Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
қазіргі заманғы кеңес ауданы
the modern council area
Абердиншир немесе Абердин графтығы (, Siorrachd Obar Dheathain) – Шотландияның тарихи графтығы және тіркеу графтығы. Абердин қалалық кеңесі ауданын есептемегенде, графтықтың аумағы сондай-ақ лейтенанттық ауданы болып табылады. Графтық оңтүстікке Кинкардиншир, Ангус және Пертширмен, батысқа Инвернессшир және Банффширмен, ал солтүстік және шығысқа Солтүстік теңізімен шектеседі. Оның жағалау сызығының ұзындығы 65 миль (105 км). Графтық өзінің атын қазіргі Абердиншир кеңесі ауданына береді, ол тарихи графтықтан гөрі үлкен аумақты қамтиды. Аймақ көбінесе төбелі, ал Шотландияның орталығына жақын, оңтүстік-батыстан Грампиан таулары негізінен солтүстік-шығысқа қарай әртүрлі тармақтар жібереді.
Aberdeenshire or the County of Aberdeen (, Siorrachd Obar Dheathain) is a historic county and registration county of Scotland. The area of the county, excluding the Aberdeen City council area itself, is also a lieutenancy area. The county borders Kincardineshire, Angus and Perthshire to the south, Inverness shire and Banffshire to the west, and the North Sea to the north and east. It has a coast line of 65 mile (105 km). The county gives its name to the modern Aberdeenshire council area, which covers a larger area than the historic county. The area is generally hilly, and from the south west, near the centre of Scotland, the Grampians send out various branches, mostly to the north east.
Таңбалар
Абердиншир округі кеңесінің гербі 1890 жылы бекітілді. Гербтің төрт бөлігі Бухан, Мар, Гариох және Стратбоги аймақтарын көрсетеді. 2023 жылы округ туын анықтау үшін конкурс өткізілді. Конкурс қорытындысы бойынша, жергілікті мектеп оқушыларының жасаған туы 2023 жылғы 22 сәуірде Фрейзер қамалында көтерілді.
The coat of arms of Aberdeenshire County Council was granted in 1890. The four quarters represented the Buchan, Mar, Garioch and Strathbogie areas. In 2023, a competition was held to choose a county flag. The result, a flag designed by local school pupils, was raised at Castle Fraser on 22 April 2023.
Сайлау округтері
1708 жылдан 1801 жылға дейін Ұлыбритания Парламентінің Өкілдер палатасында және 1801 жылдан 1868 жылға дейін Ұлыбритания Парламентінде Абердиншир сайлау округі болды. Бұл сайлау округіне 1832 жылға дейін Абердин парламенттік қаласы кірмеді, ол Абердин қалалық округінің бір бөлігі ретінде өкілдік етілді, содан кейін 1832 жылы кеңейтіліп, Абердин қалалық сайлау округіне айналды. Қалалық округтің қалған бөліктері сол кездегі жаңа Монтроз қалалық округінің құрамына кірді. 1868 жылы Абердиншир сайлау округі екі жаңа округтік бөлімге немесе округтік сайлау округтеріне бөлінді, атап айтқанда Шығыс Абердиншир және Батыс Абердиншир. 1885 жылы Абердин қалалық сайлау округі Абердин Солтүстік және Абердин Оңтүстік қалалық сайлау округтеріне бөлінді. 1918 жылы Абердиншир және Кинкардиншир парламенттік өкілдік мақсатында бір округ ретінде қарастырылды, Кинкардиншир округінің аумағы және Абердиншир округтері үш жаңа округке бөлінді: Кинкардин және Батыс Абердиншир, Абердин және Кинкардин орталығы және Абердин және Кинкардин шығысы. Кинкардин және Батыс Абердиншир бұрынғы Кинкардиншир сайлау округінің барлық аумағын қамтыды. 1950 жылы бұрынғы Кинкардиншир сайлау округінің аумағы (1918 жылы таратылған) сол кездегі жаңа Солтүстік Ангус және Меарнс сайлау округіне қосылды, ал Абердиншир аймағы Шығыс Абердиншир сайлау округіне және Батыс Абердиншир сайлау округіне бөлінді, бірақ осы жаңа шығыс және батыс сайлау округтерінің шекарасы 1868-1918 жылдардағы сайлау округтерінен өзгеше болды. 1955 жылғы шекаралық өзгерістер Абердиншир Батыс сайлау округін кеңейтті және Абердиншир Шығыс сайлау округінің ауданын кішірейтті. 1983 жылы, Абердиншир округі жергілікті басқару ретінде таратылғаннан кейін сегіз жыл өткен соң, Абердиншир сайлау округтері жаңа сайлау округтерімен ауыстырылды.
