Джон Уинтроп: Массачусетс шолтығының басшысы

Кіріспе

Ағылшын пуритан заңгері, Массачусетс шығанағы колониясының басшысы (1587–1649)

Джон Уинтроп (12 қаңтар 1588 – 26 наурыз 1649) – ағылшын пуритан заңгері және Массачусетс шығанағы колониясын құрудағы жетекші тұлға, Плимут колониясынан кейін Жаңа Англиядағы екінші ірі қоныс. Уинтроп 1630 жылы Англиядан колонияға алғашқы үлкен толқынмен қоныс аударушыларға жетекшілік етті және колонияның алғашқы 20 жылының 12-сінде губернатор болып қызмет етті. Оның жазбалары және колонияны пуритандық «төбедегі қала» ретінде көруі Жаңа Англияның колониялық дамуына үлкен әсер етіп, Массачусетс штатынан басқа көршілес колониялардың үкіметтері мен діндеріне де ықпал етті. Уинтроп бай жер иелері мен саудагерлер отбасында дүниеге келген. Ол заңгер мамандығын меңгеріп, Англияның Саффолк графтығындағы Гротон жер иелігінің иегері атанды. Ол 1628 жылы Массачусетс шығанағы компаниясын құруға қатыспады, бірақ 1629 жылы пуритандықтарға қарсы король Карл I-нің нонконформистік діни ойларға қарсы күресін бастаған кезде оған қатысы болды. 1629 жылдың қазан айында ол Массачусетс шығанағы колониясының губернаторы болып сайланды және 1630 жылдың сәуірінде колонистердің тобын Жаңа Әлемге бастап, Массачусетс шығанағы мен Чарльз өзенінің жағалауында бірнеше қауымдастықтар құрды. 1629 жылдан 1649 жылы қайтыс болғанға дейін ол 18 жыл губернатор немесе губернатордың орынбасары болып қызмет етті және діни консервативті колонияда салыстырмалы түрде қоңыр күш болды, консервативті Томас Дадлимен және либералды Роджер Уильямс пен Генри Вэйнмен қақтығысты. Уинтроп саяси беделді тұлға болды және оның билікке қатысты көзқарасы қазіргі заманғы адамдарға авторитарлық болып көрінеді. Ол діни тұрғыдан бекітілген адамдардың шектеулі тобынан басқа дауыс беру және басқа да азаматтық құқықтарды кеңейтуге қарсы болды, колониялық билік иелері міндетті болатын заңдар жинағын жасауға қарсылық көрсетті, сондай-ақ шексіз демократияға қарсы болды, оны «үкіметтің ең төмен және ең нашар түрі» деп атады. Адам мен Энн (құрметті әйелі Браун) Уинтроптардың Эдвардстоун, Саффолк, Англияда дүниеге келген ұлы. Оның тууы Гротон шіркеуінің тізілімінде тіркелген. Оның әкесінің отбасы тоқыма бизнесінде сәтті болған, ал әкесі заңгер және Саффолк графтығында бірнеше мүліктің иесі болған. Оның анасының отбасы да жақсы жағдайда болды, Суффолк және Эссекс графтықтарында мүліктері болған. Уинтроп кішкентай кезінде әкесі Кембридж университетіндегі Тринити колледжінің директоры болды. Уинтроптың інісі Джон (Адамның інісі) Ирландияға көшіп кетті, ал Уинтроптар отбасы Гротон-Манорға қоныстанды. Уинтропты алғашқыда Джон Чаплин үйден оқытты және Бьюри-Сент-Эдмундс грамматикалық мектебінде оқыған деп есептеледі. Бірнеше айдан кейін ол университетке оқуға түсті. Ол кезде Джон Коттон және Джон Уилурайт сияқты, Жаңа Англияда маңызды рөл атқарған студенттермен араласқан. Ол Уильям Спрингпен балалық шағынан бастап университетте оқыған жақын досы болды, кейін ол пуритандық Парламент мүшесі болды және өмірінің соңына дейін хат алмасып тұрды. Жасөспірім Уинтроп сол кездегі күнделігінде «менде жақсылыққа жол беруге болмайтын құштарлықтар болды» деп мойындады. Өмірбаясын жазған Франсис Бремер Уинтроптың өз сезімдерін бақылау қажеттілігі оны мектепті ерте тастап, ерекше жас кезінде үйленуге итермелеген болуы мүмкін деп санайды. 1604 жылы Уинтроп досымен бірге Эссекстегі Грейт-Стэмбриджге сапар шекті. Олар отбасылық досының үйінде тұрып, Уинтроп олардың қызы Мэри Форттан жақсы әсер алды. Ол 1605 жылдың 16 сәуірінде Ұлы Стэмбриджде Мэриге үйлену үшін Тринити колледжін тастады. Мэри оған бес бала тауып берді, олардың тек үшеуі ғана ересекке дейін жетті. Олардың үлкен баласы Джон Уинтроп Кенже, Коннектикут колониясының губернаторы және судьясы болды. Олардың соңғы екі баласы, екеуі де қыздар, туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды, ал Мэри 1615 жылы соңғы баласын туғаннан кейін асқынулардан қайтыс болды. 1613 жылы Адам Уинтроп Гротондағы отбасылық иеліктерін Уинтропқа берді, содан кейін ол Гротон жер иелігінің иегері болды.

John Winthrop (January 12, 1588 – March 26, 1649) was an English Puritan lawyer and a leading figure in the founding of the Massachusetts Bay Colony, the second major settlement in New England following Plymouth Colony. Winthrop led the first large wave of colonists from England in 1630 and served as governor for 12 of the colony's first 20 years. His writings and vision of the colony as a Puritan "city upon a hill" dominated New England colonial development, influencing the governments and religions of neighboring colonies in addition to those of Massachusetts. Winthrop was born into a wealthy land owning and merchant family. He trained in the law and became Lord of the Manor at Groton in Suffolk, England. He was not involved in founding the Massachusetts Bay Company in 1628, but he became involved in 1629 when anti Puritan King Charles I began a crackdown on Nonconformist religious thought. In October 1629, he was elected governor of the Massachusetts Bay Colony, and he led a group of colonists to the New World in April 1630, founding a number of communities on the shores of Massachusetts Bay and the Charles River. Between 1629 and his death in 1649, he served 18 annual terms as governor or lieutenant governor and was a force of comparative moderation in the religiously conservative colony, clashing with the more conservative Thomas Dudley and the more liberal Roger Williams and Henry Vane. Winthrop was a respected political figure, and his attitude toward governance seems authoritarian to modern sensibilities. He resisted attempts to widen voting and other civil rights beyond a narrow class of religiously approved individuals, opposed attempts to codify a body of laws that the colonial magistrates would be bound by, and also opposed unconstrained democracy, calling it "the meanest and worst of all forms of government". to Adam and Anne (née Browne) Winthrop in Edwardstone, Suffolk, England. His birth was recorded in the parish register at Groton. His father's family had been successful in the textile business, and his father was a lawyer and prosperous landowner with several properties in Suffolk. His mother's family was also well to do, with properties in Suffolk and Essex. When Winthrop was young, his father became a director at Trinity College, Cambridge. Winthrop's uncle John (Adam's brother) immigrated to Ireland, and the Winthrop family took up residence at Groton Manor. Winthrop was first tutored at home by John Chaplin and was assumed to have attended grammar school at Bury St. Edmunds. matriculating at the university a few months later. Among the students with whom he would have interacted were John Cotton and John Wheelwright, two men who also had important roles in New England. He was a close childhood and university friend of William Spring, later a Puritan Member of Parliament with whom he corresponded for the rest of his life. The teenage Winthrop admitted in his diary of the time to "lusts so masterly as no good could fasten upon me." Biographer Francis Bremer suggests that Winthrop's need to control his baser impulses may have prompted him to leave school early and marry at an unusually early age. In 1604, Winthrop journeyed to Great Stambridge in Essex with a friend. They stayed at the home of a family friend, and Winthrop was favorably impressed with their daughter Mary Forth. He left Trinity College to marry her on April 16, 1605, at Great Stambridge. Mary bore him five children, of whom only three survived to adulthood. The oldest of their children was John Winthrop the Younger, who became a governor and magistrate of Connecticut Colony. Their last two children, both girls, died not long after birth, and Mary died in 1615 from complications of the last birth. In 1613, Adam Winthrop transferred the family holdings in Groton to Winthrop, who then became Lord of the Manor at Groton.

