Кіріспе
Нью-Йорк метросы – Нью-Йорк қаласының бес ауданының төртеуіне: Бронкс, Бруклин, Манхэттен және Куинске қызмет көрсететін жылдам транзит жүйесі. Оның операторы – Нью-Йорк қалалық транзиттік басқармасы (NYCTA), оны Нью-Йорктің Метрополитендік көлік басқармасы (MTA) басқарады. 2016 жылы жүйеден күніне орташа есеппен 5,66 миллион жолаушы пайдаланды, бұл оны АҚШ-тағы ең жұмысты жылдам транзит жүйесіне және әлемдегі жетінші ең жұмысты жүйеге айналдырды. Бірінші жер асты желісі 1904 жылдың 27 қазанында ашылды, бұл Нью-Йорктегі алғашқы эстакадалық желі ашылғаннан кейін шамамен 35 жыл өткен соң болды, ол IRT Ninth Avenue Line атанды. Алғашқы метро ашылған кезде желілер екі жекеменшік жүйеге біріктірілді: Бруклин жылдам транзит компаниясы (BRT, кейін Бруклин–Манхэттен транзит корпорациясы, BMT) және Интерборо жылдам транзит компаниясы (IRT). 1913 жылдан кейін IRT үшін салынған барлық желілердің көпшілігі және BRT үшін салынған желілер қаламен салынып, компанияларға жалға берілді. Қаланың меншігіндегі және басқаратын тәуелсіз метро жүйесінің (IND) алғашқы желісі 1932 жылы ашылды, ол жеке жүйелермен бәсекелесуге және эстакадалық теміржолдардың бір бөлігін ауыстыруға арналған. Ол «шығынға тең» принцип бойынша жұмыс істеуі керек болды, бұл сол кездегі бес центтік бағадан екі есеге дейін жол ақысын арттыруға әкелді. 1940 жылы қала бұрын жекеменшікпен жұмыс істеген жүйелерді басқаруды өз мойнына алды. Кейбір эстакадалық желілер дереу жабылды, ал қалғандары жақын арада жабылды. Интеграция баяу болды, бірақ IND және BMT арасында бірнеше байланыстар салынды, олар қазір B дивизиясы деп аталатын бір бөлім ретінде жұмыс істейді. IRT инфрақұрылымы B дивизиясының вагондарына тым кішкентай болғандықтан, ол өз A дивизиясында қалады. 1953 жылы NYCTA, метро, автобус және трамвай операцияларын қаладан алу үшін құрылды. 2000 жылдардан бері кеңейтулерге 2015 жылдың қыркүйегінде ашылған 7-ші метро желісі және 2017 жылдың 1 қаңтарында ашылған Екінші авеню метросының бірінші кезеңі кіреді. Алайда, сонымен бірге метро жүйесіне жеткіліксіз инвестициялар 2017 жылы шарыққа шыққан транзиттік дағдарысқа әкелді.
The New York City Subway is a rapid transit system that serves four of the five boroughs of New York City, New York: the Bronx, Brooklyn, Manhattan, and Queens. Its operator is the New York City Transit Authority (NYCTA), which is controlled by the Metropolitan Transportation Authority (MTA) of New York. In 2016, an average of 5.66 million passengers used the system daily, making it the busiest rapid transit system in the United States and the seventh busiest in the world. The first underground line opened on October 27, 1904, almost 35 years after the opening of the first elevated line in New York City, which became the IRT Ninth Avenue Line. By the time the first subway opened, the lines had been consolidated into two privately owned systems, the Brooklyn Rapid Transit Company (BRT, later Brooklyn–Manhattan Transit Corporation, BMT) and the Interborough Rapid Transit Company (IRT). After 1913, all lines built for the IRT and most lines for the BRT were built by the city and leased to the companies. The first line of the city owned and operated Independent Subway System (IND) opened in 1932, intended to compete with the private systems and replace some of the elevated railways. It was required to be run "at cost", necessitating fares up to double the five cent fare popular at the time. In 1940, the city took over running the previously privately operated systems. Some elevated lines closed immediately while others closed soon after. Integration was slow, but several connections were built between the IND and BMT, which now operate as one division called the B Division. Since IRT infrastructure is too small for B Division cars, it remains its own A Division. The NYCTA, a public authority presided over by New York City, was created in 1953 to take over subway, bus, and streetcar operations from the city. Since the 2000s, expansions include the 7 Subway Extension that opened in September 2015, and the Second Avenue Subway, the first phase of which opened on January 1, 2017. However, at the same time, under investment in the subway system led to a transit crisis that peaked in 2017.
Бу темір жолдары
1844 жылдан бері Атлантик-авеню туннелі деп аталатын ертедегі жер асты жолы болғанмен, онда жер асты метро аялдамалары болмады. Бұл туннельді салу 1844 жылдың мамырында басталды және 1844 жылдың желтоқсанында пайдалануға берілді. Ол Атлантик-авенюдің басындағы Оңтүстік паромға алып келді, онда жолаушылар Манхэттенге пароммен өте алатын. Коббл-Хиллдің астынан өтетін бұл тармақ 1861 жылы жабылды. Туннель 1982 жылы туристік мақсаттар үшін қайта ашылды, бірақ 2010 жылы қайта жабылды. Нағыз метроның бастауы Кони-Айлендке бағытталған түрлі саяхалық теміржолдар мен Манхэттен және Бруклиндегі эстакадалық теміржолдардан туындады. Сол кезде Нью-Йорк округі (Манхэттен аралы және Бронкстің бір бөлігі), Кингс округі (Бруклин және Уильямсбург қалаларын қоса алғанда) және Куинс округі дербес әкімшілік бірліктер болып табылды. Басты даңғылдардың үстінен бәсекелес бумен жүретін эстакадалық теміржолдар салынды. Бірінші эстакадалық желі 1867 жылдан 1870 жылға дейін Чарльз Харви мен оның Вест-Сайд және Йонкерс патенттік теміржол компаниясы тарапынан Гринвич көшесі және Тоғызыншы даңғыл бойымен салынды (сол теміржолда бастапқыда кабельдік вагондар қолданылғанмен). Екінші, үшінші және алтыншы даңғылдарда да тағы желілер салынды. Бұл құрылыстардың ешқайсысы бүгінгі күнге дейін сақталмаған, бірақ бұл желілер кейінірек IRT жүйесінің бір бөлігі ретінде метро пойыздарымен рельстерді бөлісті. Кингс округінде бірнеше компания Лексингтон, Миртл, үшінші және бесінші даңғылдар, Фултон көшесі және Бродвей арқылы эстакадалық теміржолдар салды. Олар да кейіннен BRT және BMT жүйелерімен рельстерді бөлісті. Бұл құрылыстардың көпшілігі бұзылып, жаңадан салынды немесе жаңартылды. Бұл желілер әртүрлі паромдар арқылы және кейінірек Бруклин көпірі бойындағы рельстер арқылы Манхэттенмен байланысты (бастапқыда олардың жеке желісі болған, кейін BRT/BMT жүйесіне енген). Сондай-ақ Кингс округінде округтің оңтүстік бөлігіндегі әртүрлі жағажайларға алты бумен жүретін саяхалық теміржол салынды; олардың барлығы (Манхэттен-Бич желісінен басқа) ақырында BMT бақылауына көшті.
Жағажайдағы пневматикалық транзит
Бич пневматикалық транзиті Нью-Йорк қаласындағы жер асты қоғамдық көлік жүйесін салудың алғашқы талпынысы болды. 1869 жылы Альфред Элли Бич және оның Нью-Йорктегі Бич пневматикалық транзит компаниясы Бродвейдің астында пневматикалық метро желісін салуға кірісті. Бич жобаны қаржыландыру үшін өз қаражатынан 350 000 доллар жұмсады. 95 метр ұзындығы және 2 метр диаметрі бар жалғыз туннелі 1870 жылы аяқталып, Уоррен көшесінен Мюррей көшесіне дейін Бродвейдің астымен өтті. Ол бір блоктан тұратын жолмен бір ғана вагонды соқыр даладағы аялдамасына дейін жүгірді. Пассажирлер болашақтағы метро қалай болар екенін көру үшін ғана барып-қайтып отыратын. Жұмыс іле бастаған алғашқы екі аптасында Бич пневматикалық транзиті 11 000-нан астам билет сатты, ал алғашқы жылында 400 000 жол жүргізілді. Халық бастапқыда қолдағанмен, Бич оны кеңейтуге рұқсат алуда кешікті. 1873 жылы ол рұқсат алған кезде, халықтың және қаржылық қолдауы азайды, соның салдарынан метро жабылды. Жобаға соққы болған 1873 жылғы қор нарығының құлдырауы инвесторларды қолдауын кері тартып алуға мәжбүр етті. Жоба тоқтатылғаннан кейін туннельдің кіреберісі жабылып, Роджерс Пит ғимаратының жертөлесіне салынған станция басқа мақсаттарға пайдаланылды. 1898 жылы бүкіл ғимарат өрттен қирады. 1912 жылы қазіргі БМТ Бродвей желісі үшін қазба жұмыстарын жүргізген жұмысшылар ескі Бич туннелін тапты; бүгінгі күні осы желінің ешбір бөлігі қалмады, өйткені туннель Бродвейдің астындағы қазіргі Сити-холл станциясының шегінде орналасқан.
