Германияның 1921-1935 жылдардағы әскері – Рейхсвер. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін құрылған, Версаль келісімімен шектелген қарулы күштер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германияның біріккен әскери күштері 1921–1935
Combined military forces of Germany 1921–1935
Рейхсвер – Веймар Республикасы және Үшінші рейхтің алғашқы жылдары Германия қарулы күштерінің ресми атауы. Бірінші дүниежүзілік соғыста Германия жеңілгеннен кейін, Императорлық неміс армиясы (Deutsches Heer) бейбіт уақыттағы армияға қайта құру үшін таратылды. Одан 1919 жылдың наурыз айында уақытша Рейхсвер құрылды. Версаль келісімінің шарттарына сәйкес, қайта құрылған неміс армиясы көлемі, құрылымы және қару-жарағы жағынан қатаң шектеулерге тап болды. Рейхсвердің ресми құрылуы 1921 жылдың 1 қаңтарында, бұл шектеулер орындалғаннан кейін болды. Неміс қарулы күштері Адольф Гитлердің 1935 жылы «әскери егемендікті қалпына келтіру» туралы жариялағанға дейін Рейхсвер атауын сақтап келді, содан кейін ол жаңа Вермахт құрамына енді. Сырттай саяси нейтралды болғанымен, Рейхсвер мемлекет ішіндегі мемлекет сияқты әрекет етті, ал оның жетекшілері Веймар Республикасындағы маңызды саяси күш факторы болды. Рейхсвер кейде демократиялық үкіметті қолдады, мысалы, Эберт-Грёнер келісімінде Республикаға адалдық серт берген кезде, ал кейде Версаль келісімін бұза отырып, құпия жарымәскери топтарды демеу арқылы демократияға қарсы күштерді қолдады, мысалы, Қара Рейхсвер. Рейхсвер өзін ескі императорлық әскердің тәжірибесін сақтап, неміс қарулануының негізін құрайтын кадрлық армия деп санады.
Reichswehr was the official name of the German armed forces during the Weimar Republic and the first years of the Third Reich. After Germany was defeated in World War I, the Imperial German Army (Deutsches Heer) was dissolved in order to be reshaped into a peacetime army. From it a provisional Reichswehr was formed in March 1919. Under the terms of the Treaty of Versailles, the rebuilt German Army was subject to severe limitations in size, structure and armament. The official formation of the Reichswehr took place on 1 January 1921 after the limitations had been met. The German armed forces kept the name Reichswehr until Adolf Hitler's 1935 proclamation of the "restoration of military sovereignty", at which point it became part of the new Wehrmacht. Although ostensibly apolitical, the Reichswehr acted as a state within a state, and its leadership was an important political power factor in the Weimar Republic. The Reichswehr sometimes supported the democratic government, as it did in the Ebert Groener Pact when it pledged its loyalty to the Republic, and sometimes backed anti democratic forces through such means as the Black Reichswehr, the illegal paramilitary groups it sponsored in contravention of the Versailles Treaty. The Reichswehr saw itself as a cadre army that would preserve the expertise of the old imperial military and form the basis for German rearmament.
Версаль шартына сәйкес қару-жарақтарды шектеу
1919 жылғы Версаль шартының V бөлімінде Германия өз әскери күштерінің мөлшерін және қарулануын шектеуге міндеттенді, осылайша оларды тек шекараны қорғау және Германия ішінде тәртіп сақтау үшін ғана пайдалануға болады. Шартының талаптарына сәйкес, әскери құрамның саны 100 000 адамнан тұратын кәсіби армиямен және 15 000 адамнан тұратын теңіз күштерімен шектелді. Бас штаб құруға тыйым салынды. Белгіленген калибрден асатын ауыр қару-жарақ, бронетранспорттық құралдар, су асты қайықтары және үлкен әскери кемелерге, сондай-ақ кез келген әуе күштеріне тыйым салынды. Бұл ережелерді 1927 жылға дейін Әскери-әлеуметтік бақылау комиссиясы қадағалады. Неміс армиясына мерзімді шақыру дәстүрлі түрде 1 жылдан 3 жылға дейін созылған. Қызмет мерзімін аяқтағаннан кейін, запасқа шығарылған сарбаздар үлкен даярланған резерв қорын құрады. Версаль шарты Рейхсвер офицерлерінің қызмет мерзімін 25 жылға, ал қалғандарының барлығын 12 жылға белгіледі, осылайша резервтіктердің көп болуына жол бермеу үшін.
In Part V of the 1919 Versailles Treaty, Germany had obligated itself to limit the size and armaments of its military forces so that they could be used only as border protection and for the maintenance of order within Germany. In accordance with the treaty's provisions, personnel strength was limited to a professional army of 100,000 men plus a 15,000 man navy. The establishment of a general staff was prohibited. Heavy weapons above defined calibres, armoured vehicles, submarines and large warships were prohibited, as was any type of air force. The regulations were overseen by the Military Inter Allied Commission of Control until 1927. Conscription into the German Army had traditionally been for a period of 1 to 3 years. After they had completed their terms of service, the discharged soldiers created a large pool of trained reserves. The Versailles Treaty fixed the term of service for Reichswehr officers at 25 years and for all others at 12 in order to prevent such a buildup of reservists.