Қожалық иелері

Уинтроп поместье басқаруға, егін шаруашылығын және үйді қадағалауға тікелей қатысты. Кейіннен ол әкесінің жолын жалғап, Лондонға заңгерлікпен айналысуға кірісті, бұл оны қаланың іскер элитасымен байланыстырды. Ол сондай-ақ, округтік бейбіт сот комиссиясына тағайындалды, бұл лауазым оған басқа заңгерлер мен жер иелері арасында кеңірек танылуға және өзінің Құдайдың патшалығы деп санайтын нәрсені ілгерілетуге мүмкіндік берді. Комиссияның міндеттеріне округ бойынша мәселелерді қадағалау, жолдар мен көпірлерді күтіп ұстау және лицензиялар беру кірді. Оның кейбір мүшелері ұсақ құқық бұзушылықтар үшін жергілікті судьялар ретінде әрекет етуге құқылы болды, бірақ Уинтроп бұл өкілеттілікті тек өз мүлкіне қатысты істерде ғана пайдалана алды. Комиссия тоқсан сайын толық құрамымен жиналатын, ал Уинтроп оның қызметі арқылы бірқатар маңызды байланыстар жасады. Уинтроп 1605 жылдан бастап діни өмірін күнделікке жазып, онда діни тәжірибелерін және сезімдерін сипаттады. Онда ол берген "бірнеше уәделерді" орындамағанын айтып, Құдайдың рақымымен кемшіліктерін түзетуге тырысты, Құдайдан "маған жаңа жүрек, рухта қуаныш сыйлап, менен бірге тұрсын" деп дұға етті. Әйелінің діни сезімдерінің өзінің сезімдерімен бірдей болмауына қынжылды, бірақ кейіннен "оның шын ниетті, құдайға адал әйел екенін" байқады. Ол әкесінен гөрі дінге терең берілген, оның күнделіктері көбінесе дүниелік мәселелермен айналысты. 1615 жылы әйелі Мэри қайтыс болды, ол сол заманғы дәстүр бойынша, 1615 жылдың 6 желтоқсанында Томасин Клоптонға үйленді. Ол Мэриден гөрі діндар еді; Уинтроп оның "шындығында діндар және еңбекқор" екенін жазды. Шамамен 1613 жылы (жазбалар одан ертерек болуы мүмкін) Уинтроп Грейс Иннге оқуға түсті. Ол заң оқыды, бірақ адвокаттыққа жол ашпады. Оның заңгерлік байланыстары оны Эссекс округының Ұлы Мейплстед қаласындағы Тиндал отбасымен таныстырды, және ол 1617 жылы канцлер судьясы сэр Джон Тиндалдың қызы, оның әйелі Энн Эгертонмен, пуритан уағызшысы Стивен Эгертонның қарындасымен таныса бастады. Оның отбасы бастапқыда қаржылық жағдайға байланысты осы одаққа қарсы болды; Уинтроп өзінің шағын табысын өтеуге жететін қасиет ретінде тақуалыққа сүйенді. Олар 1618 жылдың 29 сәуірінде Ұлы Мейплстедте үйленді. Олар Гротон қаласында тұруын жалғастырды, бірақ Уинтроп уақытын Гротон мен Лондон арасында бөліп, ақырында Уорд пен Ливерлер сотында өте қажетті лауазымға ие болды. Оның үлкен ұлы Джон ол болмағанда Маргаретқа мүлікті басқаруға көмектесетін.

As lord of the manor, Winthrop was deeply involved in the management of the estate, overseeing the agricultural activities and the manor house. He eventually followed his father in practicing law in London, which would have brought him into contact with the city's business elite. He was also appointed to the county commission of the peace, a position that gave him a wider exposure among other lawyers and landowners and a platform to advance what he saw as God's kingdom. The commission's responsibilities included overseeing countywide issues, including road and bridge maintenance and the issuance of licenses. Some of its members were also empowered to act as local judges for minor offenses, although Winthrop was only able to exercise this authority in cases affecting his estate. The full commission met quarterly, and Winthrop forged a number of important connections through its activities. Winthrop documented his religious life, keeping a journal beginning 1605 in which he described his religious experiences and feelings. In it, he described his failures to keep "divers vows" and sought to reform his failings by God's grace, praying that God would "give me a new heart, joy in his spirit; that he would dwell with me". He was somewhat distressed that his wife did not share the intensity of his religious feelings, but he eventually observed that "she proved after a right godly woman." He was more intensely religious than his father, whose diaries dealt almost exclusively with secular matters. His wife Mary died in 1615, and he followed the custom of the time by marrying Thomasine Clopton soon after on December 6, 1615. She was more pious than Mary had been; Winthrop wrote that she was "truly religious & industrious therein". In approximately 1613 (records indicate that it may have been earlier), Winthrop was enrolled at Gray's Inn. There he read the law but did not advance to the Bar. His legal connections introduced him to the Tyndal family of Great Maplestead, Essex, and he began courting Margaret Tyndal in 1617, the daughter of chancery judge Sir John Tyndal and his wife Anne Egerton, sister of Puritan preacher Stephen Egerton. Her family was initially opposed to the match on financial grounds; Winthrop countered by appealing to piety as a virtue which more than compensated for his modest income. The couple were married on April 29, 1618, at Great Maplestead. They continued to live at Groton, although Winthrop necessarily divided his time between Groton and London, where he eventually acquired a highly desirable post in the Court of Wards and Liveries. His eldest son John sometimes assisted Margaret with the management of the estate while he was away.

Америка колонияларында саяхат пен қоныстануды бастау туралы шешім

1620-жылдардың ортасынан соңына дейін Англиядағы діни ахуал пуритандар мен басқа да топтар үшін күңгірттей бастады, олардың жақтастары ағылшын реформациясы қауіп төменде деп санады. 1625 жылы таққа отырған король Карл I католик әйелге үйленген еді. Карл барлық түрдегі діннен тайып кеткендерге қарсы болды және Англия шіркеуін пуритан сияқты, оның ілімдері мен тәжірибелеріне толық сәйкес келмейтін діни топтарға қарсы күресінде қолдады. Жаңа әлемдегі алғашқы табысты діни отарлау 1620 жылы Кейп-Код шығанағының жағалауында Плимут колониясын құрумен жүзеге асты. Пастор Джон Уайт 1624 жылы Массачусетс жағалауында, сондай-ақ Кейп-Энн деген жерде отар құруға сәукелді күш жұмсады. 1628 жылы осы күш-жігерге қатысқан инвесторлардың бір бөлігі жаңа инвесторлармен бірігіп, Чарльз және Мерримак өзендері арасындағы аумаққа жер берілді. Алғашқыда ол Жаңа Англия компаниясы деп аталды, кейін 1629 жылы Массачусетс шығанағы компаниясы деп қайта аталды, себебі ол аймақты басқаруға рұқсат беретін корольдік жарлық алды. 1628 жылы жер берілгеннен кейін көп ұзамай Джон Эндекотт басқаратын қоныс аударушылардың шағын тобы жіберілді. Джон Уинтроп негізінен Линкольнширден келген адамдарды қамтитын осы алғашқы іс-шаралардың ешқайсысына қатыспаған сияқты; алайда, ол 1629 жылдың басында компанияның қызметі мен жоспарлары туралы білген болуы мүмкін. Оның компаниямен байланысы нақты емес, себебі оның компаниямен байланысты адамдармен көптеген жанама байланыстары болды. Уинтроп басқа жерлерді отарлауға жасалған әрекеттер туралы да хабардар болды; оның ұлы Генри 1626 жылы Барбадосты қоныстандыруға қатысты, оған Уинтроп біраз уақыт бойы қаржылық қолдау көрсетті. 1629 жылдың наурыз айында король Карл Парламентті таратып, он бір жыл бойы Парламентсіз билік жүргізді. Бұл әрекет компания басшыларының арасында жаңа алаңдаушылықтар тудырды; шілде айындағы жиналыста губернатор Мэтью Крэдок компанияның өзін қайта ұйымдастырып, жарғысын және басқаруын колонияға көшіруді ұсынды. Бұл Уинтропты да алаңдатты, ол Парламент таратылғаннан кейін пуритандарға қарсы қысым көрсетілген кезде Уордтар мен Ливерлер сотындағы лауазымын жоғалтты. Ол: «Егер Құдай бізге жақсылықты көріп, бізді және басқаларды қорғайтын және жасыратын орын берсе, Ол береді», - деп жазды. Оның есімі 26 тамызда қол қойылған Кембридж келісімінде компаниямен ресми түрде байланысты; бұл құжат эмигрант емес акционерлерден акцияларын сатып алуға эмигрант акционерлерге мүмкіндік берді. Компания акционерлері 20 қазанда жиналып, тамызда келісілген өзгерістерді бекітті. Губернатор Крэдок эмиграцияға бармады және жаңа губернаторды таңдау қажет болды. Уинтроп Крэдокты алмастыруға ұсынылған үш үміткердің ішіндегі ең адал деп есептелді және ол сайлауда жеңіске жетті. Қалған екеуі Ричард Солтонсталл мен Джон Хамфри болды; олардың көптеген басқа мүдделері болды және Массачусетке қоныстануға деген олардың берілгендігі күмәнді деп саналды. Хамфри губернатордың орынбасары болып сайланды, бірақ ол эмиграцияны кейінге қалдыруға шешім қабылдағанда келесі жылы бұл лауазымнан бас тартты. Уинтроп және басқа компания шенеуніктері көшіп-қонуға қажетті көлік флотын және жабдықтарды дайындауды бастады. Ол сондай-ақ жаңа колонияға қажетті арнайы дағдылары бар адамдарды, соның ішінде колонияның рухани қажеттіліктерін қамтамасыз ететін пасторларды іздестірді. Уинтропқа әйелі қашан келетіні белгісіз болды; ол 1630 жылдың сәуірінде, флоттың кететін уақытына жақын босануға тиіс еді. Сондықтан олар оның кейінірек келуін шешті және жұбайлар 1631 жылы ғана Жаңа әлемде қайта кездесті. Олар бір-бірінен бөлек тұрған кезде байланыстарын сақтау үшін әр дүйсенбі және жұма күндері кешкі сағат 5-тен 6-ға дейін бір-бірін ойлауға келісті. Уинтроп өзінің ересек балаларын көшіп-қонуға шақыру үшін де жұмыс істеді; Джон кіші және Генри екеуі де осылай шешті, бірақ 1630 жылғы флотпен тек Генри ғана жүзіп кетті. 1630 жылдың сәуірінде Уинтроп өзінің істерінің көп бөлігін ретке келтірді, бірақ Гроттон Manor ұзаққа созылған титул дауынан әлі сатылмаған еді. Заңдық дау оның кеткеннен кейін ғана шешілді, ал мүлікті сатуды Маргарет Джон кіші колонияға кетер алдында аяқтады.

