Винс Гуаральди: Американдық джаз пианистісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық джаз пианині (1928–1976)

Винсент Энтони Гуаралди (/ɡ//ə/'/r//æ//l//d//i/; туған аты Dellaglio, 17 шілде, 1928 – 6 ақпан, 1976) – американдық джаз пианині, ең белгілісі – «Peanuts» комиксінің анимациялық телесерияларына музыка жазғандықтарымен танымал. Осы серия үшін жазған шығармаларының ішінде олардың танымал «Линус және Люси» мелодиясы және «Рождество уақыты келді» әні бар. Гуаралди сонымен қатар 1950-ші жылдардағы Кал Джадердің ансамбльдерінің мүшесі ретінде пианинода орындағандығымен және жеке карьерасымен де белгілі. Гуаралдидің 1962 жылы жазған «Cast Your Fate to the Wind» әні радиода хитке айналып, 1963 жылы «Үздік жаңа джаз композициясы» номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Ол 1976 жылдың 6 ақпанында 47 жасында Калифорния штатының Менло Парк қаласындағы түнгі клубтағы өнер көрсетімінен кейін күтпеген жүрек талмасынан қайтыс болды.

Ерте мансап

Гуаралди Сан-Францисконың Солтүстік Бич ауданында дүниеге келді, бұл оның музыкалық мансабының гүлденуі үшін өте маңызды орынға айналды. Оның тегі анасы Кармеланың (құрметті аты Марселлино; 1908–1999) биологиялық әкесінен ажырасқаннан кейін және Тони Гуаралдиге үйленгеннен кейін, ол баланы асырап алғандықтан "Гуаралди" деп өзгерді. Гуаралдидің алғашқы ресми жазбасы 1951 жылдың қараша айында Кал Тхадердің Мамбо триосымен жасалды. "Chopsticks Mambo", "Vibra Tharpe", "Three Little Words" және "Lullaby of the Leaves" әндері 1953 жылдың желтоқсан айында 10 дюймдік The Cal Tjader Trio LP пластинкасында жарық көрді. Гуаралдидің топ жетекшісі ретіндегі алғашқы дебюті 1955 жылдың тамызында Black Hawk-та өткен тікелей эфирде болды. Жазылған тректердің екеуі ("Ginza" және "Calling Dr. Funk", біріншісі Рон Кротти триосының құрамында жазылған) – түпнұсқалық композициялар еді. Сессиялар ақырында 1956 жылдың наурыз айында Fantasy Records компаниясымен Сан-Францискодағы "Modern Music" лейблінде шығарылды. Fantasy Гуаралдидің талантына қатты әсер етіп, 1956 жылдың сәуірінде оған эксклюзивті келісімшарт ұсынды, нәтижесінде оның тұңғыш альбомы – Vince Guaraldi Trio жарық көрді, онда Дюран мен Рейли барабаншысыз болды. Сол кезде Гуаралди Вуди Херманның Үшінші тобымен бірге өнер көрсетіп, үнемі энергиялық қойылымдар ұсынды – бұл оның тұңғыш альбомындағы тыныш жазбалардан күрт өзгешелік еді. Гуаралди 1956 жылдың тамызында Тхадермен қайта қосылып, вибрафоншы құраған екі топтың маңызды бөлігі болды. Бірінші топ негізінен классикалық джаз орындады және құрамына Аль Торре (барабан), Юджин Райт (бас) және Луис Кант (конгалар мен бонголар) кірді. Екінші топ 1958 жылдың көктемінде құрылды және құрамына Аль МакКиббон (бас), Монго Сантамария (конгалар мен бонголар) және Вилли Бобо (барабандар мен тимбалы) кірді. Пол Хорн мен Хосе "Чомбо" Сильва сияқты саксофоншылар да кейбір тікелей эфирлер мен жазбалар үшін топқа қосылды. Гуаралди 1957 жылдың сәуірінде "A Flower Is a Lovesome Thing" альбомын жазды, онда Дюран мен Рейли де болды, бірақ барабаншысыз. 1957 жылдың қазан айында шыққан альбом үлкен сұранысқа ие болмады, ал Fantasy Гуаралдимен келісімшартты жаңарта алмады.

Guaraldi was born in San Francisco's North Beach area, a place that became very important to his blossoming musical career. His last name changed to "Guaraldi" after his mother, Carmela (née Marcellino; 1908–1999), divorced his biological father (whose last name was Dellaglio) and married Tony Guaraldi, who adopted the boy. Guaraldi's first official recording was made in November 1951 with Cal Tjader's Mambo Trio. The songs—"Chopsticks Mambo", "Vibra Tharpe", "Three Little Words" and "Lullaby of the Leaves"—were released in December 1953 on the 10 inch LP record, The Cal Tjader Trio. Guaraldi's first recorded debut as a group leader occurred in August 1955 during a live session held at the Black Hawk. Of the tracks recorded, two of them ("Ginza" and "Calling Dr. Funk" the former recorded as part of the Ron Crotty Trio) were original compositions. The sessions were eventually released by Fantasy Records in March 1956 on Modern Music from San Francisco. Fantasy was impressed enough with Guaraldi to offer him an exclusive contract in April 1956, yielding his debut album, Vince Guaraldi Trio, which featured Duran and Reilly sans drummer. At the time, Guaraldi was subsequently appearing with Woody Herman's Third Herd, delivering energetic performances on a regular basis−a sharp contrast from the quiet recordings featured on his debut release. Guaraldi then reunited with Tjader in August 1956 and was an integral part of two bands that the vibraphonist assembled. The first band played mainly straight jazz and included Al Torre (drums), Eugene Wright (bass) and Luis Kant (congas and bongos). The second band was formed in the spring of 1958 and included Al McKibbon (bass), Mongo Santamaría (congas and bongos) and Willie Bobo (drums and timbales). Reed men Paul Horn and Jose "Chombo" Silva were also added to the group for certain live performances and recordings. Guaraldi recorded his follow up album, A Flower Is a Lovesome Thing in April 1957, again featuring Duran and Reilly and again without a drummer. The album, released in October 1957, did not perform well, and Fantasy did not retain Guaraldi.

