Америкадағы алғашқы ағылшын отаршылдығы (1620-1691)
Plymouth Colony
Плимут колониясы (1620-1691) – АҚШ-тағы тұңғыш ағылшын қонысы. Мэйфлауэр кемесімен келген иммигранттардың тарихы, Ризашылық тойы және Плимут тасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкадағы ағылшын отарлауы (1620–1691)
English colonial venture in America (1620–1691)
Плимут колониясы (кейде Плимут) 1620 жылдан бастап Жаңа Англиядағы тұрақты ағылшын отарлауының алғашқысы және Ньюфаундленд және Джеймстаун колонияларынан кейін Америкадағы үшінші тұрақты ағылшын отарлауы болды. Ол «Мейфлауэр» кемесімен келген жолаушылармен, бұрын зерттелген және капитан Джон Смит атаған жерде орналасты. Бұл елді мекен колонияның астанасы болды және Массачусетс штатындағы Плимут қаласы ретінде дамыды. Өркендеген шағында Плимут колониясы Массачусетс штатының оңтүстік-шығыс бөлігінің көп бөлігін алып жатты. Плимут колониясын қоршаған көптеген адамдар мен оқиғалар американдық фольклордың бір бөлігіне айналды, соның ішінде американдық Алғыс айту күнінің дәстүрі және Плимут тасының ескерткіші. Олар Америкада Уильям Брэдфорд пен Уильям Брюстер басқарған қауымның мүшелері болды. Олар Англиядағы Скруби ауылының жанында, Ист-Ретфордта (Ноттингемшир) діни қуғын-сүргіннің қысымын сезіне бастады. Лейденде қауым өздері қалағанша құдайға табыну еркіндігіне ие болды, бірақ голланд қоғамы оларға жат болды. Скруби шаруашылықпен айналысқан, ал Лейден гүлденген өнеркәсіптік орталық болғандықтан, олар өмірдің қарқынын қиын деп тапты. Қауым бір-бірімен тығыз байланыста болды, бірақ олардың балалары голланд тілін және әдет-ғұрыптарын қабылдады, ал кейбіреулері голланд армиясына қосылды. Олар әлі де Англия королінің қуғын-сүргінінен азат болған жоқ. 1618 жылы Англия билігі Уильям Брюстерді Англия королі мен Англикан шіркеуін қатты сынаған пікірлерін жариялағаннан кейін тұтқындау үшін Лейденге келді. Брюстер тұтқындалудан құтылып қалды, бірақ бұл оқиғалар қауымды Англиядан алысқа көшіруге итермеледі. Бұл жер патенті оларға Гудзон өзенінің сағасына қоныстануға мүмкіндік берді. Олар өздерінің кәсібін саудагерлер арқылы қаржыландыруға тырысты, олар колонияны пайда табу құралы ретінде қарады. Америкаға келген соң, пилигримдер қарыздарын өтеу үшін жұмыс істей бастады. «Мейфлауэр» кемесі Лондонда сатып алынған. Бастапқы капитан «Спидуэлл» үшін Рейнольдс, ал «Мейфлауэр» үшін Кристофер Джонс болды. Саутгемптондағы топқа басқа жолаушылар қосылды, олардың арасында бір жылдан астам уақыт жасырынып жүрген Уильям Брюстер және Лейден қауымында «Шет елдіктер» деп белгілі болған адамдар тобы болды. Бұл топ негізінен колонияға практикалық көмек көрсету үшін және колонияның кәсіптерінде жұмыс істеуге қосымша жұмыс күші үшін саудагерлер жалдаған адамдардан құралған. Бұл термин көптеген шартты жұмысшыларға да қолданылды. «Шет елдіктердің» арасында колонияның әскери басшысы Майлс Стендиш, Атлантика арқылы сапар кезінде кемеде губернатор ретінде әрекет етуге саудагерлер тағайындаған Кристофер Мартин және Шекспирдің «Торпедосына» әсер еткен сәтсіз колониялық кәсіптің ардагері Стивен Хопкинс болды. «Мейфлауэр» және «Спидуэлл» кемелерінің келуі кешіктірілді. Саудагерлермен болған келіспеушілік Саутгемптондағы келуге кедергі келтірді. 590 жылдың тамызында «Мейфлауэр» кемесімен 120 жолаушы, «Спидуэлл» кемесімен 30 жолаушы жолға шықты. Атлантикадағы алғашқы айда теңіздің күші зор болған жоқ, бірақ екінші айда кемеге Солтүстік Атлантиканың қысқы дауылдары тиді, оның құрылымына зардап келтіріп, судың ағып кетуіне себеп болды. Сапар барысында көптеген кедергілер болды, соның ішінде теңіз ауруының көптеген жағдайлары және кеменің басты арқауының бүгілуі мен жарылуы. Бір өлім болды, Уильям Баттонның өлімі. Картограф Джакомо Гастальди 1540 жыл шамасында Жаңа Англияның ең алғашқы карталарының бірін жасады, бірақ ол Кейп-Бретонды Нарагансетт шығанағымен қате атады және Жаңа Англия жағалауының көп бөлігін мүлдем қалдырды. Еуропалық балықшылар 16-17 ғасырларда Жаңа Англия жағалауында да балық аулаған. Француз Самуэль де Шамплен 1605 жылы бұл аймақты кеңінен зерттеген. Ол Плимут портын арнайы зерттеп, оны «Сент-Луис порты» деп атады және оның және айналадағы жерлердің кең және егжей-тегжейлі картасын жасады. Ол Плимут қаласын содан кейін құрған Патухет ауылын өркендеген елді мекен ретінде көрсетті. Бірақ соңғы зерттеулер оның лептоспироз деп аталатын, көпшілікке танымал емес ауруға шалдыққан болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Пилигримдердің қоныстануына қарсылық білдірмеу олардың табысқа жетуіне және Американы ағылшын отарлауына әсер еткен. Попхэм колониясы, сондай-ақ Форт-Сент-Джордж деп аталады, Плимут компаниясы (Плимут колониясымен байланысы жоқ) ұйымдастырды және 1607 жылы құрылды. Ол Мейн жағалауында орналасқан, ішкі саяси күрестерге, ауруларға және ауа райының проблемаларына тап болды. Ол 1608 жылы тастап кетілді. Джеймстауннан келген капитан Джон Смит 1614 жылы бұл аймақты зерттеді және бұл аймақты Жаңа Англия деп атады. Ол көптеген жерлерге үнді тілінен алынған шамамен атаулар берді. Ол Пилигримдер Плимутты құрған Патухет елді мекеніне «Аккомак» деген ат берді, бірақ король Джеймстің ұлы, шаһзада Чарльспен кеңескеннен кейін оны Жаңа