There was an Aberdeenshire constituency of the House of Commons of the Parliament of Great Britain from 1708 to 1801 and of the Parliament of the United Kingdom from 1801 to 1868. This constituency did not include the parliamentary burgh of Aberdeen, which was represented as a component of Aberdeen District of Burghs until 1832, when it was enlarged and became the Aberdeen burgh constituency. The other components of the district of burghs became components of the then new Montrose District of Burghs. In 1868 the Aberdeenshire constituency was divided to form two new county divisions, or county constituencies, namely Eastern Aberdeenshire and Western Aberdeenshire. In 1885 the Aberdeen burgh constituency was divided to form the burgh constituencies of Aberdeen North and Aberdeen South. In 1918 Aberdeenshire and Kincardineshire were treated as if a single county for parliamentary representation purposes, with the area of the Kincardineshire county constituency and the Aberdeenshire constituencies being divided into three new constituencies, Kincardine and Western Aberdeenshire, Aberdeen and Kincardine Central and Aberdeen and Kincardine East. Kincardine and Western Aberdeenshire included the whole of the former Kincardineshire constituency. In 1950 the area of the former Kincardinshire constituency (as abolished in 1918) was merged into the then new North Angus and Mearns constituency, and the Aberdeenshire area was divided into the East Aberdeenshire constituency and the West Aberdeenshire constituency, but the boundary between these new eastern and western constituencies differed from that for the constituencies of the 1868 to 1918 period. Boundary changes in 1955 enlarged the Aberdeenshire West constituency, and reduced the size of the Aberdeenshire East constituency. In 1983, eight years after the local government county of Aberdeenshire was abolished, the Aberdeenshire constituencies were replaced with new constituencies.
Флора мен фауна
Ең биік таулардың шыңдарында арктикалық флора кездеседі. Теңіз деңгейінен жоғарыдағы Лох-Мьюиктегі патшалық сарайда шаған, көкөністер, қарақат, лавр, раушан және т.б. өседі. Теңіз деңгейінен жоғарыда кейбір емен ағаштарының діңі 1-1,5 метрге жетеді. Ағаштар, әсіресе шотланд шыршасы мен шаған, жақсы өседі, ал Брамарда мол табиғи ағаш бар, ол Еуропаның солтүстігіндегі кез келген ағаштан басым. Көбінесе торфтың ішінде табылған шотланд шыршасы мен еменнің түбірлері қазіргі өсіп жатқан ағаштардан әлдеқайда ірі болады. Теңіз деңгейінен жоғарыда тышқандар кездеседі, ал бөріктер Grouse аймағында көптеп таралған, құса мен қоян да көп. Брамарда қызыл бұғылар көп, және 1911 жылы Шотландиядағы ең кең бұғы орманы осы Брамарда орналасқан.
The tops of the highest mountains have an Arctic flora. At the royal lodge on Loch Muick, above the sea, grow larches, vegetables, currants, laurels, roses, etc. Some ash trees, 1 to 1.5 m (4 or 5 ft) in girth, grow at above the sea. Trees, especially Scotch fir and larch, grow well, and Braemar has plentiful natural timber, said to surpass any in the north of Europe. Stumps of Scotch fir and oak found in peat sometimes far exceed any now growing in size. Moles occur at above the sea, and squirrels at Grouse, partridges and hares abound, and rabbits are often numerous. Red deer abound in Braemar, which in 1911 had the most extensive deer forest in Scotland.