In the mid to late 1620s, the religious atmosphere in England began to look bleak for Puritans and other groups whose adherents believed that the English Reformation was in danger. King Charles I had ascended the throne in 1625, and he had married a Roman Catholic. Charles was opposed to all manner of recusants and supported the Church of England in its efforts against religious groups such as the Puritans that did not adhere fully to its teachings and practices. The first successful religious colonization of the New World occurred in 1620 with the establishment of the Plymouth Colony on the shores of Cape Cod Bay. Pastor John White led a short lived effort to establish a colony at Cape Ann in 1624, also on the Massachusetts coast. In 1628, some of the investors in that effort joined with new investors to acquire a land grant for the territory roughly between the Charles and Merrimack Rivers. It was first styled the New England Company, then renamed the Massachusetts Bay Company in 1629 after it acquired a royal charter granting it permission to govern the territory. Shortly after acquiring the land grant in 1628, it sent a small group of settlers led by John Endecott to prepare the way for further migration. John Winthrop was apparently not involved in any of these early activities, which primarily involved individuals from Lincolnshire; however, he was probably aware of the company's activities and plans by early 1629. The exact connection is uncertain by which he became involved with the company because there were many indirect connections between him and individuals associated with the company. Winthrop was also aware of attempts to colonize other places; his son Henry became involved in efforts to settle Barbados in 1626, which Winthrop financially supported for a time. In March 1629, King Charles dissolved Parliament, beginning eleven years of rule without Parliament. This action apparently raised new concerns among the company's principals; in their July meeting, Governor Matthew Cradock proposed that the company reorganize itself and transport its charter and governance to the colony. It also worried Winthrop, who lost his position in the Court of Wards and Liveries in the crackdown on Puritans that followed the dissolution of Parliament. He wrote, "If the Lord seeth it wilbe good for us, he will provide a shelter & a hidinge place for us and others". His name appears in formal connection with the company on the Cambridge Agreement signed August 26; this document provided means for emigrating shareholders to buy out non emigrating shareholders of the company. The company shareholders met on October 20 to enact the changes agreed to in August. Governor Cradock was not emigrating and a new governor needed to be chosen. Winthrop was seen as the most dedicated of the three candidates proposed to replace Cradock, and he won the election. The other two were Richard Saltonstall and John Humphrey; they had many other interests, and their dedication to settling in Massachusetts was viewed as uncertain. Humphrey was chosen as deputy governor, a post that he relinquished the following year when he decided to delay his emigration. Winthrop and other company officials then began the process of arranging a transport fleet and supplies for the migration. He also worked to recruit individuals with special skills that the new colony would require, including pastors to see to the colony's spiritual needs. It was unclear to Winthrop when his wife would come over; she was due to give birth in April 1630, near the fleet's departure time. They consequently decided that she would not come over until a later time, and it was not until 1631 that the couple were reunited in the New World. To maintain some connection with his wife during their separation, the couple agreed to think of each other between the hours of 5 and 6 in the evening each Monday and Friday. Winthrop also worked to convince his grown children to join the migration; John, Jr. and Henry both decided to do so, but only Henry sailed in the 1630 fleet. By April 1630, Winthrop had put most of his affairs in order, although Groton Manor had not yet been sold because of a long running title dispute. The legal dispute was only resolved after his departure, and the property's sale was finalized by Margaret before she and John, Jr. left for the colony.

Елтаңба

Джон Уинтроп 1592 жылы Лондон қару колледжі арқылы оның әкесінің ағасына бекітілген гербті пайдаланған. Оның ұлдары да сол гербті қолданды. Бұл герб оның Патша шіркеуінің зираттарындағы қабірінде бейнеленген. Бұл герб Гарвард университетіндегі Уинтроп үйінің де гербі болып табылады және оның кіші ұлы Диан Уинтроптың 1675 жылғы үйінде де көрсетілген. Гербтің сипаттамасы: күміс түсті фонға қызыл үш бұрышты сызық, үстінен қара арыстанның тік тұрған бейнесі.