Плимутқа өзгертті. Оның 1616 жылы жарияланған «Жаңа Англияның сипаттамасы» атты еңбегінде жарияланған картада бұл орын «Жаңа Плимут» деп көрсетілген. Орынды таңдаудың басты себебі оның қорғанысқа қолайлы жағдайы болды. Елді мекен екі төбенің айналасында орналасатын болады: ауыл салынатын Коулз Хилл және қорғанысқа орнатылатын Форт Хилл. Орынды таңдауда бұрынғы тұрғындар жердің көп бөлігін тазалағандығы да маңызды болды, бұл ауыл шаруашылығын салыстырмалы түрде жеңілдетті. Колонияға таза су Таун Брук және Биллингтон Си арқылы жеткізілді. Заманауи есептерде бұл аңыздың шындығы расталмаған, бірақ Плимут тасы колонистердің жаңа отанына алғаш аяқ басқан жері ретінде кеңінен танымал. Колонистер қоныстанған аймақ Джон Смит 1614 жылы жариялаған карталарда «Жаңа Плимут» деп белгіленген. Колонистер өздерінің қоныстану орнына осы атауды сақтап қалды, Девондағы Плимуттан шыққан соңғы нүктелерінің құрметіне.
Plymouth Colony (sometimes Plimouth) was the first permanent English colony in New England from 1620 and the third permanent English colony in America, after Newfoundland and the Jamestown Colony. It was settled by the passengers on the Mayflower at a location that had previously been surveyed and named by Captain John Smith. The settlement served as the capital of the colony and developed as the town of Plymouth, Massachusetts. At its height, Plymouth Colony occupied most of the southeastern portion of Massachusetts. Many of the people and events surrounding Plymouth Colony have become part of American folklore, including the American tradition of Thanksgiving and the monument of Plymouth Rock. were part of a congregation led in America by William Bradford and William Brewster. They began to feel the pressures of religious persecution while still in the English village of Scrooby, near East Retford, Nottinghamshire. In Leiden, the congregation gained the freedom to worship as they chose, but Dutch society was unfamiliar to them. Scrooby had been an agricultural community, whereas Leiden was a thriving industrial center, and they found the pace of life difficult. The community remained close knit, but their children began adopting the Dutch language and customs, and some also entered the Dutch Army. They also were still not free from the persecutions of the English Crown. English authorities came to Leiden to arrest William Brewster in 1618 after he published comments highly critical of the King of England and the Anglican Church. Brewster escaped arrest, but the events spurred the congregation to move farther from England. This land patent allowed them to settle at the mouth of the Hudson River. They sought to finance their venture through the Merchant Adventurers, a group of businessmen who principally viewed the colony as a means of making a profit. Upon arriving in America, the Pilgrims began working to repay their debts. The Mayflower was purchased in London. The original captains were Captain Reynolds for Speedwell and Captain Christopher Jones for Mayflower. Other passengers joined the group in Southampton, including William Brewster, who had been in hiding for the better part of a year, and a group of people known to the Leiden congregation as "The Strangers." This group was largely made up of people recruited by the Merchant Adventurers to provide practical assistance to the colony and additional hands to work for the colony's ventures. The term was also used for many of the indentured servants. Among the Strangers were Myles Standish, who was the colony's military leader; Christopher Martin, who had been designated by the Merchant Adventurers to act as shipboard governor during the trans Atlantic trip; and Stephen Hopkins, a veteran of a failed colonial venture that may have inspired Shakespeare's The Tempest. The departure of the Mayflower and Speedwell was beset by delays. Further disagreements with the Merchant Adventurers held up the departure in Southampton. A total of 120 passengers finally departed on August 590 on the Mayflower and 30 on the Speedwell. The seas were not severe during the first month in the Atlantic but, by the second month, the ship was being hit by strong north Atlantic winter gales, causing it to be badly shaken with water leaks from structural damage. There were many obstacles throughout the trip, including multiple cases of seasickness and the bending and cracking of a main beam of the ship. One death occurred, that of William Button. Cartographer Giacomo Gastaldi made one of the earliest maps of New England c. no – c. 1540, but he erroneously identified Cape Breton with the Narragansett Bay and completely omitted most of the New England coast. European fishermen had also been plying the waters off the New England coast for much of the 16th and 17th centuries. Frenchman Samuel de Champlain had explored the area extensively in 1605. He had specifically explored Plymouth Harbor, which he called "Port St. Louis", and he made an extensive and detailed map of it and the surrounding lands. He showed the Patuxet village (where the town of Plymouth was later built) as a thriving settlement. but a recent analysis has concluded that it