Ауыл шаруашылығы
Таулы аудандардан басқа, Абердинширдің теңізге жақын орналасуының арқасында салыстырмалы түрде жұмсақ климаты бар. Брэмардағы жылдық орташа температураға жетеді, ал Абердинде – . Жылдық орташа жауын-шашын мөлшері шамамен -дан ауыспайды. Жазда Жоғарғы Ди және Дон аңғарлары Британ аралдарындағы ең құрғақ және сергітетін климатты қамтамасыз етеді, ал астық егістері теңіз деңгейінен жоғары, ал Солтүстік Британияның басқа аймақтарына қарағанда жоғары өседі. Кедей, құмды, сазды және құрышқал топырақтар басым, бірақ плиткамен суару, сүйектер мен гуано, сондай-ақ қазіргі заманғы ең жақсы өңдеу әдістері өнімділікті айтарлықтай арттырды. Шындығында, 1911 жылы Шотландияның ешбір бөлігі мұндай перспектисіз материалдан дамыған осындай өнімді топыраққа ие болған жоқ. Ферма үйлері мен шаруашылық ғимараттары жақсары жағдайға келтірілді, ал ең жақсы ауыл шаруашылығы құралдары мен машиналары кеңінен қолданылады. Халықтың шамамен үштен екі бөлігі толығымен ауыл шаруашылығына тәуелді. Фермалар оңтүстік-шығыс округтеріндегілермен салыстырғанда кішкентай. Сұлы басым дақыл болып табылады, бидай өсіру іс жүзінде тоқтатылған, бірақ арпа кеңінен тарады. 1911 жылы ең ерекше сала – мал бордақылау. Абердиншир Лондон мен жергілікті нарықтар үшін жергілікті шатырлы малдың көптеген түрлерін бордақылайды, сондай-ақ сол мақсатта ирландтық малды көп көлемде импорттайды, ал Лондон мен оңтүстікке арналған етпен үлкен сауда бүкіл округ бойынша жүргізіледі. Фермерлер сонымен қатар қой, жылқы және шошқаларды көптеп өсіреді. 1911 жылы энциклопедия мақаласы жарияланғаннан бері маңызды өзгерістер болды. Қазіргі уақытта ирландтық ірі қара малдың келуі азайды, аймақ әлі де ірі қара малға әйгілі, бірақ көбінесе континенттік тұқымдар, олардың көп бөлігі Шотландияда сойылады, әсіресе жергілікті мал сою орындарында жеткілікті қуат бар. Көктемгі арпа басым дақыл болып табылады, ал жазық жерлерде қысқы бидай, майлы рапс және картоп сұлыдан гөрі жиі кездеседі. Сондай-ақ, морковьтың кең ауданында өсіріледі. Шотландияда сою қуаты болмағандықтан шошқа шаруашылығы төмендеп келеді, бірақ ол Солтүстік-Шығыс экономикасының маңызды бөлігі болып қала береді. Фермалардың көлемі, мүмкін, әлі де Ұлыбританияға қарағанда салыстырмалы түрде кішкентай, бірақ Абердинширде бірнеше маңызды агробизнес кәсіпорындары бар. Жылқы өсірушілердің саны Шотландияның басқа аймақтарына қарағанда аз, бірақ жеке меншік иелері мен мамандар ұстайтын жылқылар көбірек кездеседі.
Except in the mountainous districts, Aberdeenshire has a comparatively mild climate, owing to the proximity of much of the shire to the sea. The mean annual temperature at Braemar reaches , and that at Aberdeen The mean yearly rainfall varies from about In summer the upper Dee and Don valleys provide the driest and most bracing climate in the British Isles, and grain grows cultivated up to above the sea, or higher than elsewhere in North Britain. Poor, gravelly, clayey and peaty soils prevail, but tile draining, bones and guano, and the best methods of modern tillage, greatly increased the produce. Indeed, in 1911, no part of Scotland had a more productive soil developed out of such unpromising material. Farm houses and steadings have much improved, and the best agricultural implements and machines get widespread use. About two thirds of the population depend entirely on agriculture. Farms are small compared with those in the south eastern counties. Oats form the predominant crop, wheat has practically gone out of cultivation, but barley has largely increased. The most distinctive industry in 1911 was cattle feeding. Aberdeenshire fattens a great number of the home bred crosses for the London and local markets, and imports Irish animals on an extensive scale for the same purpose, while an exceedingly heavy trade in dead meat for London and the south occurs all over the county. Farmers also raise sheep, horses and pigs in large numbers. Since the encyclopedia article was published in 1911, there have been significant changes. Few Irish cattle now come in, the area is still famed for cattle, more commonly continental breeds, with most slaughtered in Scotland, and in particular a good local abattoir capacity. Spring Barley is the predominant crop, and in lowland Winter Wheat, Oil Seed Rape & Potatoes would be more common than oats. There is also a significant area of carrots grown. With no slaughter capacity in Scotland the pig industry is diminishing but still a very important part of the North East economy. Farm sizes are perhaps still relatively smaller than UK but there are some significant agribusinesses in Aberdeenshire. Few farmers raise horses, though horses are more common, kept by private owners & specialists, than in any other area of Scotland.
Балық шаруашылығы
1911 жылы жағалаудағы ауылдардағы көптеген балықшылар ақ балық және сельдь балық аулаумен айналысып, ең маңызды екінші өнеркәсіпті – ауыл шаруашылығын дамытты. Абердинширдегі балық аулау негізінен бу траулерлерінің енгізілуіне байланысты дамыды. 1911 жылы жылдық уловтың жалпы құны, оның жартысынан үштен бірі сельдьтен тұрады, 1 000 000 фунт стерлингке жетті. 1911 жылы өнеркәсіпте тұздалған және тасқа кептірілген минтай ("speldings") және ысталған минтай ("finnans") өндірілді. Питерхед, Фрейзербург және Абердин балық аулау аймақтарына порттар мен шағын шығанақтар жатады, соңғысы Кинкардинширдің үш портын да қамтиды. Абердин, Питерхед және Фрейзербургта сельдь маусымы маусымнан қыркүйекке дейін жалғасады, осы кезде порттар Шотландияның басқа аймақтарынан келген қайықтармен толысады. Ди, Дон, Итан және Уги өзендерінде құнды лосось аулау (саяқ, тор және қақпақ торлар) бар. 1911 жылы Абердинширден жылдық орташа лосось жөнелтілімі шамамен...