IRT
1898 жылы Нью-Йорк, Кингс және Ричмонд округтері, сондай-ақ Квинс және Вестчестер округтерінің бір бөлігі, оларға кіретін қалалар, кенттер, ауылдар мен шағын елді мекендер Бірлескен Нью-Йорк қаласы ретінде біріктірілді. Осы кезеңде кеңейтілген Нью-Йорк қаласы болашақ жылдам көлік жүйесінің негізі жер асты метросы болуын қалап, бірақ жеке компаниялардың көшелердің астында салуға қажетті зор капиталды салуға дайын емес екенін түсінді. Жүйені жоспарлау 1894 жылдың 22 мамырында Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы бекіткен Жылдам көлік туралы заңмен басталды, ол Жылдам көлік теміржол комиссарларының кеңесін құрды. Заңға сәйкес комиссия меншік иелері мен жергілікті билік органдарының келісімімен бағыттарды белгілейді, жүйенің құрылысын жүзеге асырады немесе оны салуға франшизаны сатады, ал оның жұмысын жеке компанияға жалға береді. Лафайетт көшесі (кейін Елм көшесі) арқылы Юнион-скверге дейінгі желі қарастырылды, бірақ бастапқыда төменгі Бродвейдің астынан өтетін, құны жоғары бағыт қабылданды. Бұл бағыт бойындағы меншік иелерімен болған сот дауы 1896 жылы Бродвей арқылы құрылыс салуға рұқсат беруден бас тартуға әкелді. Сол жылы Елм-стрит бағыты таңдалды, ол 42-ші көше арқылы Бродвейге батысқа қарай бұрылды. Бұл жаңа жоспар, 1897 жылдың 14 қаңтарында ресми түрде қабылданды, қалалық әкімшіліктен солтүстікке қарай Кингсбриджге және Ленокс авенюі мен Бронкс паркінің астындағы тармаққа дейін, қалалық әкімшіліктен 103-ші көшедегі қиылысқа дейін төрт жолдан тұратын болды. Комиссияның айтуынша, "Қырқ екінші көше бойындағы қиын орналасуы" 34-ші көшеден оңтүстікке қарай Бродвейді пайдалануға қарсылықтардың нәтижесінде туындады. 1899 жылы сотқа қатысты мәселелер шешілді.
IRT-тің бастапқы келісімшарттары
Кейіннен 1-шарт деп аталатын келісім-шарт 1900 жылдың 21 ақпанында комиссия мен Джон Б. Макдональд ұйымдастырған және Август Белмонт қаржылаған Жедел транзит құрылыс компаниясы арасында метро құрылысына және желі ашылғаннан бастап 50 жылдық пайдалануға берілуіне жасалды. Жоба он бес бөлімге бөлінді, олар бойынша қосалқы мердігерлер құрылысқа қатысты ұсыныстар берді. 24 наурызда қалалық әкімдікте "Туннель күні" деп аталатын салтанатты шарада жер жыртылды. Бруклиндегі Лонг-Айленд темір жолының Флатбуш-авеню терминалына (қазір Атлантик терминалы деп аталады) қала ғимаратынан кеңейтім салу жоспары 1901 жылдың 24 қаңтарында қабылданды, ал 2-шарт 35 жылға жалға берілу шартымен, комиссия мен Жедел транзит құрылыс компаниясы арасында 11 қыркүйекте жасалды, құрылыс Манхэттендегі Стейт-стритте басталды. Белмонт 1902 жылдың сәуір айында IRT-ді екі келісімшарт бойынша жұмыс істеуші компания ретінде тіркеді; IRT 1903 жылдың 1 сәуірінде Манхэттен мен Бронкстағы төрт жоғары темір жол желісінің операторы Манхэттен темір жол компаниясын жалға алды. Метро жұмысы 1904 жылдың 27 қазанында Вест-Сайд тармағының 145-ші көшесіне дейінгі барлық станциялар ашылғаннан кейін басталды. Қызмет 1904 жылдың 12 қарашасында 157-ші көшеге дейін ұзартылды. Вест-Сайд тармағы 1906 жылдың 12 наурызында 221-ші көше мен Бродвейге дейін уақытша аялдамамен солтүстікке қарай ұзартылды. Бұл кеңейтімді 157-ші және 221-ші көшелер арасында жүретін шаттл пойыздары қамтамасыз етті. 1-шартқа енгізілген бастапқы жүйе 1907 жылдың 14 қаңтарында аяқталды, сонда пойыздар Гарлем кеме каналы арқылы Бродвей көпірінен 225-ші көшеге дейін жүзе бастады және 1908 жылдың 1 тамызында ашылды. Бастапқы жоспар бойынша 230-шы көшеден шығысқа бұрылып, Бейли даңғылының батысына, Нью-Йорк орталық темір жолының Кингс-Бридж станциясына дейін бару жоспарланған. Жол 242-ші көшеге дейін созылғанда, 230-шы көшедегі уақытша платформалар бөлшектелді және 242-ші көшеге әкелінді, олар станцияның бүйірлік платформалары ретінде пайдаланылды деген қауесет тарады. Желіде кейін ашылған екі станция болды: 191-ші және 207-ші көшелер. 191-ші көше 1911 жылдың 14 қаңтарына дейін ашылмады, себебі лифттер мен басқа жұмыстар әлі аяқталмаған еді. 207-ші көше 1906 жылы аяқталды, бірақ ол сирек қоныстанған ауданда орналасқандықтан, станция 1907 жылы ашылды. IRT White Plains Road Line-ның алғашқы бөлігі 1904 жылдың 26 қарашасында Шығыс 180-шы көше мен Джексон даңғылы арасында ашылды. Бастапқыда, желідегі пойыздарға IRT Second Avenue Line және IRT Third Avenue Line-дан жоғары пойыздар қызмет көрсетті, үшінші даңғыл мен 149-шы көшедегі үшінші даңғылдың жергілікті жолдарынан Вестчестер даңғылы мен Игл даңғылына дейін жалғасты. 1905 жылдың 10 шілдесінде IRT Lenox Avenue Line желісіне қосылғаннан кейін, жаңа ашылған IRT метросынан пойыздар желі арқылы жүрді. Бұл байланыс арқылы жоғары қызмет 1907 жылдың 1 қазанында қайта басталды, онда Екінші даңғылдың тұрғындары шұғыл уақытта Фриман көшесіне дейін ұзартылды. Содан кейін желі 1905 жылдың 16 қаңтарында Фултон көшесіне, 1905 жылдың 12 маусымында Уолл-стритке, ал 1905 жылдың 10 шілдесінде Боулинг Грин мен Саут-Ферриге дейін ұзартылды. 2-шартты аяқтау үшін метроны Ист-Ривердің астынан Бруклинге дейін ұзарту қажет болды. Бұл туннель Манхэттен мен Бруклинді байланыстыратын бірінші су асты метро туннелі болды, ол 1908 жылдың 9 қаңтарында ашылып, метроны Боулинг Гриннен Бороу Холлға дейін созды. 1908 жылдың 1 мамырында 2-шарттың құрылысы аяқталды, өйткені желі Боро Холлдан Атлантик авенюге дейін Флатбуш авеню LIRR станциясының жанына дейін ұзартылды. Бруклинге дейінгі IRT кеңейтуі ашылғанда, Бруклин көпірінен жоғары және троллейбустық желілердегі жолаушылар жаңа метроны пайдалана бастады.
Электрмен жабдықтау
Метро жүйесі ток соғысы кезінде Томас Эдисон мен оның қарсыласы Джордж Вестингхаус электр қуатын жеткізудің стандартты тәсілі ретінде тұрақты ток немесе айнымалы токты қабылдау үшін күрескен кезде басталды. Айырмалы ток теміржолдан басқа мақсаттар үшін стандартқа айналды, бірақ Нью-Йорк қаласының метрополитені қалалық теміржол мақсаттары үшін тұрақты токты қолайлы деп қабылдады. Компаниялар өздерінің электр стансаларын тұрақты токты өндіру үшін салды. Күні бүгінге дейін Нью-Йорк қаласының көлік басқармасы пойыздарды қуаттандыру үшін айнымалы токты 600 В тұрақты ток үшінші рельске айналдырады, және әлемдегі көптеген көлік теміржолдары да солай істейді. (А дивизиясы 625 В тұрақты ток үшінші рельсті қолданады.)
