1919-1920 жылдардағы неміс ерікті әскерлері: «Эрхардт» бригадасы

Кіріспе

Германиядағы ерікті әскери күш (Фрейкорп) 1919-1920 жылдар аралығында.

Маринбригада Эрхардт, сондай-ақ Эрхардт бригадасы деп белгілі, ерте Веймар Республикасының Фрейкорп құрамындағы бөлімше болды. Ол 1919 жылдың 17 ақпанында Герман Эрхардттың басшылығымен бұрынғы Императорлық Германия әскери-теңіз флотының мүшелерінен Екінші теңіз бригадасы ретінде құрылды. Бригада негізінен 1919 жылдың бірінші жартысында Бавария Кеңес Республикасының және Бірінші Силезия көтерілісін басуға қолданылды. 1920 жылдың наурыз айында Берлиндегі үкіметтің бұйрығымен таратылу қаупіне тап болған Маринбригадасы Веймар Республикасын құлатуға тырысқан Капп төңкерісінің негізгі қолдаушыларының бірі болды. Төңкеріс сәтсіз аяқталып, бригада мамыр айында таратылғаннан кейін, бұрынғы мүшелерінің көпшілігі Эрхардттың басшылығымен құпия «Консул» ұйымын құрды. 1922 жылы оған тыйым салынғанға дейін, республиканы құлату әрекеттерін жалғастырып, көптеген кісі өлтірулер мен қастандықтар жасады.

Құрылымы мен құрылымы

1919 жылғы 27 қаңтарда Германияның Бірінші дүниежүзілік соғыста жеңіліс тауып, кейін басталган 1918–1919 жылдардағы революция кезінде Бремен және Вильгельмшафендегі коммунистік бүлікшілер Вильгельмшафендегі маңызды ғимараттарды басып алып, оны социалистік кеңес республикасы (Räterepublik) деп жариялады. Бүлікшілер оқшауланған қарсылыққа тап болғанда, олар қаланың 1000 адамдық казармасына бекініп кірді. Бұрынғы Императорлық теңіз флотының 300-ге жуық офицері мен кәсіби сарбазы, оның ішінде корвет капитаны (Korvettenkapitän) Герман Эрхардт, қаруланып, мылтықтар мен пулеметтермен казармаға шабуыл жасады. 28 қаңтардың таңында 400 бүлікші бас сауғалап берілді. Шайқаста екі тараптан барлығы сегіз адам қаза тапты. "1000 адамдық казармаға шабуыл" кейіннен Теңіз бригадасының құрылуының бастауы деп есептелді. Рейх үкіметі Вильгельмшафенде ерікті әскерлерді жинап, Бремендегідей, 1919 жылдың 4 ақпанына дейін созылған басқа совет республикаларымен күресуге шешім қабылдады. Вильгельмшафен бұрынғы Императорлық теңіз флотының порты болғандықтан және көптеген сарбаздарға толы болғандықтан, олардың көпшілігі Германияда коммунистік үкімет құруға бағытталған радикалды солшыл күштерге қарсы болды, сондықтан таңдалып алынды. 1919 жылғы 13 ақпанда Вильгельмшафендегі Die Republik газетінде Рейх үкіметіне жетекшілік еткен Көпшілік социал-демократтар партиясының жарнамасы жарияланды. Онда мыналар айтылды: Вильгельмсхавенде үкіметтік бригада құру туралы шақыру. Рейх үкіметі маған Вильгельмсхавенде үкіметтік бригада құруды тапсырды, ол тікелей үкімет бағынысында болады және Гренцшутц Ост [Шығыс шекарасын қорғау] үшін үкіметтің тартуына дайын болады. – Солтүстік теңіз әскери-теңіз станциясының бастығы [Андреас] Микельсен. Жарнама бірнеше рет жарияланып, кейіннен мақсаттарының бірі ретінде "ішкі тәртіпсіздіктің алдын алу" қосылды. Жаңа бөлімге негізінен бұрынғы Императорлық теңіз флотының мүшелері келіп тіркелді. 1919 жылғы 17 ақпанда Эрхардтқа оны "Вильгельмшафендегі екінші теңіз бригадасы" деп атау туралы бұйрық берілді. Бұйрықта оған бригада мүшелерінің саяси бағытын анықтауға рұхсат берілді. Бұл бөлім жылдам қимылдайтын күш ретінде қарастырылып, бүліктер болған жағдайда бүкіл Рейхке таратылуы тиіс болды. 24 наурыздан кейін Вильгельмсхавен теңіз жаяу әскерінің бригадасы Гвардиялық кавалериялық атқыштар дивизиясына бағынды. Бригаданың құрамында бастапқыда 367 сарбаздан тұратын төрт жаяу әскер ротасы болды. Одан әрі өсіп, жаңа бөлімдер құрылғаннан кейін, 1919 жылғы 30 наурызда Берлиннің оңтүстігіндегі Ютербогқа көшіріліп, 3-ші және 4-ші теңіз полктері мен бригада штабына бөлінді. 3-ші теңіз полкінде алты жаяу әскер ротасы болды, біріншісі палуба офицерлерінен, екіншісі инженерлік курсанттардан, ал үшіншісі сержанттардан құралды. Басқа роталар қатардағы сарбаздардан жасақталды. Полкке сондай-ақ офицерлер, мичмандар және кадеттерден тұратын Штурм Компанье (шабуыл ротасы) қосылды. 4-ші теңіз полкінде алты жаяу әскер ротасынан басқа пулемет ротасы, инженерлік ротасы және 7,7 сантиметрлік далалық артиллериялық батареясы болды. 1919 жылғы 29 сәуірде Мюнхенге көшірілгеннен кейін екінші теңіз бригадасы Вильгельмшафеннің мынадай құрамы болды: бригада штабы; 1-ші және 2-ші батальондарымен 3-ші теңіз полкі; 1-ші және 2-ші батальондарымен 4-ші теңіз полкі; Вильгельмшафен ротасы; шабуыл ротасы; екі орта және алты жеңіл минометі бар миномет ротасы; пионер ротасы; жалынды таратқыш взводы; төрт 7,7 сантиметрлік далалық зеңбірегі бар 1-ші батарея; және төрт жеңіл далалық гаубицасы және 12 ауыр пулеметі бар 2-ші батарея. Бригаданың сол кездегі саны шамамен 1500 адамды құрады.