In 1911 a large fishing population in villages along the coast engage in the white and herring fishery, fostering the next most important industry to agriculture. Aberdeenshire fishing developed almost exclusively due to the introduction of steam trawlers. In 1911 the total value of the annual catch, of which between a half and a third consists of herrings, amounts to £1,000,000. In 1911 the industry produced both speldings (salted and rock dried haddocks) and finnans (smoked haddocks). The ports and creeks belong to the fishery districts of Peterhead, Fraserburgh and Aberdeen, the last of which includes also three Kincardineshire ports. The herring season for Aberdeen, Peterhead and Fraserburgh lasts from June to September, at which time the ports become crowded with boats from other Scottish districts. Valuable salmon fishings exist – rod, net and stake net – on the Dee, Don, Ythan and Ugie. In 1911 the average annual despatch of salmon from Aberdeenshire comprises about .
Басқа салалар
Өндіріс кәсіпорындары негізінен Абердинде немесе оның төңірегінде шоғырланған, бірақ ауылдық округтердің барлығында астық ұнтақтау, кірпіш және черепица жасау, ұста жұмысы, сыра және арақ қайнату, арба мен шаруашылық құралдарын жасау, торфты қазу және кептіру, сондай-ақ ағаш кесу кең таралған, әсіресе Дисайд және Донсайд аймақтарында шахта тіректері, теміржол ұйықтары, латталар және шарап шелектеріне арналған ағаш дайындалады. Бірнеше қағаз жасау мекемелері жұмыс істейді, олардың көпшілігі Абердин маңындағы Дон өзенінде орналасқан. 1911 жылы ең маңызды минералды байлық – Абердин, Кемней, Питерхед және басқа да жерлерде, соның ішінде жол төсеу тастары үшін қазылатын берік гранит болып табылады. Құмтас және басқа да тау жыныстары да түрлі аймақтарда өндіріледі. Аймақ көбінесе көмір, әк, ағаш, темір, шатыр, тоқыма өндірісі үшін шикізат, бидай, мал азығы, сүйек, гуано, қант, алкогольдік ішімдіктер, жемістер импорттайды. Экспортқа гранит (жалпы өңделген және жылтыратылған), зығыр, жүн және мақтадан жасалған бұйымдар, қағаз, тарақтар, консервіленген тағамдар, сұлы, арпа, тірі және өлген мал кіреді. 20 ғасырдың соңында және 21 ғасырдың басында Солтүстік теңіз мұнай өнеркәсібі ірі жұмыс берушіге және шетелден валюта табушыға айналды. Өнеркәсіптің құрлықтағы көптеген нысандары Абердинде орналасқан.
Manufactures mainly cluster in or near Aberdeen, but throughout the rural districts one finds much milling of corn, brick and tile making, smith work, brewing and distilling, cart and farm implement making, casting and drying of peat, and timber felling, especially on Deeside and Donside, for pit props, railway sleepers, laths and barrel staves. A number of paper making establishments operate, most of them on the Don near Aberdeen. In 1911 the chief mineral wealth comes from the noted durable granite, quarried at Aberdeen, Kemnay, Peterhead and elsewhere including for causewaying stones. Sandstone and other rocks are also quarried at different parts. The shire imports mostly coal, lime, timber, iron, slate, raw materials for the textile manufactures, wheat, cattle feeding stuffs, bones, guano, sugar, alcoholic liquors, fruits. The exports include granite (rough dressed and polished), flax, woollen and cotton goods, paper, combs, preserved provisions, oats, barley, and live and dead cattle. In last quarter of the 20th Century and into the 21st the North Sea oil industry was to become a large employer and overseas revenue earner. Much of the industry's onshore facilities are based in Aberdeen.