Үлкен табысқа жету

Гуаралди 1959 жылдың басында топтан шығып, өзінің жеке жобаларына толық уақыт арнады. Ол жақсы қадірленген, бірақ маңызды емес джаз музыканты болып қала бермек еді, егер Гуаралди француз/бразилиялық фильмге шабыттандырылып, 1962 жылы шыққан «Black Orpheus Jazz Impressions» альбомында Антонио Карлос Жобим/Луис Бонфа әндерінің қаптамасын толтыру үшін түпнұсқа композиция жазбаса. Fantasy Records «Samba de Orpheus» әнін сингл ретінде шығарды, босса-нова толқынына қатысуға тырысты, бірақ радио диджейлер оны кері айналдырып, Гуаралдидің «Сенің тағдырыңды желге таста» әнін ойнатуды бастағанда, із қалдырмай батып кетуі керек еді. Жұмсақ, ұнатуға болатын ән, ол эфирдегі барлық басқа әндерден ерекшеленді және хитке айналды, Top 100 тізімінде 19 апта бойы тұрды және 22-орынға жетті – джаздық аспаптық музыка үшін ерекше жетістік. Гуаралди соңында «Үздік түпнұсқа джаз композициясы» үшін «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Гуаралди тікелей эфирде оны орындауды сұрағандарға қарсы болмады. «Бұл – чекке қол қоюмен тең», - деді ол бірде. Сан-Франциско Хроникасының джаз сыншысы Ральф Дж. Глисонның «Әнді саттым ба?» деген сұрағына Гуаралди «Мен сатып алдым деп ойлаймын» деп жауап берді. Гуаралди кейін «Мен керемет пианист емеспін, бірақ адамдар маған ұнасын, әдемі әндер ойнап, тыңдаушыларға жетуді қалаймын. Мен тек хиттер емес, стандарттар жазғым келеді» деді. Fantasy Гуаралдидің күтпеген табысын тез пайдаланып, 1962 жылдың желтоқсанында Калифорния штатының Саусалито қаласындағы Trident клубында жазылған «In Person» концерттік альбомын шығарды. Гуаралди кейін гитарист Бола Сете, Фред Маршалл (бас) және Джерри Гранелли (добыл)мен бірге «Vince Guaraldi, Bola Sete and Friends» альбомын жазды. Бұл Гуаралди мен Сете арасындағы ынтымақтастық кезеңін бастады, онда Гуаралди босса-нова әсері бар музыкамен, сондай-ақ электр пианиносымен тәжірибе жүргізе бастады. Ральф Глисонның «Jazz Casual» телесериалға қатысуы Гуаралди мен Сете ынтымақтастығына көбірек назар аударды (эпизод 2001 жылы CD-де жарық көрді), содан кейін 1965 жылдың қаңтарында «From All Sides» альбомы шықты. 1965 жылдың көктемінде El Matador джаз клубында жазылған концерт 1966 жылдың қазанында «Live at El Matador» альбомында жарық көрді. Гуаралди келесі альбомында – «The Latin Side of Vince Guaraldi» (1964) – латын джазы мен оркестрлік аспаптарды біріктірумен тәжірибе жасауды шешті. Альбомның оркестрлеуі үшін Гуаралди бұрынғы Гуаралдидің әріптестері Кал Тхаддер мен Дейв Брубекпен жұмыс істеген топ жетекшісі Ансон Уикстің ұлы Джек Уикске жүгінді. Бұл тәжірибе Фред Маршаллдың топтан кетуіне әкелген болуы мүмкін, ол 1964 жылы «жеке айырмашылықтарды» келтіре отырып, топтан кетті, ал Гуаралди 17-ші Беркли джаз фестивалінде Маршаллға кофе құйып жіберген деген қаңтар бар. Осыдан кейін Гуаралди Сан-Францискодағы Грейс соборының Евхаристиялық хорымен «джаздық месса» құрастыруға шақырылды. Сетемен бірге босса-нова күндері болған латын әсерлерін пайдаланып, Гуаралди вальс темптері мен джаз стандарттарымен бірқатар шығармалар жазды. Орындау 1965 жылдың 21 мамырында жазылған, ал қыркүйекте «At Grace Cathedral» альбомы шықты. Fantasy атқарушы директоры Соул Зенц 1967 жылы президент болды, ақырында сол жылдың желтоқсанында компанияны бастапқы иелерінен Макс және Соул Вайс сатып алды. Fantasy Records-ті Зенцке сату нәтижесінде Гуаралди мен лейбл екі талас ісін тоқтатты, Гуаралди еркін агент болды. 