may have been a lesser known disease called leptospirosis. The absence of any serious Indian opposition to the Pilgrims' settlement may have been a pivotal event to their success and to English colonization in America. Popham Colony, also known as Fort St. George, was organized by the Plymouth Company (unrelated to Plymouth Colony) and founded in 1607. It was settled on the coast of Maine and was beset by internal political struggles, sickness, and weather problems. It was abandoned in 1608. Captain John Smith of Jamestown had explored the area in 1614 and is credited with naming the region New England. He named many locations using approximations of Indian words. He gave the name "Accomack" to the Patuxet settlement on which the Pilgrims founded Plymouth, but he changed it to New Plymouth after consulting Prince Charles, son of King James. A map published in his 1616 work A Description of New England clearly shows the site as "New Plimouth." The location was chosen largely for its defensive position. The settlement would be centered on two hills: Cole's Hill, where the village would be built, and Fort Hill, where a defensive cannon would be stationed. Also important in choosing the site was the fact that the prior villagers had cleared much of the land, making agriculture relatively easy. Fresh water for the colony was provided by Town Brook and Billington Sea. There are no contemporaneous accounts to verify the legend, but Plymouth Rock is often hailed as the point where the colonists first set foot on their new homeland. The area where the colonists settled had been identified as "New Plymouth" in maps which John Smith published in 1614. The colonists elected to retain the name for their own settlement, in honor of their final point of departure from Plymouth, Devon.
Бірінші қыс
1620 жылдың 21 желтоқсанында алғашқы десантшылар Плимут орнына келді. Алайда, нашар ауа райы үй салу жоспарларын 23 желтоқсанға дейін кешіктірді. Құрылыс барысында 20 адам қауіпсіздік үшін жағада қалды, ал қалған жұмысшылар әр түн сайын «Мейфлауэрге» қайтып оралды. Әйелдер, балалар және денсаулығы нашар адамдар «Мейфлауэр» кемесінде қалды, олардың көпшілігі алты ай бойы кемеден шықпаған еді. Алғашқы құрылыс – қамыстан тоқылған және саздан жабынған қарапайым үй болды, оның құрылысы қатал Нью-Англия қысында екі аптаға созылды. Келесі апталарда қоныстың қалған бөлігі біртіндеп қалыптасты. Тұрғын үйлер мен жұмыс ғимараттары Коул төбесінің салыстырмалы түрде тегіс жеріне салынды, ал жақын орналасқан Форт төбесінің үстіне ағаш платформа орнатылды, ол қонысты қорғайтын зеңбіректерді ұстап тұруға арналған еді. Қыс айларында «Мейфлауэр» колонистері баспананың жоқтығынан, скорбут сияқты аурулардан және кемедегі жалпы жағдайдан қатты зардап шекті. Самосет 22 наурызда Сквантоны қоса алған Массасойттің өкілдігімен Плимутқа оралды; Массасойт оларға көп ұзамай қосылды, ол губернатор Карвермен сыйлықтар алмастырғаннан кейін ресми бейбітшілік шартын жасады. Бұл шарт екі халықтың бір-біріне зиян келтірмейтінін, Массасойттың Плимутпен бейбіт келіссөздер жүргізу үшін одақтастарын жіберетінін және соғыс кезінде бір-біріне көмектесетінін қамтамасыз етті. 1855 жылы Коулс-Хиллдегі бірнеше қабірлер табылды; олардың денелері қайта жерленді және Плимут-Рок маңындағы жерге көшірілді. Мереке үш күнге созылды, онда колонистер аулаған көптеген су құстары, жабайы түйеқұстар мен балықтар, ал Wampanoags бес бұғы әкелді.
On December 21, 1620, the first landing party arrived at the site of Plymouth. Plans to build houses, however, were delayed by bad weather until December 23. As the building progressed, 20 men always remained ashore for security purposes while the rest of the work crews returned each night to the Mayflower. Women, children, and the infirm remained on board the Mayflower, and many had not left the ship for six months. The first structure was a common house of wattle and daub, and it took two weeks to complete in the harsh New England winter. In the following weeks, the rest of the settlement slowly took shape. The living and working structures were built on the relatively flat top of Cole's Hill, and a wooden platform was constructed atop nearby Fort Hill to support the cannon that would defend the settlement. During the winter, the Mayflower colonists suffered greatly from lack of shelter, diseases such as scurvy, and general conditions on board ship. Samoset returned to Plymouth on March 22 with a delegation from Massasoit that included Squanto; Massasoit joined them shortly after, and he and Governor Carver established a formal treaty of peace after exchanging gifts. This treaty ensured that each people would not bring harm to the other, that Massasoit would send his allies to make peaceful negotiations with Plymouth, and that they would come to each other's aid in a time of war. Several of the graves on Cole's Hill were uncovered in 1855; their bodies were disinterred and moved to a site near Plymouth Rock. The celebration lasted three days and featured a feast which included numerous types of waterfowl, wild turkeys, and fish procured by the colonists, and five deer brought by the Wampanoags.