Көлік
Оңтүстікке қарай Абердин Стоунхейвен, Монтроз және Дандимен теміржол байланысына ие, ал солтүстік-батысқа қарай Хантли, Кит және Элгин арқылы Инвернесске дейін желі созылады. Әртүрлі нүктелерден бірнеше шағын қалаларға тармақтар салынған, мысалы, Абердиннен Дезид арқылы Баллатерге, Абердиннен Фрейзербургке (Питерхед үшін Моддада және Круден шығанағы мен Боддам үшін Элонда тармақтары бар), Кинтореден Алфордқа, Инверриден Олд Мелдрумға және сондай-ақ Макдафқа дейін. Бұл желілердің барлығы, көбінесе 1960 жылдардағы Бичингтің кесуі салдарынан жабылды, қазір олар жергілікті жолдар немесе велосипед жолдары ретінде пайдаланылады. Теңіз арқылы Абердиншир Оркней және Шетланд аралдарымен үнемі байланыс тастайды. Шығыс Грампианды кесіп өтетін макадамдалған жолдардың ең жоғары нүктесі теңіз деңгейінен 671 метр биіктікке жетеді. 20-ғасыр ішінде жол және әуе байланысы жақсарды. Абердин әуежайы – Абердин қаласының солтүстік-батысындағы Дайс қаласында орналасқан халықаралық әуежай. 2015 жылы әуежайды шамамен 3,5 миллион жолаушы пайдаланды, бұл 2014 жылмен салыстырғанда 6,8% кемдеу.
On the south, Aberdeen has rail links with Stonehaven, Montrose and Dundee, and to the north west a line runs to Inverness via Huntly, Keith and Elgin. Branch lines from various points used to run to several smaller towns, e. g. from Aberdeen to Ballater by Deeside, from Aberdeen to Fraserburgh (with a branch at Maud for Peterhead and at Ellon for Cruden Bay and Boddam), from Kintore to Alford, and from Inverurie to Old Meldrum and also to Macduff. These lines all closed, largely as a result of the Beeching Axe in the 1960s, they now serve as local pathways or bicycle tracks. By sea Aberdeenshire has regular communication with the Orkney Islands and the Shetland Islands. The highest of the macadamized roads crossing the eastern Grampians rises to a point 2200 feet (671 m) above sea level. Over the 20th Century road and air communications have improved. Aberdeen Airport is an international airport, located at Dyce, a suburb of Aberdeen, approximately north west of Aberdeen city centre. A total of nearly 3.5 million passengers used the airport in 2015, a fall of 6.8% compared with 2014.
Халық және үкімет
1801 жылы халық саны 284 036 адамды құрады, ал 1901 жылы – 304 439 адам (оның ішінде 159 603 әйел), немесе бір шаршы мильге 154 адам (59 км²). 1901 жылы Абердинширде тек гаэль тілінде сөйлейтін 8 адам, ал гаэль және ағылшын тілінде сөйлейтін 1333 адам болды. Басты қалалар: Абердин (1901 жылы халық саны 153 503), Баксберн (2231), Фрейзербург (9105), Хантли (4136), Инверри (3624), Питерхед (11 794), Турриф (2273). 1971 жылы округтің жалпы саны 137 962 адамды құрады. 1911 жылы Абердин, Банф және Кинкардин округтерінен түскен істерді қарау үшін Жоғарғы Әділеттік Соты Абердинде отырды. Үш округ шерифтің басқаруында болды, ал екі шерифтің орынбасары Абердинде тұрды, сондай-ақ Фрейзербург, Хантли, Питерхед және Туррифте де отырыс өткізді. Шериф соттары Абердин мен Питерхедте өтті. Білім берудің жоғары деңгейлері округтың мектептерінде әрқашан мұқият оқытылып келді, және оқушылар көптен бері мектептен тікелей университеттерге түсуге дағдыланған. 1911 жылғы энциклопедияға сәйкес, Абердиншир халқы жылдам, өткір және кейде ашулы акцентпен сөйлейді. Жергілікті шотланд диалектісі, «дорик» деп аталады, кең және кішірек сөздерге (деминутивтерге) бай, сонымен қатар «in bane», «stane» және «muin» сөздерінде, ал «before», «guid» және «cuit» сияқты сөздерде ерекше айтылады, «wh» дыбысының және медиалды «th» дыбысының ерекшелігі бар. 1830 жылға дейін гаэль тілі Брэмардағы әрбір отбасының күнделікті тілі болды, бірақ 20 ғасырдың басында оның қолданылуы азайды.