1967 жылы Fantasy-мен келіспеушілік кезеңінде Гуаралди өзінің жеке рекордтық лейблін құрды, D & D (балаларының есімімен аталған, Дэвид және Диа), және 1967 жылдың желтоқсанында лейблде өзінің жалғыз альбомын шығарды, «Vince Guaraldi with the San Francisco Boys Chorus». Содан соң Мендельсон Ральф Глисонмен байланысқа шығып, Гуаралдимен таныстырды. Мендельсон Гуаралдиге деректі фильмге музыка жазуды ұсынды, Гуаралди оны қуана қабылдады. Бірнеше аптадан кейін Мендельсонға жаңа жазған музыкасын ойнағысы келетін Гуаралди қоңырау шалды. Мендельсон жаңа музыкамен алғашқы танысуын телефонның нашар дыбыс сапасымен бүлдіргісі келмегендіктен, Гуаралди студиясына келуді ұсынды. Гуаралди «Мен мұны бірден біреуге ойнатуым керек, әйтпесе жарылып қалам!» - деп, қызу бас тартты. Содан кейін ол Менделсон үшін әлі аталмаған «Linus and Lucy» әнін ойнауға кірісті, ол ән Чарльз Шульцтің «Астық шарап» кейіпкерлеріне өте жақсы екеніне келісті. Гуаралди одан әрі «Peanuts» анимациялық телесериалдарының он екі қосымша музыкасын жазды, сондай-ақ «A Boy Named Charlie Brown» толық метражды фильмі мен «Charlie Brown and Charles Schulz» (екеуі де 1969) деректі фильміне музыка жазды. Гуаралди жазған «Peanuts» материалдарының көптігіне қарамастан, оның өмірінде тек «A Charlie Brown Christmas» және «A Boy Named Charlie Brown» (эфирде көрсетілмеген деректі фильм және толық метражды фильм) ресми саундтрек ретінде жарық көрді. Warner 1968 жылдың басында Гуаралдимен үш альбомдық келісімшартқа қол қойды, оның бірінші альбомы «Peanuts» материалдарынан тұруын талап етті. Бұл сәтті телесериалдарға сүйемелдемеген саундтрек альбомдарының жетіспеушілігін толтыру үшін жасалды: «Charlie Brown's All Stars!», «It's the Great Pumpkin, Charlie Brown», «You're in Love, Charlie Brown» және «He's Your Dog, Charlie Brown». Гуаралди оған жауап ретінде осы бағдарламалардан шыққан ең танымал әндерінің сегіз жаңа нұсқасын «Oh Good Grief!» альбомында ұсынды. Гуаралдидің дыбысы да көбірек фьюжн джаз/рок дыбысына қарай өзгерді, ол көбінесе пианиноны Hammond B 3 және Fender Rhodes электр клавиатураларымен ауыстырды. Оның тікелей эфирдегі өнерпаздарына фанк және соул музыкасына маманданған музыканттар, сондай-ақ дәстүрлі джаз музыканттары кірді. «Play It Again, Charlie Brown» (1971) кейін жазылған барлық «Peanuts» саундтректерінде Гуаралди дәстүрлі пианиноның орнына электр клавиатураларын пайдаланды. «You're a Good Sport, Charlie Brown» (1975), Гуаралдидің соңғы музыкалық шығармасы, оның фьюжн джаз стилін сол кездегі танымал фанк, диско және поп музыкасымен, сондай-ақ Minimoog және ARP String Ensemble синтезаторларын пайдаланумен біріктірді. Гуаралдидің биографы және тарихшысы Деррик Бэнг музыканттың соңғы жылдарын былай түсіндірді: «1960 жылдары джаз клубтары жабылып жатқанда, рок-н-роллдың пайда болуымен – көптеген джаз музыканттарын жұмыстан шығарған құбылыс – Гуаралди «дұшпанды қабылдады», оның стилін және тәсілін электр клавиатураларын қосу үшін бейімдеді. 1970 жылдардың ортасына қарай ол Солтүстік Калифорния джаз клубының азайып бара жатқан көрінісіндегі құрметті қартқа айналды». Гуаралди «Peanuts» музыкасынан, сондай-ақ бұрынғы жұмыстарынан түскен табыс оған Калифорния штатының Милл-Вэлли қаласында жайлы өмір сүруге мүмкіндік берді. Ол қаржылық қажеттіліктен емес, оны жасауға деген құштарлықтан кішкентай, жергілікті клубтарда өнер көрсетуді жалғастырды. Гуаралдидің «Peanuts» жұмысынан алынған үлкен табыс АҚШ-тың барлық жерінен ұсыныстардың келуіне әкелді, олардың барлығын ол қабылдамады. «Peanuts» музыкасы танымал болғаннан кейін Винс көп нәрсе істей алатын еді», - деді Мендельсон. «Бірақ ол өте провинциалды болды; ол Сан-Францисконы жақсы көрді және жергілікті клубтарда ойнап, серуендеуді ұнататын. Ол басқа жерлерге тараған жоқ; ол мұны істегісі келмеді. Оған ұсыныстар түсіп жатты, бірақ ол маған «Мен тек осыны істегім келеді; мен жақсы уақыт өткізіп жатырмын және одан қанағаттанамын» деді». Эдди Дуран келісіп, «Ол кейде Лос-Анджелесқа көшу туралы айтты, бірақ менің ойымша, ол осы аймақта қалуды ұнатып, өзіне сенімді болды. Өнерші ретінде қайда екеніңізге сенімді болғанда, оны дәлелдеу үшін басқа жерлерге баруға тырыспайсыз».

