Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сепаратисі (1577–1625)
Плимут колониясының паломнигі
English Separatist (1577–1625)
Plymouth Colony Pilgrim
Роберт Кушман (1577–1625) 1620 жылы «Мейфлауэр» саяхатының маңызды басшысы және ұйымдастырушысы болды. 1617–1620 жылдары Лейден сепаратистерінің Лондондағы бас өкілі, ал кейін 1625 жылы Англияда қайтыс болғанға дейін Плимут колониясы үшін жұмыс істеді. Оның тарихи тұрғыдан белгілі «Тастың зарлы айқайы» атты кітапшасы шамамен 1619 жылы жазылып, 1642 жылы жарық көрген. Бұл еңбек Лейден тобының діни өмірі туралы маңызды паломниктік есеп болып табылады.
Robert Cushman (1577–1625) was an important leader and organiser of the Mayflower voyage in 1620, serving as chief agent in London for the Leiden Separatist contingent from 1617 to 1620 and later for Plymouth Colony until his death in 1625 in England. His historically famous booklet titled "Cry of a Stone" was written about 1619 and posthumously published in 1642. The work is an important pre sailing Pilgrim account of the Leiden group's religious lives.
Англиядағы ерте өмір
Кушман 1577 жылы Кент графтығының Рольвенден қаласында дүниеге келді және Томас Кушман мен Эллен Хаббардтың екінші ұлы деп саналады. Кушманның көптеген діни сенімдері басқа Кентербери пуритандарынан және «конвентиклдер» деп аталатын заңсыз діни жиналыстарға қатысуынан пайда болған болуы мүмкін. Оның діни қағидалары мен, мүмкін, басқа да «Мейфлауэр» паломниктерінің ой-пікірлерін «Тастың айқайы» атты кітапшасынан табуға болады. Ол Англия шіркеуінің «жетімсіз және кемшілікке толы», «жолсыз әдеттерге толы» екенін және «адам ойынша жасалған құралдарға» табынуды қаламайтынын жазды. Ол «сәулеттердің осы дүниеде ең жақын қарым-қатынасын, көктегіге ең ұқсайтын қарым-қатынасын» іздеуді шешкенін жазды. Кушман сондай-ақ «Құдайдың халқы әлі де аз, жүздің бірінен де кем» деп жазады, мүмкін өзін таңдалғандардың бірі деп санайды. Кушманның билікпен алғашқы қақтығысы 1603 жылы, ол әлі де шегірткелікте болған кезде болды. Бұл «Кентерберидің Сент-Эндрю еншісіндегі» Кушманның Кентербериде жамандаушы жазбаларды (жағымсыз діни жазбаларды) заңсыз таратуына қатысты. Бұл қолмен жазылған хабарламалар «Тәңір бізге мейірім көрсетсін» деген сөздерден тұрды және Кентерберидегі шіркеулердің есіктеріне ілінді. Билік «жалған хабарларды» таратқан «бұзық, қоздырылған адамдарды» іздеп табуға, сұраққа алуға және егер олар жауап беруден бас тартса, түрмеге қамауға бұйырды. Роберт Кушман тұтқындалды және сұраққа жауап бергенде қанағаттандырмайтын жауаптар бергендіктен, «кейбір себептермен» бір түнге Вестгейт түрмесіне қамалды. Кушманның бұрынғы Сент-Джордж шіркеуіндегі достары да жамандаушы жазбаларды таратуға қатысты. 1604 жылы Кушман жоғары комиссия соты тарапынан жамандаушы жазбаларды тарату үшін қудаланды және архидиакондық сот тарапынан өзінің Сент-Эндрю шіркеуіне бармағаны үшін қудаланды. Оның алғашқы қауымнан шығарылуы 1604 жылғы 16 қаңтарда өзінің шіркеуінде тәрбие ала алмағанына шағымданғанын мойындамағаны үшін болды. Өзінің өтініші бойынша 1604 жылғы 15 қазанда ол кешірілді. Екінші рет ол 1604 жылғы 12 қарашада жамандаушы жазбаларды тарату қылмысы үшін қауымнан шығарылды. Оның өтініші бойынша 1605 жылғы 7 шілдеде оған кешірім беріліп, үкім алынды. Кентерберийлік паломниктердің бірнешеуі Кенттегі Сандвичке көшіп келгені белгілі, олар Голландияның Лейден қаласына кетіп бара жатқанға дейін сонда тұрып қалды. Мысалы, Джеймс Чилтон отбасы шамамен 1600 жылы Кентербериден көшіп кеткен.