In 1801 the population numbered 284,036 and in 1901 304,439 (of whom 159,603 were females), or 154 persons to the square mile (59/km2). In 1901 Aberdeenshire had 8 persons who spoke Gaelic only, and 1333 who spoke Gaelic and English. The chief towns include Aberdeen (population in 1901, 153,503), Bucksburn (2231), Fraserburgh (9105), Huntly (4136), Inverurie (3624), Peterhead (11,794), Turriff (2273). The county total was 137, 962 in 1971. In 1911 the Supreme Court of Justiciary sat in Aberdeen to try cases from the counties of Aberdeen, Banff and Kincardine. The three counties are under a sheriff, and two sheriffs substitute reside in Aberdeen, and also sat at Fraserburgh, Huntly, Peterhead and Turriff. The sheriff courts occurred in Aberdeen and Peterhead. The higher branches of education have always been thoroughly taught in the schools throughout the shire, and pupils have long been in the habit of going directly from the schools to the university. According to the 1911 Encyclopædia, Aberdeenshire people have a quick, sharp, rather angry accent. The local Scots dialect, affectionately known as the Doric, appears broad, and rich in diminutives, and is noted for the use of in bane and stane and muin but before and in guid and cuit etc., the realisation of wh, for medial th etc. As recently as 1830 Gaelic provided the fireside language of almost every family in Braemar, but by the start of the 20th century was little used.
Тарих
Кейіннен Абердин мен Банф графтықтарын құраған ел бір кездері солтүстік пикттердің мекені болды, Птолемей оларды Тайксалл деп атады, ал аумақты Тайксалон деп атады. Олардың Девана қаласы, кейіннен қазіргі Абердин деп есептелген, Джон Стюарт Петеркультер приходінің ішіндегі бір жермен, Нормандикестегі ежелгі лагерьдің қалдықтары бар екендігімен, ал Уильям Форбс Скене оны Абойннің батысындағы Лох Давандағы бекетпен байланыстырды. Жоғары Итан мен Деверонда римдік лагерьлер де табылды, бірақ римдіктердің тиімді билеуінің нақты дәлелі әлі іздеуде. Дегенмен, жергілікті тұрғындардың іздері жиірек кездеседі. Батыста жер үйлер (weems) кең таралған. Лох Кинордта (Баллатерден солтүстік-шығысқа қарай 8 шақырым жерде), Нью-Мачар приходінің ішіндегі Лох Гулда және басқа да жерлерде көлдегі қоныстардың (crannogs) қалдықтары сақталған. Дюнехттағы төбелерде дундар (forts) орналасқан, олардың бірі екі акр (8000 шаршы метр) аумақты қамтиды, сондай-ақ Бара (Ескі Мелдрумның жанында), Тап о'Нот, Инштің жанындағы Дюнидер және басқа да жерлерде де кездеседі. Көптеген монолиттер, тік тұрған тастар мен ерте христиан дәуірінің мүсіндік тастары да бар. Пикттерді дінге көндіруге жасалған алғашқы әрекеттер 5 ғасырда Теманмен басталды, ал кейін Колумба (Ескі Елікте монастырды негіздеген), Дростан, Малуог және Мачар осы іске жалғасты. Бірақ, миссионерлердің жұмысының нәтижелері баяу болды. Колумбалық шіркеудегі келіспеушіліктер және 8 ғасырда пикт патшасы Нектанның дін қызметкерлерін Пикттер жерінен қууы, миссионерлердің барлық жетістіктерін жойды. Викингтер мен даниялықтар жағалауға шабуылдар жасады, бірақ 1040 жылы Макбет Шотландия тағына отырғаннан кейін Торфинн Сигюрдсон басқаратын Оркни ерлері солтүстік-шығыстағы шабуылдарды тоқтатты. Кейіннен Макбет Лумфананда (1057) қаза тапты, ал оның қаза болған жері Перкхиллдегі таумен белгіленді. Англияны нормандықтар басып алғаннан кейін, оның әсері Абердинширде де сезілді. Англиядан қуылған көптеген сакстармен бірге, елге түрлі өнеркәсіптерді енгізген фламандтар, егіншілікпен айналысқан сакстар және теңізшілік шеберлігін үйреткен скандинавтар да қоныстанды. Кельттер бірнеше рет көтеріліске шықты, бірақ Малкольм Канмор және оның ұрпақтары оларды жеңіп, жерлерін тартып алды. Александр I билік құрған (1107-1124) жылдары алғаш рет Абердин (алғашқыда Абордон деп аталған, ал скандинав сагаларында Апардион) туралы айтылды. Ол 1179 жылы Арыстан Уильямнан жарғы алды, сол кезде оның тұрғындары Банф, Элгин, Инвернесс және басқа Грампиан аймақтарының тұрғындарымен бірігіп, еркін Ганза құрды, олар ерекше сауда артықшылықтарына ие болды. Осы кезде шіркеу өзінің ұйымдастырылуын кеңейтіп, 1150 жылы Абердин епископтығын құрды. 