Guaraldi left the group early in 1959 to pursue his own projects full time. He might have remained a well respected but minor jazz figure had Guaraldi not written an original number to fill out his covers of Antonio Carlos Jobim/Luiz Bonfá tunes on his 1962 album, Jazz Impressions of Black Orpheus, inspired by the French/Brazilian film Black Orpheus. Fantasy Records released "Samba de Orpheus" as a single, trying to catch the building bossa nova wave, but it was destined to sink without a trace when radio DJs began turning it over and playing the B side, Guaraldi's "Cast Your Fate to the Wind". A gentle, likeable tune, it stood out from everything else on the airwaves and became a hit, spending 19 weeks on the Top 100 chart and peaking at No. 22—an unusual feat for a jazz instrumental. Guaraldi ultimately won a Grammy for Best Original Jazz Composition. Guaraldi never minded taking requests to play it when he appeared live. "It's like signing the back of a check," he once remarked. When asked by San Francisco Chronicle jazz critic Ralph J. Gleason if he felt like he sold out with the song, Guaraldi responded, "I feel I bought in." Guaraldi later commented, "I don't think I'm a great piano player, but I would like to have people like me, to play pretty tunes and reach the audience. And I hope some of those tunes will become standards. I want to write standards, not just hits." Fantasy quickly capitalized on Guaraldi's unexpected success by releasing In Person, a live album recorded at the Trident in Sausalito, California in December 1962. Guaraldi then recorded an album called Vince Guaraldi, Bola Sete and Friends with guitarist Bola Sete, Fred Marshall (bass) and Jerry Granelli (drums). This began a period of collaboration between Guaraldi and Sete where Guaraldi began experimenting with bossa nova influenced music as well as with the electric piano. An appearance on Ralph Gleason's television series Jazz Casual drew greater attention to the Guaraldi/Sete collaboration (the episode was posthumously released on CD in 2001), followed by the January 1965 release of From All Sides. A live performance recorded at the El Matador jazz club in Spring 1965 was released in October 1966 on Live at El Matador. Guaraldi decided to experiment with combining Latin jazz and orchestral instrumentation on his next release, The Latin Side of Vince Guaraldi (1964). For the album's orchestrations, Guaraldi turned to Jack Weeks, son of bandleader Anson Weeks, who had previously worked with Guaraldi peers Cal Tjader and Dave Brubeck. This experimentation may have led to the loss of Fred Marshall, who left the group in 1964 citing "personal differences" after Guaraldi purportedly threw a cup of coffee at Marshall during the 17th Berkeley Jazz Festival. Shortly after this time, Guaraldi was invited to compose a "jazz mass" with the Eucharist chorus of San Francisco's Grace Cathedral. Utilizing his Latin influences from his bossa nova days with Sete, Guaraldi composed a number of pieces with waltz tempos and jazz standards. The performance was recorded on May 21, 1965, and released that September as At Grace Cathedral. Fantasy executive Saul Zaentz became president in 1967, eventually buying the company from original owners Max and Soul Weiss in December of that year. The sale of Fantasy Records to Zaentz resulted in both Guaraldi and the label dismissing the twin lawsuits, leaving Guaraldi a free agent. During the period of flux with Fantasy in 1967, Guaraldi formed his own record label, D & D (named after his children, David and Dia), and released his only album on the label in December 1967, Vince Guaraldi with the San Francisco Boys Chorus. Mendelson then contacted Ralph J. Gleason, who put him in touch with Guaraldi. Mendelson offered Guaraldi the job of composing the score for the documentary, which Guaraldi gladly accepted. Within several weeks, Mendelson received a call from an excited Guaraldi who wanted to play a piece of music he had just written. Mendelson, not wanting his first exposure to the new music to be marred by the poor audio qualities of a telephone, suggested coming over to Guaraldi's studio. Guaraldi enthusiastically refused, saying "I’ve got to play this for someone right now or I’ll explode!" He then began playing the yet untitled "Linus and Lucy" for Mendelson, who agreed the song was perfect for Charles Schulz's Peanuts characters. Guaraldi went on to compose scores for twelve additional Peanuts animated television specials, as well as the feature film A Boy Named Charlie Brown and the documentary Charlie Brown and Charles Schulz (both 1969). Despite the wealth of Peanuts material Guaraldi recorded, only A Charlie Brown Christmas and A Boy Named Charlie Brown (both the unaired documentary and feature film) received official soundtrack releases during his lifetime. Warner signed Guaraldi to a three record deal in early 1968, insisting that his inaugural release consist of Peanuts material. This was done in part to fill the void left by a lack of soundtrack albums to accompany the successful television specials Charlie Brown's All Stars!, It's the Great Pumpkin, Charlie Brown, You're in Love, Charlie Brown and He's Your Dog, Charlie Brown. Guaraldi responded with new renditions of eight of his most popular scores from those programs on his first release, Oh Good Grief!. Guaraldi's sound also evolved into a more fusion jazz/rock sound, as he largely traded the piano for Hammond B 3 and Fender Rhodes electric keyboards. His live performances included musicians who specialized in funk and soul as well as traditional jazz. All Peanuts soundtracks scored after Play It Again, Charlie Brown (1971) feature Guaraldi favoring electric keyboards over traditional piano as well. You're a Good Sport, Charlie Brown (1975), Guaraldi's penultimate music score, fused his fusion jazz style with the funk, disco and pop music that was popular at the time coupled with the use of Minimoog and ARP String Ensemble synthesizers. Guaraldi biographer and historian Derrick Bang put the musician's later years in perspective, saying, "As jazz clubs were closing in the 1960s, with the advent of rock 'n' roll—a development that put many jazz musicians out of work—Guaraldi embraced the enemy, adjusting his style and approach to include electric keyboards. By the mid '70s, he had become a respected veteran in what remained of the declining Northern California jazz club scene." The amount of wealth Guaraldi accumulated from his perpetual Peanuts scoring opportunities plus royalties from previous work allowed him to live comfortably in Mill Valley, California. He continued to perform at small, local clubs out of a desire to do so rather than financial necessity. The monumental success garnered from Guaraldi's Peanuts work resulted in lucrative offers coming in from all over the U. S., all of which he declined. "Once the Peanuts music became famous, Vince could have gone out and done a whole lot more," Mendelson said. "But he was very provincial; he loved San Francisco, and he liked hanging out and playing at the local clubs. He never branched out from there; he never really wanted to. He'd get offers, but he'd tell me, 'I just want to do this; I'm having a good time, and I'm satisfied with it.'" Eddie Duran concurred, saying that "he did talk at times about moving to Los Angeles, but I think he really dug staying in the area, because he was sure of himself. When you're sure of where you are as an artist, you don't seek to go other places and prove it."