Негізін қалау
1918 жылдың 9 қарашасында Германия империясының құлдырауына және император Вильгельм II-нің қашуына әкелген неміс революциясының басында Берлинде республика жарияланды. Келесі күні Германия канцлері Фридрих Эберт пен генерал Вильгельм Гренер, Жоғарғы армия бас қолбасшылығының атынан әрекет ете отырып, Эберт-Гренер келісімін жасады. Онда Гренер Эбертке қарулы күштердің адалдығын баяндады, ал Эберт жауап ретінде үкіметтің солшыл көтерілістерге қарсы дереу шаралар қабылдайтынына, Ұлттық жиналысты шақыратынына, әскери басшылықты кәсіби офицерлер корпусында сақтайтынына және, ең бастысы, әскерилердің дәстүрлі "мемлекет ішіндегі мемлекет" статусын сақтайтынына уәде берді, яғни олар азаматтық үкіметтен тәуелсіздіктерін сақтай беретін еді. 1918 жылдың 11 қарашадағы келісімнің бір бөлігі ретінде жаңа неміс үкіметі оккупацияланған аумақтарды жылдам эвакуациялауға келісті. Батыс майданнан шығу 12 қарашада басталды және 1919 жылдың 17 қаңтарына дейін Рейннің батыс жағалауындағы аймақтар неміс әскери күштерінен босатылды. Содан кейін, әлі де бірнеше миллион сарбаздан тұратын Император армиясының бөлімдерін қарусыздандыру жұмысы басталды. Бұл жұмыс бұрын белгіленген демобилизация орындарында, әдетте үй гарнизондарында жүзеге асырылды. Рейннің батыс жағалауындағы гарнизондық полктер үшін демобилизация орындары Рейхтің ішкі аймақтарында белгіленді. Германияның 1918 жылдың қарашасынан 1919 жылдың ақпанына дейінгі де-факто үкіметі – Халық депутаттары кеңесі және Жоғарғы армия бас қолбасшылығы демобилизациядан кейін қалған бөлімдерді бейбіт уақыттағы армияға ауыстыруды жоспарлады. 1919 жылдың 6 наурызында Веймар Ұлттық жиналысы 43 бригададан тұратын уақытша армия құру туралы заң қабылдады. Ол Рейх президентіне "қазіргі армияны таратуға және Рейхсвер құруға уәкілеттік берді, ол Рейх заңдарымен белгіленетін жаңа қарулы күштер құрылғанға дейін Рейхтің шекараларын қорғайды, Рейх үкіметінің бұйрықтарын орындайды және ішкі бейбітшілік пен тәртіпті сақтайды". 1919 жылдың 16 сәуірінде уақытша флот құру туралы заңда "неміс жағалауларын қорғауға, миналарды тазарту арқылы қауіпсіз теңіз трафигін қамтамасыз етуге, теңіз полициясы ретінде әрекет етуге және сауда кемелеріне басқаша көмек көрсетуге, балық аулаудың кедергісіз жүзеге асырылуын қамтамасыз етуге, Рейхсвермен бірлесіп Рейх үкіметінің бұйрықтарын орындауға және бейбітшілік пен тәртіпті сақтауға" рұқсат берілді. Әскери-теңіз флотының саны 20 000 адамды құрады. 1919 жылдың 1 қазанынан 1920 жылдың 1 сәуіріне дейін Уақытша Рейх армиясының күштері 400 000 саяқты "Көшкін армияға" көшірілді. Сонымен қатар, ескі армияның бөлімдері мен міндеттері жойылды. 1920 жылдың қазан айында 150 000 адамға дейін азайғаннан кейін бригадалар полктермен ауыстырылды және армияның соңғы саны 1921 жылдың 1 қаңтарында 100 000 адамға жетті. Рейхсвер сол күні ресми түрде құрылды, ал оның егжей-тегжейін 1921 жылдың 23 наурызындағы Қорғаныс заңы реттеді. Әскерлер Веймар конституциясына адалдық серт берді.
On 9 November 1918, at the beginning of the German Revolution that led to the collapse of the German Empire and the flight of Emperor Wilhelm II, a republic was proclaimed from Berlin. The next day, German Chancellor Friedrich Ebert and General Wilhelm Groener, acting in the name of the Supreme Army Command, concluded the Ebert–Groener Pact. In it Groener assured Ebert of the loyalty of the armed forces, and in return Ebert promised that the government would take prompt action against leftist uprisings, call a national assembly, keep the military command within the professional officer corps and, most importantly, retain the military's traditional status as 'state within a state' – that is, it would continue to be largely independent of the civilian government. As part of the Armistice of 11 November 1918, the new German government agreed to the speedy evacuation of occupied territories. The withdrawal on the western front began on 12 November and by 17 January 1919 the areas on the west bank of the Rhine were free of German military forces. The task was then to gradually disarm the units of the Imperial Army which still numbered several million soldiers. This was done at previously designated demobilisation sites, usually the respective home garrisons. For the regiments with garrisons on the west bank of the Rhine, demobilisation sites were designated in the interior of the Reich. The Council of the People's Deputies – the de facto government of Germany from November 1918 until February 1919 – and the Supreme Army Command intended to transfer the remaining units to a peacetime army following demobilisation. On 6 March 1919 the Weimar National Assembly passed a law on the formation of a provisional army to be made up of 43 brigades. It authorised the Reich President "to dissolve the existing army and to form a provisional Reichswehr which, until the creation of a new armed force to be ordered by Reich law, would protect the borders of the Reich, enforce the orders of the Reich government, and maintain domestic peace and order." A similarly worded law on the formation of a provisional navy dated 16 April 1919 authorised it to "secure the German coasts, enable safe maritime traffic by clearing mines, acting as maritime police and otherwise assisting merchant shipping, ensure the undisturbed exercise of fishing, enforce the orders of the Reich government in conjunction with the Reichswehr, and maintain peace and order." The strength of the navy was to be 20,000 men. From 1 October 1919 to 1 April 1920, the forces of the Provisional Reich Army were moved into the 400,000 strong 'Transitional Army' consisting of 20 brigades. At the same time, the old army's units and duties were eliminated. After falling to 150,000 men in October 1920, the brigades were replaced by regiments, and the final army strength of 100,000 was reached by 1 January 1921. The Reichswehr was officially formed on that date, with the Defence Law of 23 March 1921 regulating the details. The soldiers' oath was sworn to the Weimar Constitution.
Құрылымы
Рейхсвер армия мен флотқа бөлінді. Рейхсшир жеті жаяу әскер және үш атқыштар дивизиясынан құралды. Әскери-теңіз флотына белгілі бір типтегі кемелер мен қайықтардың шектеулі саны рұқсат етілді, су асты кемелері болған жоқ. Ол Балтық теңізі әскери-теңіз базасы және Солтүстік теңізі әскери-теңіз базасы болып бөлінді. Версаль келісімінің шарттарына сәйкес, армия мен флоттағы қатардағы әскери қызметшілер мен кіші офицерлердің қызмет мерзімі 12 жыл, ал офицерлер үшін 25 жылды құрады. 1921 жылғы Қорғаныс заңы штаттардың әскери тәуелсіздігін жойды, бірақ Саксония, Вюртемберг, Баден және Баварияға шектеулі дербестік қалдырды. Бавария ерекше болды, себебі VII әскери округ Пфальцтан басқа штаттың барлық аумағын қамтыды, ал 7-ші (Бавария) дивизиясында тек баварлар қызмет етті. 1924 жылға дейін бұл бөлім Бавария Рейхсвері деп белгілі болды және рейх үкіметіне қатысты белгілі бір дербестік құқықтарына ие болды.