Екілік келісімшарттар
Бруклин көпірі арқылы Манхэттенге енген BRT, IRT-мен бәсекелесу мүмкіндігін алғысы келді, ал IRT Бруклин желісін кеңейтіп, BRT-мен бәсекелесуді қалады. Бұл қаланың болашақ метро желілері үшін BRT және IRT екеуімен де келісімшарт жасауына әкелді. Жедел транзиттің кеңеюі 1913 жылғы 19 наурыздағы екіжақты келісімшартқа қол қою арқылы қатты жеңілдетілді. IRT пен қала арасындағы 3-келісімшартқа қол қойылды, ал BRT пен қала арасындағы келісімшарт 4-келісімшарт болды. Қазіргі метро жүйесінің көп бөлігі осы келісімшарттар бойынша салынған немесе жақсартылған. Екі желі де IRT техникалық талаптарына сәйкес салынды. Бұл IRT жолаушыларына Манхэттен бағыттарына бір ауысқансыз бару мүмкіндігін берді, ал BRT жолаушылары Queensborough Plaza станциясында ауысуға мәжбүр болды. Бұл 1939 жылғы Дүниежүзілік көрмеге қызмет көрсету кеңейтілген кезде маңызды болды, себебі IRT Манхэттеннен тікелей экспресс пойыздар ұсына алды, ал BRT мұндай мүмкіндікке ие болған жоқ. Бұл практика желілер муниципалдық меншікке өткенге дейін сақталды және 1949 жылға дейін тоқтатылмады. 1917 жылғы 3 маусымда Бродвей–Седьмі даңғыл желісінің Таймс-сквер–42-ші көшеден оңтүстікке қарайғы алғашқы бөлігі ашылды, ол 34-ші көше–Пенн станциясына дейінгі шаттл болды. 42-ші және 34-ші көшелер арасында жеке шаттл қызметі құрылды. Бұл қысқа кеңейту қалған бағыт әлі аяқталмаған болса да, Пенсильвания станциясына және одан келетін жолаушылар ағынын басқару үшін ашылды. Осы уақытта станцияның тек солтүстік бөлігі ғана ашылды, ал қалған платформаларда гипс, рельстер және қиындықтар үйінділері көрінді. Бұл шаттл 1918 жылғы 1 шілдеде Бруклиндегі филиалда Чемберс-стрит пен Уолл-стрит арасындағы қысқа шаттлмен бірге Оңтүстік Ферриге дейін ұзартылды. Гранд Сентралдан 125-ші көшеге дейінгі Лексингтон даңғылы желісінің жаңа бөлігі 1918 жылғы 17 шілдеде ашылды. 1918 жылғы 1 тамызға дейін кешке дейін ол тек жергілікті жолдарда, 42-ші көшеде және 167-ші көшеде IRT Jerome Avenue желісінде (IRT тоғызыншы даңғыл желісінен қосылған жерде) аяқталатын шаттл ретінде жүрді. Жаңа "H" жүйесі 1918 жылғы 1 тамызда енгізілді, ол Бродвей–Седьмі даңғыл желісінің екі жартысын және Лексингтон даңғылы желісінің екі жартысын біріктірді. Ауысудың бірден-бір салдары 42-ші көшедегі шаттл арқылы ауысу қажеттігі болды. "H" жүйесінің аяқталуы IRT жүйесінің сыйымдылығын екі есеге арттырды. Екіжақты келісімшарттар Нью-Йорк қаласының кеңеюіне әкелді; адамдар жаңадан салынған метро желілерінің бойындағы жаңа үйлерге көшіп барды. Бұл үйлердің бағасы Бруклин мен Манхэттендегі үйлердің бағасымен салыстырылатын болды. Адамдар сол бағамен жақсы аудандарға көшіп, қала маңында жақсырақ және ыңғайлырақ өмір сүре алды. 1936 жылғы 1 қаңтарда екінші магистральдық желі – Алтыншы даңғыл желісі Батыс Төртінші көшеден (Сегізінші даңғыл желісінен бөлінетін жерден) Шығыс Бродвейге дейін ашылды. Жаңа метро желісін салу үшін аллеядағы трамвайлар тоқтатылуға мәжбүр болды. Қала, жоғарылатылған желі жабылғанға дейін IRT Sixth Avenue желісін қолдауға шығын жұмсамау арқылы ақша үнемдеуді қалағандықтан, желіні 12,5 миллион долларға сатып алып, 1938 жылғы 5 желтоқсанда қызметін тоқтатты. Қызметтегі шығындарды өтеуге көмектесу үшін Тоғызыншы даңғылдағы қызмет арттырылды. Квинс бульвары желісінің бірінші бөлігі, Рузвельт даңғылынан 50-ші көшеге дейін, 1933 жылғы 19 тамызда ашылды. Пойыздар Манхэттендегі Хадсон терминалына (қазіргі Дүниежүзілік сауда орталығына) дейін жүрді, ал (қазіргі G қызметінің алдындағы) Квинс Плаза мен Нассау даңғылы арасындағы IND Кросстаун желісінде шаттл ретінде жүрді. 1936 жылғы 31 желтоқсанда шығысқа қарай Юнион Терминалына дейін кеңейтілді. Сол күні Куинс бульвары желісінде іске сәттес уақытта экспресс қызметі басталды, E пойыздары 71-ші Континентальді даңғылдардың батысына қарай экспресспен жүрді, ал GG пойыздары іске сәттес уақытта жергілікті қызметті иеленді. Экспресс қызметі үшін бастапқы интервал үш және бес минут аралығында болды. 23-ші көше–Эли даңғылы станциясы 1939 жылғы 28 тамызда ашылды. Жамайкаға ұзартылғаннан кейін, желі Манхэттенге баратын жолаушыларды жақын маңдағы BMT Jamaica Line метросынан және Лонг-Айленд темір жолынан тартып алды. 1937 жылғы 1 шілдеде үшінші магистральдық желі – Кросстаун желісі Нассау даңғылынан Берген көшесіне дейін ашылды. 1922 жылғы 28 тамызда қала әкімі Джон Фрэнсис Хайлан өзінің жаңа жүйесіне қазіргі уақытта жұмыс істейтін 100 миль (161 км) бағыттар мен 1925 жылғы 31 желтоқсанға дейін аяқталатын тағы 100 миль жаңа бағыттар кіретінін, сондай-ақ IRT және BMT-мен бәсекелесетінін мәлімдеді. 1926 жылы Нью-Джерсиге дейін метро желісін салу жоспарланды. 1929 жылы жасалған ең грандиоздық жоспар қалалық IND жүйесінің бөлігі болуы керек еді. 1939 жылға қарай, біріктіру жоспарланғандықтан, барлық үш жүйе кіріктірілді. Бұл грандиоздық кеңейту салынбағандықтан, метро жүйесі жоспарланғанның тек 70% құрайды. Тамаша инженерлік шешімдермен, көбінесе жер астында салынған, 670 футтық (204 м) платформалармен және бүкіл жүйе бойынша ұшатын тораптармен жабдықталған IND жүйесі қаланың жедел транзитіне қарызды үш есеге арттырып, алғашқы желі ашылғанға дейін ұсынылған амбициялық кеңейту жоспарларының күйреуіне себеп болды. IND Sixth Avenue желісі аяқталғаннан кейін, жаңа 28 станция ғана салынды. Бес станциясы қолданыстан шығарылған NYW&B желісіндегі IRT Dyre Avenue желісінде, он төрт станциясы қолданыстан шығарылған LIRR Rockaway Beach филиалында (қазіргі IND Rockaway желісінде), алты станциясы 1968 жылғы жоспардың бөлігі болған Archer Avenue және 63rd Street желілерінде, екі станциясы (57-ші көше және Гранд-стрит) Chrystie Street Connection бөлігі болды, ал Harlem–148-ші көше терминалы болды. Төрт MTA Capital Construction қаржыландырған станция (7 Subway Extension-дағы 34-ші көше станциясы және Second Avenue Subway-дегі үш станция) салынды, тағы 14 станция салу жоспарланған. Қаланың метро құрылысының құны әлемдегі ең жоғары деңгейде, бұл кеңейту қарқынын баяулатты.
Біріктіру
1940 жылдың маусым айында IND операторы – Нью-Йорк қалалық көлік басқармасы IRT және BMT-нің көлік активтерін қабылдады. Түрлі факторлардың салдарынан бұл қабылдау Нью-Йорк қаласындағы ірі метро құрылысы дәуірінің аяқталуымен бірге орын алды. Қала дереу жүйедегі артық деп есептелгендерді жоюға кірісті, соның ішінде IRT Ninth Avenue Line және IRT Second Avenue Line-ның көп бөлігін Манхэттен мен Бруклинде жапты.