On 27 January 1919, during the Revolution of 1918–1919 that broke out following Germany's defeat in World War I, communist putschists from Bremen and Wilhelmshaven captured important buildings in Wilhelmshaven and declared it a socialist council republic (Räterepublik). When the putschists encountered isolated resistance, they entrenched themselves in the city's 1,000 man barracks. About 300 officers and professional soldiers of the former Imperial Navy, including Corvette Captain (Korvettenkapitän) Hermann Ehrhardt, then armed themselves and stormed the barracks using rifles and machine guns. In the morning of 28 January, the 400 putschists surrendered. The fighting had left a total of eight dead on both sides. The "storming of the 1,000 man barracks" was later considered the Marine Brigade's birth. The Reich government then decided to raise volunteer troops in Wilhelmshaven to fight other soviet republics such as the one in Bremen that lasted until 4 February 1919. Wilhelmshaven was chosen because it was a former port of the Imperial Navy and full of soldiers, many of whom were opposed to radical leftist efforts to set up communist governments in Germany. On 13 February 1919 an advertisement appeared in the Wilhelmshaven daily newspaper Die Republik of the Majority Social Democrats, the party that led the Reich government in Berlin. It contained in part the following:Call for the formation of a government brigade in Wilhelmshaven. The Reich government has given me the order to form a government brigade in Wilhelmshaven, which, directly subordinate to the government, will be at the government's disposal for the Grenzschutz Ost [Border Protection East]. signed by the head of the Naval Station North Sea, [Andreas] Michelsen. The advertisement was run repeatedly and later included the "prevention of internal unrest" as one of its purposes. It was mainly former members of the Imperial Navy who reported for the new force. On 17 February 1919 Ehrhardt received the order to assemble it under the name "Second Marine Brigade Wilhelmshaven". The order allowed him to determine the political orientation of the members of his brigade. It was to be a mobile unit and deployed throughout the Reich in the event of insurrections. After 24 March the Marine Brigade Wilhelmshaven was subordinate to the Guard Cavalry Rifle Division. The Brigade initially consisted of four infantry companies with a total of 367 men. In the course of further growth and the formation of new units, it was transferred on 30 March 1919 to Jüterbog south of Berlin and divided into the 3rd and 4th Marine Regiments and a brigade staff. The 3rd Marine Regiment had six infantry companies, the first made up of deck officers, the second of engineer trainees, and the third of NCOs. The other companies were formed from the enlisted ranks. Also attached to the regiment was the Sturm Kompanie (assault company) which was made up of officers, midshipmen, and cadets. In addition to six infantry companies, the 4th Marine Regiment had a machine gun company, an engineering company, and a battery of 7.7 centimeter field guns. After its transfer to Munich on 29 April 1919, the Second Marine Brigade Wilhelmshaven had the following organization: brigade staff; Marine Regiment 3 with 1st and 2nd battalions; Marine Regiment 4 with 1st and 2nd battalions; Wilhelmshaven company; assault company; mortar company with two medium and six light mortars; pioneer company; flamethrower platoon; 1st battery with four 7.7 centimeter field guns; and 2nd battery with four light field howitzers and 12 heavy machine guns. The strength of the brigade at the time was about 1,500 men.