Өлім және соққы

Гуаралди 1976 жылғы 6 ақпанда 47 жасында ауыр жүрек шабуылынан қайтыс болды. Оған дейін кешке ол Мендельсонның үйінде тамақтанған, денсаулығы нашарлап, кеудесінде ауырлық сезімі мен асқазанның ісінуі сияқты шағымдар айтқан. "Ол өзінің алғашқы круизіне дайындалып жатқан еді. Кемеде "Peanuts" музыкасын ойнауға мүмкіндік алатын, соған қатты қуанған. Біз круиз бен "Peanuts" шоулары туралы әңгімелестік, мен келесі шоудың қашан болатынын әлі білмейтінімді, бірақ ол оралғанға дейін бастамайтынымызды айттым. Бірақ ол өзін жақсы сезінбейтінін және дәрігерге барғанын айтты. Дәрігер Винстің диафрагмалық ісігі болуы мүмкін деп ойлады, сондықтан оны емдеу қажет болуы мүмкін еді". Келесі күні, 6 ақпанда, Гуаралди суық тиіп оянып, күні бойы төсекте жатты. Сол күні түстен кейін Гуаралди Сан-Францискодағы Уоли Хайдер студиясында бас гитаршы Сьюард Маккейн мен барабаншы Джим Циммерманмен бірге "It's Arbor Day, Charlie Brown" мультфильміне саундтрек жазды. "Біз таудан концерттен жаңа ғана келдік", - деп еске алады Циммерман, "Винс шаңғы теуіп, жоғарыда ештеңе оны мазаламайтын сияқты болды. Бірақ студияға қайтып келгеннен кейін, ол ішкі ауруына шағымдана бастады". Сол күні кешке, Калифорния штатының Менло Парк қаласындағы Баттерфилд түнгі клубында бірінші бөлімін аяқтағаннан кейін, Гуаралди мен Циммерман демалыс күндері тұрған бөлмелеріне оралды. Циммерман: "Винске ішкі ауру сезілді. Ол дәретханаға бара жатып, еденге құлап түсті. Мен оны қайтаруға тырыстым, бірақ сәтті болмады. Бұл өте жылдам болды". Маккейн: "Винс дәретханаға бет алды, бірақ жетпеді. Винс құлап, жерге түскенде, Джим мені шақырды. Біз оны қайта жандандыруға тырыстық, бірақ іске аспады". Циммерман: "Ойнағаннан кейін бірден қайтыс болу – романтикалық ой. Олай болмағанын қалаған едім". Гуаралдиді Стэнфорд ауруханасына апарып, ол сол жерде сағат 23:07-де қайтыс болды. Ресми өлім себебі "қапыста жүрек бұлшық етінің инфаркті, коронарлық артериосклерозбен және тромбозбен, сондай-ақ жалпы артериосклерозбен байланысты немесе оның салдарынан" деп тіркелді. Пианист Джордж ДеКватро бірнеше жылдан кейін: "Мен оны қайтыс болғанға дейін шамамен бір апта бұрын көрдім. Винс жақсы көрінді. Бірақ ол асқазан проблемалары болғандықтан дәрігерге қаралып, шаршаған және ауырған. Дәрігер оған жара болуы мүмкін екенін айтты, содан кейін бірнеше тиімсіз дәрі жазып, оны ұмытуға кеңес берді. Бірақ бұл солай емес еді, және бұл өте өкінішті. Бүгінгі күні мұндай жағдай болмас еді". 2012 жылы жарық көрген "Vince Guaraldi at the Piano" атты өмірбаянында автор Деррик Банг: "Уақыт өте келе, Гуаралдидің достары, отбасы және әріптестері сол жүрек шабуылында асқазан аневризмасы немесе басқа нәрсе рөл атқарды ма деп ойлана бастады", - деп жазды, сондай-ақ Гуаралдидің "асқазанның қатты ауруына шағымдануы жеткілікті назарға алынбағанын" қосты. Гуаралдидің өлімі достарына, отбасы мен әріптестеріне ауыр соққы болды. Мендельсон: "Бұл мүлдем күтпеген жағдай еді". 2010 жылы домбырашы Майк Кларк: "Мен Нью-Йоркте болдым, және Винс Латеано маған хабарлады. Гуаралдидің қайтыс болуы туралы ең соңғы ойым болған еді. Менің ойымды бұзды. Мен оны еске алғанда әлі де қайғырамын, өйткені ол өте күшті адам еді, және оған бақыттың шексіз қоры бар сияқты көрінетін. Ол қол тигізгеннің бәрі ақшаға немесе мүмкіндікке айналғандай болды. Мен бұған сене алмадым". 1965 жылы Гуаралдиді Грейс соборында өнер көрсетуге шақырған Чарльз Гомперц 1981 жылы: "Менің ойымша, Винстің проблемасының бір бөлігі – ол өзіне жеткілікті қамқорлық жасамайтын. Ол түні бойы сыртта қалып, темекі шегіп, көптеген нәрселер жасады. Ол бәрін сынап көрді. Мысалы, скейтбордтар пайда болған кезде, ол блоктағы бірінші бала еді, бірақ ол бала кезінде шамамен 30 жаста болды. Ол өзін музыкалық және физикалық жағынан да шектеуге тырысты. Ол өзін өте жас адам ретінде сезінді, бірақ осындай өмір сүруге дайындалу үшін қажетті физикалық жаттығуларды жасаған жоқ". Оның анасы Кармелла Гуаралди былай қосты: "Баттерфилдте болған оқиғада, соңы келгенде, ол піаномен бірге кетті, өзі қалағандай". Осы одақтан екі бала дүниеге келді: Дэвид Энтони Гуаралди (11 тамыз, 1955 ж.т.) және Диа Лиза (16 ақпан, 1960 ж.т.). Гуаралди Гретчен Гланзермен ұзақ қарым-қатынаста болды, кейіннен Катамай, ол 1964 жылы шыққан "The Latin Side of Vince Guaraldi" альбомының мұқабасында суреттелген. Екеуі Grateful Dead тобының "Aoxomoxoa" альбомының арт жағында топтың жиырмадан астам достарының арасында отырғандары бейнеленген.