Бөлімше айырмашылығы
Біріктіруге қарамастан, үш жүйе арасындағы айырмашылық қызмет таңбаларында сақталады: IRT желілері (қазір A бөлімі деп аталады) нөмірленген, ал BMT/IND (қазір бірлесіп B бөлімі) желілері әріптерді пайдаланады. Сонымен қатар, физикалық және көбінесе байқалмайтын айырмашылық бар, себебі A бөлімінің вагондары B бөлімінің вагондарына қарағанда тар және 9 фут (3 м) қысқа, ал ұзындығы 24 футқа (7 м) дейін жетеді. A бөлімінің желілері берілген капиталдық инвестицияға қатысты төмен сыйымдылыққа ие болғандықтан, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және 2007 жылға дейін салынған барлық жаңа кеңейтулер мен желілер B бөліміне арналған. A бөлімінің вагондары қажет болған жағдайда B бөлімінің желілерінде жүре алады, бірақ вагондар мен станция платформасы арасындағы қауіпті үлкен аралықтан олар осы желілерде жолаушылар тасымалын жүзеге асырмайды. Бұл IRT және BRT арасындағы ұзақ жылдар бойына келіспеушіліктен туындады, онда BRT қасақана IRT үшін тым кең вагондар жасады. Алғашқы IRT метро желілері (Dual Contracts-тан бұрын салынған) жоғарыда көрсетілген желілердің өлшемдеріне сәйкес салынған. IRT желілері бастапқыда ұзындығы 47 фут (14 м) вагондармен жабдықталған, ал IRT метросы үшін жасалған вагондардың ұзындығы 51,3 фут (16 м) құрайды. Екі желі де 9 футтан (3 м) кең вагондарға рұқсат бермеді. Бұл желілердегі аралықтар мен қисықтар IND немесе BMT құралдары үшін тым тар және өткір. IRT жүйесінің көп бөлігін құрайтын IRT-нің кейінгі кеңейтулері кеңірек өлшемдермен салынған, сондықтан IND/BMT өлшемдеріндегі құралдарды қолдауға болатын профильге ие. Бруклин көпірі арқылы сақталған BMT қызметі де бар (1944). Екінші дүниежүзілік соғыс қайтадан инфляцияны тудырды, нәтижесінде 1947 жылы баға 10 центке, ал алты жылдан кейін 15 центке өсті. Біріктіруден кейінгі алғашқы жылдары консолидация баяу болғандықтан, операциялық процестердегі жақсартулар да жай жүрді, жақын арада ұйымдастыру мәселесі туды. Бір кезде метроны Нью-Йорк және Нью-Джерси портының басқаруына беру ұсынылды. 1953 жылдың 15 маусымында NYCTA метроның шығындарын жабатын және тиімді жұмыс істеуін қамтамасыз ету мақсатымен құрылды. 1946 жылы мэр Уильям О'Двайер станция платформаларын ұзарту бағдарламасын бастады. 1946 жылдың тамызында аяқталған алғашқы келісімшарт 125-ші көше, 207-ші көше, 215-ші көше, 225-ші көше, 231-ші көше және 238-ші көшедегі IRT Бродвей–Седьмой авеню желісіндегі платформаларды 423 000 долларға ұзартты. 1946 жылдың қазан айында Бродвей–Седьмой авеню желісінде қосымша платформалар кеңейтілді. Осы күні 103-ші көше, 110-шы көше, 116-шы көше, 137-ші көше, 145-ші көше, 157-ші көше, 168-ші көше, 181-ші көше, 191-ші көше және Дикман көшесіндегі платформалардың кеңейту жұмыстары аяқталды. Бұл жобаның құны 3,891 миллион долларды құрады. IRT Eastern Parkway желісіндегі Hoyt Street станциясындағы платформалардың кеңейтулері 1946 жылдың қарашасында ашылды және 733 200 долларға аяқталды. IRT Lexington Avenue желісіндегі станциялар келесі кезекте жақсартылды. 1947 жылдың қаңтарында 23-ші көше, 28-ші көше және 33-ші көшедегі платформалардың кеңейтулері аяқталды, олардың құны 4,003 миллион долларды құрады. Кейіннен Bleecker Street және Spring Street станцияларындағы жұмыс 1,97 миллион долларға аяқталды. Canal Street және Worth Street станцияларындағы платформаларды оңтүстікке қарай ұзартуға жасалған 1,992 миллион долларлық келісімшарт 1947 жылдың сәуірінде аяқталды. 1947 жылдың қыркүйегінде Бронкстағы станциялардың платформаларын кеңейту туралы келісімшарт аяқталды. Жоспардың бірінші кезеңі 1949 жылдың маусымында аяқталды, Prospect Avenue, Jackson Avenue, Intervale Avenue, Simpson Street, Freeman Avenue, 174-ші көше және 177-ші көшедегі IRT White Plains Road Line желісіндегі платформалар 315 000 долларға ұзартылды. 1949 жылдың қыркүйегінде Көлік басқармасының төрағасы Уильям Рид 32 IRT стансасын ұзарту бағдарламасы 13,327 миллион долларға аяқталғанын жариялады. Рид сондай-ақ, Басқарманың қалған барлық BMT және IRT станцияларын он вагондардан тұратын пойызға орналастыру үшін бес жылдық жоспар жасағанын хабарлады. және IND Rockaway Line 1956 жылы, соңғысының 1958 жылы Фар Рокквей–Мотт авенюіне дейін ұзартылуымен. Бұл екі желі де жаңа құрылыс емес, бұрынғы темір жолдың құқығын қалпына келтіру болды. Бұрынғы желі Нью-Йорк, Вестчестер және Бостон темір жолының қалалық бөлігі болды, ол 1937 жылы жабылған электрлендірілген жолаушылар желісі болды. Соңғысы ұзақ және маңызды желі болса да, ол негізінен Ямайка шығанағын кесіп өтетін ұзақ жолдан тұрады, бір Broad Channel аралындағы бір станциясы және тек бірнеше қалалық блокқа ғана созылатын екі тармағы бар. Бір кезде IND Rockaway Line желісі өз бөлімі болып саналды. Құрылыс 1946 жылы басталды және 1949 жылы аяқталуы жоспарланған. Бұл кеңейту Үлкен депрессия және Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан кешіктірілді. E және F пойыздары жаңа станцияға дейін ұзартылды.
Құлдырау
Бастапқыда жоспарланған IND жүйесі Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бастапқы жоспарларын толық аяқтау үшін салынды, бірақ кейін жүйе күтімі тоқтап, инфрақұрылымының тозуына жол берілді. 1951 жылы Екінші авеню метрополитенін салу үшін жарты миллиард долларлық облигациялар шығарылды, бірақ бұл қаржы басқа басымдықтарға және қысқа желілерді салуға жұмсалды, атап айтқанда, Бруклиндегі Дитмас және Макдональд даңғылдарында IND Калвер желісін бұрынғы BMT Калвер желісімен байланыстыру үшін пандус салынды (1954). Бұл IND метрополитеніне Кони-Айлендке дейін алғаш рет қатынауға мүмкіндік берді. 1955 жылдың қаңтарына қарай Нью-Йорк және Нью-Джерси портының басқармасы мен Триборо көпірі және туннель басқармасы теориялық түрде $1,25 миллиардты дереу тартуға болатын еді. 1974 жылы жарық көрген «Энергия брокері» кітабында Роберт А. Каро бұл қаржыны Лонг-Айленд темір жолын $700 миллионға, ал Хадсон және Манхэттен темір жолын $500 миллионға жаңғыртуға жеткілікті екенін, сонымен қатар Екінші авеню метрополитенін салуға және Куинс және Бруклиндегі метро желілерін ұзартуға да қаражат жететінін айтты. Алайда, сол кездегі қаланың бас қала құрылыс жоспарлаушысы Роберт Мозес Нью-Йорк қаласының аймағындағы көпшілік көліктің кеңеюіне қаржыландыруды ұсырмады. 1957 жылдың 1 мамырында түнгі уақытта пойыздар арасындағы стандартты интервал 20 минутқа дейін белгіленді, Роккавей желілерінде бұл интервал 24 минутты құрады. Кейбір желілерде пойыздар 30 минут сайын ғана қатынады. Сондай-ақ, осы күні BMT экспресс бағыты 42-ші көшеден 57-ші көшеге дейін ұзартылды. 1957 жылдың басында BMT Jamaica Line желісінің жергілікті бағыты Шығыс Парквейден Crescent Street-ке дейін ұзартылды және жұмыс сағаттарында пойыздар әр 5 минут сайын қатынауға көшті. $100 миллиондық қайта құру бағдарламасы аясында 1-ші бағыттағы пойыздардың саны арттырылып, бағыттары ұзартылды. 96-шы көшенің солтүстігіндегі бұрылыста, Ленокс авеню желісінен келген жергілікті пойыздар экспресс бағытынан жергілікті бағытқа, ал Бродвей тармағынан келген экспресс пойыздар жергілікті бағыттан экспресс бағытына ауысқанда қызмет кешіктірілді. Бұл кедергі 1959 жылдың 6 ақпанында жойылды. Барлық Бродвей пойыздары жергілікті, ал Ленокс авеню пойыздары экспресс бағытымен жүретін болды, бұл бағыттарды ауыстыру қажеттігін жойды. Осы күні 3-ші бағыттағы пойыздар да 96-шы көшеден оңтүстікке қарай Бруклинге қарай жүре бастады. 1-ші бағыттағы пойыздар 242-ші көше мен Оңтүстік паром арасында барлық уақытта қатынады. Пойыздар «Hi Speed Locals» деп аталатын болды, бұл бұрынғы экспресс бағытымен бірдей жылдамдықпен, жаңа R21 және R22 вагондарынан тұратын 8 вагондық пойыздармен жүрді. 1962 жылдың 15 қарашасында Лексингтон даңғылындағы 59-шы көшедегі экспресс платформалар Grand Central–42-ші көшедегі транзиттік тығындарды азайту және экспресс пойыздары мен BMT пойыздары арасында Куинске транзит жасауға мүмкіндік беру үшін ашылды. Тіпті экспресс платформалар салынғанға дейін бұл станция желідегі ең жұқ жүретін станция болды. Экспресс станциясын салу 1959 жылдың 10 тамызында басталды.
