1918 жылғы Германия канцлері: Макс фон Баденнің өмірі мен саясаты
Prince Maximilian of Baden
Макс фон Баден – Германияның соңғы канцлері (1918). Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтауға, парламенттік жүйеге көшуге және Веймар Республикасын құруға қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германияның канцлері, 1918 жыл
Chancellor of Germany, 1918
Максимилиан, Баденнің маркграфы (Максимилиан Александр Фридрих Вильгельм; 10 шілде 1867 – 6 қараша 1929), сондай-ақ Макс фон Баден деп белгілі, неміс ханзадасы, генералы және саясаткер болған. Ол Баден Ұлы Герцогтігінің тағына мұрагері болды және 1918 жылдың қазан және қараша айларында Германия империясының соңғы канцлері және Пруссияның министр-президенті қызметін қысқа мерзімге атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында ол АҚШ президенті Вудро Вильсонның он төрт тармағы негізінде Германия атынан бейбітшілік туралы өтініш жасады және үкіметті парламенттік жүйеге айналдыру үшін қадамдар жасады. 1918–1919 жылдардағы неміс революциясы кеңейген кезде ол канцлер лауазымын СДП төрағасы Фридрих Эбертке тапсырды және император Вильгельм II-нің тақтан басқанын бір жақты түрде жариялады. Екі оқиға да 1918 жылдың 9 қарашасында болды, бұл Веймар Республикасының басталуын білдірді.
Maximilian, Margrave of Baden (Maximilian Alexander Friedrich Wilhelm; 10 July 1867 – 6 November 1929), also known as Max von Baden, was a German prince, general, and politician. He was heir presumptive to the throne of the Grand Duchy of Baden, and in October and November 1918 briefly served as the last chancellor of the German Empire and minister president of Prussia. He sued for peace on Germany's behalf at the end of World War I based on U. S. President Woodrow Wilson's Fourteen Points and took steps towards transforming the government into a parliamentary system. As the German Revolution of 1918–1919 spread, he handed over the office of chancellor to SPD Chairman Friedrich Ebert and unilaterally proclaimed the abdication of Emperor Wilhelm II. Both events took place on 9 November 1918, marking the beginning of the Weimar Republic.
Ерте өмір
1867 жылғы 10 шілдеде Баден-Баденде дүниеге келген Максимилиан Баден әулетінің мүшесі, принц Вильгельм Макстың (1829–1897) ұлы, ол Ұлы герцог Леопольдтың (1790–1852) үшінші ұлы және Леухтенбергтің Мария Максимилиановна ханшайымының (1841–1914) немересі, Евгений де Бохарнаның қызы. Ол анасының әкесі, Максимилиан де Боарнеаның құрметіне аталған және сырт келбетімен император Наполеон III-ке ұқсаған. Макс гимназияда гуманитарлық білім алып, Лейпциг университетінде заң және камералық ғылымдарды оқыды. Патшайым Викторияның бұйрығымен принц Макс Гессен және Рейн Ұлы Герцогтығының Дармштадт қаласына, Викторияның немере қызы Аликс Гессен-Дармштадтқа үміткер ретінде әкелінді. Аликс, Викторияның қайтыс болған қызы, принцесса Алиса мен Гессеннің Ұлы Герцогы Людовик IV-нің қызы болды. Аликс принц Макстан тез бас тартты, себебі ол Ресейдің болашақ императоры Николай II-ге ғашық болған. Макс фон Баден гомосексуал болған және жас офицер кезінде Берлин қылмыстық полициясының тізімінде тіркелген, бірақ 1900 жылы династиялық себептермен Ханновер және Камберлендтің ханшайымы Мари Луизаға үйленуге шешім қабылдады. Бұл туралы Макстың туысы Виктория Баденге үйленген Швецияның болашақ королі Густав V де айтқан.