Келу

1630 жылдың 8 сәуірінде Уайт аралынан Уинтроп пен колонияның басқа да көшбасшыларын алып, төрт кеме жолға шықты. Уинтроп Арбелла кемесімен екі ұлы Сэмюэл мен Стивенді бірге алып кетті. Кемелер колонияға 700-ге жуық көшіп келгендерді тасымалдаған 11 кемеден тұратын үлкен флоттың бір бөлігі болды. Уинтроптың ұлы Генри Арбелла кемесімен теңізге шығу мүмкіндігін жіберіп алып, Талбот кемесіне мінгісіліп қалды, ол да Уайттан жүзіп кеткен еді. "Христиандық қайырымдылықтың үлгісі" пуритандық қоғамның сенімін нығайтуға арналған идеялар мен жоспарларды сипаттады, сонымен қатар Жаңа әлемде жеңіп өтуге тиіс болатын қиындықтарды Мысырдан шығу оқиғасымен салыстырды. Уағызда колонистердің ұмтылуы тиіс идеалдарды бейнелеу үшін "Тау үстіндегі қала" деген әйгілі сөз тіркесі қолданылды, соның салдарынан "барлық адамдардың көзі бізге қараған" делінді. Сондай-ақ, уағызда: "Кез келген уақытта біреулер бай, біреулер кедей, біреулер билік пен мәртебеде жоғары, ал басқалары қарапайым және бағынышты болуы керек" делінді; яғни, барлық қоғамда бай және сәтті адамдар да, кедей және бағынышты адамдар да болады – және екеуі де колония үшін бірдей маңызды, өйткені екеуі де бір қауымдастықтың мүшелері еді. Флот маусым айында Салемге жетті, оны Джон Эндекотт қарсы алды. Уинтроп пен оның орынбасары Томас Дадли Салем аймағының барлық келген отарлаушыларға қолайлы қоныс болуға жеткіліксіз екенін анықтады және олар аймақты зерттеу экспедицияларын бастады. Олар алғашқыда колонияны Чарльзтаунда құруға шешім қабылдады, бірақ ондағы жақсы судың жетіспеуі оларды Шомут түбегіне көшіруге мәжбүр етті, онда олар қазіргі Бостон қаласын құрды. Маусым салыстырмалы түрде кеш болды, сондықтан отарлаушылар жау күштері шабуылдай алатын бір мақсатты ұсынудан аулақ болу үшін жағалау мен Чарльз өзенінің жағасында шашыраңқы елді мекендер құруға шешім қабылдады. Осы елді мекендер Бостон, Кембридж, Роксбери, Дорчестер, Уотертаун, Медфорд және Чарльзтаунға айналды. Колония алғашқы айларында аурумен күресті, 1630 жылы түрлі себептерден 200-ге жуық адамды жоғалтты, соның ішінде Уинтроптың ұлы Генри және осы жағдайларға байланысты көктемде Англияға оралған тағы 80-ге жуық адам. Уинтроп Бостонда үй салды, онда оның өңделетін жері де болды. 1631 жылы оған Мистик өзенінің жағалауында үлкен жер телімі берілді, ол Он дөңгелек ферма деп аталды. Мистик өзенінің арғы жағында Мэтью Крэдокқа тиесілі кеме жасау шебі орналасқан, онда колонияның алғашқы қайықтарының бірі салынды – Уинтроптың "Шығанақтың құт-берекесі". Уинтроп оны Жаңа Англия жағалауында және бойымен сауда және экспресс-кеме ретінде пайдаланды. Колонияның астанасын қайда орналастыру мәселесі Уинтроп пен Дадли арасындағы келіспеушіліктердің біріншісіне себеп болды. Дадли кеңес астана сол жерде орналасады деген келісімге келгеннен кейін Ньютаунда (қазіргі Гарвард алаңы, Кембридж) үйін салдырған. Алайда, Уинтроп Бостон тұрғындары оны сол жерде тұруға шақырғанда, оның орнына Бостонда үй салуға шешім қабылдады. Бұл Дадлиді ренжітті, ал Винтроп Дадлидің үйіндегі шектен тыс сәндік ағаш өрнектерін сынға алғанда олардың қарым-қатынасы нашарлады. Дегенмен, балалары үйленгеннен кейін олар татуласып кеткендей болды. Уинтроп екеуінің Конкорд маңындағы жерді иелену үшін барғанын айтады. Олардың жерлерінің шекарасындағы екі тас "балаларының некесін еске алу үшін" "Екі бауыр" деп аталды. Дадлидің жері Бедфордқа, ал Уинтроптың жері Билерикаға айналды.

On April 8, 1630, four ships left the Isle of Wight carrying Winthrop and other leaders of the colony. Winthrop sailed on the Arbella, accompanied by his two young sons Samuel and Stephen. The ships were part of a larger fleet totalling 11 ships that carried about 700 migrants to the colony. Winthrop's son Henry Winthrop missed the Arbella sailing and ended up on the Talbot, which also sailed from Wight. "A Modell of Christian Charitie" described the ideas and plans to keep the Puritan society strong in faith, while also comparing the struggles that they would have to overcome in the New World with the story of Exodus. The sermon used the now famous phrase "City upon a Hill" to describe the ideals to which the colonists should strive, and that consequently "the eyes of all people are upon us." The sermon also said, "In all times some must be rich some poore, some highe and eminent in power and dignitie; others meane and in subjection"; that is, all societies include some who are rich and successful and others who are poor and subservient—and both groups were equally important to the colony because both groups were members to the same community. The fleet arrived at Salem in June and was welcomed by John Endecott. Winthrop and his deputy Thomas Dudley found the Salem area inadequate for a settlement suitable for all of the arriving colonists, and they embarked on surveying expeditions of the area. They first decided to base the colony at Charlestown, but a lack of good water there prompted them to move to the Shawmut Peninsula where they founded what is now the city of Boston. The season was relatively late, and the colonists decided to establish dispersed settlements along the coast and the banks of the Charles River in order to avoid presenting a single point that hostile forces might attack. These settlements became Boston, Cambridge, Roxbury, Dorchester, Watertown, Medford, and Charlestown. The colony struggled with disease in its early months, losing as many as 200 people to a variety of causes in 1630, including Winthrop's son Henry, and about 80 others who returned to England in the spring due to these conditions. Winthrop built his house in Boston where he also had a relatively spacious plot of arable land. In 1631, he was granted a larger parcel of land on the banks of the Mystic River that he called Ten Hills Farm. On the other side of the Mystic was the shipyard owned in absentia by Matthew Cradock, where one of the colony's first boats was built, Winthrop's Blessing of the Bay. Winthrop operated her as a trading and packet ship up and down the coast of New England. The issue of where to locate the colony's capital caused the first in a series of rifts between Winthrop and Dudley. Dudley had constructed his home at Newtown (present day Harvard Square, Cambridge) after the council had agreed that the capital would be established there. However, Winthrop decided instead to build his home in Boston when asked by its residents to stay there. This upset Dudley, and their relationship worsened when Winthrop criticized Dudley for what he perceived as excessive decorative woodwork in his house. However, they seemed to reconcile after their children were married. Winthrop recounts the two of them, each having been granted land near Concord, going to stake their claims. At the boundary between their lands, a pair of boulders were named the Two Brothers "in remembrance that they were brothers by their children's marriage". Dudley's lands became Bedford, and Winthrop's Billerica.

Колониялық басқару

Колонияның жарғысында губернатор, вице-губернатор және 18 көмекші судьялар қарастырылған. Осы лауазымдардың барлығы колонияның еркін азаматтарымен жыл сайын сайлануға тиіс болған. Бас соттың алғашқы отырысы сегіз адамнан тұрды. Олар губернатор мен вице-губернаторды жарғыны бұза отырып, көмекшілердің сайлауы керек деп шешті; осы ереже бойынша Уинтроп үш рет губернатор болып сайланды. Бас сот көптеген жаңа қоныс аударғандарды қабылдады, сонымен қатар барлық еркін азаматтардың жергілікті шіркеу мүшелері болуын талап ететін ереже енгізді. 1633 және 1634 жылдары колонияға иммигранттардың көптеп келуіне Пюритандыққа қарсы Уильям Лаудтың Кентербери архиепископы болып тағайындалуы себеп болды. 1634 жылғы сайлауға дайындалып жатқанда, қалалардан келген еркін азаматтардың делегациясы жарғыны көруді талап етті, одан колонияның заң шығару билігі, губернаторды және вице-губернаторды сайлау құқығы еркін азаматтарға тиесілі екенін білді. Уинтроп сайлау мәселесінде келісімге келді, содан кейін сайлау еркін азаматтармен жасырын дауыс беру арқылы жүргізілді, бірақ ол заң шығарудың көптеген еркін азаматтармен жүргізілсе қиын болатынын атап өтті. Келісімге сәйкес, әр қала өз мүдделерін білдіретін екі өкілді бас сотқа жіберді. Қызығы, халықтық сайлауға қарсы болған Томас Дадли 1634 жылғы губернатор сайлауында жеңіске жетті, ал Роджер Ладлоу вице-губернатор болды. Уинтроп бұрынғы сайлаулардан кейін болғандай, судьяларды кешкі асқа шақырды. 1630-жылдардың соңында сот шешімдерінің тәуелсіздігі сот төрешілерінің пікірлерін міндетті түрде қамтитын заңдарды қабылдау туралы талаптарға әкелді. Уинтроп осы қадамдарға қарсылық көрсетіп, оларды жүзеге асыруға бағытталған күш-жігерді тоқтатып, кедергі келтірді. Массачусетс бостандықтарының кодексі 1641 жылы Ричард Беллингхем губернаторлығы кезінде ресми түрде қабылданды. 1684 жылы колониялық жарғыны жоюға себеп болған Массачусетсте қабылданған кейбір заңдар келтірілді. 1640-жылдары судьялар мен көмекшілердің өкілеттігіне қатысты конституциялық мәселелер туындады. Бірде қашып кеткен шошқаға қатысты істе көмекшілер жесір әйелдің адасқан малын ұрлаған саудагердің пайдасына шешім шығарды. Ол бас сотқа шағым түсірді, ол оның пайдасына шешім шығарды. Содан кейін көмекшілер бас соттың шешіміне вето құқығын қолданып, дау тудырды. Уинтроп көмекшілердің тәжірибелі судьялар ретінде бас соттың демократиялық институтын тексеруге қабілетті болуы керектігін айтты, өйткені "көптеген азаматтық елдерде демократия үкімет формаларының ең нашар және ең нашарсысы деп есептеледі". Уинтроп 1645 жылы Джонға жергілікті шешімдерге араласуы және Хингхэм ополчениесіне қатысты іс бойынша ресми айып тағылғанда судьялардың тәуелсіз билігі туралы айыптаулардың ошағына айналды. Бұл іс жаңа қолбасшыны тағайындау туралы дауға негізделген, ал Уинтроп басқаратын судьялар тобы даудың екі жағындағы бірнеше адамды сот отырысын күтіп тұтқынға алды. Хингхемдегі пастор және даудың бір жағындағы бірнеше Хобарттардың бірі болған Питер Хобарт судьялардың өкілеттігіне күдікпен қарап, Уинтропты оның қасақана және тирандық әрекеттері деп сипаттап сынады. Уинтроп соттың алдында айыпталушы ретінде тұрып, мәселені шешті. Ол өзін қорғап, жалғыз әрекет етпегенін, сондай-ақ судьялар сот отырысында жасаған қателіктері үшін қылмыстық жауапкершілікке тартылмайтынын айтты. Ол сондай-ақ Хингхемдегі даудың судьялардың араласуын қажет ететіндей ауыр болғанын мәлімдеді. Уинтроп ақталып, шағымданушыларға айыппұл салынды. Уинтроптың қатысқан маңызды мәселелердің бірі 1647 жылы болды, онда бас сотқа жергілікті шіркеуге ресми қабылданған еркін азаматтарға дауыс беру құқығын шектеу туралы петиция ұсынылды. Уинтроп және басқа судьялар "барлық нағыз ағылшындарға азаматтық бостандық пен еркіндік бірден берілсін" деген талапты қабылдамады және тіпті петицияға қол қойған бас қол қоюшыларға айыппұл салып, түрмеге қамады. Осы және басқа да мәселелерге байланысты Англиядағы Массачусетс үкіметінен шағымдар жазған Уильям Вассал мен Роберт Чайлд есімді екі қол қоюшы болды.