Майлс Стандиш
Майлс Стендиш – Плимут колониясының бастапқы әскери жетекшісі. Ол 1621 жылдың ақпан айында, 1620 жылдың желтоқсанында «Мейфлауэр» кемесі келгеннен кейін көп ұзамай, колонияның милициясының капитаны ретінде ресми түрде тағайындалды. Ол «Мейфлауэрден» алғашқы топты ұйымдастырып, Жаңа Англияға аяқ басқан, Провинстаун портына келгеннен кейін Кейп-Кодты зерттеу экспедициясын басқарды. Ол сондай-ақ үшінші экспедицияны басқарды, оның барысында Стендиш паломниктердің алғашқы оғын атты, бұл оқиға «Бірінші кездесу» деп белгілі. Стендиш Лейден университетінде әскери инженерияны оқыған және Плимутқа келгенде олардың қорғаныс орналасуын анықтаған – оның еңбегі болды. Ол сондай-ақ алғашқы қыстың ақпан айында әскери тәртіпке жарамды ерлерді ұйымдастырды. Екінші қыста ол елді қоршап тұрған үлкен қоршау қабырғасын салуды жобалауға және ұйымдастыруға көмектесті. Стендиш үндістердің ауылдарына екі ерте әскери шабуыл жасады: Корбитантты іздеу және оның төңкеріс әрекеті үшін жазалау, сондай-ақ Вессагусеттегі «Стендиштің шабуылы» деп аталатын өлтіру. Біріншісі жергілікті үндістердің құрметін қамтамасыз етті, ал екіншісі оларды қорқытып, таратып жіберді, нәтижесінде сауда мен табыс жоғалды. Соғыс қайта басталуы мүмкін болған кезде, Жаңа Англияның төрт колониясы (Массачусетс шығанағы, Коннектикут, Нью-Хейвен және Плимут) «Жаңа Англияның Біріккен колониялары» деп аталатын қорғаныс келісімін жасады. Эдвард Уинслоу дипломатиялық шеберлігімен танымал болды және ол Біріккен колониялардың негізін қалаушысы болды. Лейден жылдары Нидерландтың біріккен провинцияларындағы тәжірибесі конфедерацияны ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Джон Адамс кейіннен Америка Құрама Штаттарының Конфедерация мақалаларының прототипі деп санайтын Біріккен колонияларды қарастырды, бұл ұлттық американдық үкімет құруға жасалған алғашқы әрекет болды. Бұл қала Уампаноагтардың астанасы Маунт-Хоуптан небары бірнеше шақырым жерде орналасқан. Плимуттың Бас соты қала тұрғындарына Вампаноаг жерін сатуға мәжбүрлеу үшін әскери күш қолданды. Бұл қақтығыстың тікелей себебі 1675 жылы Джон Сассамон атты дұға етуші үндістің өлімі болды. Сассамон Филиптің кеңесшісі және досы болған, бірақ Сассамонның христиан дініне кіруі оларды ажыратып жіберді. Бұл оқиғалар туралы хабар Плимутқа жеткенде, оның билеушілері билікті қайтарып алды. Паломниктер пуритандықтардың басқа бір тармағынан ерекшеленді, олар Англия шіркеуін реформалаудың орнына одан бөлініп шығуға тырысты. Осы Англия шіркеуінен тысқары құдайға табыну қалауы оларды алғаш Нидерландқа, содан кейін Жаңа Англияға жеткізді. Колониядағы әрбір қала жеке шіркеу қауымы ретінде қарастырылды, кейінірек кейбір үлкен қалалар екі немесе үш қауымға бөлінді. Шіркеуге қатысу колонияның барлық тұрғындары үшін міндетті болды, ал шіркеу мүшелігі тек дінге кіргендерге ғана шектелді. Плимут колониясында мүшелікке тек сенімін білдіру жеткілікті болған сияқты. Бұл Массачусетс шығанағындағы қауымдарға қарағанда көбірек либералды ұстаным болды, онда мүшелікке үміткерлермен егжей-тегжейлі сұхбат жүргізу әдеттегі нәрсе еді. Шіркеулердің орталық басқару органы болған жоқ. Әрбір қауым мүшелік талаптарын өзі белгілеп, өз пасторларын жалдап, өз ісін өзі жүргізді. Шіркеу мүшелігі әлеуметтік тұрғыдан маңызды болды. Білім беру діни мақсаттармен жүргізілді, келесі ұрпаққа Киелі кітапты оқуға үйретуге деген ниетпен. Колонияның заңдары ата-аналардан балаларына «кем дегенде Киелі кітапты дұрыс оқи алулары» үшін және «христиан дінінің негізгі ұстанымдарын» түсінулері үшін білім беруді талап етті.
