Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Топта ән салушыларға (хорға) дирижерлік жасау
Conducting a group of people singing (a choir)
Хейрономия немесе хирономия – музыканы дирижерлік жасаудың бір түрі, көбінесе хор музыкасы мен хор тобында (хорларда) қолданылады. Бұл дирижерлікте қол қимылдары музыкалық орындалуды басқарады. Қазіргі заманғы өнерде дирижерлер әдетте мелодиялық өрнектер мен безендірулерді көрсету үшін дирижерлік таяқшаны (штанганы) қолданады.
Cheironomy or chironomy is a form of music conducting, typically with choral music and choral groups (choirs), where the use of hand gestures directs musical performance. In the modern artform, conductors tend to hoist batons for indicating melodic curves and ornaments.
Тарих
Ертедегі музыка (көпшілік шіркеу музыкасы) 5 ғасырға дейін созылса, әншілердің мелодиялық жолдарын орындау кезінде оларды үйлестіру үшін жетекшіден орталық бағыт-бағдар қажет болды. Бұл дирижерлік түрі ежелгі Египет өнерінен, иероглифтік құжаттама арқылы (тасқа ойылған жазулар, жел аспаптарын ойнаушыларға биіктік пен ырғақ туралы мәлімет беру үшін қол белгілерін қолданатын жетекшіні бейнелейтін) табылған. Бұл, Ареццолық Гвидоның биіктікті көрсету үшін саусақ буындарын пайдалануынан бұрын пайда болған сияқты, және тек биіктік туралы шектеулі нұсқаулардан гөрі көбірек ақпарат ұсынғанға ұқсайды. Бұл ертедегі жетекшілер немесе шейрономерлер, 17 ғасырда дамыған қазіргі заманғы дирижерлік дағдыларына ие болмаса да, хореографиялық қол қимылдары арқылы мелодиялық жолдардың қозғалысын шеберлікпен бақылап, өте үйлесімді орындаулар жасады. Cheironomy, қазіргі дирижерлік туралы әңгімеде жиі қолданылмайтын болса да, ертедегі музыкадағыдай, кейбір қазіргі заманғы музыканы басқаруға қажетті қимылдардың үлгісі ретінде қызмет етеді, мұнда жекелеген орындаушыларға жеке бағыт-бағдар қажет, және музыкалық композициялардың ырғақтық құрылымы шектеулі. Ол әлі де Рим-католик шіркеуінің литургиясында (20 ғасырдың соңында ән айтудың азаюына қарамастан), кейбір Таяу Шығыс дінтерінде және синагогаларда литургиялық әндерді орындауға бағыттау үшін қолданылады (еврейлер, мүмкін, египеттіктерден шейрономияны үйренген), сондай-ақ кейбір ежелгі батыс діндерінде сирек кездеседі. "New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігінде бұл әдіс жазба нотациясы жоқ дәстүрлерде, соның ішінде Веда, Византия және Рим әндерінде ерекше дамығандығы айтылады. Яһуди діни шейрономиясын басылған еврей Библияларында да табуға болады, мәтіннің үстінде, астында және арасында орналасқан, әншіге Киелі кітапты оқуда басшылық ету үшін: Кантилляцияны қараңыз.
Early music (vocal church music), as far back as the 5th century, required some central direction from a leader in the coordination of singers in their delivery of melodic lines of mostly free rhythm. Traced back to early Egyptian performances through hieroglyphic documentation (etchings in stone depicting a leader employing hand signals to indicate pitch and rhythm details for wind instrument players), this form of conducting seems to predate Guido of Arezzo's designation of joints of the fingers for indicating pitches, and seems to have offered more than limited pitch instruction. These early leaders, or cheironomers, though possessing none of the modern conducting skills developed in the 17th century, using a form of choreographed hand signals, adeptly controlled the movement of the melodic lines, producing incredibly well synchronized performances. Cheironomy, though not a commonly used term in today's reference to conducting, serves, as it did in early music, as the model for the motions necessary to direct some modern music which require individualized direction to specific players, within less metrically structured musical compositions. It is still in use in the liturgy of the Roman Catholic Church (despite a decline of chant in the late twentieth century), of some Middle Eastern sects and in synagogues to direct the singing of liturgical songs (Hebrews probably learned cheironomy from Egyptians), and, more rarely, in some ancient Western religions. The New Grove Dictionary of Music and Musicians comments that the method is particularly developed in traditions lacking a written notation, including Vedic, Byzantine and Roman chants. Jewish religious cheironomy can also be found as mnemonic signs in printed Hebrew Bibles, appearing above, below and amidst the text to be sung, to guide the cantor in his rendition of Biblical readings: see Cantillation.