Cushman was born in 1577 in Rolvenden, county Kent and is believed to be the second son of Thomas Couchman (Cushman) and Ellen Hubbarde. Many of Cushman's religious beliefs may have come from other Canterbury Puritans and his attendance at illegal religious meetings known as "conventicles." The best view into his religious principles and possibly some other Mayflower Pilgrims can be found in his booklet titled "The Cry of a Stone." He writes that the Church of England "is wanting and defective", a "superstitious custome," and he would not wish to worship "humane devices." He writes that he decided to seek instead the "nearest fellowship that the Saints can have in this world, [that] most resembleth heaven." Cushman also writes that "God's people are still few, and scarce one of a hundred " perhaps thinking of himself as one of the select few. Cushman's first problem with authorities came in 1603 while he was still apprenticed to Masters. This involved the illegal distribution of libels (derogatory religious writings) in Canterbury by Cushman "of the parish of St. Andrew of Canterbury." The libels were handwritten notices stating "Lorde have mercy uppon us" which were posted on church doors throughout Canterbury. The authorities ordered that the "lewd seditious persons" posting the libels be found, interrogated and committed to prison if they refused examination. Robert Cushman was arrested by the authorities and not providing satisfactory answers upon questioning, for "certain reasons" was committed to Westgate prison for one night. Friends of Cushman's from his prior parish of St. George were also involved in posting libels. In 1604 Cushman was prosecuted by the Court of High Commission for distribution of libels and by the archdeaconry court for non attendance at his parish church of St. Andrew's. His first excommunication came on 16 January 1604 for not acknowledging his offence of complaining that he could not be edified at his parish church. Per his request, he was absolved on 15 October 1604. His second excommunication was on 12 November 1604 likely for the offence of spreading libels. Per his request, on 7 July 1605 absolution was granted and the sentence lifted. A number of Canterbury Pilgrims are known to have moved to Sandwich in Kent where they resided prior to sailing for Leiden, Holland, with the James Chilton family, as an example, moving from Canterbury about 1600.
Лейдендегі Кушман отбасы
Роберт Кушман және оның отбасы 1611 жылғы 4 қарашадан бұрын Голландияның Лейден қаласына көшіп барды, онда ол жүн ируші болды. Ол Джон Карвермен бірге Англияда бизнес жүргізу үшін Лейден (Лейден) Голландия қауымының агенті болды. Ежелгі Уильям Брюстер жасырынған кезде, Джеймс VI мен I-нің адамдары оны патша мен оның епископтарын сынаған діни трактаттарды таратқаны үшін іздеді, Сепаратистер Джон Карвер мен Роберт Кушманға Америкаға сапарға қатысты Лондондағы лауазымды тұлғалармен келіссөздер жүргізуді тапсырды. 1619 жылдың маусым айында Карвер мен Кушман Вирджиния компаниясынан Сепаратистерге патент алды. 1620 жылы олар Лондонның Олдгейт қаласында, Герцогтың орнындағы Хенидж үйінде тұрды, ол жерден олар Томас Уэстонмен саудагерлер тобынан қаржылық қолдау алу үшін келіссөздер жүргізді. Карвер мен Кушман Уэстонмен және бір-бірімен қаржы, келісімшарт шарттары, тасымалдау және сапарға қажетті жабдықтар бойынша дауласты, тіпті Карвер бүкіл жобадан үмітін үзді. "Біз құрылыс бастадық, бірақ оны аяқтай алмаймыз" деді ол. Кушман олардың арасында "жасырын дау" бар екенін айтты. Уэстон "Мейфлауэр" кемесін жалдағаннан кейін, Кушман мен Карвер Лейден қауымының сатып алу агенттері ретінде Лондон мен Кентербериде қажетті жабдықтар мен азық-түлік сатып ала бастады.