By January 1955, the Port Authority of New York and New Jersey and the Triborough Bridge and Tunnel Authority could theoretically raise $1.25 billion effective immediately In his 1974 book The Power Broker, Robert A. Caro estimated that this amount of money could modernize both the Long Island Rail Road for $700 million and the Hudson & Manhattan Railroad for $500 million, with money left over to build the Second Avenue Subway as well as proposed extensions of subway lines in Queens and Brooklyn. However, Robert Moses, the city's chief urban planner at the time, did not allow funding for most mass transit expansions in the New York City area,
On May 1, 1957, a standard maximum interval of 20 minutes between trains was put into place during late nights, with the exception of the Rockaway lines where it was 24 minutes. Some lines had service run as infrequently as 30 minutes. Also on this date, BMT express service was extended to 57th Street from 42nd Street. Earlier in 1957, local service on the BMT Jamaica Line was extended to Crescent Street from Eastern Parkway, and rush hour service was increased to run every 5 minutes. Under a $100 million rebuilding program, increased and lengthened service was implemented during peak hours on the 1 train. Switching at a junction north of 96th Street, delayed service as trains from the Lenox Avenue Line which ran local switched from the express to the local, while trains from the Broadway Branch that ran express switched from the local to the express. This bottleneck was removed on February 6, 1959. All Broadway trains were locals, and all Lenox Avenue trains were expresses, eliminating the need to switch tracks. All 3 trains began to run express south of 96th Street on that date running to Brooklyn. 1 trains began to run between 242nd Street and South Ferry all times. Trains began to be branded as Hi Speed Locals, being as fast as the old express service was with 8 car trains consisting of new R21s and R22s on the line. On November 15, 1962, the express platforms at Lexington Avenue–59th Street opened to reduce transfer congestion at Grand Central–42nd Street, and to allow transfers between the express trains and BMT trains to Queens. Even before the express platforms were added, this station was the busiest on the line. Construction on the express station had begun on August 10, 1959.
Іс-қимыл бағдарламасы
1960-шы жылдардың ортасында Нью-Йорк қаласының Метрополитендік көлік басқармасына (МТА) сол кездегі мэр Джон Линдсей ұсынған ірі метро кеңейтуі үшін 600 миллион АҚШ доллары бөлінді. Екінші авеню және 63-ші көше желілерінің құрылысы аясында үш туннель және шамамен алты тесік салуға 1,23 миллиард доллар жұмсалды. Екі кезеңдік іс-қимыл бағдарламасы келесідей қаржыландырылды: Бірінші кезеңнің құны 1,6 миллиард долларға бағаланып, он жыл ішінде аяқталуы тиіс болды. Нью-Йорк қаласының бюджеттік шектеулері жағдайды ушықтырып, граффитиді жою және көлік инфрақұрылымын күтіп ұстау мүмкіндігін шектеді. 1980-ші жылдары полиция бақылауын күшейту және қауіпсіздік шараларын арттыру (қырлы сым, күзетші иттер) үздіксіз тазалау жұмыстарымен бірге Нью-Йорктегі граффити мәдениетін әлсіретті. Суретшілер саны азайған сайын граффити жасақтарымен және "бомбалаумен" байланысты зорлық-зомбылық та төмендеді.
Phase I was to cost $1.6 billion and be completed over the span of a decade. It was worsened by the budgetary restraints on New York City, which limited its ability to remove graffiti and perform transit maintenance. By the 1980s, increased police surveillance and implementation of increased security measures (razor wire, guard dogs) combined with continuous efforts to clean it up led to the weakening of the New York's graffiti subculture. As the population of artists lowered so did the violence associated with graffiti crews and "bombing".
Жолаушылар саны мен қызмет көрсетуді қысқарту
1975 жылы жолаушылар саны 1918 жылғы деңгейге дейін төмендеді, яғни жыл сайын 25 миллионға азайды. MTA ең жүктемесі аз уақыттарда пойыз ұзындығын қысқартты және «Іс-қимыл бағдарламасы» аясында салынып жатқан бірнеше жобаны тоқтатты, оның ішінде Екінші даңғыл метрополитені және 63-ші көше тоннелі арқылы Манхэттеннің Шығыс Мидтаунындағы Метрополитен көлік орталығына дейінгі LIRR желісі де болды. Жолаушылар саны одан да тез төмендеді, 1976 жылдың 30 маусымы мен 1977 жылдың 30 маусымы аралығында 25 миллион жолаушы азайды. Алдыңғы сегіз жылда 327 миллион жолаушы метродан бас тартқан. 1975 жылдың 27 мамырында NYCTA сол жылдың қыркүйек айында IRT бағытындағы 94 пойыз рейсі тоқтатылатынын хабарлады, бұл IRT-дегі сол кездегі барлық рейстің 4 пайызын құрады. Рейстерді тоқтату операциялық шығындарды азайту мақсатында жасалды. 7-ші бағыттағы экспресс пойыздары таңғы сағат 9:30 мен 15:30 аралығында тоқтатылып, оның орнына жиірек қалалық пойыздар қосылды. Сол айда NYCTA A бағытындағы пойыздарды жұмыс уақытынан басқа уақытта қалалық пойыздарға айналдыруды қарастырды, ал жұмыс уақытында экспресс ретінде қалдыруды жоспарлады. 1975 жылдың 17 желтоқсанында MTA 1976 жылдың 18 қаңтарында жұмыс уақытындағы пойыз қызметі 4,4 пайызға қысқартылатынын мәлімдеді. Жылдың үшінші қысқартуы бұрынғы 6900 рейстен 279 рейсті қысқартты. Қызмет Лексингтон даңғылы бағытында ең көп қысқартылды, таңғы жұмыс уақытында оңтүстікке қарай экспресс пойыздары жетіге азайды. Бұл қысқартулар 1976 жылдың қаңтар және шілдесі аралығында күшке енгізілген үш кезеңдік бағдарламаның біріншісі болды. Бұл шара NYCTA-ға жылына 12,6 миллион доллар үнемдеуге мүмкіндік берді, бұл үдемелі тапшылыққа себеп болды. Басқа метро қызметтері де жоспардың аясында өзгертілді немесе тоқтатылды. 19 қаңтарда Бруклинде F бағытындағы экспресс пойыздары тоқтатылуы жоспарланды, ал GG бағыты Смит-9-шы көшелерге дейін қысқартылмақшы еді. 1975 жылдың сәуірінде барлық жұмыс уақытындағы 1-ші бағыттағы пойыздар 242-ші көшеге дейін жүре бастауы жоспарланды; бұрынғы рейстер 137-ші көшеде аяқталған. Түскі уақытта 1-ші бағыттағы пойыздар бес вагондарға дейін қысқартылатын болды. Шілдеде EE бағыты тоқтатылатын болды, оны ауыстыру үшін N бағыты Квинс бульвары желісі арқылы Континентальді даңғылға дейін ұзартылмақшы еді. Манхэттенге қарайтын N бағыты экспресспен жүретін болады, ал кері бағытта қалалық пойыздармен жүретін болады. N бағыты жұмыс уақытында Whitehall Street немесе Coney Island станцияларында кезекпен тоқтайтын. CC бағыты шілде айында Хадсон терминалынан Роккауэй паркіне дейін ұзартылып, E бағытын алмастыру жоспарланды, ол Хадсон терминалына дейін қысқартылатын еді. K бағытын шілде айында тоқтату жоспарланды. 1986 жылы NYCTA метро жүйесі қызмет көрсететін төрт аудандағы 11 бағыттағы 79 станцияны жабу мүмкіндігін анықтау үшін зерттеу жүргізді, себебі жолаушылар саны аз және жөндеу шығындары жоғары болды. Көптеген адамдар, соның ішінде Нью-Йорк қалалық кеңесінің мүшесі Кэрол Грейцер бұл жоспарларды сынады.