Жұмысқа орналастыру

Бригаданың алғашқы орналасуы 1919 жылғы 17 сәуірде Брауншвейгке бағытталды, онда ол кеңес республикасын құруға жасалған әрекеттің алдын алу үшін Мейкердің еркін корпусының бөлімшелерімен бірікті. Солтүстік коммунистік күштер жеңіліске ұшырағаннан кейін, бригада орталық Германияның өнеркәсіптік қалаларына, аймақтағы жергілікті коммунистік көтерілістермен күресу үшін аттанды. Одан кейін Тюрингияға ауыстырылды, онда Бавария Кеңес Республикасына қарсы күреске қатысу үшін үкіметтік бөлімшелердің ірі тобының құрамында дайын күйде болды. Бригаданың бұйрықсыз Мюнхенге кіргені қатаң көше шайқасына әкеп соқты, онда біріккен үкіметтік күштер жұмысшылардың көтерілісін жаншып жіберді. Фрейкорптардың көше шайқастарындағы қатыгездігі, тонау, тұтқындалғандарды қиын жағдайға түсіру және ату, революционерлерге қарсы күресте фрейкорп қозғалысының артқан тәуелсіздігін көрсетті. 1919 жылдың жазында Теңіз күштерінің басшылығы Теңіз бригадасын таратуды қарастырды. 1919 жылдың тамызында ол Жоғарғы Силезияға барды, онда Теңіз бригадасы сияқты топтармен күшейтілген жергілікті еркін корпус, жергілікті поляктардың аймақтың неміс бақылауына қарсы болған бірінші Силезия көтерілісін оңай басып тастады. Қарашада бригада Берлинге жақын лагерьге ауыстырылды, ал 1920 жылдың наурыз айында неміс үкіметі оны таратуға бұйрық берді. Бұл бұйрық Версаль келісімінің шарттарына сәйкес келеді, ол Республиканың армиясы, Рейхсвердің мөлшерін 100 000 сарбазбен шектеді. Бригада басшылары қарсылық көрсетуге ниеттеніп, Рейхсвер генералы Вальтер фон Лютвицке жүгінді. 1918 және 1919 жылдары Фрейкорптарды ұйымдастырушылардың бірі және жақтаушы монархист Лютвиц Рейх президенті Фридрих Эберт пен Рейхтің қарулы күштерінің министрі Густав Носкеге таратуды тоқтатуды өтінді. Эберт бас тартқаннан кейін Лютвиц Капп-Лютвиц төңкерісін бастады, ол Теңіз бригадасының басында Берлинге аттанды. 1920 жылдың 12-13 наурызына қараған түні ол Берлиндегі үкіметтік ауданын 2000-6000 адаммен басып алды. Бұл 30 000 адамнан тұратын жалпы еркін корпус күштерінің шағын бөлігі ғана болды. Үкімет Германияның кәсіподақтарын жалпы ереуіл арқылы төңкерісті жеңуге шақыратын жарлық шығарды. Ол үлкен қолдауға ие болды және 18 наурызға қарай төңкеріс сәтсіз аяқталды. Төңкеріс күйрегеннен кейін вице-канцлер Юген Шиффер Лютвиц, Эрхардт және Каппты бейбіт түрде басынуға көндіру үшін «алтын көпірлер» салды. Жаңа Рейхсвер басшысы Ханс фон Зеект 18 наурыздағы күнделікті бұйрығында бригаданың тәртібін жоғары бағалады және келесі күні Эрхардтқа тұтқындалмайтыны туралы жазбаша түрде сендірді. Содан кейін ғана бригада Берлиннен шығып, шеруге аттанғандағыдай ән шырқап, жалаушаларын көтеріп кетті. Бранденбург қақпасының алдындағы жау жұртшылықтың наразылығы көтерілгенде, олар көпіршікке автоматпен оқ жаудырды. Төсек жамылғыда он екі адам қаза тауып, отыздан астам адам ауыр жарақат алды. Эрхардт бригадасы 1920 жылдың 31 мамырында ресми түрде таратылды. Олардың көп бөлігі «сенімді кадрлар» ретінде Германияның Теңіз күштеріне (Reichsmarine) қабылданды; қалғандары әртүрлі ұйымдарда, соның ішінде Бұрынғы Эрхард офицерлерінің одағында, Викинг лигасы (Bund Wiking) және Олимпиада спорт клубында жасырынып кетті. Эрхардт бригаданың көптеген мүшелерін жаңа «Консул» ұйымына әкелді, оны өзі басқарды. 1922 жылы тыйым салынғанға дейін Веймар үкіметін құлату үшін күресте ол кісі өлтірулер мен саботаждарды қолданды. Эрхардт 1934 жылы «Ұзын пышақ түнінде» болған нацистік ішкі тазалаудан қашып, Швейцарияға кетті. Екі жылдан кейін ол Австрияға барып, Лихтенау-им-Вальдфиртель маңындағы поместье басқарды. Ол 1971 жылы қайтыс болды, одан кейін ешқандай саяси немесе әскери қызметке қатыспады.