12-13 ғасырларда Абердинширде Мар графтары (шамамен 1122), Леслилер, Фрескиндер (Саттерленд герцогтарының ата-бабалары), Дюрвардс, Байсеттер, Коминс және Чейнстер сияқты ірі әулеттер пайда болды. Көп жағдайда олардың негізін қалаушылары осы ауданға көшіп келген. Кельт тандары мен олардың қол астындағылары оралмандармен біртіндеп бірікті. Олар Шотландияның тәуелсіздік соғыстары кезінде елдің тұрақсыз жағдайын пайдаланбады, және ұлттың көпшілігімен ортақ мүдделерді қорғады. Джон Комин (ө. 1300 жылға дейін?), таққа бәсекелес болғандардың бірі, графтықта үлкен мүдделері болғанымен, оның талабы жергілікті тұрғындар тарапынан аз қолдау тапты. 1296 жылы Эдуард I солтүстікке жеңіске жету үшін жорық жасап, аса қатал ақсүйектерді қорқытты. Келесі жылы Уильям Уоллес Абердиндегі ағылшын гарнизонын таңғалдырды, бірақ қаланы басып алуға үлгермеді. 1303 жылы Эдуард графты қайтадан аралады, Килдрумми қамалында тоқтады, ол сол кезде Роберт Брюстің иелігінде болды, ол көп ұзамай шотландтардың танылған көшбасшысы болды және бірнеше ай бойы Абердинді өзінің штабы етті. 1306 жылы Килдрумми қамалын ағылшындар басып алғанына қарамастан, Брюстің болашағы 1308 жылдан бастап жарқырай бастады, ол Инверриде Бухан графы Джон Коминді жеңгеннен кейін (1313 жылы қайтыс болды?). Роберт Брюстің өлімінен кейін жүз жыл бойы (1329) графтықта ара-тұра анархия болды. Абердин 1336 жылы ағылшындар тарапынан өртенді, ал Букан мен Стратбоги аудандарының қоныстануы иеліктен айырылғандардың үнемі таластарына себеп болды. Сонымен қатар, патша билігі таулы аймақтардың кейбір әміршілерімен араласқан еді, олардың тәуелсіздігін жоюға тырысты. Бұл саясат Абердинширді Аралдардың Иесі Дональдтың басып алуымен аяқталды, бірақ ол 1411 жылы Мар графының қолынан Инверриге жақын Харлоуда жеңілді. 15 ғасырда тағы екі жетекші графтық отбасы пайда болды: сэр Александр Форбс 1442 жыл шамасында Форбс лорды болды, ал сэр Александр Сетон 1437 жылы Гордон лорды, ал 1445 жылы Хантли графы атанды. Осы отбасылар арасында ұзақ жылдар бойы ащы жанжалдар болды, бірақ Гордондар 16 ғасырдың бірінші жартысындағы өкіметтерінің шыңына жетті, олардың иеліктері, бұрыннан кең болған, 1514 жылы Саттерленд графына үйлену арқылы одан да кеңейді. Сонымен қатар, Төмен елдермен, Польшамен және Балтықпен сауда өркендеді, Голландиядағы Флиссингенге жақын Кампвере (Веере) шотланд саудагерлерінің сауда орталығына айналды, ал білім беру 1497 жылы Абердиндегі Корольдік колледжінің (бір ғасырдан кейін Маришл колледжі құрылды) негізі қалануымен дамыды. Реформация кезінде дін қызметкерлерінің пікірлердегі өзгерістерді сезінуі соншалықты аз болды, олардың салдарынан оңтүстікте діни құрылыстар бұзылған кезде, графтықта шіркеулердің құрылысы мен әшекейлеуі жалғасты. Протестантизм көп шусыз келді, бірақ Абердинде және қаладағы Сент-Махар соборында дүрбелең болды. Хантли графы католиктер атынан Джеймс Стюарт, 1-ші Морэй графының ықпалына қарсылық көрсетті, ол Джеймс VI билік кезінде регент болды, бірақ жеңіліске ұшырады және 1562 жылы Фэрдің төбесіндегі Корричиде қаза тапты. Уақыт өте келе, пресвитериандық дін епископалдықтан гөрі аз қолдауға ие екені анық болды, және Абердиншир Шотландияда осы діннің берік тірегі болып қала берді. Діни істердегі тағы бір дағдарыс 1638 жылы туды, осы кезде билік органдары Ұлттық келісімге қол қоюды бұйырды. Абердиншир осы талапқа соншалықты жалтақ жауап берді, осыдан кейін Джеймс Грэм, 1-ші Монтроз маркграфы графтыққа келісімге қол қоюды мәжбүрлеу үшін келді. Кавалериялықтар келісімге келуге ықыласты болмады, олар Туррифф ісінде (1639) қарулы ковеннантерлерді таратып, азамат соғысының алғашқы қанды оқиғасын жасады. Бірнеше аптадан кейін ковеннантерлер үстемдікке ие болды, Монтроз Ди көпіріне келді және Абердиннің тапсырылуын мәжбүрледі, ол жеңімпаздармен бірге тағдырға бет бұруға мәжбүр болды. Бірақ Монтроз жақын арада жағын өзгертті және 1644 жылы Лорд Берлидің басшылығымен ковеннантерлерді жеңгеннен кейін қаланы қарақшылыққа берді. Ол 2 шілдеде 1645 жылы Алфордта (әдемі Алфорд шұңқырындағы ауыл) ковеннантерлерді тағы да жеңді. Бір уақытқа бейбітшілік қайта орнатылды, шотланд комиссарларының Карл I-ге көмектесу туралы келісімінен кейін.
