Лоуренс Адлер: Америкалық гармоника шеберінің өмірі мен шығармашылығы
Larry Adler
Лоуренс Адлер (1914-2001) – америкалық гармоникашы, фильмдерге музыка жазған композитор. Gershwin, Vaughan Williams сияқты авторлардың шығармаларын орындады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық гармоникашы (1914–2001)
American harmonica player (1914–2001)
Лоуренс Сесил Адлер (10 ақпан 1914 – 6 тамыз 2001) – американдық гармоникашы және кино композиторы. Ол Джордж Гершвин, Ральф Воан Уильямс, Малкольм Арнольд, Дариус Мийо және Артур Бенджаминнің шығармаларын орындағанымен танымал. Өмірінің соңғы кезеңінде Стинг, Элтон Джон және Кейт Бушпен ынтымақтастықта жұмыс істеді.
Lawrence Cecil Adler (February 10, 1914 – August 6, 2001) was an American harmonica player and film composer. Known for playing major works, he played compositions by George Gershwin, Ralph Vaughan Williams, Malcolm Arnold, Darius Milhaud and Arthur Benjamin. During his later career, he collaborated with Sting, Elton John and Kate Bush.
Ерте өмір
Адлер Мэриленд штатының Балтимор қаласында Сейди Хак пен Луис Адлер отбасында дүниеге келген. Олар еврей отбасы еді. Ол Балтимор қалалық колледжінің орта мектебін бітірген. Гармониканы өзі үйренген, оны "ауыз орган" деп атаған. 14 жасында кәсіби түрде ойнай бастады. 1927 жылы Балтимор Сан газеті ұйымдастырған байқауда Бетховеннің минуетін орындап жеңіске жетті, ал бір жылдан кейін үйінен Нью-Йоркке қашып кетті. Руди Валле ұсынғаннан кейін Адлер алғашқы театрлық жұмысын алды, содан кейін оркестр жетекшісі Пол Эштің назарына ілігіп, оны "бір тиынға ойнайтын шалақы бала" ретінде водевильге қойды.
Adler was born in Baltimore, Maryland, to Sadie Hack and Louis Adler. They were a Jewish family. He graduated from Baltimore City College high school. He taught himself harmonica, which he called a mouth organ. He played professionally at 14. In 1927, he won a contest sponsored by the Baltimore Sun, playing a Beethoven minuet, and a year later he ran away from home to New York. After being referred by Rudy Vallée, Adler got his first theatre work, and caught the attention of orchestra leader Paul Ash, who placed Adler in a vaudeville act as "a ragged urchin, playing for pennies".
Мансап
Сол жерден оны Флоренц Зигфелд, содан кейін Лью Лесли тағы да бала ретінде жұмысқа алды. Ол стереотипті бұзып, 1934 жылғы Paramount компаниясының "Көп бақытты оралулар" фильмінде смокинг киіп түсті, ал театр продюсері С. Б. Кокран оны Лондонда өнер көрсету үшін шақырды. Сол жылы ол Гершвинге "Rhapsody in Blue" орындап берді, Гершвин таң қалған күйде: "Шіркін, осы әнді мен сен үшін жазғандай!" деді. Ол Ұлыбритания мен Доминионда жұлдызға айналды, онда гармоника сату 20 есеге өсті және 300 000 адам жанкүйерлер клубына қосылды. Ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Тағы бір деректерге сәйкес, ол 1949 жылдан бастап Лондонда болған. 1994 жылы оның 80 жылдығына орай Адлер мен Джордж Мартин Джордж Гершвиннің әндерінен "The Glory of Gershwin" альбомын шығарды, онда олар "Rhapsody in Blue" әнін орындады. "The Glory of Gershwin" 1994 жылы Ұлыбритания альбомдар тізімінде 2-орынға жетті. Адлер – музыкант және шоумен болған. "The Glory of Gershwin" альбомын қолдау үшін өткізілген концерттерде ол шебер пианист екенін көрсетті. Ол әрбір өнернамасын Гершвиннің "Summertime" әнімен ашып, бірден фортепиано мен гармоникада ойнайтын. Альбомға Питер Габриэль, Олета Адамс, Элтон Джон, Стинг, Джон Бон Джови және Ричи Самбора, Мит Лоф, Синед О’Коннор, Роберт Палмер, Шер, Кейт Буш, Элвис Костелло, Кортни Пайн, Исси Ван Рэндвик, Лиза Стенсфилд және Карли Саймон кірді, олардың барлығы оркестрмен бірге Гершвиннің әндерін орындады, ал Адлер гармоникамен сололарын қосты.