Guaraldi died on February 6, 1976, at age 47 after suffering a massive heart attack. The evening before, he had dined at Mendelson's home and was reportedly not feeling well, complaining of indigestion like chest discomfort. "He was about to do his first cruise. He'd be able to play Peanuts music on the ship, and he was excited about that. We talked about the cruise and the Peanuts shows, and I said that I didn't know what the next one would be yet, but that we wouldn't start until he got back. But he also said he wasn't feeling well, and had gone to see the doctor. The doctor thought Vince might have a diaphragmatic hernia, and that they might have to deal with it." The following morning, on February 6, Guaraldi awoke with a bad cold and remained in bed throughout the day. That afternoon, Guaraldi finished recording the soundtrack for It's Arbor Day, Charlie Brown at Wally Heider Studios in San Francisco with bassist Seward McCain and drummer Jim Zimmerman. "We had just come back from a concert we did up in the mountain", recalled Zimmerman, "and Vince had been skiing, and up there carrying on like nothing was bothering him. But once we were back in the studio, he started complaining that his stomach was bothering him." That evening, after concluding the first set at Butterfield's Nightclub in Menlo Park, California, with his interpretation of the Beatles' "Eleanor Rigby", Guaraldi and Zimmerman returned to the room in which they were staying that weekend at the adjacent Red Cottage Inn, to relax before the next set. Zimmerman commented, "Vince was feeling sick to his stomach. He got up to go to the bathroom and went down on the floor. I tried to bring him around but wasn't successful. It happened so fast." McCain commented, "Vince headed for the bathroom but never made it. When Vince fell and hit the floor, Jim [Zimmerman] got me. We went back and tried to revive him, but it didn't work." Zimmerman added, "It is very romantic to think of someone going out just after they play. I wish he hadn't." Guaraldi was rushed to Stanford Hospital where he was pronounced dead on arrival at 11:07 p. m. The official cause of death was certified as "acute myocardial infarction, due to or as a consequence of coronary arteriosclerosis with thrombosis and generalized arteriosclerosis." Pianist George DeQuattro recalled years later, "I saw him about a week before he passed away. Vince seemed really fine. But he had seen a doctor because he had stomach problems, and was feeling ill and tired. The doctor told him it might just be ulcers, and prescribed some dumb medicine and told him to forget about it. But it wasn't that, and it's really a shame. That would never happen today." In his 2012 biography, Vince Guaraldi at the Piano, author Derrick Bang wrote, "as time passed, Guaraldi's friends, family and colleagues would begin to wonder if a stomach aneurysm—or something else—had played a role in that heart attack", adding that Guaraldi's "complaint of a painful stomach ache clearly hadn't been taken seriously enough." Guaraldi's death was a blow to his friends, family, and colleagues. "It was totally unexpected," said Mendelson. "I was in New York, and Vince Lateano told me", said drummer Mike Clark in 2010. "It was the last thing I could think of, that Guaraldi would die. It blew my mind. I'm still saddened, when I think of him, because he was such an energized person, and he seemed to have an endless supply of good fortune. It seemed everything he touched turned into money or opportunity. I simply couldn't believe it." Rev. Charles Gompertz, who invited Guaraldi to perform at Grace Cathedral in 1965, commented in 1981, "I think part of Vince's problem was that he never really took very good care of himself. He stayed out late, he smoked, and he did a whole lot of things. He tried everything. I mean, when skateboards first came out, he was the first kid on his block to get one, only as a kid he happened to be about 30. He pushed himself to the limit, whether musically or physically. He saw himself as a very youthful person, but he didn't do any of the physical things you have to do to prepare yourself to live like that." His mother Carmella Guaraldi added, "When it happened down at Butterfield's, when the end finally came, he went the way he would have wanted to go, with the piano." The union produced two children: David Anthony Guaraldi (b. August 11, 1955) and Dia Lisa (b. February 16, 1960). Guaraldi had a long term affair with Gretchen Glanzer, later Katamay, with whom he appeared on the cover of his 1964 album, The Latin Side of Vince Guaraldi. The two were also shown sitting together on the back of the Grateful Dead album Aoxomoxoa, amid two dozen friends of the band.