The Reichswehr was divided into the Reichsheer (army) and the Reichsmarine (navy). The Reichsheer consisted of seven infantry and three cavalry divisions, The navy was allowed a limited number of certain types of ships and boats, with no submarines. It was divided into Naval Station Baltic Sea and Naval Station North Sea. Under the terms of the Versailles Treaty, the service period for enlisted men and non commissioned officers in both the army and the navy was 12 years, with 25 years for officers. The 1921 Defence Law ended the military sovereignty of the states but left Saxony, Württemberg, Baden, and Bavaria with limited independence. Bavaria was special in that Military District VII covered the entire territory of the state with the exception of the Palatinate, and only Bavarians served in the 7th (Bavarian) Division. Until 1924 this unit, known as the Bavarian Reichswehr, enjoyed certain rights of autonomy with respect to the Reich government.
Командирлер
Веймар конституциясына сәйкес, Рейх президенті "Райхтың барлық қарулы күштеріне жоғары қолбасшылықты" иеленді. Бірақ, ол үкімет мүшесінің қол қоюы болған жағдайда ғана әрекет ете алатын. Бұл билік тұрғысынан рейхсвер министріне тиесілі болды. Веймар республикасы кезінде екі Рейх президенті қызмет етті: Фридрих Эберт 1925 жылға дейін, одан кейін Пол фон Гинденбург. Алғашқы рейхсвер министрі Густав Носке болды, ол 1920 жылы Капп төңкерісінен кейін Отто Гесслермен ауыстырылды. Вильгельм Гренер 1928 жылы тағайындалды, ал оның орынбасары Курт фон Шлейхер 1932 жылы оны алмастырды. Шлейхер екі айлық канцлерлік кезеңінде уақытша лауазымда болды. Адольф Гитлер рейхс-канцлер болып тағайындалғанға дейін Гинденбург конституцияда талап етілгендей канцлердің ұсынымы бойынша емес, бір жақты шешіммен Вернер фон Бломбергті рейхсвер министрі етіп тағайындады. Әскер басшылығының алғашқы басшысы генерал Вальтер Рейнхардт болды. Капп төңкерісінен кейін генерал Ханс фон Зеект бұл лауазымды иеленді және 1923 жылы Германия Коммунистік партиясын (КПД) және нацистік партияны тыйым салды. 1926 жылы Вильгельм Хей оның орнын басты. 1930 жылы Хэйдің орнын Курт Фрайхерр фон Хаммерштейн Экуорд иеленді, ол 1933 жылдың 27 желтоқсанында отставкаға шықты. Оның орнын Вернер фон Фрич басты.
According to the Weimar Constitution, the Reich President had "supreme command over the entire armed forces of the Reich". In general, however, he could act only if there was a countersignature by a member of the government. In terms of authority, this was the Reichswehr minister. Two Reich Presidents held office during the Weimar Republic: Friedrich Ebert until 1925, followed by Paul von Hindenburg. The first Reichswehr Minister was Gustav Noske, who was replaced by Otto Gessler after the Kapp Putsch in 1920. Wilhelm Groener took office in 1928, and his deputy Kurt von Schleicher replaced him in 1932. Schleicher continued to hold office on a provisional basis during his two month chancellorship. Prior to Adolf Hitler's appointment as Reich chancellor, Hindenburg unilaterally – not at the chancellor's recommendation as required by the constitution – appointed Werner von Blomberg as Reichswehr Minister. The head of army command was initially General Walther Reinhardt. After the Kapp Putsch, General Hans von Seeckt took over the post and had both the Communist Party of Germany (KPD) and the Nazi Party banned in 1923. Wilhelm Heye followed him in 1926. Heye was succeeded in 1930 by Kurt Freiherr von Hammerstein Equord, who tendered his resignation on 27 December 1933. He was succeeded by Werner von Fritsch.
Әлеуметтік құрам
Әскердің шектеулі мөлшеріне байланысты, қызметкерлерді мұқият іріктеуге мүмкіндік болды. Тәжірибелі басшылар Империяның «Ескі әскерінен» шықты. 1927 жылы офицерлердің 20%-ы бұрынғы аристократиядан болды, бұл 1913 жылғы 30%-дан төмендеді. Бұл аристократ офицерлердің үлесін азайтудың ұзақ мерзімді тенденциясын жалғастырды. Офицерлер корпусының көп бөлігі консервативті, монархиялық көзқарас ұстанып, Веймар Республикасын қабылдамады. Алайда, әсіресе бұрынғы аристократия арасында, ұлттық-социализмге қатысты ұстаным сынсыз болған жоқ. Рейхсвер басшылығы мен офицерлер корпусы әскерді демократияландыруға сәтті қарсылық көрсетті. Германияның басым консервативті ауылдық аймақтарынан келген рекруттерге басымдық берілді. Рейхсвер басшылығы оларды қалалық жастардан ғана емес, физикалық тұрғысынан жоғарырақ деп санады, сонымен қатар әлеуметтік демократияның «ұсыныстарына» қарсы тұра алады деп есептеді. 1926 жылы Рейхстаг Президенті Пол Лёбе, Рейхсвердің құрамын қоғамның жалпы құрамын жақын көрсету үшін рекруттерді қабылдауды тек дене шынықтыру деңгейіне байланысты етуді ұсынды. Бұл ұсыныс Рейхсвер мен консервативті шеңберлерден күшті қарсылық тудырды, олардың екеуі де Рейхсверді барлық әлеуметтік топтарға ашу оның тиімділігін төмендетеді деп сенді. Лёбе ұсынысы қабылданбады. Рейхсвер өзін «кадрлық армия» немесе «жетекші армия» («Führerarmee») ретінде қарастырды, яғни әр бөлім өзінің бұрынғы мүшелерімен тығыз байланыста болды және қажет болған жағдайда оларға сене білді. Бұл 1935 жылы нацистік режим әскери тәуелсіздік жариялағаннан кейін армияның жылдам өсуінің негізгі шарты болды.
Given the limited size of the army, careful selection of personnel was possible. Experienced leaders came from the 'Old Army' of the Empire. In 1927, 20% of the officers were from the former nobility, down from 30% in 1913. This continued the long term trend of a reduction in the percentage of noble officers. Large parts of the officer corps held a conservative, monarchist worldview and rejected the Weimar Republic. Especially within the former nobility, however, the stance towards National Socialism was not without criticism. The Reichswehr leadership and officer corps successfully resisted the democratisation of the troops. Preference was given to recruits from the predominantly conservative rural areas of Germany. The Reichswehr leadership considered them not only physically superior to young men from the cities but also as able to stand up against the "temptations" of social democracy. In 1926 Reichstag President Paul Löbe proposed to make recruitment dependent on physical fitness only in order to make the composition of the Reichswehr reflect more closely that of society as a whole. The proposal led to fierce opposition from the Reichswehr and conservative circles, both of which believed that opening the Reichswehr to all social groups would lower its effectiveness. Löbe's proposal did not pass. The Reichswehr saw itself as a 'cadre army' or 'Leader army' ('Führerarmee'), which meant that every unit kept close ties to its former members and could hope to call on them in a time of need. This was to become a basic prerequisite for the rapid growth of the army after the proclamation of military sovereignty by the Nazi regime in 1935.