1990 жылдар
Метромен жол тартатындар саны 1990-шы жылдары артты. Дэвид Динкинс 1989 жылдан 1993 жылға дейін қала мэрі болған кезеңде қала қарыздан шығып, 200 миллион долларлық профицит құрды, бұл салықтарды көтеру арқылы қол жеткізілді. Дегенмен, Динкинстің салық саясаты халыққа ұнамады және ол 1993 жылғы сайлауда Руди Джулианиге ұтылып қалды. Штат заң шығарушылары 1990-шы жылдары МТА-ға бөлінетін қаржыны азайтты, ол 2000-шы жылдарға дейін көбінесе өзгеріссіз қалды.
2001 жылдың 11 қыркүйегі
11 қыркүйектегі шабуылдар Манхэттеннің төменгі бөлігінен өтетін желілердің жұмысын тоқтатты. Әлемдік сауда орталығындағы теміржолдар мен станциялар алғашқы ұшақ құлағаннан кейін бірнеше минут ішінде жабылды. Нью-Йорк метросының қалған барлық қызметі сағат 10:20-дан 12:48-ге дейін тоқтатылды. Шабуылдардан кейін, әсіресе Егіз мұнаралардың құлауынан кейін, Манхэттеннің төменгі бөлігінде жүретін көптеген пойыздар қуатын жоғалтып, туннельдер арқылы эвакуациялауға мәжбүр болды. Кейбір пойыздар қуаты болды, бірақ сигналдар жұмыс істемеді, қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін арнайы операциялық процедуралар қажет болды. Әлемдік сауда орталығының астынан Чемберс-стрит пен Ректор-стрит аралығында өткен IRT Бродвей–Седьмая авеню желісі ең көп зақымдалды. Туннельдің бөліктері мен Кортландт-стрит қатты зақымданып, қайта құру қажет болды. Қызмет Чемберс-стриттен оңтүстікке қарай дереу тоқтатылды, содан кейін 14-ші көшеге дейін қысқартылды. 34-ші көшеден оңтүстікке қарай Пенн станциясында да су тасқыны болды. Су тасқынынан кейін, 17 қыркүйекте Ван Кортландт паркі–242-ші көше мен 14-ші көше арасында пойыз қатынай бастады. 96-шы көшеден солтүстікке қарай жергілікті аялдамалар, оңтүстікке қарай экспресс аялдамалар болды. Ал пойыздар Манхэттендегі барлық аялдамаларда тоқтады (бірақ 1 қазанға дейін Канал-стрит пен Фултон-стрит арасындағы станцияларды өткізіп өтті). 1/9 аялдама қызметі тоқтатылды. 96-шы көшеде ауысулар кешіккеннен кейін, 19 қыркүйекте қызмет өзгертілді. Пойыз Манхэттендегі жергілікті қызметін қайта бастады, бірақ Бруклиндегі Нью-Лотс авенюіне дейін ұзартылды (Чемберс-стриттегі экспресс жолдарына ауысып, енді экспресс ретінде 14-ші көшеде аяқталатын 3-ті алмастыру үшін). Пойыз Манхэттенде жергілікті аялдамаларды жасауды жалғастырды және Чемберс-стрит пен Саут-Ферри арасындағы қызмет, сондай-ақ аялдамаларды өткізіп өту қызметі тоқтатылды. 2002 жылдың 15 қыркүйегінде барлық төрт пойыздың жұмысы толыққанды жаңартылды. BMT Бродвей желісінің жұмысы да бұзылды, себебі Монтегю-стрит туннеліндегі рельстер Әлемдік сауда орталығына жақын орналасқан және пойыздың қозғалысы қиратылған қалдықтардың қауіпсіз орналасуына әкелуі мүмкін деген алаңдаушылық болды. Шіркеу-стрит астында орналасқан Кортландт-стрит станциясы мұнаралардың құлауынан елеулі зақымдар алды. Құлаудан кейін су тасқынынан зақымдалған қалдықтарды алып тастау, конструкциялық жөндеу және рельстерді қалпына келтіру үшін 2002 жылдың 15 қыркүйегіне дейін жабық болды. 2001 жылдың 17 қыркүйегінен бастап, және қызметі тоқтатылды және сәйкесінше (BMT Монтегю-стрит туннелі, BMT Төртінші авеню желісі және BMT Теңіз жағалау желісі арқылы Кони-Айлендке дейін ұзартылған) және (Төртінші авеню арқылы Бей-Риджге дейін ұзартылған) ауыстырылды. Куинсте, BMT Бродвей желісінің барлық қызметін алмастырған BMT Бродвей желісі Бродвей және Брайтон экспресі арқылы Брайтон-Бичке 57-ші көшеден жүретін Q-дан басқа, Канал-стриттен солтүстікке қарай қатынай бастады. Осы уақытта және аялдамалары тоқтатылды. 28 қазанда барлық жеті пойыздың жұмысы толыққанды жаңартылды. Мидтаун мен Төменгі Манхэттен арасында жүретін жалғыз метро желісі IRT Лексингтон авеню желісі болды, ол шабуылдар алдында және BMT Бродвей желісі қайта ашылғанға дейін тығыздықта болды. Уолл-стрит 21 қыркүйекке дейін жабық болды. Бес Әлемдік сауда орталығының астындағы қызмет көрсететін IND Сегізінші авеню желісі зақымдалған жоқ, бірақ күйеге толы болды. E пойыздары Бруклиндегі Евклид авенюіне дейін ұзартылды, ол сол кездегі тоқтатылған пойызын алмастырды (осы пойыздар 59-шы көшеден солтүстікке қарай түнде және демалыс күндері Колумбус шеңберінде болды. Әдетте 145-ші көшеден немесе Бедфорд Парк бульварынен 34-ші көшеге - Херальд скверіне Орталық парк Батыс жергілікті арқылы жүретін пойыз, сонымен қатар апта күндері C пойыздарының орнын ауыстырды). 21 қыркүйекте C қызметі қайта басталғанда, Канал-стрит қызметі қысқартылды, бірақ Чемберс-стрит және Бродвей–Нассау-стрит 1 қазанға дейін жабық болды. Әлемдік сауда орталығы 2002 жылдың қаңтарына дейін жабық болды. 2008 жылы отын бағасының күрт өсуі, сондай-ақ туризм мен тұрғын үйдің өсуі, автобустар мен метрополитендердегі жолаушылар саны 3,1%-ға өсіп, 2007 жылмен салыстырғанда жылына 2,37 миллиард сапарға дейін өсті. Бұл 1965 жылдан бері ең көп жолаушылар саны. 2013 жылы жолаушылар саны жылына 1,7 миллиардқа жетті (Сэнди дауылға байланысты жабылуларға қарамастан), бұл 1949 жылдан бері көрілмеген деңгей. 2013 жылдың сәуір айында New York magazine журналы жүйе бұрынғы 66 жылмен салыстырғанда одан да тығыз болғанын хабарлады. Метро 2014 жылы 29 күн бойы күніне 6 миллион жолаушыға жетті, ал 2015 жылы 55 күнге жуық күніне осындай жолаушылар саны тіркелуі күтілді; салыстыру үшін, 2013 жылы күніне жолаушылар саны ешқашан 6 миллионға жеткен жоқ.
Кеңейтулер
Бірнеше кеңейтулер Майкл Блумбергтің 2001-2013 жылдар аралығында қала әкімі қызмет еткен кезеңінде құрылысын бастады немесе ашылды. 2003 жылы Оңтүстік Ферриде жаңа станция салуға қаржы бөлінді, ал 2005 жылы жаңа станцияның құрылысы басталды. Бастапқыда станция құрылысына қарсылық болған, себебі ол өте қымбатқа түсті және уақытты аз үнемдеді. South Ferry айналма станциясы пойыздың алғашқы бес вагонын ғана қабылдай алады, сондықтан 10 вагондық пойыздың соңғы бес вагоны жолаушыларды отырғыза да, түсіре де алмайды. Станцияның қисықтығына байланысты аралықты толтыру қажет болды, нәтижесінде жаңа станция екі жолды, толық (10 вагондық) ұзындығындағы аралдық платформа ретінде, бұрынғыдан азырақ қисыққа ие, стандартты терминалды станция режімінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. MTA жаңа станция жолаушының сапар уақытын 4-6 минутқа қысқартқанын және 1 бағыты бойынша сағаттық өткізу қабілетін сағатына 24 пойызға дейін арттырғанын мәлімдеді, ал айналма станцияда бұл көрсеткіш сағатына 16-17 пойызды құрады. Бұл, AECOM және Arup компанияларының бірлескен кәсіпорнымен аяқталған алдын ала жобалау және соңғы туннель жобасынан кейін жүзеге асты. Метро құрылысының салтанатты іргетасы 2007 жылдың 12 сәуірінде қаланды, ал жобаның бастапқы құрылыс алаңы 96-шы көше мен Екінші авенюде 2007 жылдың 23 сәуірінде дайындық жұмыстарымен басталды. 2007 жылдың қазан айында 7-ші метро желісін кеңейту жөніндегі келісімшартқа қол қойылды, бұл IRT Flushing Line желісін 34-ші көшеге дейін ұзартты. Бұл жоба Лонг-Айленд теміржолының батыс жағындағы Хеллз Китчэн ауданын қайта жаңғыртуға көмектесуі тиіс болды.