Мұра

Гуаралдидің толыққанды өмірбаяны 2012 жылдың наурыз айында жарық көрді. Автор және Гуаралдидің мұрағатшысы Деррик Бангтың "Винс Гуаралди пианинода" атты еңбегі Гуаралдидің мансабы мен Солтүстік Калифорния джаз өнеріндегі рөлін көрсетеді, сонымен қатар толық дискография мен фильмографияны, әрі Гуаралдидің бұрынғы әріптестерінен алынған цитаталар қосымшасын қамтиды. Джаз музыканты Дэвид Бенуа джазға деген қызығушылығы үшін Гуаралди мен "Чарли Браунның Рождествосы" саундтрегін жиі атап өтеді. 1985 жылы Бенуа Гуаралдидің "Линус және Люси" әнін "This Side Up" альбомына жазды, ол радиода кең таралды және жылтыр джаз жанрының дамуына септігін тигізді. 1989 жылы ол "Waiting for Spring" альбомында "Cast Your Fate to the Wind" әнін шығарды. Нью-эйдж пианині Джордж Уинстон 1996 жылы "Линус және Люси: Винс Гуаралдидің музыкасы" атты Гуаралдиге арналған құрмет альбомын жариялады. Уинстон Гуаралди жазбаған көптеген "Peanuts" әндерін орындады. "Мен оның мелодияларын және аккордтық тізбектерін жақсы көремін", - деді Уинстон Гуаралди туралы. "Оның дауыстауды жасаудың өзіне тән жолы бар. Оның музыкасы біздің мәдениетіміздің бір бөлігі және біз оны Винсті танымасақ та білеміз. Оның үш қапшығы болды: латын, арахис және импрессионистік "Түбіңді желге таста" туындылары. Ал осы үш қапшық – оның өзі." Альбом өте сәтті болды, нәтижесінде Уинстон 2010 жылдың басында шыққан "Love Will Come: The Music of Vince Guaraldi, Volume 2" атты жалғасын жазды. Үшінші том, "Count the Ways: The Music of Vince Guaraldi, Volume 3", әлі жарық көрген жоқ. Мендельсон Уинстон екі құрмет альбомын шығарған кезде Гуаралдидің "Peanuts" франшизасына қосқан үлесін еске алып, "Бірнеше буын қазір Винс Гуаралдидің музыкасымен өсті. Егер адамдар "Линус пен Люсидің" кіріспесінің бір-екі бас нотасын естісе, олар қуанады. "Peanuts" бағдарламалары мен Винстің музыкасы керемет үйлесімді болды. Ол өте ерте тоқтатылып қалды, бірақ Джордж сияқты адамдар оны жалғастыруда, осыған өте ризамыз." 2003 жылы Гуаралдидің ұлы Дэвид әкесінің бұрын жарық көрмеген материалдарын тарату үшін қажетті лицензияларды алу жұмысын бастады. "Чарли Браун есімді баланың джаз әсерлері" атты түпнұсқалық жазбаларда Ральф Дж. Глисон Гуаралдидің "Peanuts" еңбегін жоғары бағалап, "Суретшінің ең қиын міндеті – өзін-өзі көрсету ғана емес; тіпті өзін-өзі көрсетуді өнерге жеткілікті жақсы нәрсеге айналдыру да қиын болса да, бұл анықтама бойынша беріледі" деп атап өтті. Глисон былай деді: "Біреудің көркемдік өрнегін көріп, естіп, сезініп, бастан өткеріп, содан кейін өзіңнің ойыңмен, екіншісімен байланысымен, бірақ әрқашан жеке көркемдік белгіңмен бір нәрсе жасау мүлдем басқа нәрсе. Винс Гуаралди "Чарли Браун" үшін жасаған музыкалық қосымшаларымен осыны жеткізді. Ол Шарль Шульцтың туындыларынан шабыт алып, сол шабытты бейнелейтін, бейнеге жанашырлық танытатын және әлі де берік және анық Винс Гуаралди болып табылатын музыка жасады." All About Jazz сыншысы Дэвид Рикерт "The Definitive Vince Guaraldi" (2009) туралы жазбасында Гуаралдиді көптеген адамдарды джаз музыкасының әлеміне "біз оның не екенін білместен бұрын" таныстырғаны үшін мақтады. [Гуаралдидің] "Peanuts" телеарналарының саундтректері мультфильмдерге музыка жазуда жаңа идея болды, бірақ Чарли Браунның және "Peanuts" тобының қалған мүшелерінің әзіл-сықақ оқиғаларына өте жақсы сәйкес келді. Оның алғашқы туындылары Батыс жағалауының ең жақсы джаз әндерінің бірі болды және талантты композиторды шабыттандырғанда не болатынын көрсетеді."