Рейхсвердегі офицерлер
Версаль келісімінің шарттарына сәйкес Рейхсверге 4000 офицерге рұқсат берілді, ал Рейхсмаринаға 1500 офицер мен палуба офицерлері болуы мүмкін еді. Рейхсвердің нақты офицерлік құрамы 3718 адамды құрады, бұл 1918 жылғы 227 081-ден азайған көрсеткіш, оның ішінде 38 118-і мансапты офицерлер болды. Рейхсверге ауыстырылған офицерлердің көбісі бас штаб офицерлері еді. Соғыс кезінде офицерлік шеніне көтерілген шамамен 15 000 адамның ішінде Рейхсвер тек азаушысын қабылдады, себебі бұл майдан офицерлері асханада, казармада және қоғамда офицерлік өмірге жат деп есептелді. Демократиялық көзқарастарды ұстанатын офицерлер қабылдауға алынбады. Радикалды ұлтшыл офицерлер, әсіресе Капп төңкерісінен кейін, көбінесе қызметтен алынды. Офицерлік құрамның саяси көзқарасы монархиялық болды, бірақ сырттай Республикаға адал екенін көрсетті. 1919 жылдың тамыз айында ресми түрде таратылған неміс аристократиясы соғысқа дейінгі неміс халқының 0,14% құраса да, Рейхсвердегі офицерлердің шамамен 23,8% аристократтардан шыққан. Қарулы күштердің әртүрлі салаларында бұрынғы аристократ офицерлердің үлесі әртүрлі болды. 1920 жылы олар кавалериядағы офицерлердің 50% құрады, бірақ жаяу әскерде 5% және саперлерде 4% ғана болды. 1919 жылы офицерлік шеніне көтерілген 1000-ға жуық қатардан офицерлердің ішінде 1928 жылға қарай тек 117-сі қалды, яғни Рейхсвердегі барлық офицерлердің 3,5% құрады. Рейх үкіметі офицерлік үміткерлерді іріктеу процесін мемлекеттік бақылауға алмағандықтан, Рейхсвердегі полк командирлері офицерлік үміткерлерді таңдауға жауапты болды, бұл бұрынғы Императорлық армиядағыдай болды. Іріктелгендердің көбі әскери ортаға жақын адамдар еді. 1926 жылы офицерлік үміткерлердің 96% жоғары әлеуметтік топтардан, ал шамамен 50% офицерлік отбасылардан шыққан. Рейхсвер офицерлік құрамының біртектілігі Империя кезінде болғаннан гөрі жоғары болды. 1912/13 жылдары офицерлердің тек 24% белсенді немесе бұрынғы офицерлердің отбасыларынан шыққан.
Under the terms of the Versailles Treaty, the Reichswehr was allowed 4,000 officers, while the Reichsmarine could have 1,500 officers and deck officers. The actual Reichswehr officer corps numbered 3,718, down from 227,081 in 1918, of whom 38,118 were career officers. The officers transferred to the Reichswehr were almost all general staff officers. Of the approximately 15,000 men who had been promoted to officers during the war, the Reichswehr took on only a few, as these front line officers were seen as alien to officer life in the mess hall, barracks, and society. Democratically minded officers were not accepted into the force. Radical nationalist officers were with few exceptions removed, especially after the Kapp Putsch. The political attitude of the officer corps was monarchist, although outwardly they posed as loyal to the Republic. Even though the German nobility, which was officially abolished in August 1919, had accounted for only 0.14% of the pre war German population, an average of 23.8% of the officers in the Reichswehr were from noble backgrounds. The proportion of former noble officers in the individual branches of the armed forces varied greatly. In 1920 they made up 50% of the officers in the cavalry but only 5% in the infantry and 4% in the sappers. Of the approximately 1,000 non commissioned officers promoted to officers in 1919, by 1928 only 117 remained, or 3.5% of the total officers in the Reichswehr. Since the Reich government did not bring the officer candidate recruitment process under state control, regimental commanders in the Reichswehr continued to be responsible for selecting officer candidates, as they had in the old Imperial Army. Those admitted came almost exclusively from circles traditionally close to the military. In 1926, 96% of the officer candidates came from the upper social classes and nearly 50% from officer families. The homogeneity of the Reichswehr officer corps was in fact greater than it had been during the Empire. In 1912/13 only 24% of officers had come from families of active or former officers.
Веймар Республикасындағы рейхсвер
1918 жылдың қараша айында Фридрих Эбертке Еберт-Гренер келісімі арқылы адалдығын білдірген әскерилер, жаңа үкіметтің сақталуын қамтамасыз етті. 1920 жылдардың басындағы қиын жағдайларда Республика Рейхсверді, көбінесе 1919 жылы Берлинде болған Спартакшылар көтерілісі сияқты, солшыл радикалды күштермен күресу үшін пайдаланды.
By assuring Friedrich Ebert of its loyalty in the November 1918 Ebert Groener Pact, the military had ensured the survival of the new government. In the crisis ridden early 1920s, the Republic used the Reichswehr primarily to fight insurgent left wing forces, such as during the Spartacist uprising in Berlin in 1919.
Фрейкорппен ынтымақтастық
Версаль келісімшарты Рейхсвердің мүмкіндіктерін шектеген немесе оның жеке құрамы жеткіліксіз болған жағдайларда, "ұлттық қорғаныс" – мысалы, польшалық және литвалық жалдамалы әскерлерге қарсы шекаралық қақтығыстар немесе 1920 жылы әскериленбеген Рейнландтағы Рур көтерілісін басу – Фрейкорптарға жүктелді. Фрейкорптар 1920 жылы ресми түрде таратылғанымен, өз қызметін жалғастырды. 1923 жылы Отто Гесслердің қолдауымен генерал фон Зеект "Арбайт Коммандос" (АК) деп аталатын "азаматтық жұмыс топтарын" құрды, олар Рейхсвер бөлімшелеріне бекітілді және олардан оқыту мен көмек алды. Көбінесе "Қара Рейхсвер" деп танылатын АК-лардың құрамында негізінен бұрынғы Фрейкорптар болды, олардың ең көп саны шамамен 20 000 адамды құрады және Рейхсверге Версаль келісімшартында белгіленген 100 000 адамдық лимиттен асып түсуге жасырын мүмкіндік берді. 1923 жылдың 1 қазанында оның 4000-ге жуық мүшесі Берлиннің шығысындағы Одер өзенінің жанындағы Күстринде төңкеріс жасауға тырысты. Тәуелссіздікке ұшырағаннан кейін Зеект Қара Рейхсверді дереу таратып жіберді. Рейхсвер генералдары "Стальхельм" және "Киффхаузербунд" сияқты саяси оңшыл, республикаға қарсы әскери ұйымдармен тығыз байланыс ұстады, бірақ Рейхсвер өзін ресми түрде "саяси бейтарап" деп жариялады.
