National League, which had become notorious for its rough and tumble atmosphere. To encourage a more orderly environment, Johnson strongly supported the new league's umpires, which eventually included Hall of Famer Billy Evans. With the help of league owners and managers such as Charles Comiskey, Charles Somers and Jimmy McAleer, Johnson lured top talent to the AL, which soon rivaled the more established National League. Johnson dominated the AL until the mid 1920s, when a public dispute with baseball commissioner Kenesaw Mountain Landis culminated in his forced resignation as league president.
Батыс лигасы
Огайо штатының Норвок қаласында туған Джонсон Мариетта колледжінде заң оқыды, бірақ диплом алмады. Кейіннен ол Цинциннатидегі газеттің спорт редакторы болды. Джонсон алаңда дөрекі тіл қолданған ойыншыларды айыптап, құрамадан шеттетуге құқылы болды. Көп ұзамай Батыс лигасы бейсболдағы ең күшті және ең тиімді басқарылатын лига ретінде мойындалды. Бір кезде Джонсон Кливленд және Вашингтон командаларының үлесіне ие болған.
Төмендеу
Фрейзидің дау-дамайы Джонсонның құлдырауына себеп болды. Ақырында лига екі топқа бөлінді: «The Insurrectos» деп белгілі Ред Сокс, Уайт Сокс және Нью-Йорк Янкисі, және басқа бес клуб – «Саддал Бес» деп аталған Индиандар, Филадельфия Атлетикасы, Сент-Луис Браунс, Детройт Тайгерлері және Вашингтон Сенаторлары. Осы уақытқа дейін Комиски Джонсонның жақын досынан ашық жауына айналды, екі адамның бұрынғы жылы достығы күрт шиеленісті. Джонсонның беделі одан әрі төмендеді, Ред Сокс Карл Мейсті Джонсонның оны тоқтату бұйрығына қарамастан Янкилерге сатқаннан кейін. Янкилер сотқа жүгінді және Мейстің ойнауына рұқсат беру туралы шешім шығарды, себебі Джонсонның Кливленд Индиандарына салған инвестициясы оның бейтараптығына күмән келтірді. «Блэк Сокс» скандалы Джонсонның мансабына соңғы соққы болды. Джонсон Комискидің Уайт Сокс командасының құмар ойыншылардан пара алған болуы мүмкін деген уәкілдемелеріне мән бермеді. Бірақ 1920 жылғы маусымнан кейін скандал жария болғанда, Уайт Сокс, Ред Сокс және Янкилер Американдық лигадан шығып, 12 командадан тұратын жаңа Ұлттық лигаға қосылуға ниет білдірді. Бұл кеңейтілген лигаға Джонсонның адал серігі Франк Навинге тиесілі Тайгерлерден тәуелсіз Детройттен жаңа команда кіретін болды. Алайда, Навин тағы бір соғысқа дайын болмады және қалған бес клубты бейсболмен байланысы жоқ адамдардан тұратын жаңа Ұлттық комиссия құруға көндірді. Федералды округ сотының судьясы Кенесау Маунтин Лэндис төраға болып тағайындалды. Бірақ Лэндис бейсболдың жалғыз комиссары болып, ойынға шексіз билікке ие болу шартымен ғана келісті. Иелері «Блэк Сокс» скандалынан кейін бейсболдың беделіне келген зиянды еске алып, Лэндистің талаптарын қабылдады. Осы жағдайларда, темір ерікке ие Джонсон мен Лэндис арасында қақтығыс болмауы мүмкін емес, және ол 1924 жылғы Әлемдік серия алдында болды. Лэндис Филадельфия Филлизінің ойыншыларын пара беруге тырысқандығы үшін екі Нью-Йорк Гигант ойыншысын сериядан шеттетуге мәжбүр болды. Фрэнки Фриш және тағы екі Гигант жұлдызы кінәлі деп танылды, бірақ Лэндис оларды ақтағаннан кейін Джонсон серияны тоқтатуды талап етті. Ол Лэндистің істі жүргізуін сынап, Лэндис Американдық лига иелері Джонсонды қолдамаса отставкаға кететінін мәлімдеді. Сериядан кейін лига иелері Джонсонды тағы да саптан шығып кетсе, оны қызметінен босатуға уәде берді. Джонсон екі жыл бойы үлгілі болып өмір сүрді, тіпті келісімшарын 1935 жылға дейін ұзартты және жалақысын 40 000 долларға көтерді (бұрын ол 25 000 доллар алатын). Бірақ 1926 жылы Джонсон Лэндисті 1919 жылы ойынды ойнатып жібергеніне дәлелдер табылып, Тай Кобб пен Трис Спикерге рақымшылық көрсеткені үшін сынады. Лэндис лиганың өзі мен Джонсонның арасында таңдау жасауды талап етті. Лига иелері 1927 жылғы қаңтардағы жылдық жиналыста Джонсонды қызметінен босатуға дайын болды. Джонсонның денсаулығы нашар болғандықтан, иелері оны белгісіз мерзімге демалысқа жіберуге шешім қабылдады. Джонсон көктемде қайта оралуға тырысты және ештеңе өзгермегендей әрекет етті. Бірақ жағдай төзімділіксіз болды, сондықтан Джонсон маусым соңында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Фрэнк Навин Американдық лиганың президенті міндетін уақытша атқарды, ал иелері президенттікке Индиандардың бас менеджері Эрнест Барнардты таңдады.
Мұра
Джонсон 1931 жылғы 28 наурызда Миссури штатының Сент-Луис қаласында 67 жасында қайтыс болды, оның ізбасары Эрнест Барнардтан бірнеше сағат бұрын. Джонсон 1937 жылы Бейсбол Даңқы залына алғашқы мүшелердің бірі ретінде сайланды. Мариетта колледжінің спорт залы оның құрметіне аталды. Ол Индиана штатының Спенсер қаласындағы Риверсайд зиратында мәңгілікке көшті. 1931 жылы АЛ президенті болған Уилл Харридж Джонсонның мұрасын былай бағалады: "Ол ойын тарихындағы ең данышман адам болды. Бейсболды ұлттық ойынға айналдыруда оның үлесі барлық спортшылардан артық".