From there, he was hired by Florenz Ziegfeld and then by Lew Leslie again as an urchin. He broke the typecasting and appeared in a dinner jacket in the 1934 Paramount film Many Happy Returns, and was hired by theatrical producer C. B. Cochran to perform in London. That same year, he played Rhapsody in Blue for Gershwin who exclaimed "the Goddam thing sounds as if I wrote it for you!" He became a star in the United Kingdom and the Empire, where, it has been written, harmonica sales increased 20 fold and 300,000 people joined fan clubs. where he remained the rest of his life. Another source indicates he stayed in London from 1949. In 1994, for his 80th birthday, Adler and George Martin produced an album of George Gershwin songs, The Glory of Gershwin, on which they performed "Rhapsody in Blue". The Glory of Gershwin reached number 2 in the UK albums chart in 1994. Adler was a musician and showman. Concerts to support The Glory of Gershwin showed he was a competent pianist. He opened each performance with Gershwin's "Summertime", playing piano and harmonica simultaneously. The album included Peter Gabriel, Oleta Adams, Elton John, Sting, Jon Bon Jovi and Richie Sambora, Meat Loaf, Sinéad O'Connor, Robert Palmer, Cher, Kate Bush, Elvis Costello, Courtney Pine, Issy Van Randwyck, Lisa Stansfield and Carly Simon, all of whom sang Gershwin tunes with an orchestra and Adler adding harmonica solos.
Актерлық, жазу және соғыс уақытындағы радио
Адлер бес фильмде ойнады, соның ішінде 1938 жылғы "Лондонның жаяу жолдары" фильмінде Константин есімді гармоника виртуозының рөлін сомдады. Оның басқа фильмдердегі рөлдері: 1948 жылғы "Үш батыл қыз" фильмінде – өзін ойнады; 1944 жылғы "Миллиондаған музыка" фильмінде – Ларри; 1937 жылғы "Әнші теңізші" фильмінде – Ларри; және 1936 жылғы "1937 жылғы үлкен хабар тарату". Ол көп хат жазды, оның Private Eye журналына жазған хаттары Ұлыбританияда кеңінен танылды. Адлер 1985 жылы "Олай болуы міндетті емес" деген автобиография жазды және Harpers & Queen журналында тамақ сыншысы болды. Ол бірнеше рет Джек Бенни радио бағдарламасында қонақ болды, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тағы мүгедек әскерлерді көңіл көтеруге қатысты. 1994 жылы "Мен және менің үлкен аузым" атты тағы бір өмірбаяны жарық көрді, бірақ ол "Free Reed Journal" журналына: "Бұл жаман кітап, мен оны ұнатпаймын; ол жазылған. [Онда] белгілі бір фактілер бар, бірақ автор менің стилім мен дауысымды түсінбеді. Сондықтан мен осы кітапты жек көремін" деді.
Adler appeared in five movies, including Sidewalks of London (1938), in which he played a harmonica virtuoso named Constantine. His other film appearances were in Three Daring Daughters (1948) playing himself; Music for Millions (1944) playing Larry; The Singing Marine (1937) playing Larry; and The Big Broadcast of 1937 (1936). He was a prolific letter writer, his correspondence with Private Eye becoming popular in the United Kingdom. Adler wrote an autobiography entitled It Ain't Necessarily So in 1985, and was food critic for Harpers & Queen. He appeared on the Jack Benny radio program
several times, entertaining disabled soldiers in the US during World War II. A further biography, Me and My Big Mouth appeared in 1994 but he told The Free Reed Journal: "That's a lousy book and I don't like it; it's ghosted. [It] has a certain amount of factual material but the author completely missed my style and my voice. That's why I hate the book."
Жеке өмір
1938 жылы Эйлин Уолсерге үйленді; ол қайтыс болған кезде балаларынан басқа, екі немересі және екі шөбересі болды. Оның ұлы Питер Адлер 1960-шы жылдардың соңында Дублинде Action және басқа топтардың алдыңғы қатарында болды. Адлер атеист еді. Оның інісі Джерри Адлер (1918–2010) де гармоникада ойнайтын. Адлер Питер Стрингфеллоудың жақын досы болды, ол өмірінің соңғы он жылында оның туған күнін Лондонның орталық клубында тойлады. Ол Рональд Рейганды ашық сынады, негізінен Рейганның 1940-1950 жылдары Экран актерлары гильдиясының президенті болған кезіндегі маккартистік әрекеттеріне байланысты. Ол 2001 жылғы 6 тамызда Лондонның Сент-Томас ауруханасында 87 жасында рактан қайтыс болды. Оның күлі Лондонның Голдерс Грин крематорийінде сақталды.
Adler married Eileen Walser in 1938; At the time of his death, in addition to his children he also had two grandchildren and two great grandchildren. His son, Peter Adler, fronted the band Action and others in Dublin, Ireland, in the late 1960s. Adler was an atheist. His brother, Jerry Adler (1918–2010), was also a harmonica player. Adler was a close friend of Peter Stringfellow, who hosted his birthday parties at his central London club for at least the last ten years of his life. He was an outspoken critic of Ronald Reagan, primarily because of Reagan's McCarthyist activities when president of the Screen Actors Guild in the 1940s and '50s. He died of cancer in St Thomas' Hospital, London, aged 87, on 6 August 2001. He was cremated at Golders Green Crematorium, London, where his ashes remain.