The colony's charter called for a governor, deputy governor, and 18 assistant magistrates who served as a precursor to the idea of a Governor's Council. All these officers were to be elected annually by the freemen of the colony. The first meeting of the General Court consisted of exactly eight men. They decided that the governor and deputy should be elected by the assistants, in violation of the charter; under these rules, Winthrop was elected governor three times. The general court admitted a significant number of settlers, but also established a rule requiring all freemen to be local church members. The colony saw a large influx of immigrants in 1633 and 1634, following the appointment of strongly anti Puritan William Laud as Archbishop of Canterbury. When the 1634 election was set to take place, delegations of freemen sent by the towns insisted on seeing the charter, from which they learned that the colony's lawmaking authority, the election of governor, and the election of the deputy all rested with the freemen, not with the assistants. Winthrop acceded on the point of the elections, which were thereafter conducted by secret ballot by the freemen, but he also observed that lawmaking would be unwieldy if conducted by the relatively large number of freemen. A compromise was reached in which each town would select two delegates to send to the general court as representatives of its interests. In an ironic twist, Thomas Dudley, an opponent of popular election, won the 1634 election for governor, with Roger Ludlow as deputy. Winthrop graciously invited his fellow magistrates to dinner, as he had done after previous elections. In the late 1630s, the seeming arbitrariness of judicial decisions led to calls for the creation of a body of laws that would bind the opinions of magistrates. Winthrop opposed these moves, and used his power to repeatedly stall and obstruct efforts to enact them. The Massachusetts Body of Liberties was formally adopted during Richard Bellingham's governorship in 1641. Some of the laws enacted in Massachusetts were cited as reasons for vacating the colonial charter in 1684. In the 1640s, constitutional issues arose concerning the power of the magistrates and assistants. In a case involving an escaped pig, the assistants ruled in favor of a merchant who had allegedly taken a widow's errant animal. She appealed to the general court, which ruled in her favor. The assistants then asserted their right to veto the general court's decision, sparking the controversy. Winthrop argued that the assistants, as experienced magistrates, must be able to check the democratic institution of the general court, because "a democracy is, amongst most civil nations, accounted the meanest and worst of all forms of government." Winthrop became the focus of allegations about the arbitrary rule of the magistrates in 1645, when John was formally charged with interfering with local decisions in a case involving the Hingham militia. The case centered around the disputed appointment of a new commander, and a panel of magistrates headed by Winthrop had several parties imprisoned on both sides of the dispute, pending a meeting of the court of assistants. Peter Hobart, the minister in Hingham and one of several Hobarts on one side of the dispute, vociferously questioned the authority of the magistrates and railed against Winthrop specifically for what he characterized as arbitrary and tyrannical actions. Winthrop defused the matter by stepping down from the bench to appear before it as a defendant. He successfully defended himself, pointing out that he had not acted alone, and also that judges are not usually criminally culpable for errors that they make on the bench. He also argued that the dispute in Hingham was serious enough that it required the intervention of the magistrates. Winthrop was acquitted and the complainants were fined. One major issue that Winthrop was involved in occurred in 1647, when a petition was submitted to the general court concerning the limitation of voting rights to freemen who had been formally admitted to a local church. Winthrop and the other magistrates rejected the appeal that "civil liberty and freedom be forthwith granted to all truly English", and even fined and imprisoned the principal signers of the petition. William Vassal and Robert Child, two of the signatories, pursued complaints against the Massachusetts government in England over this and other issues.

Діни даулар

1634 және 1635 жылдары Уинтроп көмекші болып қызмет етті, ал қоныстанушылардың келуі алғаш Джон Хейнсті, содан кейін Генри Вейнді губернаторлыққа жеткізді. Хейнс, Вэйн, Энн Хатчинсон, пасторлар Томас Хукер және Джон Уилрайттың бәрі де, Уинтропты қоса алғанда, ертерек келгендердің көзқарастарына қайшы келетін діни не саяси пікірлерді ұстанды. Хатчинсон мен Уилрайт құтқарылу үшін діни заңдарды орындаудың міндетті емес екенін қабылдаған Антиномиандық көзқараспен келісті, ал Уинтроп және басқалары көбірек заңгерлік көзқарасқа сенеді. Бұл діни дау әдетте Антиномиандық дау деп аталады және ол колонияны айтарлықтай бөліп тастады; Уинтроп Антиномиандық сенімдерді өте жағымсыз және қауіпті ересь деп есептеді. 1636 жылдың желтоқсанына қарай дау отаршылдық саясатқа дейін жетті, және Уинтроп екі топтың арасындағы келіспеушілікті азайтуға тырысты. Ол өзінің діни оянуын және қарсы көзқарастарды үйлестіруге бағытталған басқа да теологиялық тұжырымдамаларын жазды. (Бұл құжаттардың қаншалықты тарағаны белгісіз, және олардың барлығы қазірге дейін сақталған жоқ.) 1637 жылғы сайлауда Вэйн барлық лауазымдарынан шеттетілді, ал Дадли губернатор болып сайланды. Дадлидің сайлануы дауды бірден басаңдатқан жоқ. Алдымен Джон Уилрайт, содан кейін Энн Хатчинсон сотқа тартылып, екеуі де колониядан қуылды. Уинтроп олардың жақтастарына қарсы сөйлеуге белсенді қатысты, бірақ Шепард оны тым иілгіш болғаны үшін сынады, Уинтроптың «олардың зұлымдықтары мен алдауын барлық адамдарға көрсетуі керек, содан кейін олар одан әрі бармайды, және өздері құлайды» деп мәлімдеді. Хукер мен Хейнс 1636 және 1637 жылдары Массачусетстен Коннектикут өзеніндегі (Коннектикут колониясының ядросы) жаңа қоныстарға кетті; Вэйн 1637 жылғы сайлаудан кейін Англияға кетті, ол колониялық үкіметті құлату үшін генерал-губернаторлыққа комиссия іздеуі мүмкін екенін білдірді. (Вэйн колонияға ешқашан қайтып оралмады және ағылшын азаматтық соғыстары алдында және оның кезінде Парламентте маңызды тұлға болды; ол Жаңарудан кейін басы кесілді.) 1637 жылғы сайлаудан кейін жалпы сот колонияда тұру қағидаларын жаңартты, бұл ешкімге магистраттардың келісімінсіз жаңа келгендерді үш аптадан артық орналастыруға тыйым салды. Уинтроп бұл ережені қарсылықтарға қарсы қорғады, Массачусетстің «бізге ұқсамайтын адамдарды қабылдаудан бас тартуға» құқығы бар екенін дәлелдеді. Қызығы, бұл саясатқа қарсы шыққандардың кейбірі 1635 жылы Роджер Уильямсты елден қууды жақтаған. Уинтроп пен Уильямс кейінірек хат алмасып, діни айырмашылықтарын талқылады.