Wherever the Treaty of Versailles tied the Reichswehr's hands or its own manpower was insufficient, it left 'national defence' – e. g. border skirmishes against Polish and Lithuanian irregulars, or deployment in 1920 against the Ruhr uprising in the demilitarised Rhineland – to the Freikorps, which continued to operate even though it had been officially disbanded in 1920. In 1923 General von Seeckt, who had the backing of Otto Gessler, organised "civilian work groups" called Arbeits Kommandos (AKs) that were attached to Reichswehr units and received training and support from them. The AKs, better known as the Black Reichswehr, whose members were largely ex Freikorps, had a peak strength of about 20,000 men and allowed the Reichswehr to clandestinely exceed the Versailles Treaty's 100,000 man limit. On 1 October 1923, about 4,000 of its members attempted a putsch at Küstrin on the Oder river east of Berlin. After its failure, Seeckt quickly had the Black Reichswehr disbanded. Reichswehr generals also maintained close contacts with politically right wing, anti republican military associations such as the Stahlhelm and Kyffhäuserbund, although the Reichswehr officially described itself as "apolitical".
Капп төңкерісі кезінде пассивтілік
1920 жылдың наурыз айында Германияның саяси басшылығы Веймар Республикасына қарсы сәтсіз төңкеріс әрекеті болған Капп путшына қарсы Рейхсверді пайдаланбады. Бұл, үкімет екі Фрейкорп бригадасын демобилизациялауға тырысқаннан кейін, олардың бірі – Эрхардт теңіз бригадасы таратылудан бас тартқанда болды. Қорғаныс министрі Носке Рейхсвер басшылығымен кеңескенде, әскери басқару бастығы генерал Рейнхардт ғана үкіметті қорғау үшін әскерді қолдануды ұсынды. Қалған генералдар, соның ішінде Ханс фон Зеект, Рейхсвердің жасырын бас штабы – Truppenamt бастығы, әскерді жөнелтуге қарсы кеңес берді. Ол: «Рейхсвер Рейхсверге оқ атпайды» деген сөзді айтқан делінеді. Үкіметке Берлиннен қашудан басқа амал қалмады. (Керісінше, Капп путшысы кезінде Рур және Саксонияда басталған солшыл Рур көтерілісі Рейхсвердің белсенді қатысуымен аяусыз басылды.) Капп путшысының нәтижесінде Носке Отто Гесслермен ауыстырылды.
In March 1920, Germany's political leadership did not use the Reichswehr against the Kapp Putsch, a failed coup attempt against the Weimar Republic. It occurred after the government tried to demobilise two Freikorps brigades and one of them, the Marinebrigade Ehrhardt, refused to disband. When Defence Minister Noske consulted with the Reichswehr's leadership, only General Reinhardt, Chief of Army Command, recommended the use of army troops in defence of the government. The rest of the generals, including Hans von Seeckt, chief of the Truppenamt – the disguised general staff of the Reichswehr – advised against deploying troops. He is reported to have said, "Reichswehr will not fire on Reichswehr". The only alternative left to the government was to flee Berlin. (By contrast, the left wing Ruhr uprising, which began during the Kapp Putsch in the Ruhr and Saxony, was ruthlessly put down with the active involvement of the Reichswehr.) As a result of the Kapp Putsch, Noske was replaced by Otto Gessler.
Версаль шартын айналып өту
Рейхсвер басшылығы Версаль шартындағы қару-жарақ шектеулерін ертеден-ақ жасырын және заңсыз шаралар арқылы айналып өтуге кірісті. Оларға қара рейхсвердің құпия құрылуы, Кеңес Одағында рұқсатсыз қару сынақтары, тыйым салынған Бас штабтың білімін толықтыру мақсатындағы Басшы көмекшілерін даярлау мектебін (Führergehilfenschulung) құру және жаңа құрылған Труппенамтта Бас штабты сақтап қалу кірді. "Статистикалық қоғам" кодовый атымен қару-жарақ өнеркәсібіне қатысты жоспарлар Германия өнеркәсіп федерациясымен бірлесіп жасалды. Зейнеткер офицерлердің көмегімен жаяу әскерін даярлайтын спорт мектептері ашылды, олардың көпшілігі бұрынғы әскери оқу алаңдарының жанында орналасқан, онда әскери спорт бойынша жаттығушылар даярланды. Бұл, әсіресе Солтүстік Германияда, "Дер Штальхелм" ардагерлер ұйымының қолдауымен іске асырылды. Әскери дайындыққа қосымша көмек ретінде жаттығу мақсатында макеттік танктерді пайдалану да қарастырылды.
The Reichswehr leadership began early on to circumvent the arms restrictions in the Versailles Treaty through a series of secret and illegal measures. They included the clandestine establishment of the Black Reichswehr, unauthorised weapons testing in the Soviet Union, the establishment of a Leaders' Assistant Training School (Führergehilfenschulung) which was intended to compensate for the forbidden General Staff training, and the maintenance of the General Staff in the newly created Truppenamt. Under the code name 'Statistical Society', plans for an armaments industry were worked out with the Reich Federation of German Industry. With the help of retired officers, sports schools for training infantrymen were founded, most of them near former military training areas, where exercise instructors for military sports were trained. This took place, especially in northern Germany, with the support of the veterans' group Der Stahlhelm. Other aids in military training included the use of dummy tanks for exercise purposes.