The Brigade's first deployment took it to Braunschweig on 17 April 1919, where it joined units of the Maercker Free Corps in preventing the attempt to establish a soviet republic there. After the defeat of the northern communist forces, the Brigade marched to the industrial cities of central Germany to fight the local communist uprisings in the region. From there it was transferred to Thuringia, where it was kept ready as part of a large contingent of government units to fight against the Bavarian Soviet Republic. The Brigade's advance into Munich without command orders to do so led to fierce street fighting in which the combined government units crushed the workers' uprising. The Freikorps' brutal actions in the street battles, including looting and the mistreatment and shooting of those arrested, illustrated the increasing independence of the Freikorps movement in the fight against revolutionaries. By the summer of 1919, Navy leadership was considering disbanding the Marine Brigade. In August 1919 it went to Upper Silesia where local free corps, reinforced by groups such as the Marine Brigade, easily repressed the First Silesian Uprising of local Poles against German control of the region. In November the Brigade was transferred a camp near Berlin, and in March 1920 the German government issued orders for it to be disbanded. The order was consistent with the Treaty of Versailles, which limited the size of the Republic's army, the Reichswehr, to 100,000 soldiers. The Brigade's leaders were determined to resist and appealed to Reichswehr General Walther von Lüttwitz. Lüttwitz, one of the organizers of the Freikorps in 1918 and 1919 and an ardent monarchist, appealed to Reich President Friedrich Ebert and Reich Armed Forces Minister Gustav Noske to stop the disbandment. When Ebert refused, Lüttwitz triggered the Kapp Lüttwitz Putsch when he marched at the head of the Marine Brigade into Berlin. On the night of 12/13 March 1920, it occupied the government quarter of Berlin with from 2,000 to 6,000 men. It made up only a small fraction of the total free corps forces, which totaled around 30,000 men. The government issued a proclamation calling on Germany's unions to defeat the putsch by means of a general strike. It received massive support, and by 18 March the putsch had failed. After the coup collapsed, Vice Chancellor Eugen Schiffer built "golden bridges" for Lüttwitz, Ehrhardt and Kapp to persuade them to surrender peacefully. The new Reichswehr leader Hans von Seeckt spoke highly of the Brigade's discipline in a daily order issued on 18 March and the next day assured Ehrhardt in writing of protection from arrest. Only then did the Brigade march out of Berlin, singing and flying flags as it had when it marched in. When boos were raised from an unfriendly crowd at the Brandenburg Gate, they summarily fired machine guns into the crowd. Twelve dead and thirty seriously wounded were left on the pavement. The Ehrhardt Brigade was officially disbanded effective 31 May 1920. A large part of it was taken into the German Navy (Reichsmarine) as "reliable cadres"; many of the rest went underground in various organizations including the Union of Former Ehrhardt Officers, the Viking League (Bund Wiking) and the Sport Club Olympia. Ehrhardt brought many from the Brigade into the new Organisation Consul, which he led. It used murders and assassinations in its continued fight to overthrow the Weimar government until it was banned in 1922. Ehrhardt fled to Switzerland in 1934 because of the Nazi internal purge known as the Night of the Long Knives. Two years later he went to Austria where he ran the manorial estate near Lichtenau im Waldviertel. He died there in 1971 without having taken part in any further political or military activity

Ерхардтың әні

1920 жылы бригада таратылған кезде, оның бір мүшесі "Эрхардт әні" деп белгілі болған ән жазды. Бұл ән ұлтшылдық көзқарас пен республикалық үкіметке қарсылықты көрсетуді ниеттенген адамдардың арасында әдемі ән ретінде таралды.

Ағылшын тіліндегі әдебиеттер

Костер, Джон (2018). Герман Эрхардт, Гитлер болмаған адам. "Idle Winter Press" баспасы. ISBN 9781945687051.