In 1634 and 1635, Winthrop served as an assistant, while the influx of settlers brought first John Haynes and then Henry Vane to the governorship. Haynes, Vane, Anne Hutchinson, and pastors Thomas Hooker and John Wheelwright all espoused religious or political views that were at odds with those of the earlier arrivals, including Winthrop. Hutchinson and Wheelwright subscribed to the Antinomian view that following religious laws was not required for salvation, while Winthrop and others believed in a more Legalist view. This religious rift is commonly called the Antinomian Controversy, and it significantly divided the colony; Winthrop saw the Antinomian beliefs as a particularly unpleasant and dangerous heresy. By December 1636, the dispute reached into colonial politics, and Winthrop attempted to bridge the divide between the two factions. He wrote an account of his religious awakening and other theological position papers designed to harmonize the opposing views. (It is not known how widely these documents circulated, and not all of them have survived.) In the 1637 election, Vane was turned out of all offices, and Dudley was elected governor. Dudley's election did not immediately quell the controversy. First John Wheelwright and later Anne Hutchinson were put on trial, and both were banished from the colony. Winthrop was active in arguing against their supporters, but Shepard criticized him for being too moderate, claiming that Winthrop should "make their wickedness and guile manifest to all men that they may go no farther and then will sink of themselves." Hooker and Haynes had left Massachusetts in 1636 and 1637 for new settlements on the Connecticut River (the nucleus of the Connecticut Colony); Vane left for England after the 1637 election, suggesting that he might seek a commission as a governor general to overturn the colonial government. (Vane never returned to the colony, and became an important figure in Parliament before and during the English Civil Wars; he was beheaded after the Restoration.) In the aftermath of the 1637 election, the general court passed new rules on residency in the colony, forbidding anyone from housing newcomers for more than three weeks without approval from the magistrates. Winthrop vigorously defended this rule against protests, arguing that Massachusetts was within its rights to "refuse to receive such whose dispositions suit not with ours". Ironically, some of those who protested the policy had been in favor of banishing Roger Williams in 1635. Winthrop and Williams later had an epistolary relationship in which they discussed their religious differences.

Үндістан саясаты

Уинтроптың жергілікті үндістерге деген көзқарасы көбінесе сыпайылық пен дипломатияға негізделген. Ол жергілікті басшылардың бірімен болған алғашқы кездесуін былай сипаттады:

Чикатабот өз басшыларымен және әйелдерімен (сквауларымен) келіп, губернаторға үнді мısырының бір бөшкесін сыйлады. Барлығы тамақтанғаннан кейін, әрқайсысына шағын тостаған сыра және темекі берілді. Ол барлық ер адамдарын мен әйелдерін жіберді (бірақ губернатор жаңбыр мен найзағайға байланысты оларды қалдыруға тырысқан болар еді). Өзі, бір әйел (сквау) және бір басшы түнімен қалды. Ағылшын киімінде болғандықтан, губернатор оны өз дастарқанына отырғызды, онда ол ағылшын сияқты ұстамды мінез-құлық танытты. Ертесі күні кешкі астан кейін үйіне қайтты, губернатор оған ірімшік, бұршақ, кружка және басқа да ұсақ-түйек заттар сыйлады. Колонистер алғашқы жылдары өздері иеленген жерлерге құқық алуға тырысты, сонымен қатар тарихшы Альфред Кейв «вакуумдық домицилий» деп атаған саясатты ұстанды: егер жер қандай да бір активті пайдалануда болмаса, тұрақты тұрақтары, құрылыстары немесе қоршаулары болмаса, оны алуға болады деп есептелді. Бұл сондай-ақ үндістер маусымдық түрде (мысалы, балық аулау немесе аң аулау үшін) пайдаланған, ал қалған уақытта бос тұрған жерлерді талап етуге болатынын білдірді. Альфред Кейвтің сөзіне сүйенсек, Уинтроп «дамыған» халықтардың құқықтары үндістердің құқықтарынан жоғары тұрады деп мәлімдеді. Алайда, колонистер мен үндістер арасындағы мәдени айырмашылықтар мен сауда мәселелері қақтығыстардың болатынын көрсетті, ал Пеквот соғысы колонияның қатысқан алғашқы ірі қақтығысы болды. Уинтроп Джон Эндекотт басшылығымен үнді ауылдарына шабуыл жасау үшін экспедиция жіберу туралы шешім қабылдаған кеңесте отырды. Уинтроптың Уильямспен болған байланысы Уильямсты Нарагансеттерді олардың дәстүрлі жауы болған Пеквоттарға қарсы колонистердің жағына көндіруге ынталандырды. Соғыс 1637 жылы Пеквот тайпасының құрылуымен аяқталды, ал қалғандары басқа тайпаларға таратылды немесе Батыс Индияға жіберілді.

Құлдық және құл саудасы

1636-1638 жылдардағы Пеквот соғысынан кейін көптеген тұтқынға алынған Пеквот жауынгерлері құл ретінде Батыс Үндістанға жіберілді. Уинтроп бір еркек және екі әйел Пеквотты құл ретінде ұстады. 1641 жылы Массачусетс бостандықтарының жарғысы қабылданды, онда құлдыққа қатысты ережелер мен тағы да көптеген мәселелер заңдастырылды. Уинтроп осы кодексті әзірлеген комиссия мүшесі болды, бірақ комиссияның жазбалары сақталмағандықтан оның нақты рөлі белгісіз. С.С. Манегольд Уинтроптың Бостандықтар жарғысына қарсы болғанын, себебі ол заң шығаруға ортақ құқық тәсілін жақтады деп жазады.

Сауда және дипломатия

Англиядағы шиеленістердің күшеюі азаматтық соғысқа әкеп соқты, бұл колонияларға келіп жатқан адамдар мен жабдықтың санының айтарлықтай азаюына себеп болды. Осының салдарынан отаршылар ағылшын және ағылшын емес басқа колониялармен сауда мен байланысты кеңейте бастады. Бұл оларға Барбадостағы басқа пуритандармен, мақтаның көзімен және көршілес француз колониясы Акадиямен сауда жасауға мүмкіндік берді. Француз Акадиясы қазіргі Мэн штатының шығыс жартысын, сондай-ақ Нью-Брансуик және Нова-Скотияны қамтыды. Ол бәсекелес әкімшілер арасындағы шағын азаматтық соғысқа тартылды; ағылшын отаршылары 1642 жылы Шарль де Сен-Этьен де ла Турмен сауда-саттық бастады, ал оның қарсыласы Шарль де Мену д'Ольней Бостон саудагерлерін де ла Турдың территориясынан алшақтатуға ескертті. 1643 жылдың маусым айында де ла Тур Бостонға келіп, д'Ольнейдің шабуылдарына қарсы әскери көмек сұрады. Губернатор Винтроп ресми көмек көрсетуден бас тартты, бірақ де ла Турға колониядан еріктілерді әскери қызметке алуға рұқсат берді. Бұл шешімге, ең алдымен, географиялық жағынан дауға ең жақын орналасқан Эссекс округінің судьялары наразылық білдірді. Джон Эндекотт, әсіресе, Винтроптың француздарға колонияның қорғанысын көруге мүмкіндік бергенін айтып, сынады. Акадиялық дау ақырында д'Ольнейдің жеңісімен аяқталды. 1646 жылы Винтроп тағы да губернаторлық лауазымда отырғанда, д'Ольней Бостонға келіп, ағылшын еріктілерінің салдарынан келген зиянды өтеуді талап етті. Винтроп француз губернаторына бұрын ағылшын капері сыйлаған седан креслосын сыйға беріп, оны жұбатты.