Myles Standish was the military leader of Plymouth Colony from the beginning. He was officially designated as the captain of the colony's militia in February 1621, shortly after the arrival of the Mayflower in December 1620. He organized and led the first party from the Mayflower to set foot in New England, an exploratory expedition of Cape Cod upon arrival in Provincetown Harbor. He also led the third expedition, during which Standish fired the first recorded shot by the Pilgrim settlers in an event known as the First Encounter. Standish had training in military engineering from the University of Leiden, and it was he who decided the defensive layout of the settlement when they finally arrived at Plymouth. He also organized the able bodied men into military orders in February of the first winter. During the second winter, he helped design and organize the construction of a large palisade wall surrounding the settlement. Standish led two early military raids on Indian villages: the raid to find and punish Corbitant for his attempted coup, and the killing at Wessagussett called "Standish's raid". The former had the desired effect of gaining the respect of the local Indians; the latter only served to frighten and scatter them, resulting in loss of trade and income. When it appeared that the war would resume, four of the New England colonies (Massachusetts Bay, Connecticut, New Haven, and Plymouth) formed a defensive compact known as the United Colonies of New England. Edward Winslow was already known for his diplomatic skills, and he was the chief architect of the United Colonies. His experience in the United Provinces of the Netherlands during the Leiden years was key to organizing the confederation. John Adams later considered the United Colonies to be the prototype for the Articles of Confederation, which was the first attempt at a national American government. Of specific concern was the founding of the town of Swansea, which was located only a few miles from the Wampanoag capital at Mount Hope. The General Court of Plymouth began using military force to coerce the sale of Wampanoag land to the settlers of the town. The proximate cause of the conflict was the death of a Praying Indian named John Sassamon in 1675. Sassamon had been an advisor and friend to Philip; however, Sassamon's conversion to Christianity had driven the two apart. When news of these events reached Plymouth, its magistrates reclaimed power. The Pilgrims distinguished themselves from another branch of Puritans in that they sought to separate themselves from the Anglican Church, rather than reform it from within. It was this desire to worship from outside of the Anglican Communion that led them first to the Netherlands and ultimately to New England. Each town in the colony was considered a single church congregation; in later years, some of the larger towns split into two or three congregations. Church attendance was mandatory for all residents of the colony, while church membership was restricted to those who had converted to the faith. In Plymouth Colony, it seems that a simple profession of faith was all that was required for acceptance as a member. This was a more liberal doctrine than the congregations of the Massachusetts Bay Colony, where it was common to conduct detailed interviews with those seeking formal membership. There was no central governing body for the churches. Each individual congregation was left to determine its own standards of membership, hire its own ministers, and conduct its own business. Church membership was socially vital. Education was carried out for religious purposes, motivated by a determination to teach the next generation how to read the Bible. The laws of the colony specifically asked parents to provide for the education of their children, "at least to be able duly to read the Scriptures" and to understand "the main Grounds and Principles of Christian Religion".
Неке және отбасылық өмір
Эдвард Уинслоу мен Сюзанна Уайт екеуі де 1620-1621 жылдардың қатал қысында өз жұбайларын жоғалтты, содан кейін Плимутте үйленген алғашқы жұп болды. Губернатор Брэдфорд азаматтық тойға төрағалық етті.
Edward Winslow and Susanna White both lost their spouses during the harsh winter of 1620–1621, and the two became the first couple to be married in Plymouth. Governor Bradford presided over the civil ceremony.
Заңдар
Заң шығарушы орган ретінде Бас сот қажет болған жағдайда заңдар шығара алатын. Бұл заңдар колонияның алғашқы жылдарында ешқайда ресми түрде жинақталмаған; олар алғаш рет 1636 жылғы Заңдар кітабында ұйымдастырылып, жарияланды. Кітап 1658, 1672 және 1685 жылдары қайта басылды.
As a legislative body, the General Court could make proclamations of law as needed. These laws were not formally compiled anywhere in the early years of the colony; they were first organized and published in the 1636 Book of Laws. The book was reissued in 1658, 1672, and 1685.
Ресми мөр
Плимут колониясының мөрі 1629 жылы жасалған және бүгінге дейін Плимут қаласы қолданып келеді. Онда Әйгілі Георгий кресі бар қалқанның ішінде төрт тұлға бейнеленген, әрқайсысы Иоанн Кальвиннің жанатын жүрек символын ұстап тұр. Бұл мөрді 1931 жылға дейін Плимут округі де пайдаланған.
The seal of the Plymouth Colony was designed in 1629 and is still used by the town of Plymouth. It depicts four figures within a shield bearing St George's Cross, each carrying the burning heart symbol of John Calvin. The seal was also used by the County of Plymouth until 1931.
Шекаралар
Бұл аймаққа нақты жер патенті болмағандықтан, қоныс салушылар үкімет құруға қатысты жарлықсыз қоныстанды, нәтижесінде алғашқы жылдары колонияның қай жерлерге билік ететіні нақты болмады. 1644 жылы 1639 жылы шолу жасалған «Ескі отарлық шекара» Массачусетс шығанағы мен Плимут арасындағы шекара ретінде ресми түрде қабылданды. Род-Айлендпен шекарадағы жағдай одан да күрделі болды. Роджер Уильямс 1636 жылы қазіргі Паутукетке жақын Рехобот аймағына қоныстанды. Плимуттың бұл аймаққа деген құқығын сақтап қалу үшін ол күштеп шығарылды. Уильямс Паутукет өзенінің батыс жағына көшіп, 1644 жылғы «Провиденс плантациялары патентімен» ресми түрде құрылған Род-Айленд колониясының ядросы – Провиденс елді мекенін құрды. Род-Айленд пен Плимуттан келген түрлі қоныс салушылар бұл аймаққа қоныстана бастады, ал Плимуттың батыс шекарасының нақты мәні белгісіз болды. Бұл мәселе Плимут колониясы таратылғаннан кейін ұзақ уақыттан соң, 1740 жылдарға дейін толық шешілмеді. Род-Айленд 1693 жылы бұл аймаққа патент алды, бірақ Массачусетс шығанағының колониясы бұл патентке қарсы шықты. Род-Айленд патентті сәтті қорғады, ал 1746 жылғы патшалық жарлық Род-Айлендке Нарагансетт шығанағының шығыс жағалауындағы жерді, соның ішінде Ньюпорт округінің және қазіргі Бристоль округінің құрлық бөлігін берді. Шекара Массачусетс тарапынан, алдымен колония ретінде, кейіннен штат ретінде 1898 жылға дейін даулы болып келді, сол кезде шекара екі штат тарапынан да бекітіліп, ратификацияланды.