Robert Cushman and his family emigrated to Leiden, Holland, sometime before 4 November 1611, where he was a woolcomber. He, along with John Carver, became an agent of the Leiden (Leyden) Holland congregation for doing business in England. With Elder William Brewster in hiding, being searched for by men of James VI and I for Brewster's distribution of religious tracts criticising the king and his bishops, the Separatists looked to John Carver and Robert Cushman to carry on negotiations with officials in London regarding a voyage to America. By June 1619 Carver and Cushman had secured a patent from the Virginia Company for the Separatists. In 1620 they were in Aldgate, London, staying at Heneage House, Duke's Place, from where they negotiated with Thomas Weston for financial backing from a group of merchants. Carver and Cushman quarrelled with Weston, and each other, over finances, contractual terms, shipping and provisions for the journey, to the point where Carver despaired of the whole venture. ‘We have begun to build’, he said, ‘and shall not be able to make an end.’ Cushman talked of 'a flat schism' between them. After Weston had hired the Mayflower ship, Cushman and Carver, as purchasing agents for the Leiden congregation, began to secure supplies and provisions in London and Canterbury.
Балалардың саны
Сепаратистер Лондонға жиналғанда, оларға Вестон, Кушман және Карвердің қамқорлығына берілген Море балалары қосылды. Джон Карвер мен Роберт Кушман жолаушылардың арасынан оларға қамқоршылар табуға уағдаласты. Балаларды олардың анасы Кэтриннің күйеуі Сэмюэл Мор, оның ізгіліксіздігін мойындағаннан кейін, «Мейфлауэр» кемесіне жіберді. Балалар белгілі бір жолаушыларға шартты қызметкерлер ретінде берілді: сегіз жасар Элинор – Эдвард пен Элизабет Уинслоуға; жеті жасар Жаспер – Карверлерге; ал бес жасар Ричард пен төрт жасар Мэри – Уильям мен Мэри Брюстерге. 1620 жылдың қысында Ричардты қоспағанда, барлық балалар қайтыс болды.
As the Separatists gathered in London, they were joined by the More children, who were placed under the care of Weston, Cushman, and Carver. John Carver and Robert Cushman had jointly agreed to find them guardians among the passengers. The children were sent to the Mayflower by Samuel More, the husband of their mother Katherine, after an admission of her adultery. The children were to be indentured servants to certain passengers: Elinor, age eight, to Edward and Elizabeth Winslow; Jasper, seven, to the Carvers; and both Richard, five, and Mary, four, to William and Mary Brewster. All of the children except Richard died in the first winter of 1620.