Мүлік және отбасы

Уинтроп колониялық үкіметтегі міндеттеріне қоса, ірі мүлік иесі болды. Ол Он Хилл фермасына, сондай-ақ Билерика қаласына, Бостон портындағы Губернатор аралына (қазіргі Логан халықаралық әуежайы) және Наррагансет шығанағындағы Пруденс аралына иелік етті. Ол Уильям Пиншонмен серіктесіп, "Блессинг оф Бэй" кемесін пайдалана отырып, тері саудасымен айналысты. Губернатор аралы оның құрметіне аталған және 1808 жылға дейін Уинтроп отбасының меншігінде болды, содан кейін Форт Уинтроп құрылысы үшін сатып алынды. Он Хилл фермасы Уинтроптың тиісті бақылаудың жоқтығынан зардап шекті. Ферма басқарушысы күмәнді қаржылық мәмілелер жасады, бұл Уинтроп үшін ақша дағдарысын тудырды. Колония оған жалақысын төлеуге талап етті (ол бұрын оны қабылдаудан бас тартқан болатын), сондай-ақ ресми міндеттерін орындаған кездегі шығыстарын өтеді. Оған қолдау көрсету үшін жеке жарналар шамамен 500 фунт стерлинг жинады, ал колония оның әйеліне жер учаскесін сыйлады. Оның әйелі Маргарет 1631 жылы "Лион" кемесінің екінші сапарында келді, бірақ олардың кішкентай қызы Анна сапар барысында қайтыс болды. Маргарет 1647 жылдың 14 маусымында қайтыс болғанға дейін Уинтроптар тағы екі балаға ие болды. Уинтроп 1647 жылдың 20 желтоқсанынан кейін және 1648 жылы туған жалғыз баласына дейін төртінші әйелі Марта Рейнсбороға үйленді. Ол Томас Койтмордың жесірі және Томас және Уильям Рейнборудың қарындасы болды. Уинтроп 1649 жылдың 26 наурызында табиғи себептерден қайтыс болды және қазіргі Бостон қаласындағы Король шіркеуінің зираттарында жерленген. Оның артында әйелі Марта және бес ұлы қалды.

Жазулары мен мұрасы

Уинтроп сирек жариялаған және оның әдеби еңбегі өз заманында толыққанды бағаланбаса да, ол өмірін тарихи оқиғалар мен діни құбылыстарды жазбаға түсіруге арнады. Оның әдебиет әлеміне сіңірген ең маңызды үлесі – «Христиандық қайырымдылық үлгісі» (1630) және «Жаңа Англия тарихы» (1630–1649, сондай-ақ «Джон Уинтроптың күнделігі» деп белгілі) еңбектері болды, олар 18-ші ғасырдың соңына дейін жарияланбады.

Мәсіхшілердің сүйіспеншілігінің үлгісі

Джон Уинтроп 1630 жылы Солтүстік Америкаға өту алдында немесе жолда жүргенде "Христиандық қайырымдылықтың үлгісі" деген атпен белгілі болған уағызын жазды және оқыды. Бұл уағыз отаршылардың Құдаймен арнайы келісім жасап, қасиетті қоғам құруға тырысқандарының сипаттамасы болды. Ол отаршылдарды "бір-бірінің жүктерін көтеруге" және өздерін "Махаббатпен байланысқан Мәсіх денесі" деп қарауға шақырды. Отаршылдар Англия шіркеуінен де қатаң діни талаптарды ұстануға және үлгілі мемлекет құруды мақсат етуге тиіс екенін айтты. Егер олар солай істесе, Құдай "бізді мақтау мен даңққа ие етеді, сонда адамдар болашақ плантациялар туралы: Раб оны Жаңа Англия сияқты етсін" дейді. Бірақ соңғы зерттеулер көрсеткендей, бұл сөз айтылған кезде Джон Коттонның қоштасу уағызына қарағанда көп назар аударуға ие болған жоқ. Сонымен қатар, Уинтроп ешқандай жаңа маңызды идеяларды ұсынбады, тек кеңінен таралған пуритандық сенімдерді қайталады. Бұл жұмыс он тоғызыншы ғасырға дейін жарияланбады, бірақ одан бұрын қолжазба түрінде белгілі болып, таратылды.

Жаңа Англияның тарихы

Уинтроп өмірі мен тәжірибелерін күнделік түрінде сақтады, Атлантика арқылы жасаған саяхатынан бастап Массачусетс штатындағы уақытына дейін, бастапқыда үш дәптерге жазылған. Оның есебі 1630 және 1640 жылдардағы Массачусетс тарихының «негізгі көзі» ретінде мойндалды. Алғашқы екі дәптерді 1790 жылы Ноа Вебстер жариялады. Үшінші дәптер ұзақ уақыт бойы жоғалған деп есептелді, бірақ 1816 жылы қайта табылды, ал толық күнделіктер 1825 және 1826 жылдары Джеймс Савидж жариялады – «1630 жылдан 1649 жылға дейінгі Жаңа Англия тарихы». Джон Уинтроп, эск., Массачусетс шығанағының колониясының бірінші губернаторы. Оның түпнұсқа қолжазбаларынан. Екінші дәптер 1825 жылы Савидж кеңсесінде болған өртте жойылды; қалған екі том қазір Массачусетс тарихи қоғамына тиесілі. Ричард Данн мен Лаэтиция Йендл 1996 жылы күнделіктердің қазіргі заманғы көшірмесін жасады, онда сақталған томдардың жаңа талдауы және Савидждің екінші дәптердің көшірмесі біріктірілді. Күнделік мұхитты кезіп өткен күннің дерлік күнделікті баяны ретінде басталды. Уақыт өте келе, ол жазбаларды сирек жасай бастады және көбірек кеңейтілген түрде жазды, сондықтан 1640 жылдары еңбек тарих сипатын ала бастады. Уинтроп негізінен жеке өмірбаяны туралы жазды: Англиядан жасаған саяхаты, 1631 жылы әйелі мен балаларының колонияға келгені және 1632 жылы ұлының дүниеге келгені. Ол сондай-ақ Массачусетс шығанағының колониясының мәні және сол кездегі барлық маңызды оқиғалар туралы терең ойлар жазды. Оның алғашқы күнделік жазбаларының көпшілігі әдеби мақсатта емес, тек Жаңа Англияның ерте өмірін бақылауға арналған еді. Бірте-бірте оның жазбаларының фокусы жеке бақылауларынан кеңірек рухани идеологияларға және саяси мәселелерге қатысты ішкі көзқарастарға ауысты.