Without a clear land patent for the area, the settlers settled without a charter to form a government and, as a result, it was often unclear in the early years what land was under the colony's jurisdiction. In 1644, "The Old Colony Line"—which had been surveyed in 1639—was formally accepted as the boundary between Massachusetts Bay and Plymouth. The situation was more complicated along the border with Rhode Island. Roger Williams settled in the area of Rehoboth in 1636, near modern Pawtucket. He was forcibly evicted in order to maintain Plymouth's claim to the area. Williams moved to the west side of the Pawtucket River to found the settlement of Providence, the nucleus for the colony of Rhode Island, which was formally established with the "Providence Plantations Patent" of 1644. Various settlers from both Rhode Island and Plymouth began to settle along the area, and the exact nature of the western boundary of Plymouth became unclear. The issue was not fully resolved until the 1740s, long after the dissolution of Plymouth Colony itself. Rhode Island had received a patent for the area in 1693, which had been disputed by Massachusetts Bay Colony. Rhode Island successfully defended the patent, and a royal decree in 1746 transferred the land to Rhode Island along the eastern shore of the Narragansett Bay, including the mainland portion of Newport County and all of modern Bristol County, Rhode Island. The border itself continued to be contested by Massachusetts, first as a colony and later as a state, until as late as 1898, when the boundary was settled and ratified by both states.
Округтер мен қалалар
Тарихының көп бөлігінде қала колонияның негізгі әкімшілік бірлігі және саяси бөлімі болды. Плимут колониясы 1685 жылғы 2 маусымда Жаңа Англия доминионының құрылуына әкелген қайта ұйымдастыру кезінде округтерге ресми түрде бөлінбеді. Үш округ келесі қалалардан құралды: Барнстебл, округтың шеир қаласы (округ орталығы), алғаш рет 1639 жылы қоныстанды және 1650 жылы құрылды. Сэндвич, алғаш рет 1637 жылы қоныстанды және 1639 жылы құрылды. Рехобот, алғаш рет 1644 жылы қоныстанды және 1645 жылы құрылды. Роджер Уильямстың Рехобот елді мекенінен жақын, бірақ ерекше, қазіргі Род-Айленд штатындағы Паутукет қаласы. Бриджвотер, Майлз Стендиш Massasoit-тен сатып алған, бастапқыда Duxburrow New Plantation деп аталған, ол 1656 жылы Бриджвотер ретінде тіркелді. Олар осындай терминдерді Құдайдың таңдалғандары ретіндегі орнын көрсету үшін қолданды, себебі олар алдын ала тағдырға сенетін кальвинистік нанымды қабылдады. «Майфлауэр» кемесімен пилигримдермен қатар «шет елдіктер» де болды, олар – Merchant Adventurers (саудагерлер-авантюристтер) тарапынан «Майфлауэр» кемесіне орналастырылған, колонияны құру үшін қажетті дағдылармен келген пуритан емес қоныс аударушылар. Бұл тізімге колония тарихында басқа себептермен келген және пилигримдердің діни идеалдарын ұстанбаған кейінгі қоныс аударушылар да кірді. Малдан басқа, отарда шошқа, қой және ешкілер өсірілді. Жалпы, Плимут колониясында ақша аз болғандықтан, байлықтың көп бөлігі мүлік түрінде жинақталды. Тері, балық және мал сияқты сауда тауарларының бағасы өзгеруге бейім болды және байлықты сақтау үшін сенімді емес еді. Тұрақты тауарлар, мысалы, жақсы сапалы заттар, киім-кешек және жиһаз, тұрғындар үшін экономикалық тұрақтылықтың маңызды көзі болды. Осыған дейін колонияның экономикасы толығымен бартер және шетел валютасына, соның ішінде ағылшын, испан, голланд, португал және жалған монеталарға тәуелді болды. 1661 жылы монархия қалпына келтірілгеннен кейін, ағылшын үкіметі Бостон монетасын мемлекетке қарсы қылмыс деп санады. Бірақ колония 1682 жылға дейін, кем дегенде Халлдың шарты аяқталғанға дейін, ағылшын үкіметінің қызметін тоқтату туралы талаптарын орындамады және оның шартын жаңаруға немесе жаңа монета шеберін тағайындауға көшпеді. Монета айналымы 1684 жылы Массачусетс шығанағы колониясының жарғысын күштен жоюға себеп болды.