Born in Baden Baden on 10 July 1867, Maximilian was a member of the House of Baden, the son of Prince Wilhelm Max (1829–1897), third son of Grand Duke Leopold (1790–1852) and Princess Maria Maximilianovna of Leuchtenberg (1841–1914), a granddaughter of Eugène de Beauharnais. He was named after his maternal grandfather, Maximilian de Beauharnais, and bore a resemblance to his cousin, Emperor Napoleon III. Max received a humanistic education at a Gymnasium secondary school and studied law and cameralism at the Leipzig University. Upon the order of Queen Victoria, Prince Max was brought to Darmstadt in the Grand Duchy of Hesse and by Rhine as a suitor for Victoria's granddaughter, Alix of Hesse Darmstadt. Alix was the daughter of Victoria's late daughter, Princess Alice, and Louis IV, Grand Duke of Hesse. Alix quickly rejected Prince Max, as she was in love with Nicholas II, the future Tsar of Russia. Max von Baden was homosexual and even listed on an according list of the Berlin criminal police as a young officer, however in 1900 he decided for dynastic reasons to marry Princess Marie Louise of Hanover and Cumberland. So did the future King Gustaf V of Sweden who married Max's cousin Victoria of Baden.
Ерте әскери және саяси мансап
Оқуын бітірген соң, ол Пруссия армиясының офицері болып дайындалды. 1907 жылы бадендік әкесі Ұлы герцог Фридрих I қайтыс болғаннан кейін, ол туысы Фридрих II-нің Ұлы герцогтық тағына мұрагері болды, оның некесі баласыз қалды. 1911 жылы Макс генерал-майор (генерал-майор) шенімен әскери қызметтен босатуды сұрады. 1914 жылдың қазан айында ол неміс Қызыл Крестің Баден бөлімшесінің құрметті президенті болды, осылайша Германияның ішінде және сыртындағы соғыс тұтқындары үшін жұмысын бастады, онда ол Ресей және Швеция патшалықтарымен, сондай-ақ Швейцариямен байланыстарын пайдаланды. Ол көпшілікке жақсы таныс болмағандықтан, 1917 жылдың көктемінен бастап Сыртқы істер министрлігінің әскери кеңсесінде қызмет еткен Курт Ханның арқасында кейін канцлер лауазымына үміткер ретінде қарастырылды. Хан Мемлекеттік хатшы Вильгельм Сольфпен және Рейхстаг депутаттары Эдуард Давид (СДП) және Конрад Хаусманн (ФВП) сияқты бірнеше адаммен тығыз байланыс орнатты. Давид 1917 жылдың шілдесінде Бетман Холвегтің қызметтен алынуынан кейін Макстың канцлер болып тағайындалуын қолдады. Макс 1918 жылдың қыркүйек айының басында өзін әлеуметтік демократтармен байланысты екенін көрсете отырып, лауазымға ұсынды, бірақ император Вильгельм II оның өтінімін қабылдамады.
After finishing his studies, he trained as an officer of the Prussian Army. Following the death of his uncle Grand Duke Frederick I of Baden in 1907, he became heir to the grand ducal throne of his cousin Frederick II, whose marriage remained childless. In 1911, Max applied for a military discharge with the rank of a Generalmajor (Major general). In October 1914, he became honorary president of the Baden section of the German Red Cross, thus beginning his work for prisoners of war inside and outside Germany in which he made use of his family connections to the Russian and Swedish courts as well as his connections to Switzerland. Since he was almost unknown to the public, it was mainly due to Kurt Hahn, who served from spring 1917 in the military office of the Foreign Ministry, that he was later considered for the position of chancellor. Hahn maintained close links with Secretary of State Wilhelm Solf and several Reichstag deputies like Eduard David (SPD) and Conrad Haußmann (FVP). David pushed for Max to be appointed Chancellor in July 1917, after the fall of Chancellor Bethmann Hollweg. Max then put himself forward for the position in early September 1918, pointing out his links to the social democrats, but Emperor Wilhelm II turned him down.