Кеңес Одағымен құпия ынтымақтастық
1923 жылдың ақпан айында жаңа Truppenamt бастығы генерал-майор Отто Хассе құпия келіссөздер үшін Мәскеуге сапарлады. Германия Кеңес өнеркәсібінің дамуына көмектесуге міндетті болды, ал Қызыл Армия командирлері Германиядағы әскери штаб мектебінде оқудан өтуі керек еді. Бұл өз кезегінде Рейхсверге Версаль келісімін бұза отырып, жасырын түрде кеңейуге мүмкіндік берді. Олар Кеңес Одағынан артиллерия алуға, кеңестік аумақта авиация және танк мамандарын даярлауға, сондай-ақ химиялық қару-жарақ өндіруге және сынақтан өткізуге мүмкіндік алды. Липецк қаласында Рейхсвердің құпия авиация мектебі мен сынақ полигоны құрылды, онда болашақ неміс әуе күштерінің ядросын құратын 120 әскери ұшқыш, 100 әуе бақылаушысы және көптеген техникалық персонал даярланды. Қазанда танк мамандары 1930 жылға дейін, шамамен отыз адамдық топқа дейін даярланды. Саратов маңындағы Томка газ сынақ алаңында химиялық қару-жарақтар бірлесіп сыналып, жаңа үлгілері жасалды. 1926 жылдың желтоқсан айында социал-демократ Филипп Шейдеман Рейхстагта Кеңес Одағымен ынтымақтастық туралы мәлімдеме жасады, бұл Вильгельм Маркс басқаратын үкіметтің құлауына әкеп соқты. 1931 жылы Карл фон Оссиетцкий мен Уолтер Крейзер 1929 жылы «Weltbühne» апталығында жарияланған ынтымақтастық туралы мақаласы үшін «Weltbühne» ісі бойынша тыңшылық жасады деген айыппен сотталды.
In February 1923 the new Chief of the Truppenamt, Major General Otto Hasse, travelled to Moscow for secret negotiations. Germany was to support the development of Soviet industry, and Red Army commanders were to receive general staff training in Germany. In return, the Reichswehr was able to expand secretly in contravention of the Treaty of Versailles. It was given the opportunity to obtain artillery from the Soviet Union, to train aviation and tank specialists on Soviet soil, and to have chemical warfare agents manufactured and tested. A secret Reichswehr aviation school and testing facility was established at Lipetsk, where some 120 military pilots, 100 aerial observers, and numerous ground personnel were trained as the core of a future German Air Force. At Kazan, tank specialists were trained, but not until 1930 and to a number of only about thirty. At the Tomka gas test site near Saratov, chemical warfare agents were jointly tested and developed. In December 1926, Social Democrat Philipp Scheidemann disclosed the collaboration with the Soviet Union to the Reichstag, toppling the government under Wilhelm Marx. In 1931 Carl von Ossietzky and Walter Kreiser were convicted of espionage in the Weltbühne Trial for a 1929 report in the weekly Weltbühne on the collaboration, which was by then already known.
Бавариядағы дағдарыс және сыраханалық төңкеріс
1923 жылғы 26 қыркүйекте Бавария үкіметі төтенше жағдай жариялады және атқару билігін мемлекеттік комиссар ретінде Густав Риттер фон Кахрға жүктеді. Берлиндегі үкімет бүкіл ел бойынша төтенше жағдай жариялады, ал президент Эберт атқару билігін Отто Гесслерге берді. Бавариядағы Рейхсвер әскерлерінің командирі генерал Отто фон Лосов Гесслердің нацистік «Völkischer Beobachter» газетін тыйым салу туралы бұйрығын орындаудан бас тартқаннан кейін, Рейх үкіметі Лосовты қызметінен босату туралы келесі бұйрықты орындауға көп мүмкіндік таппады. Сеекттің «Рейхсвер Рейхсверге оқ атпайды» деген қағидасы күшінде қалды. 8 қарашада Адольф Гитлердің сыра залындағы төңкерісі туралы хабар Берлинге жеткенде, Эберт атқару билігін Гесслерден Зеектке ауыстырды, бірақ ол Республиканың мүддесін қорғайтынына ешқандай кепілдік болмады. Мюнхендегі оқиғалардың даму барысын ескере отырып, Зеектке тікелей әрекет етудің қажеті болмады. Қахр Гитлерге қарсы шықты, ал Бавариядағы Рейхсвер дивизиясы төңкерісті қолдамады. 1924 жылғы ақпан айында Зеект Эберттен алған атқару өкілеттіктерінен бас тартты.
On 26 September 1923, the Bavarian government declared a state of emergency and placed executive power in the hands of Gustav Ritter von Kahr as state commissioner. The government in Berlin responded by declaring a nationwide state of emergency, and President Ebert transferred executive power to Otto Gessler. After General Otto von Lossow, who was in command of the Reichswehr troops in Bavaria, refused to act on Gessler's order to ban the Nazi newspaper Völkischer Beobachter, the Reich government had few options to enforce the subsequent order to relieve Lossow of his command. Seeckt's dictum that Reichswehr would not fire on Reichswehr still stood. When news of Adolf Hitler's Beer Hall Putsch reached Berlin on 8 November, Ebert transferred executive power from Gessler to Seeckt, even though there was no assurance that he would act in the interests of the Republic. Given the way events in Munich unfolded, there was no need for Seeckt to take direct action. Kahr turned against Hitler, and the Reichswehr division in Bavaria did not support the putsch. In February 1924 Seeckt relinquished the executive powers he had received through Ebert.