Спидуэлл арқылы Англиядан кету әрекеті
1620 жылдың шілде айының соңында «Мейфлауэр» кемесі жолаушыларымен бірге Лондоннан шығып, Саутгемптонға жеткізілімдерді алу және Лейденнен келген «Спидуэлл» кемесімен кездесу үшін бет алды. 1620 жылдың тамызында Саутгемптоннан аттанғанда Кушман өз достарымен бірге «Спидуэлл» кемесіне мінуге тырысты, бірақ кеме теңізге лайықсыз болып шықты. Кушман: «Ол сырға сияқты ашық және тесіктелген» деді. «Мейфлауэр» мен «Спидуэлл» жағалаудан шыққаннан кейін көп ұзамай, Саутгемптоннан батысқа қарай 75 миль қашықтықтағы Дартмут портына жөндеуге кірді. Жөндеу жұмыстары 17 тамызда аяқталды, бірақ желдің болмауына байланысты Дартмутта қалуға мәжбүр болды. Олардың азығының жартысы сол кезде желініп үлгерген еді. Кушман өз жазбаларында мұны қатты жеңіс деп санады. Көптеген жолаушылар сапардан бас тартқысы келді, тіпті олардың барлық мүлкін жоғалтуға дайын болды. Кушман «Мейфлауэр» кемесінің капитаны оларды түсіргісі келмейтінін айтты. «Ол оларды тыңдамайды және жағаға шығуға да рұқсат етпейді, - деді Кушман, - олар қашып кетпесін деп». Айлар бойы созылған шиеленіс Кушманды шаршатып, кеудесінде қатты ауыру сезіміне алып келді – «жүрегімді басып тастағандай қорғасын ірімшік». Ол өліп бара жатқанын сезінді. Екі кеме Дартмуттан шығып, 300 мильден астам сапар жасады, бірақ содан кейін «Спидуэллдегі» мәселелерге байланысты тағы да кері қайтуға мәжбүр болды, бұл жолы Девон графтығындағы Плимутқа. «Спидуэлл» кемесі сапарды аман қалмайтыны анық болғандықтан тасталып кетілді. Қауіпсіз сапар үшін жасалған құрбандық – 120 жолаушының санын 100-ге дейін азайту болды, олар енді бір кемеге сығысып кіруге мәжбүр болды. «Спидуэллден» «Мейфлауэрге» мінбегендердің арасында Кушманның отбасы да болды, ол кез келген сәтте балықтардың жеміне айналуы мүмкін екенін айтты. «Спидуэллден» бас тарту туралы шешім қабылданғаннан кейін, Кушман мен оның отбасы «Мейфлауэрде» сапар жасауға мүмкіндік алды, бірақ Роберттің ауруына байланысты бас тартты. Роберт Кушман небары бірнеше апта ғана тірі қалды. Оның міндеті – қоныс аударғандарды Томас Уэстон мен лондондық инвесторлардың шарттарын қабылдауға көндіру болды. Бұл шарт Лейдендік топтың наразылығы мен ашуын тудырды және олар оны 1620 жылдың 5 тамызында Портсмуттан аттанған күні ашуланып қабылдамады. Бірақ Кушман Плимутқа келгенде, қоныс аударғандар өз жағдайларын және Лондоннан көмек қажеттілігін түсінгенін анықтады. Кушман өзінің миссиясын аяқтады, бірақ 1621 жылдың 13 желтоқсанында Плимуттан кетті, ол теңізде төрт ай өткізген еді және ұлы Томасты губернатор Брэдфордтың қамқорлығына қалдырды. Брэдфорд кейіннен Кушманның Плимутқа сапары туралы «ол он төрт күннен аспай тұрды» және «Фортуна» кемесі «шамамен 500 фунт стерлингке бағаланған (жүк) жүкпен тез жөнелтілді» деп хабарлады.
The Mayflower sailed from London with its passengers at the end of July, 1620, to take on supplies and meet up with the Speedwell from Leiden at Southampton. When it was time to leave Southampton, in August 1620, Cushman made sure he joined his friends aboard the Speedwell, but the ship was not seaworthy. Cushman stated: "(S)he is as open and leaky as a sieve". Soon after Mayflower and Speedwell cleared the coast, they put in for repairs at Dartmouth, a port 75 miles west of Southampton. The repairs were completed on 17 August, but they were forced to remain in Dartmouth due to lack of wind. By then half their food had been eaten. In his writings Cushman was very concerned about this. Many of the passengers wanted to abandon the voyage, even though, to many, it meant losing everything they possessed. Cushman stated that the Mayflower captain refused to let them off. "(H)e will not hear them, nor suffer them to go ashore," Cushman stated, "lest they should run away." The months of tension had caught up with Cushman and he began to suffer a searing pain in his chest – "a bundle of lead as it were, crushing my heart." He felt he was going to die. The two ships left Dartmouth and sailed more than 300 miles, but then they again had to turn back, this time to Plymouth in Devon, because of trouble on the Speedwell. The Speedwell had to be abandoned because she would never have survived the voyage. The trade off for a safer passage was the reduction of the 120 passengers to about 100, who then had to be squeezed aboard a single ship. Among those from the Speedwell who did not board the Mayflower was the family of Cushman, who stated he expected at any moment to become meate for ye fishes. After the decision to abandon the Speedwell, Cushman and his family had priority to sail on the Mayflower but they declined – probably because of Robert's illness. Robert Cushman remained but a few weeks. His mission was to convince the settlers to accept the terms of their contract imposed by Thomas Weston and the London investors. This contract had incurred the resentment and anger of the Leiden contingent and they had angrily rejected it on 5 August 1620, the date of departure from Portsmouth. But Cushman found at Plymouth that the settlers had finally come to realise their situation and their need for assistance from London. Cushman did complete his mission, but left Plymouth on 13 December 1621, having already spent four months at sea, and left his son Thomas in the care of Governor Bradford. Bradford later reported on Cushman's visit to Plymouth that he "stayed not above fourteen days" and that the ship Fortune was "speedily dispatched away laden with (cargo) estimated to be worth near £500."