A book length biography of Guaraldi was published in March 2012. Vince Guaraldi at the Piano, by author and Guaraldi archivist Derrick Bang, chronicles Guaraldi's career and role in the Northern California jazz scene, and also includes a complete discography and filmography, as well as an appendix of quotations from Guaraldi's former sidemen. Jazz musician David Benoit has often credited Guaraldi and the Charlie Brown Christmas soundtrack for his interest in jazz. In 1985, Benoit recorded a cover of Guaraldi's "Linus and Lucy" for an album called This Side Up, which enjoyed considerable radio airplay and helped launch the smooth jazz genre. He released "Cast Your Fate to the Wind" on the album Waiting for Spring in 1989. New Age pianist George Winston released a Guaraldi tribute album in 1996 titled Linus and Lucy: The Music of Vince Guaraldi. Winston performed many Peanuts songs that had not been released by Guaraldi. "I love his melodies and his chord progressions", Winston said of Guaraldi. "He has a really personal way of doing voicings. His music is part of our culture and we know it even if we don’t know Vince. He had three bags: the Latin, the Peanuts, and the impressionistic 'Cast Your Fate to the Wind' stuff. And those three bags are all his." The album was very successful, leading Winston to record a follow up, titled Love Will Come: The Music of Vince Guaraldi, Volume 2, released in early 2010. A third volume, entitled Count the Ways: The Music of Vince Guaraldi, Volume 3, remains unreleased. Mendelson reflected on Guaraldi's contribution to the Peanuts franchise when Winston released his two tribute albums, saying "Several generations have now grown up with Vince Guaraldi's music. If people hear just one or two bass notes of the intro to 'Linus and Lucy', they cheer. The Peanuts programs and Vince's music were such a wonderful marriage. It's a shame it got cut off so soon, but people like George are perpetuating it, for which we are very appreciative." In 2003, Guaraldi's son David began working to secure the necessary licenses to distribute some of his father's previously unreleased material. In the original liner notes for Jazz Impressions of A Boy Named Charlie Brown, Ralph J. Gleason praised Guaraldi's Peanuts contributions, noting, "The hardest task an artist faces is not just to achieve self expression; that almost comes by definition, even if it's difficult to hone that self expression into something good enough to be art." Gleason continued: "It is another kind of thing altogether to look at, hear, feel and experience somebody else's artistic expression and then make something of your own which shows empathy, which relates to the other but which still has your own individual artistic stamp. That is what Vince Guaraldi achieved with his scores for Charlie Brown. He took his inspiration from the creations of Charles Schulz and made music that reflects that inspiration, is empathetic with the image and is still solidly and unmistakably Vince Guaraldi." In his review of The Definitive Vince Guaraldi (2009), All About Jazz critic David Rickert credited Guaraldi for introducing many to the world of jazz music "before we even knew what it was. [Guaraldi]'s soundtracks for the Peanuts television specials were a novel idea in cartoon scoring, yet seemed to perfectly fit the deceptively sophisticated adventures of Charlie Brown and the rest of the Peanuts gang. His originals were some of the best jazz to come from the West Coast scene and a tribute to what can happen when a great muse hits a gifted composer."

Синглдар

TitleB sideYearPeak chart positionsAlbum Hot 100 MOR Holiday 100 "Samba de Orpheus" "Cast Your Fate to the Wind" 1962 22 9 — Jazz Impressions of Black Orpheus "Zelao" "Jitterbug Waltz" 1963 — — — In Person "Treat Street" "Mr. Lucky" 1964 — — — The Latin Side of Vince Guaraldi "Days of Wine and Roses" "Star Song" — — — Vince Guaraldi, Bola Sete and Friends "Oh, Good Grief" "Linus and Lucy" — — — Jazz Impressions of A Boy Named Charlie Brown "Theme to Grace" "Adore Devote (Humbly I Adore Thee)" 1965 — — — At Grace Cathedral "Christmas Time Is Here" (вокал) "What Child Is This" — — — A Charlie Brown Christmas "I'm a Loser" "Favela" (aka "O Morro Não Tem Vez (Somewhere in the Hills)") 1966 — — — Live at El Matador "Eleanor Rigby" "Peppermint Patty" 1967 — — — Vince Guaraldi with the San Francisco Boys Chorus "Blowin' in the Wind" "Monterey" — — — "Linus and Lucy" "Oh, Good Grief" 2012 37 — 17 A Charlie Brown Christmas "Christmas Time Is Here" "Christmas Time Is Here" (балама вокал Take 5) 2017 39 — 17 "O Tannenbaum" — 2019 — — 29 "Baseball Theme" "Baseball Theme" (балама Take) 2021 — — — Jazz Impressions of A Boy Named Charlie Brown