Сектт және 1924-1932 жылдардағы оқиғалар
1925 жылғы Локарно шарты Германияның батыс шекараларын күшпен өзгертуге тыйым салды, ал 1926 жылы Германия Ұлттар Лигасына қосылды. Рейхсверде соғыс саяси мақсаттарға жету құралы ретінде қарастырыла бергенімен, Локарно шарты мен Доуэс жоспары аясындағы үкімет саясаты, жеңіске жеткен елдерге Германияның репарациялық төлемдері мәселесін уақытша шешіп, бейбітшілікті сақтауға және халықаралық түсіністікті нығайтуға бағытталды. Зеект және оның офицерлері Ұлттар Лигасына қосылуға қарсы болды және Германияның солшыл күштерінің бейбітшілікке ұмтылысы олардың өмір сүруіне қауіп төндіреді деп санады. 1925 жылы Пауль фон Гинденбургтің рейхс-президент болып сайлануынан кейін, оның 1914 жылғы Танненберг шайқасындағы жеңісі Рейхсвер әскерлері үшін оны үлгі-өнеге ететін тұлғаға айналдырды. 1926 жылдың қазан айында, үкіметтің келісімінсіз, Зеект бұрынғы император Вильгельм II-нің ұлын ескі Императорлық 1-ші гвардиялық полкінің формасында әскери маневрлерге қатысуға шақырды. Республикалық баспасөз бұл оқиғаны жариялағаннан кейін шу туды. Гесслер Гинденбургке Зеект отставкаға кететін болса, өзі де отставкаға кететінін мәлімдеді. Кабинет Гесслерді қолдады, соның салдарынан Гинденбург 9 қазан күні Зеекттің отставкасын қабылдады. Зеекттің орнына генерал Вильгельм Хейе тағайындалды, бірақ генерал Курт фон Шлейхер басымдыққа ие болды. Оның басшылығымен Рейхсвер өз мақсаттарына жету үшін саясатқа жиі араласты, нәтижесінде Республика мен Рейхсвер жақындасты. 1927 жылдың ақпан айында, қарусыздануды бақылап келген Әскери-әлеуметтік комиссия Германиядан шығып кетті. 1928 жылы «Дойчланд» шағын броненосецін салу туралы шешім Версаль шартының талаптарына сәйкес келіп, мәртебелі іс ретінде қарастырылды. Бұл социал-демократ Рейхс-канцлер Герман Мюллер үшін қиындық тудырды, өйткені оның партиясы бұл кемеге қарсы науқан жүргізген болатын, бірақ коалициялық үкіметті сақтап қалу үшін оның кабинет мүшелері оған дауыс берді. Рейхсвер басшылығы үшін бұл дауыс беру маңызды саяси шешім болды. 1929 жылғы бюджетке «Дойчланд» кемесінің бауырласы «Адмирал Шеер» үшін алғашқы төлем қарастырылды. Республика мен Рейхсвер арасындағы жақындасу Рейхсверге ең көп пайда әкелді. Ол қорғаныс бюджетін ұлғайтуға қол жеткізді, ал бюджеттің ұлғаюын сынға алу Рейхсверге, демек мемлекетке жасалған шабуыл ретінде қарастырылды.
The 1925 Locarno Treaties ruled out any forcible change in Germany's western borders, and in 1926 Germany joined the League of Nations. While war continued to be seen in the Reichswehr as a means to achieve political goals, government policy under the Locarno Treaties and the Dawes Plan, which for the short term resolved the issue of German reparations payments to the victorious powers, was oriented more toward maintaining peace and international understanding. Seeckt and his officers were opposed to joining the League of Nations and saw their existence threatened by the pacifism of Germany's left. After the election of Paul von Hindenburg as Reich president in 1925, his status as victor in the 1914 Battle of Tannenberg made him a figure with whom Reichswehr soldiers identified. In October 1926, without seeking government approval, Seeckt invited the son of former emperor Wilhelm II to attend army manoeuvres in the uniform of the old Imperial 1st Foot Guards. It created a storm when the republican press publicised the transgression. Gessler told Hindenburg that Seeckt had to resign or he would do so himself. He was supported by the cabinet, so Hindenburg asked for and received Seeckt's resignation on 9 October. Seeckt was succeeded by General Wilhelm Heye, although it was primarily General Kurt von Schleicher who gained additional power. Under his leadership, the Reichswehr intervened in politics more often in order to achieve its goals, with the result that the Republic and the Reichswehr moved closer together. In February 1927 the Military Inter Allied Commission of Control, which until then had supervised disarmament, withdrew from Germany. The decision to build the pocket battleship Deutschland in 1928, which was in compliance with the provisions of the Treaty of Versailles and seen as a matter of prestige, caused problems for the Social Democrat Reich Chancellor Hermann Müller because his party had campaigned against the ship, but his cabinet members voted for it in order to save the coalition government. For the Reichswehr leadership, the vote was a landmark political decision. The 1929 budget included the first instalment for the Deutschland's sister ship, the Admiral Scheer. The rapprochement between the Republic and the Reichswehr brought the greatest gains to the Reichswehr. It achieved an increase in the defence budget, and criticism of the increase was seen as an attack on the Reichswehr and thus on the state.
Мемлекеттің ішінде мемлекет
Веймар республикасының тарихшылары Рейхсвердің "мемлекет ішіндегі мемлекет" болғандығы мәселесінде пікір келіспейді. Осылай деушілер парламенттік республикаға қарсы болған офицерлер корпусына және генерал фон Зеекттің Рейхсвердің саяси нейтралды болуы керек деген талабына назар аударады. Бұл ұстаным Рейхсвердің мүшелеріне дауыс беру құқығын бермейтін және оларды Рейхсвердің ішкі құқығына бағындыратын Рейхсвер заңдарымен қолдау тапты. Саясаттан және үкіметтен алшақтауы Рейхсвердің азаматтық басшылықпен қарым-қатынасын қиын жағдайға түсірді. Оның адалдығы режимге емес, абстрактілі мемлекетке болды, ал саяси ортадан оқшаулануы оны мемлекет ішіндегі мемлекетке айналдырды. 1929 жылы жарық көрген "Әскердің ойлары" (Gedanken eines Soldaten) атты еңбегінде Зеект: "Армия мемлекет ішіндегі мемлекет болуға тиіс, бірақ ол қызмет арқылы мемлекетке бірігуі керек; шын мәнінде ол мемлекеттің өзінің ең таза бейнесі болуы керек" деп жазды. 1928 жылы Рейхсвер Курт фон Шлейхер басқаратын Министрлік істер жөніндегі кеңсесін (Ministeramt) құрған кезде сыртқы жағдай өзгерді, бұл үкіметке ықпал ету мақсатымен жасалды. Веймар конституциясының 46 және 47-баптары Рейх президентіне "Рейхтің барлық әскери күштеріне жоғары қолбасшылықты" және әскери офицерлерді тағайындау және қызметтен босату құқығын берді. Бейбітшілік шарттары мен соғыс жариялаулары үшін ұлттық заң (45-бап) қажет болды, ол заң шығарушы органнан басталып, бекітілуі тиіс еді. Сонымен қатар, генерал Зеект негізінен адал болды және мемлекеттің консолидациясына көмектесті.
Historians of the Weimar Republic differ on the question of whether the Reichswehr was a "state within a state". Those who argue that it was point to an officer corps that opposed the parliamentary republic and to General von Seeckt's insistence that the Reichswehr be apolitical, a position that was supported by the laws of the Reich, which denied members of the Reichswehr the right to vote and subjected them to internal Reichswehr jurisdiction. By distancing itself from politics and the government, the Reichswehr's relationship to the civilian leadership became problematic. Its loyalty was to an abstract state rather than the regime, and its insulation from the political world of itself led to it becoming a state within the state. In his 1929 Thoughts of a Soldier (Gedanken eines Soldaten), Seeckt wrote, "The Army should become a State within the State, but it should be merged into the State through service; in fact it should itself become the purest image of the State." The outward situation changed in 1928 when the Reichswehr created the Ministeramt, or Office of Ministerial Affairs, under Kurt von Schleicher to lobby the government. Articles 46 and 47 of the Weimar Constitution gave the president of the Reich "supreme command over the entire military forces of the Reich" and the power to appoint and remove military officers. Peace treaties and declarations of war required a national law (Article 45), which had to originate from and be approved by the legislature. In addition, General Seeckt was fundamentally loyal and helped the state to consolidate.