Бюджеттік қысқартулар
2009 жылы МТА-ның бюджет тапшылығы 1,2 млрд АҚШ долларына жетті. Бұл тарифтерді көтеруге (2008 жылдан 2010 жылға дейін үш рет) және қызмет көлемін қысқартуға (соның ішінде екі жартылай штатты метро желісі жойылды, және ) әкелді. Дефициттің салдарынан бірнеше басқа бағыттар да өзгертілді. Манхэттенде бұл желі толық уақытты жергілікті желіге айналдырылды (2010 жылға дейін демалыс күндері жергілікті, апта ішінде экспресс болғаннан өзгеше), ал екінші желі жұмыс күндері тоғыз станцияға солтүстікке қарай Астория–Дитмарс бульварына дейін ұзартылды, екеуі де тоқтатылған W желісін қамту үшін. үшінші желі Кристофер көшесінің қосылысы, IND 6-шы авеню желісі және IND Куинс бульвары желісі арқылы Форест Хиллс–71-ші авенюге жұмыс күндері бағытталды, БМТ 4-ші авеню желісі және БМТ Вест Энд желісі арқылы Бей Паркуэйге бармай. төртінші желі толық уақытты Сот алаңына дейін қысқартылды. Он бір бағытта пойыз келу аралығы ұзартылды, ал жеті бағыттағы ең төмен сұраныс кезеңіндегі қызмет көлемі ұзартылды.
2017 жылғы төтенше жағдай
Алайда, кеңейтулердің жарқылына қарамастан, метроны күтіп-ұстау жұмыстары біртіндеп төмендеді, соның салдарынан пойыздардың уақытында бағыттарына жетіп баратындары азайды. Техникалық қызмет көрсетуге жұмсалатын қаржы 1990 жылдардан 2012 жылға дейін төмендеп, кейін қайта өсті, бірақ сол кезеңде уақтылы келу көрсеткіші баяу төмендеді. 2017 жылға қарай апта ішіндегі пойыздардың бар болғаны 65%-і өз бағыттарына уақтылы жетті, бұл 1970-ші жылдардағы көлік дағдарысынан берігі ең төмен көрсеткіш. Сонымен қатар, жол өрттері мен тығын пайда болды. Жүйенің мәселелерін шешу үшін МТА 2017 жылдың 28 маусымында Genius Transit Challenge-ті ресми түрде жариялады, онда қатысушылар сигналдарды, байланыс инфрақұрылымын немесе пойыз паркін жақсарту бойынша ұсыныстар енгізе алатын болды. 2017 жылдың 25 шілдесінде төраға Джо Лхота метро жүйесін тұрақтандыру және одан әрі құлдыраудың алдын алу мақсатында екі кезеңді, 9 миллиард долларлық Нью-Йорк метросының іс-қимыл жоспарын жариялады. Бірінші кезең 836 миллион долларға бағаланып, бес бағыт бойынша жақсартулар қарастырылды; 8 миллиард долларлық екінші кезең Genius Transit Challenge-тің жеңімпаз ұсыныстарын іске асырып, жүйедегі кең таралған мәселелерді шешуге бағытталды. 2017 жылдың қазан айында қалалық бақылаушы Скотт Стрингер метроның экономикаға және жолаушыларға кешігудің әсерін талдап, нәтижесін жариялады. Зерттеу көрсеткендей, 5 минуттық қалыптасқан күту уақыты және 2016 жылы сағатына 34 долларлық орташа жалақы ескерілгенде, 20 минуттан асатын метроның кешігуі "нашар жағдайда" жылына 389 миллион долларға дейін шығын әкелуі мүмкін. Ал салыстырарлық жағдайда, 10 мен 20 минут аралығындағы кешігулер жылына 243,1 миллион доллар, ал 5 пен 10 минут аралығындағы кешігулер жылына 170,2 миллион доллар шығынға баруы мүмкін. 2017 жылдың қарашасында The New York Times газеті дағдарысқа қатысты жеке зерттеуін жариялады. Зерттеу нәтижесінде, дағдарыс демократтар мен республикашыл партияларының жергілікті және штаттық саясаткерлерінің қаржылық тұрғыдан дұрыс емес шешімдерінің салдарынан туындағаны анықталды. Осы кезде метроның орташа уақтылы келу көрсеткіші 65% болды, бұл барлық ірі қалалардың көлік жүйелері арасындағы ең төменгі көрсеткіш еді, сондай-ақ, соңғы он жылдағы барлық пойыз бағыттарының уақтылы келу көрсеткіші төмендеді. Бұдан өзге, МТА-ның 2020–2024 жылдарға арналған капиталдық жоспарында 66 метро станциясына лифттер мен пандустар қосылып, алты физикалық бағыттың бөліктеріне заманауи сигнал беру жүйелері орнатылуы көзделді, бұл қаржыландыру Манхэттендегі трафик салығы есебінен жүзеге асырылмақ. Сонымен қатар, қызметті жақсарту үшін бірнеше басқа өзгерістер де ұсынылды. Мысалы, 2019 жылдың ақпан айында бірнеше саясаткер МТА-ға хат жолдап, R пойызын екіге бөлуді қарастыруды сұрады, бұл сенімділікті арттыруға мүмкіндік берер еді. 2020 жылдың қаңтар айында Стрингер NYCTA президенті Энди Байфордқа хат жолдап, метро бағыттарындағы жабық кіру нүктелерінің көптігі қатты тығын мен ұзақ сапар уақытына себеп болатынын мәлімдеді және MTA-ның жабық кіру нүктелерін қалпына келтіру жоспарларын әзірлеп, жариялауын сұрады. Төтенше жағдай 2021 жылдың 30 маусымында аяқталды, бұрын 49 рет жаңартылған болатын.
Жаңа желілерді жоспарлау
Бірнеше бағыт қарастырылуда. Бұл Бруклиндегі Ютика авенюінің астындағы метро желісі, Триборо RX айналма сыртқы округтік желісі, Роккавей Бич тармағының солтүстік бөлігін қайта пайдалану және ЛаГуардия әуежайына желіні қамтиды. 2016 жылдың қараша айында МТА Федералдық көлік басқармасының «Жаңа бастамалар» бағдарламасы аясында Екінші авеню метрополитенінің 2-ші кезеңі жобасын дамыту кезеңіне енгізуді сұрады. FTA бұл сұранысты 2016 жылдың желтоқсан айының соңында мақұлдады. Желі аяқталысымен төрт кезеңнен тұрады: 2-ші кезеңде Шығыс Гарлемдегі 125-ші көшеге дейін солтүстікке, ал 3-ші және 4-ші кезеңдерде Төменгі Манхэттендегі Ханновер алаңына дейін оңтүстікке созылады. МТА 2023 жылдың шілдесінде 2-ші кезеңнің бірінші құрылыс келісімшарты бойынша тендерлерді қабылдауды бастады.
