Жермен Ивонн Арно: Пианист, әнші, актриса өмірі мен мансабы
Yvonne Arnaud
Жермен Ивон Арно: француздық пианист, әнші, актриса. Британияда және Францияда мансап жасаған. Театр, кинодағы рөлдері, 1925 ж. "A Cuckoo in the Nest" сәттілігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пианист, әнші, актриса
Pianist, singer, actress
Гермен Ивон Арно (20 желтоқсан 1890 – 20 қыркүйек 1958) – Францияда туған пианист, әнші және актриса, Ұлыбританиядағы және туған жеріндегі мансабымен кеңінен танымал болды. Бала кезінде концерттік пианист ретінде мансабын бастаған Арно, кейін музыкалық комедияларда ойнады. 1920 жылдар шамасында ол музыкалық емес комедия мен драмаға көшті және 1925 жылы үлкен сәттіге ие болған "Алдвич" фарстарының екіншісі – "Ұядағы көкек" пьесасында ойнады. Ол сонымен қатар драмалық рөлдерде ойнады және 1930-1940 жылдары фильмдерге түсті, ал 1950 жылдарға дейін актерлік қызметін жалғастырды. Мансабының кейінгі кезеңдерінде ол кейде пианист ретінде өнер көрсетті. Суррейдегі Гилдфорд қаласындағы Ивон Арно театры оның құрметіне аталды.
Germaine Yvonne Arnaud (20 December 1890 – 20 September 1958) was a French born pianist, singer and actress, who was well known for her career in Britain, as well as her native land. After beginning a career as a concert pianist as a child, Arnaud acted in musical comedies. She switched to non musical comedy and drama around 1920 and was one of the players in the second of the Aldwych farces, A Cuckoo in the Nest, a hit in 1925. She also had dramatic roles and made films in the 1930s and 1940s, and continued to act into the 1950s. She occasionally performed as a pianist later in her career. The Yvonne Arnaud Theatre was named in her memory in Guildford, Surrey.
Өмір және мансап
Арно Шарль Леон Арно мен оның әйелі Антуанеттаның (қыз есімі Монтегут) қызы болды. Ол Парижде өсті және 9 жасында Париж консерваториясына түсіп, Альфонс Дюверной және басқа ұстаздардан фортепиано сабақтарын алды. 1911 жылы ол концерт залынан гөрі сахнада өнер көрсетуге шешім қабылдады және Лондонның «Адельфи» театрында Элси Испанияның дублері ретінде «Квекер қызы» спектакліндегі Принцесса Матильда рөліне қабылданды. Ол алғаш рет 1911 жылдың 7 тамызында осы рөлде сахнаға шықты. Содан кейін ол «Таксидегі қыз» (1912) мюзиклінде Сюзанның басты рөлін ойнады, ол өзінің көңілділігімен және тартымды француз акцентімен танымал болды. Бір рецензент: «Арно өте тапқыр, мінезі әдемі, дауысы керемет», - деп жазды. Бұдан кейін ол тағы да музыкалық комедиялар, фарстар мен оперетталарда ойнады, соның ішінде 1914 жылы «Mam'selle Tralala» спектаклінде Нуазетт рөлінде (келесі жылы «Ой, сақ болыңыз!» деп қайта қойылды), «Таксидегі қыздың» екі қайта қойлымы (1913 және 1915 жылдары), Гарри Граттанның «Odds and Ends» (1914), «Excuse Me!» (1915) және «L'Enfant Prodigue» спектаклінде Фринетт рөлінде ойнады, онда ол фортепианода да орындады. Ол сондай-ақ «Kissing Time» (1919) мюзиклінде басты рөлді ойнады. Осыдан кейін жасалған операция оның дауыс байланысын зақымдады, сондықтан ол мюзиклден пьесаларға ауысты, бастапқыда 1922 жылдан бастап Шафтсбери театрында шамамен екі жыл бойы көрсетілген «Тонналар ақша» фарсында Луиза Аллингтон рөлін ойнады. Арноның портреті Алекс Гардтың карикатурасы түрінде «Сарди» (Нью-Йорк қаласының театр ауданындағы ресторан) үшін салынды. Бұл сурет қазір Нью-Йорк публикалық кітапханасының коллекциясында сақталуда. Ол 1950 жылдардың соңына дейін сахнада өнер көрсетуді жалғастырды. Ол көп жыл бойы Гилдфорд, Суррейде тұрды, сонда қайтыс болды. Оның күлі Гилдфордтың оңтүстік-шығысында орналасқан Сент-Марта төбесіндегі Сент-Марта шіркеуінің ауласына шашылды, ал шіркеу аумағында оған ескерткіш орнатылған. 1965 жылы қалада Ивонна Арно театры ашылды.
Arnaud was the daughter of Charles Leon Arnaud and his wife Antoinette (née Montegut). She was brought up in Paris and entered the Paris Conservatoire aged 9, studying piano under Alphonse Duvernoy and other teachers. In 1911 she decided to try the stage instead of the concert hall and obtained an engagement at London's Adelphi Theatre as understudy to Elsie Spain in the role of Princess Mathilde in The Quaker Girl, first going on stage in that role on 7 August 1911. She next played the leading role of Suzanne in the musical The Girl in the Taxi (1912), earning popularity with her vivacity and charming French accent. One reviewer wrote: "Arnaud is as clever as her ways are charming, and her voice is beautiful". This was followed by roles in more musical comedies, farces and operettas, including as Noisette in Mam'selle Tralala in 1914 (revived the following year as Oh! Be Careful), two revivals of "The Girl in the Taxi" (in 1913 and 1915), in Harry Grattan's Odds and Ends (1914), Excuse Me! (1915) and Phrynette in L'Enfant Prodigue, in which she also played the piano. She also had a lead in Kissing Time (1919). After this, an operation damaged her vocal cords, and so she switched from musicals to plays, beginning with the role of Louise Allington in the farce Tons of Money, which ran for nearly two years at the Shaftesbury Theatre from 1922. Arnaud's likeness was drawn in caricature by Alex Gard for Sardi's, the New York City theatre district restaurant. The picture is now part of the collection of the New York Public Library. She continued to act on stage well into the 1950s. For many years she lived in Guildford, Surrey, where she died. Her ashes were scattered in St. Martha's churchyard on St. Martha's Hill just south east of Guildford, and there is a memorial to her on the church grounds. In 1965 the Yvonne Arnaud Theatre was opened in the town.