Басқа жұмыстар

Уинтроптың ең алғашқы жарияланымдарының бірі, шамасы, «Оның Әміршілігінің адал поддандыларының Кішіпейіл сұранышы» (Лондон, 1630) болды, онда эмигранттардың Англиядан физикалық түрде бөлінуі қорғалды және олардың Англия Короні мен Англия Шіркеуіне адалдығы расталды. Бұл еңбек 1696 жылы Джошуа Скоттоудың «МАССАЧУСЕТС: немесе Жаңа Англияның алғашқы қоныстандырушылары, олардың осы жерге келуінің мақсаты мен жолы және ондағы тұруы: бірнеше хаттарда» атты жинағында қайта жарияланды. Уинтроп өзінің атақты еңбектерінен өзге, көптеген жарияланған және жарияланбаған жазбалар жазды. Англияда тұрғанда, ол «Experiencia» деп аталатын жеке діни күнделігінде «тәжірибенің дұрыстығына» деген сенімін білдірді. Ол 1607 және 1637 жылдар аралығында осы күнделікке үзіліспен, түрлі жазбаларды, Күнделіктен өзгеше стиль мен мазмұнда жазды. Өмірінің кейінгі кезеңінде ол «Антиномиандардың, фамилисттер мен либертиндердің өрлеуі, билік етуі және құлдырауы туралы қысқаша хабарлама» жазды, ол Жаңа Англия шіркеулеріне зиян келтірді, және 1636 және 1637 жылдардағы Энн Хатчинсон және басқаларға қатысты Антиномиандық дауды сипаттады. Бұл еңбек алғаш рет 1644 жылы Лондонда жарық көрді. Оның жарияланған кезде шіркеу басқаруының мәні туралы көп пікірталас болды, және Вестминстердің діни ассамблеясы жақында жұмысын бастады. Конгрегациялизмді қолдаушылар оның ұсынған дәлелдерін кітаптың құндылығын, ал қарсыластары оның кемшіліктерін дәлелдейтін нәрсе деп қарады. Кейбір басылымдарында оны Генри Вэйннің қарсыластары бейімдеді, ол талқылаудағы жетекші тәуелсіз саяси лидер болған еді. Вэйннің қарсыластары «Тәуелсіздіктің мойнына төзімділікті байлап, екі күресіп жатқан монстрды бір қапқа тығып, оларды теңіз түбіне батыруға» тырысты. Оның өмірбаянын жазған Фрэнсис Бремердің айтуынша, Уинтроптың жазбалары басқа пуритандардың жазбаларына ұқсас болды, «олар оқиғалардағы құдайдың жолын анықтауға және Жаңа Англиялықтар өздерінің ойнауға шақырылған рөлін ақтауға жасалған әрекеттер болды». Уинтроп 1645 жылдың шілде айында Бас сот алдында сөз сөйлегенде, екі түрлі бостандық бар екенін айтты: адамның қалағанын істеудің табиғи бостандығы, «жақсы да, жаман да», ол осы бостандықты шектеу керек деп санайтын; және жақсылық жасаудың азаматтық бостандығы. Уинтроп азаматтық бостандықтың «биліктің дұрыс мақсаты» екеніне сенді, яғни үкіметтің міндеті – халқының мүддесін ойлау және жалпы әл-ауқатты жақсартудың орнына әділдікті қамтамасыз ету. Ол бұл көзқарасын іс-әрекеттерімен қолдады, мысалы, үй шаруашылығының басшыларынан балалары мен қызметшілерінің дұрыс білім алуын қамтамасыз етуді және мұғалімдерді мемлекеттік қаражаттан қолдауды талап ететін заңдарды қабылдады. Көптеген қазіргі заманғы саясаткерлер, Джон Ф. Кеннеди, Рональд Рейган, Майкл Дукакис және Сара Пейлин сияқты түрлі адамдар өз сөздерінде Уинтроптың жазбаларына сілтеме жасайды. Рейган Уинтропты «ертедегі "Бостандық адамы" деп сипаттады, ол бостандық іздеп Америкаға келген. Уинтроп – Катарина Седжвиктің 1827 жылы жарық көрген «Hope Leslie» романының басты кейіпкері. Ол сондай-ақ Натаниел Хоторнның «Қызыл әріп» кітабында «Министрдің сергек болуы» деп аталатын тарауда қысқаша пайда болады. Бүгінде Уинтроптың ұрпақтарының саны мыңдаған. Оның ұлы Джон Сейбрук колониясының алғашқы губернаторы болды, ал оның отбасының кейінгі ұрпақтары 19 ғасырға дейін Жаңа Англия саясатында белсенді рөл атқара берді. ХХ ғасыр ұрпақтарының ішінде Массачусетс штатының бұрынғы АҚШ сенаторы және бұрынғы мемлекеттік хатшы Джон Керри, педагог Чарльз Уильям Элиот және «Даунтон Абби» сериалын жасаған Джулиан Феллоуз бар. Массачусетс штатының Уинтроп және Мэн штатының Уинтроп қалалары оның құрметіне аталған. Гарвард университетіндегі Уинтроп үйі мен Боудоин колледжіндегі Уинтроп залы оның және оның ұрпағы Джон Уинтроптың құрметіне аталған, ол қысқа мерзімге Гарвард университетінің президенті болған. Ол сондай-ақ Бостонның (қала орталығы және Чарльстаунда), Кембридж және Бруклиндегі алаңдардың атауымен аталады. Бостонның Уотер-стриттегі Уинтроп ғимараты оның үйлерінің бірінің орнында салынған және қаланың алғашқы көкжиектерінің бірі болып табылады. Нью-Йорк штатының Минеола қаласындағы NYU Langone ауруханасы 1986 жылдан бері Уинтроп ауруханасы деп аталады, ол Уинтроптың ұрпағы, зейнеткер инвестициялық банкир, аурухананың ұзақ жылдар бойы қолдаушысы және еріктісі Роберт Уинтроптың есімімен аталған. Ричард Грингоның жасаған Уинтроптың мүсіні – Вашингтондағы Капитолийдегі Ұлттық мүсіндер залы жинағындағы Массачусетс штатының екі мүсінінің бірі. Уинтроптың қайтысы мен жерлеуінен кейін көп ұзамай, ертедегі американдық ақын Бенджамин Томпсон Уинтроптың құрметіне жерлеу құрметіне арналған өлең жазды, ол 1676 жылы оның «Жаңа Англияның көз жастары» атты еңбегінде жарияланды. Бұл өлең сол жылы Бостонда таратылған жеке парақ түрінде де жарық көрді.

Winthrop's earliest publication was likely The Humble Request of His Majesties Loyal Subjects (London, 1630), which defended the emigrants' physical separation from England and reaffirmed their loyalty to the Crown and Church of England. This work was republished by Joshua Scottow in the 1696 compilation MASSACHUSETTS: or The first Planters of New England, The End and Manner of their coming thither, and Abode there: In several EPISTLES. In addition to his more famous works, Winthrop produced a number of writings, both published and unpublished. While living in England, he articulated his belief "in the validity of experience" in a private religious journal known as his Experiencia. He wrote in this journal intermittently between 1607 and 1637 as a sort of confessional, very different in tone and style from the Journal. Later in his life, he wrote A Short Story of the rise, reign, and ruine of the Antinomians, Familists and Libertines, that Infected the Churches of New England which described the Antinomian controversy surrounding Anne Hutchinson and other in 1636 and 1637. The work was first published in London in 1644. At the time of its publication, there was much discussion about the nature of church governance, and the Westminster Assembly of Divines had recently begun to meet. The evidence which it presented was seen by supporters of Congregationalism as proving the book's worth, and by opponents as proving its failings. In some of its editions, it was adapted by opponents of Henry Vane, who had become a leading Independent political leader in the discussion. Vane's opponents sought to "tie Toleration round the neck of Independency, stuff the two struggling monsters into one sack, and sink them to the bottom of the sea." According to biographer Francis Bremer, Winthrop's writings echoed those of other Puritans which "were efforts both to discern the divine pattern in events and to justify the role [which] New Englanders believed themselves called to play." Winthrop gave a speech to the General Court in July 1645, stating that there are two kinds of liberty: natural liberty to do as one wished, "evil as well as good," a liberty that he believed should be restrained; and civil liberty to do good. Winthrop strongly believed that civil liberty was "the proper end and object of authority", meaning that it was the duty of the government to be selfless for the people and promote justice instead of promoting the general welfare. He supported this point of view by his actions, such as when he passed laws requiring the heads of households to make sure that their children and servants received proper education, and for support of teachers from public funds. Many modern politicians refer to Winthrop's writings in their speeches, people as diverse as John F. Kennedy, Ronald Reagan, Michael Dukakis, and Sarah Palin. Reagan described Winthrop as "an early 'Freedom Man'" who came to America "looking for a home that would be free." Winthrop is a major character in Catharine Sedgwick's 1827 novel Hope Leslie, set in colonial Massachusetts. He also makes a brief appearance in Nathaniel Hawthorne's The Scarlet Letter in the chapter entitled "The Minister's Vigil." Winthrop's descendants number thousands today. His son John was the first governor of the Saybrook Colony, and later generations of his family continued to play an active role in New England politics well into the 19th century. Twentieth century descendants include former US Senator from Massachusetts and former Secretary of State John Kerry, educator Charles William Eliot, and Downton Abbey creator, Julian Fellowes. The towns of Winthrop, Massachusetts, and Winthrop, Maine, are named in his honor. Winthrop House at Harvard University and Winthrop Hall at Bowdoin College are named in honor of him and of his descendant John Winthrop, who briefly served as President of Harvard. He is also the namesake of squares in Boston (downtown and in Charlestown), Cambridge, and Brookline. The Winthrop Building on Water Street in Boston was built on the site of one of his homes and is one of the city's first skyscrapers. NYU Langone Hospital in Mineola, New York was named Winthrop Hospital since 1986 named for Winthrop's descendant, Robert Winthrop, a retired investment banker, and long time patron and volunteer of the hospital. A statue of Winthrop by Richard Greenough is one of Massachusetts' two statues in the National Statuary Hall Collection, Capitol in Washington D. C.

Not long after the death and funeral of Winthrop, early American poet Benjamin Tompson wrote a Funeral Tribute in Winthrop's honor, which appeared in his work, New Englands Tears, in 1676. The Tribute was also printed as a broadsheet and circulated in Boston that same year.