COVID-19 пандемиясы мен қылмысқа қатысты мәселелер
2020 жылдың наурыз айында Нью-Йорк қаласының аумағына COVID-19 пандемиясының таралуы көпшілік жиналатын орындардың жаппай жабылуына әкелді. МТА Нью-Йорк метрополитенін тек қажетті қызметкерлер ғана пайдалануын ұсынғаннан кейін, жолаушылар саны азая бастады. Ішінара жұмыс істейтін бағыттар уақытша тоқтатылды. 2020 жылдың 6 мамырынан бастап станциялар тазалау үшін түнгі уақытта жабылды, бұл метрополитен тарихындағы алғашқы жоспарланған түнгі жабылу болды. Түнгі жабылу пандемия аяқталғаннан кейін тоқтатылуы тиіс еді, сондай-ақ автобус қатынасы да қосылды. 2021 жылдың мамыр айының басында губернатор Куомо метрополитеннің түнгі жабылуы 2021 жылдың 17 мамырында аяқталатынын және сол күні 24 сағаттық жұмыс режиміне қайта оралатынын мәлімдеді. 2021 жылдың ақпан айында Нью-Йорк метрополитені COVID-19 пандемиясы кезінде санитарлық ережелерді сақтамау деп есептелген станциялардағы үйсіз адамдардың санын азайту мақсатында бірнеше станциялардан орындықтарды алып тастады. Бұл қадам жолаушылардың наразылығын тудырды, олар орындықтарды алып тастаудың мүгедектер мен қарт адамдарды кемсітумен қатар, баспанасыз азаматтарға қарапайымдық танытпау болып табылатынын мәлімдеді. 2019 жылдан 2022 жылға дейін жолаушылар саны 40 пайызға төмендесе де, жүйедегі қылмыстар саны шамамен бірдей қалды, бұл жолаушыларды қылмыстың өсуіне қатысты алаңдатуға итермеледі. 2020 жылы метрополитенде алты адам қаза тапты; келесі жылы сегіз адам қаза тапты, бұл соңғы 25 жылдағы ең жоғары көрсеткіш. Пандемия кезінде метрополитен жүйесі бірнеше резонансты оқиғаға тап болды, соның ішінде 2022 жылдың қаңтарында Таймс-скверде жолаушының итеріліп қаза болуы және 2022 жылдың сәуірінде Бруклиндегі жаппай оқ жару оқиғасы. Осыған жауап ретінде губернатор Кэти Хочул мен мэр Эрик Адамс метрополитен жүйесінде полиция күштерін арттыру жоспарын жариялады. Метрополитен жүйесінде зорлық қылмыстарының өсуіне байланысты Хочул 2024 жылдың наурызында Ұлттық гвардия және Нью-Йорк штатының полиция күштерін «Империя қалқаны» бірлескен жедел тобының құрамында метрополитенге орналастырды.
Қосымша жаңартулар мен жақсартулар
2020 жылдардың басында бірнеше жаңартулар мен жақсартулар жарияланды. Жаңа OMNY жол төлемі жүйесі 2019 және 2020 жылдар аралығында метрода енгізілді. MTA 2022 жылы үш стансаға платформалық экран есіктерін орнататынын хабарлады және сол жылы заңдық келісімге келді, 2055 жылға қарай метро және Стейтен-Айленд теміржолы станцияларының 95 пайызын мүгедектер коляскасымен қолжетімді етуге міндеттенді. COVID-19 пандемиясы салдарынан жолаушылар саны азайғанына қарамастан, MTA 2023 жылға қарай бюджетін теңгерді, сонымен қатар жол төлемін көтерді және бірнеше метро бағыттарында қызмет көлемін ұлғайтты.
Пойыз апаттары
1918 жылдан бері көптеген пойыз апаттары тіркелді, ол кезде Оңтүстік Ферриге бағытталған пойыз Бронкстағы IRT White Plains Road желісіндегі Джексон даңғылының жанында тоқтаған екі пойызға соқтығысқан. Тек жарақаттарға, өлім-жітімге немесе маңызды зиянға келтірген апаттар тізімделеді. 3 қазан 1918: Джексон даңғылындағы соқтығыс салдарынан екі адам қаза тауып, 18 адам жарақат алды. 6 тамыз 1927: 28-ші көшеде (BMT Бродвей желісі) және 28-ші көшеде (IRT Лексингтон даңғылы желісі) екі бомба жарылып, 100 адам зардап шекті. 26 қыркүйек 1957: 231-ші көшедегі апатта бір машинист және үш жолаушы қаза тапты. 20 мамыр 1970: Бруклинге бағытталған екі пойыз Рузвельт даңғылының батысында соқтығысып, 2 адам қаза тауып, 77 адам жарақат алды. 1 тамыз 1970: Боулинг Гринге жақын жердегі туннельде өрт шығып, бір адам қаза тауып, 50 адам жарақат алды. 16 шілде 1971: IRT Лексингтон даңғылы желісінде 14-ші көшеден оңтүстікке қарай өрт шығып, 11 адам зардап шекті. 28 тамыз 1973: 7 пойыз Стейнвей туннеліне құлаған бетоннан соқтығысып, бір адам қаза тауып, 18 адам жарақат алды. 4 қазан 1973: Лексингтон экспресі Бегген-стрит станциясынан оңтүстікке қарай 900 фут қашықтықта жолдан шығып, үш жолаушы жарақат алды. 25 қазан 1973: Лонгвуд даңғылындағы екі вагондағы өрт салдарынан соқтығысқа ұшырады. 12 сәуір 1977: Манхэттен көпірі мен ДеКалб даңғылы арасында пойыз жолдан шығып, екі жолаушы жарақат алды. 30 маусым 1978: L пойызы жолдан шығып, тоғыз вагоны рельстен түсіп, жолды және платформаны зақымдағаннан кейін үш адам жарақат алды. 13 желтоқсан 1978: 59-шы көшедегі Колумбус шеңберінің оңтүстігінде пойыз жолдан шығып, туннель қабырғасына соқтығысып, 100 жолаушының 16-сы жарақат алды. 20 қараша 1980: Чемберс-стритке кіргенде пойыз жолдан шығып, 16 жолаушы жарақат алды. 12 қаңтар 1981: BMT Брайтон желісінде Кингс шоссесі маңында пойыз жолдан шығып, 10 жолаушы жарақат алды. 3 шілде 1981: Манхэттенге бағытталған пойыз Саттер даңғылы мен Утика даңғылы арасында сигналдың бұзылуынан тоқтаған екінші пойыздың артқы жағына соқтығысып, бір машинист қаза тауып, 135 жолаушы жарақат алды. 25 сәуір 1986: 179-шы көшеде қызметтен шыққан пойыз бамперге соқтығысып, машинист жүрек ауруынан қайтыс болды. 28 тамыз 1991: Юнион-сквердегі жолдан шығу салдарынан 5 адам қаза тауып, 200-ден астам адам жарақат алды. 9 ақпан 1995: Тоғызыншы даңғыл станциясында пойыз бен пойыз соқтығысып, "B" пойызындағы жеті адам жарақат алды, ал "M" пойызының машинисі кінәлі деп танылды. 3 шілде 1997: Харлемде 135-ші көше станциясына жақын жерде Куинске бағытталған пойыз жолдан шығып, 15 адам жарақат алды. 12 сәуір 2000: 68-ші көше маңында солтүстікке қарай бара жатқан пойыз жолдан шығып, тоғыз адам жарақат алды. 10 қыркүйек 2015: Оңтүстікке қарай бара жатқан пойыз Хойт–Шермерхорн көшелері маңында жолдан шығып, кем дегенде бес адам жарақат алды. 27 маусым 2017: Оңтүстікке қарай 125-ші көшеге жақын жерде пойыз жолдан шығып, өртеніп, дұрыс бекітілмеген рельстер салдарынан 39 адам жеңіл жарақат алды. 27 наурыз 2020: Солтүстікке қарай бара жатқан 2 пойызы Орталық парктің Солтүстік 110-шы көше станциясында өртеніп, машинист қаза тауып, кем дегенде 16 адам жарақат алды. Жақын маңдағы станцияларда бірнеше өрт байқалғандықтан, оқиға ықтимал өртке салу ретінде тергелді. 20 қыркүйек 2020: Солтүстікке қарай бара жатқан пойыз 14-ші көше/Есімі Авеню станциясында жолдан шығып кетті. Үш жолаушы жарақат алды. 4 қаңтар 2024: 96-шы көше станциясында екі пойыз соқтығысып, екі пойыз да соқтығысып, жолдан шығып, 24 адам жарақат алды. 10 қаңтар 2024: Солтүстікке қарай бара жатқан F пойызы Кони Айлендтегі Батыс Сегізінші көшедегі Нью-Йорк аквариумы станциясына жақын жерде жолдан шығып кетті. Барлығы 37 жолаушы эвакуацияланды. Сонымен қатар, 1918 жылға дейін тіркелген апатта, 1905 жылдың 11 қыркүйегінде Манхэттендегі Тоғызыншы даңғылдың жоғарғы жағында 13 адам қаза тауып, 48 адам ауыр жарақат алды.
Басқа апаттар
Метро тарихындағы басқа оқиғалар пойыздарға қатысы жоқ; бірнеше адам метроның үшінші рельстерінен соққыға ұшырап қаза тапты, ал басқалары жолға итеріліп, өлімге ұшырады. Өлімге әкелген итеру оқиғаларының қатарында Таймс-сквер станциясында 2022 жылы Мишель Гоның қаза болуы бар. 1960 жылы «жексенбі бомбалағышы» деген лақап атымен танылған бір адам жексенбі күндері мен мерекелерде Нью-Йорк метросында бірнеше бомба жарып, бір әйелді өлтіріп, 51 жолаушыны жарақаттады. Бұл бомбалағыш паромдарда да жарылыс жасады. 2022 жылдың 12 сәуірінде N пойызында жаппай оқ жаудырылып, кем дегенде 29 адам жарақаттанды.