Кушман Лондонға оралды 1622
Кушман 1622 жылғы 17 ақпанда Лондонға оралды. Ол өзімен бірге Брэдфорд-Винслоудың "Relation" (немесе тарихи түрде "Mourt's Relation" деп аталады) деп белгілі бір құнды құжатты әкелді – бұл Кэйп-Код және Плимут шығанағы мен портының аймақтарын зерттеудің егжей-тегжейлі күнделікті жазбасы. "Relation" – ерте американ тарихындағы осындай мазмұндағы ең маңызды тарихи құжат. 1622 жылғы ақпан айының соңында Лондонға келген Роберт Кушман "Mourt's Relation" еңбегін мүмкіндігінше жылдам басып, кеңінен таратуға тырысты, бұл колония үшін жарнамалық шара болды. Кушманның жаңа Плимут колониясына көмектесу миссиясы 17 ақпан 1622 жылы Лондонға оралуымен және келгенімен, оның өзімен бірге авантюристтердің шарттарына қол қойылған құжатымен ілгеріледі. Бұл құжатқа Джон Карвердің орнын баскан губернатор Брэдфордтың қолтаңбалары куә болды. Бұл құжат колонистер мен Лондон инвесторлары арасындағы қарым-қатынасты жаңартты, сонымен қатар инвесторларды кінәлілік пен жарамсыздықтан босатты. Кушман 1625 жылғы мамыр айында қайтыс болғанға дейін Жаңа Плимут колониясының агенті және Лондонның Саудагерлік авантюристтер компаниясының өкілі болды. 1625 жылы Лондон қаласында Кушман обадан қайтыс болған жоқ. Бұл талапты растайтын бастапқы дереккөздер жоқ. Роберт өзінің інісі Ричардтың тұрған Кенттегі Бененден ауылына, Рольвенденнің жанындағы ауылға сапар жасады. Ричард Кучман 1624 жылы куәландырылған өсиет қалдырды (PRC/17/65/443, Бененден). Өсиет "қайнағасы Стивен Эверденнің" (сондай-ақ Эверден) балаларына мүлік қалдырды. 1593 жылғы 7 қарашада Рольвенденде Ричард пен Роберттің әпкесі Сильвестр Кучманға үйленді. Роберт Кушман Плимут колониясына аттануға ниеттеніп, кетер алдында туыстарына барып қайтты. Уильям Брэдфорд өзінің "Плимут егістігі" атты кітабында Кушманның "өзінің ниеті олармен бірге соңғы күндерін өткізу" болғанын жазды. Бендендегі Сент-Джордж архидиаконының көшірмесі, бастапқы дереккөз, 1625 жылғы 6 мамырда "6 күні Роберте Коучман – бейтаныс" деп жазылған. Адам басқа қауымнан болса, оны "бейтаныс" деп атау қалыпты жағдай еді. Роберт Лондонның солтүстік-шығысындағы Олдгейттен тыс Сент-Ботольф қауымында тұрды. Уильям Брэдфорд, Плимут колониясының көп жылдық губернаторы, Роберт Кушманның Англиядағы қазасы туралы хабар алғаннан кейін, ол "олардың оң қолы, (Саудагерлік) авантюристтер (Лондондық инвестициялық тобы) және көп жылдар бойы олармен барлық істерін жасап, олардың үлкен пайдасына жетуге көмектесті" деп жазды.