Адольф Гитлердің рейдшвері
1933 жылдың қаңтар айының соңында канцлер болған соң Гитлер 3 ақпанда генералдарға өзінің үкімет бағдарламасын ұсынды. Ол оларға басқа да нәрселермен қатар Рейхсвер Германияның жалғыз қарулі күші болып қалатынын уәде етті және әскери міндетті қайта енгізу туралы жариялады. Рейхсвер Версаль шартын қайта қарау және күшті әскери және бекем мемлекеттік басшылық құру үшін күш-жігерді арттыруға үміттенді, бірақ Рейхсвердің 3 миллион мүшелі СА оны ығыстырып шығарады деп қорқыды. Оның басшысы Эрнст Рём және оның әріптестері өздерінің күшін Германияның болашақ армиясы ретінде қарастырды, кіші Рейхсверді және оның кәсіби офицерлерін алмастыруды жоспарлады. Рейхсвер Гитлерді 1934 жылдың жазында СА-дан билікті тартып алуға қолдады. Рём Рейхсвер министрі болғысы келді және 1934 жылдың ақпан айында Рейхсвердің кішкентай бөлігін СА-ға қосып, нағыз халық армиясын құруды талап етті. Бұл саяси және әскери басшыларды алаңдатты, ал төңкеріс мүмкіндігін болдырмау үшін Гитлер консервативті басшылар мен әскерилердің жағына шықты. Ұзын пышақтар түнінде (1934 жылдың 30 маусымы мен 2 шілдесі аралығында) Рём мен СА басшылығы нацистердің көптеген саяси қарсыластарымен бірге өлтірілді, соның ішінде Рейхсвер генералдары Шлейхер мен Фердинанд фон Бредоу. Рейхсвер офицерлер корпусы наразылық білдірмей, бұл қылмыстарды мойындады. 1933 және 1934 жылдары Рейхсвер кеңеюдің құпия бағдарламасын бастады. 1933 жылдың желтоқсан айында армия штабы 21 дивизияда әскери күшті 300 мыңға дейін арттыру туралы шешім қабылдады. 1934 жылдың 1 сәуірінде 50-60 мың жаңа сарбаз әскери қызметке қабылданып, арнайы оқу батальондарына жіберілді. Рейхсвердің бастапқы жеті жаяу әскер дивизиясы 21-ге дейін кеңейтілді, ал әскери округ штабтары 1934 жылдың 1 қазанында корпус штабтарының деңгейіне дейін жеткізілді. Бұл дивизиялар өздерінің санын жасыру үшін жасырын атауларды пайдаланды, бірақ 1935 жылдың қазан айында олар алынып тасталды. Сондай-ақ 1934 жылдың қазан айында 1919 жылы зейнеткерлікке жіберілген офицерлер қайта шақырылды. Соғысқа жарамсыз болғандары әкімшілік лауазымдарға тағайындалды, ал жарамды офицерлер жетекші белімдерге жіберілді. 1934 жылдың 2 тамызында, Гинденбург қайтыс болған күні, нацистерді "бақылауда ұстауға" көмектескен Рейхсвер министрі Вернер фон Бломберг Рейхсверге Гитлерге жеке ант беруді бұйырды. Веймар Республикасы кезінде ант конституцияға берілетін. 1935 жылдың 1 наурызында Люфтваффе құрылды, ал 16 наурызда жалпыға бірдей әскери міндеттілік қайта енгізілді, екеуі де Версаль шартын бұзды. Осы акті бойынша Рейхсвер Вермахт деп аталды. 1935 жылдың 1 маусымында Рейхсхер (Рейхсвердің армиялық бөлімі) "Хер" ("армия") деп, ал Рейхсмарина Кригсмарина ("соғыс флоты") деп өзгертілді.
After becoming chancellor at the end of January 1933, Hitler presented his government program to the generals on 3 February. He promised them among other things that the Reichswehr would remain Germany's sole armed force and announced the reintroduction of conscription. The Reichswehr hoped for increased efforts to revise the Treaty of Versailles and to build a strong military and firm state leadership, but it also feared that the Reichswehr would be supplanted by the 3 million member SA. Its leader Ernst Röhm and his colleagues thought of their force as the future army of Germany, replacing the smaller Reichswehr and its professional officers. The Reichswehr supported Hitler in taking power away from the SA in the summer of 1934. Röhm wanted to become Reichswehr minister, and in February 1934 demanded that the much smaller Reichswehr be merged into the SA to form a true people's army. This alarmed both political and military leaders, and to forestall the possibility of a coup Hitler sided with conservative leaders and the military. In the Night of the Long Knives (30 June–2 July 1934) Röhm and the leadership of the SA were murdered along with many other political adversaries of the Nazis, including Reichswehr generals Schleicher and Ferdinand von Bredow. The Reichswehr officer corps acknowledged the murders without objection. During 1933 and 1934 the Reichswehr began a secret program of expansion. In December 1933 the army staff decided to increase the active strength to 300,000 men in 21 divisions. On 1 April 1934, between 50,000 and 60,000 new recruits entered the force and were assigned to special training battalions. The original seven infantry divisions of the Reichswehr were expanded to 21, with military district headquarters increased to the size of a corps headquarters on 1 October 1934. These divisions used cover names to hide their divisional size, but during October 1935 they were dropped. Also during October 1934, the officers who had been forced to retire in 1919 were recalled. Those who were no longer fit for combat were assigned to administrative positions, thus releasing fit officers for front line duties. On 2 August 1934, the day Hindenburg died, Reichswehr Minister Werner von Blomberg, who was originally to have helped 'tame' the Nazis, had the Reichswehr swear its oath personally to Hitler. Under the Weimar Republic the oath had been to the constitution. On 1 March 1935, the Luftwaffe was established and on 16 March universal conscription was reintroduced, both of which violated the Treaty of Versailles. In the same act, the Reichswehr was renamed the Wehrmacht. On 1 June 1935, the Reichsheer (the army contingent of the Reichswehr) was renamed 'Heer' ('army') and the Reichsmarine became the Kriegsmarine ('war navy').