For most of its history, the town was the primary administrative unit and political division of the colony. Plymouth Colony was not formally divided into counties until June 2, 1685, during the reorganization that led to the formation of the Dominion of New England. Three counties were composed of the following towns. Barnstable, the shire town (county seat) of the county, first settled in 1639 and incorporated 1650. Sandwich, first settled in 1637 and incorporated in 1639. Rehoboth, first settled 1644 and incorporated 1645. Nearby to, but distinct from the Rehoboth settlement of Roger Williams, which is now the town of Pawtucket, Rhode Island. Bridgewater, purchased from Massasoit by Myles Standish, and originally named Duxburrow New Plantation, it was incorporated as Bridgewater in 1656. They used such terms to indicate their place as God's elect, as they subscribed to the Calvinist belief in predestination. In addition to the Pilgrims, the Mayflower carried "Strangers", the non Puritan settlers placed on the Mayflower by the Merchant Adventurers who provided various skills needed to establish a colony. This also included later settlers who came for other reasons throughout the history of the colony and who did not adhere to the Pilgrim religious ideals. Besides cattle, there were also pigs, sheep, and goats raised in the colony. Overall, there was very little cash in Plymouth Colony, so most wealth was accumulated in the form of possessions. Trade goods such as furs, fish, and livestock were subject to fluctuations in price and were unreliable repositories of wealth. Durable goods represented an important source of economic stability for the residents, such as fine wares, clothes, and furnishings. To that point, the colony's economy had been entirely dependent on barter and foreign currency, including English, Spanish, Dutch, Portuguese, and counterfeit coins. In 1661, after the restoration of the monarchy, the English government considered the Boston mint to be treasonous. However, the colony ignored the English demands to cease operations until at least 1682, when Hull's contract expired, and the colony did not move to renew his contract or appoint a new mint master. The coinage was a contributing factor to the revocation of the Massachusetts Bay Colony charter in 1684.
Мұра
Плимут колониясының құрылуы және тарихына байланысты оқиғалар, колонияның 72 жылдан кем уақытқа созылған өмір сүруіне қарамастан, Америка Құрама Штаттарының өнеріне, дәстүрлеріне, мифологиясына және саясатына ұзақ және терең әсер етіп келеді.
The events surrounding the founding and history of Plymouth Colony have had a lasting effect on the art, traditions, mythology, and politics of the United States of America, despite the colony's short existence of fewer than 72 years.
Өнер, әдебиет және кино
Қажыларды бейнелеудің ең алғашқы көркемдік жұмысы олардың Америкаға келгенге дейін жасалған; голландиялық суретші Адам Виллартс 1620 жылы Дельфшавеннен аттанғандарын бейнелеген. Плимут колониясындағы өмірге қатысты бірнеше замандас баяндамалары маңызды бастапқы тарихи құжаттарға және әдеби классикаға айналды. Уильям Брэдфордтың "Плимот плантациясы" (1630 және 1651) және Брэдфорд, Эдвард Уинслоу және басқалардың "Мурт қатынасы" (1622) – бұл екеуі де "Мейфлауэр" кемесімен келген жолаушылар жазған, Атлант мұхиты арқылы жасалған сапар және қоныстың алғашқы жылдары туралы бүгінгі күні бізге белгілі ақпараттың көп бөлігін қамтитын еңбектер. Бенджамин Черч Филипп патшасының соғысы туралы бірнеше жазба жазды, соның ішінде Филипп патшасының соғысына қатысты қызықты оқиғалар жинағы, ол 18-ші ғасырда кең таралды. Осы еңбектің бір нұсқасын 1772 жылы Пол Ревир суреттерімен безендірді. "Құдайдың билігі мен мейірімі" кітабында Мэри Роулендсон, соғыс кезінде Филипптің тайпасы тарапынан тұтқынға алынған ағылшын әйелінің Филипп патшасының соғысы туралы баяндамасы келтірілген. Сонымен қатар, 1952 жылы түсірілген Спенсер Трейси бас рөлде ойнаған "Плимут оқиғасы" фильмі; және 2006 жылы History Channel телеарнасы түсірген "Қиын кезеңдер: Мейфлауэрдің нағыз тарихы" деректі фильмі бар.
The earliest artistic depiction of the Pilgrims was actually done before their arrival in America; Dutch painter Adam Willaerts painted a portrait of their departure from Delfshaven in 1620. Several contemporaneous accounts of life in Plymouth Colony have become both vital primary historical documents and literary classics. Of Plimoth Plantation (1630 and 1651) by William Bradford and Mourt's Relation (1622) by Bradford, Edward Winslow, and others are both accounts written by Mayflower passengers that provide much of the information which we have today regarding the trans Atlantic voyage and early years of the settlement. Benjamin Church wrote several accounts of King Philip's War, including Entertaining Passages Relating to Philip's War, which remained popular throughout the 18th century. An edition of the work was illustrated by Paul Revere in 1772. The Sovereignty and Goodness of God provides an account of King Philip's War from the perspective of Mary Rowlandson, an Englishwoman who was captured and held by Philip's tribe during the war. the 1952 film Plymouth Adventure starring Spencer Tracy; and Desperate Crossings: The True Story of the Mayflower, a 2006 television documentary produced by the History Channel.