Cushman arrived back in London, 17 February 1622. He was carrying with him a valuable document known as the Bradford Winslow "Relation" – (or historically known as 'Mourt's Relation') the detailed journal account, that is, day to day written record of the exploration of areas of Cape Cod and Plymouth bay and harbour. The "Relation" is the single most important historical document of its kind in early American history. When Robert Cushman arrived in London at the end of February 1622, he hurried to have printed and disseminated 'Mourt's Relation' as quickly and widely as possible, which was obviously meant as propaganda for the colony. The mission of Cushman in aid of the new Plymouth colony was much advanced by his return and arrival in London, 17 February 1622, with the signed approval of the terms of the Adventurers with him. It had been certified by the signatures of the leadership now led by Governor Bradford, successor to John Carver. This document had renewed the relationship between the colonist and the London investors and the investors were also relieved of ingratitude and culpable impropriety. Cushman served as agent of the New Plymouth Colony and representative of the colony with the company of Merchant Adventurers of London until he died in May of 1625. Cushman did not die in London of the plague in 1625. There are no primary sources as evidence for this claim. Robert was visiting Benenden, Kent, the next door village to Rolvenden, where his brother, Richard, lived until Richard died in March 1623/24. Richard Couchman left a will probated in 1624 (PRC/17/65/443, Benenden). The will left a bequest to the children of "brother in lawe Stephen Everenden" (also Evernden). He married Richard and Roberts' sister, Sylvester Coucheman, in Rolvenden on 7 Nov 1593. Robert Cushman intended to sail to Plymouth Colony and was visiting his relatives before he left. William Bradford, in his book Of Plymouth Plantation, wrote that Cushman's "own purpose was to come over and spend his [last] days with them". The St. Georges, Benenden archdeacon's transcript, primary source, record was May 6, 1625 "The 6 day Roberte Couchman a stranger." It was usual to identify a person as a "stranger" if they were from another parish. Robert lived in St. Botolph without Aldgate parish in northeast London. William Bradford, Governor of Plymouth for many years, wrote upon receiving notice of Robert Cushman's death in England, that he "was as their right hand with their friends the (Merchant) Adventurers (London investment group), and for divers (sic) years had done and agitated all their business with them, to their great advantage."
Плимут қаласындағы жерлеу төбесіндегі Кушман ескерткіші
Роберт Кушман 1625 жылы Англияда жерленген. 1855 жылғы 15 тамызда Плимут, Массачусетс штатындағы Бьюриал-Хиллде жиналған Кушман отбасының мүшелері оған және оның ұрпақтарына ескерткіш орнатуға шешім қабылдады. Отбасы Кушман ескерткіш қауымдастығын құрды, қауымдастыққа үлес қосқан әрбір адам, қосқан соманы көрсететін сертификат және ескерткіштің суретін алды. Жиырма бес фут биіктіктегі ескерткіш орнатылып жатқанда Роберт Кушманның ұлы, қарт Томас Кушман, оның әйелі Мэри (Аллертон) және басқа да отбасы мүшелерінің қалдықтары табылды. Бұл қалдықтар кейіннен ескерткіштің астында салынған орынға жерленді, оның құрылысы 1858 жылғы 16 қыркүйекте аяқталды.
Robert Cushman was buried in England in 1625. On 15 August 1855 a gathering of Cushman family members meeting on Burial Hill in Plymouth Massachusetts decided to erect a monument to him and his descendants. The family formed the Cushman Monument Association. with any person contributing to the Association receiving a certificate stating the amount contributed and a picture of the Monument. During the erection of the twenty five foot monument, the remains of Robert Cushman's son Elder Thomas Cushman, his wife Mary (Allerton) and other family members were found. These remains would later be buried within a space constructed beneath the monument, the completion of which was celebrated on 16 September 1858.