Алғыс айту күні
Жыл сайын АҚШ қараша айының төртінші бейсенбісінде Алғыс айту мерекесін тойлайды. Бұл – федералдық мереке және көбінесе үлкен дастарқанмен отбасылық жиынды қамтиды, дәстүрлі түрде оның басты тағамы – түйе еті. Мерекеге арналған қоғамдық шараларға әдетте шерулер мен футбол ойындары кіреді. Бұл мереке 1621 жылы Плимут колониясында өткен алғашқы Алғыс айту тойына құрмет көрсету мақсатында тойланады, ол туралы алғаш рет Уильям Брэдфордтың «Плимут плантациясы» кітабында жазылған, ал Брэдфорд – «Мейфлауэр» кемесімен келген мигранттардың бірі және колонияның екінші губернаторы. Алғыс айту мерекесінің жыл сайынғы тойлануы – салыстырмалы түрде жақында қалыптасқан дәстүр. 19 ғасырдың басында АҚШ үкіметі белгілі бір күнді ұлттық Алғыс айту күні деп жариялаған, бірақ бұл бір реттік жарияламалар еді, олар соғыстағы жеңіс сияқты маңызды оқиғаны тойлауға арналған. Солтүстік-шығыс штаттары 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай қараша айында жыл сайынғы Алғыс айту күнін қабылдауды бастады. Бостонның «Әйелдер журналының» редакторы Сара Жозефа Хейл 1827 жылдан бастап редакциялық мақалалар жазып, олар осы жыл сайынғы Алғыс айту күнін бүкіл елге таратуға шақырды, осы арқылы пилигримдердің алғашқы дастарқанын еске алуды көздеді. Шамамен 40 жылдан кейін, 1863 жылы Авраам Линкольн алғашқы заманауи Алғыс айту күнін қараша айының соңғы бейсенбісіне белгіледі. Франклин Делано Рузвельт және Конгресс оны қараша айының төртінші бейсенбісіне көшірді. Дата бойынша кейбір келіспеушіліктер болғаннан кейін, Конгресс 1941 жылы мерекені ресми федералдық мереке ретінде мойындады.
Each year, the United States celebrates the holiday of Thanksgiving on the fourth Thursday of November. It is a federal holiday and frequently involves a family gathering with a large feast, traditionally featuring a turkey. Civic recognitions of the holiday typically include parades and football games. The holiday is meant to honor the First Thanksgiving, which was a feast of thanksgiving held in Plymouth in 1621, as first recorded in the book Of Plymouth Plantation by William Bradford, one of the Mayflower pilgrims and the colony's second governor. The annual Thanksgiving holiday is a more recent creation. Throughout the early 19th century, the U. S. government had declared a particular day as a national day of Thanksgiving, but these were one time declarations meant to celebrate a significant event, such as victory in a battle. The northeastern states began adopting an annual day of Thanksgiving in November shortly after the end of the War of 1812. Sarah Josepha Hale, editor of Boston's Ladies' Magazine, wrote editorials beginning in 1827 which called for the nationwide expansion of this annual day of thanksgiving to commemorate the Pilgrim's first feast. After nearly 40 years, Abraham Lincoln declared the first modern Thanksgiving to fall on the last Thursday in November in 1863. Franklin Delano Roosevelt and Congress ultimately moved it to the fourth Thursday in November. After some sparring as to the date, the holiday was recognized by Congress as an official federal holiday in 1941.
Плимут тасы
Плимут тасы – паломниктердің жағаға қонғандығының мәңгілік символы. Алайда, сол кездегі жағаға қону туралы жазбалардың ешқайсысы тасты нақты қону орны деп көрсетпейді. Паломниктер қону орнын тас үшін емес, жақын маңдағы тұщы су мен балыққа толы шағын өзен болғандықтан таңдады. Қазіргі таңда 1620 жылғы түпнұсқа қоныстың тарихи қайта жаңартылған нұсқасын көруге болады; сондай-ақ, Wampanoag Homesite – 17 ғасырдағы үндістер ауылының қайта жаңартылған нұсқасы бар. Америкада Плимут колониясы демократиялық дәстүрді қалыптастырды, одан кейін Массачусетс шығанағы колониясы (1628), Коннектикут колониясы (1636), Род-Айленд және Провиденс плантациялары колониясы (1636), Нью-Джерси провинциясы және Пенсильвания (1681) осы дәстүрді жалғастырды. Роджер Уильямс діни қуғын-сүргінге ұшырағандар үшін қауіпті баспана ретінде Провиденс плантацияларын құрды, осылайша Плимуттың демократиялық моделіне ой-пікір еркіндігін қосты.
One of the enduring symbols of the landing of the Pilgrims is Plymouth Rock, a large granodiorite boulder that was near their landing site at Plymouth. However, none of the contemporaneous accounts of the actual landing makes any mention that the Rock was the specific place of landing. The Pilgrims chose the site for their landing, not for the rock, but for a small brook nearby that was a source of fresh water and fish. a historical recreation of the original 1620 settlement; and the Wampanoag Homesite, which recreates a 17th century Indian village. In America, Plymouth Colony initiated a democratic tradition that was followed by Massachusetts Bay Colony (1628), Connecticut Colony (1636), the Colony of Rhode Island and Providence Plantations (1636), the Province of New Jersey, and Pennsylvania (1681). Roger Williams established Providence Plantations specifically as a safe haven for those who experienced religious persecution, thereby adding freedom of conscience to Plymouth's democratic model.
Мейфлауэр қоғамы
Мейфлауэр ұрпақтарының жалпы қоғамы немесе Мейфлауэр қоғамы – 1620 жылы Мейфлауэр кемесімен келген 102 жолаушының бірінен немесе бірнешеуінен тікелей туыстығын құжаттаған адамдардың генеалогиялық ұйымы. Қоғам 1897 жылы Плимут қаласында құрылған. Олар ондаған миллион америкалықтың осы жолаушылардан тарағанын мәлімдейді және өз туыстығын анықтауға тырысатын адамдарға зерттеу қызметтерін ұсынады.
The General Society of Mayflower Descendants, or The Mayflower Society, is a genealogical organization of individuals who have documented their descent from one or more of the 102 passengers who arrived on the Mayflower in 1620. The Society was founded at Plymouth in 1897 and claims that tens of millions of Americans are descended from these passengers, and it offers research services for people seeking to document their descent.