The country later forming the shires of Aberdeen and Banff once served as home to the northern Picts, whom Ptolemy called Taixall, dubbing the territory Taixalon. Their town of Devana, once supposed to be the modern Aberdeen, has been identified by John Stuart with a site in the parish of Peterculter, where there are remains of an ancient camp at Normandykes, and by William Forbes Skene with a station on Loch Davan, west of Aboyne. Roman Camps have also been discovered on the upper Ythan and Deveron, but evidence of effective Roman occupation is still to seek. Traces of the native inhabitants, however, occur much more frequently. Weems or earth houses occur fairly commonly in the west. Relics of crannogs or lake dwellings exist at Loch Kinord, five miles (8 km) northeast of Ballater, at Loch Goul in the parish of New Machar and elsewhere. Duns or forts occur on hills at Dunecht, where the dun encloses an area of two acres (8,000 m2), Barra near Old Meldrum, Tap o' Noth, Dunnideer near Insch and other places. Monoliths, standing stones and "druidical" circles of the pagan period abound, as do many examples of the sculptured stones of the early Christian epoch. Efforts to convert the Picts started with Teman in the 5th century, and continued with Columba (who founded a monastery at Old Deer), Drostan, Maluog, and Machar, lasting results emerged only slowly. Indeed, dissensions within the Columban church and the expulsion of the clergy from Pictland by the Pictish king Nectan in the 8th century undid most of the progress that missionaries had made. The Vikings and Danes periodically raided the coast, but after Macbeth ascended the throne of Scotland in 1040, the Orkney men, under the guidance of Thorfinn Sigurdsson, refrained from further trouble in the north east. Macbeth was afterwards slain at Lumphanan (1057), a cairn on Perkhill marking the spot. The influence of the Norman Conquest of England made itself felt even in Aberdeenshire. Along with numerous Anglo Saxon exiles, there also settled in the country Flemings who introduced various industries, Saxons who brought farming, and Scandinavians who taught nautical skill. The Celts revolted more than once, but Malcolm Canmore and his successors crushed them and confiscated their lands. In the reign of Alexander I (ruled 1107–1124) mention first appears of Aberdeen (originally called Abordon and, in the Norse sagas, Apardion), which received its charter from William the Lion in 1179, by which date its burgesses had already combined with those of Banff, Elgin, Inverness and other trans Grampian communities to form a free Hanse, under which they enjoyed exceptional trading privileges. By this time, too, the Church had extended its organisation, establishing the bishopric of Aberdeen in 1150. In the 12th and 13th centuries some of the great Aberdeenshire families arose, including the earl of Mar (c. 1122), the Leslies, Freskins (ancestors of the dukes of Sutherland), Durwards, Bysets, Comyns and Cheynes; significantly, in most cases their founders had immigrated to the district. The Celtic thanes and their retainers slowly fused with the settlers. They declined to take advantage of the disturbed condition of the country during the wars of the Scots independence, and made common cause with the bulk of the nation. Though John Comyn (d. 1300? ), one of the competitors for the throne, had considerable interests in the shire, his claim received locally little support. In 1296 Edward I made a triumphal march to the north to terrorise the more turbulent nobles. Next year William Wallace surprised the English garrison in Aberdeen, but failed to capture the castle. In 1303 Edward again visited the county, halting at the Castle of Kildrummy, then in the possession of Robert Bruce, who shortly afterwards became the acknowledged leader of the Scots and made Aberdeen his headquarters for several months. Despite the seizure of Kildrummy Castle by the English in 1306, Bruce's prospects brightened from 1308, when he defeated John Comyn, earl of Buchan (died 1313? ), at Inverurie. For a hundred years after Robert Bruce's death (1329) intermittent anarchy occurred in the shire. The English burned Aberdeen itself in 1336, and the re settlement of the districts of Buchan and Strathbogie occasioned constant quarrels on the part of the dispossessed. Moreover, the crown had embroiled itself with some of the Highland chieftains, whose independence it sought to abolish. This policy culminated in the invasion of Aberdeenshire by Donald, Lord of the Isles, who, however, suffered defeat at Harlaw, near Inverurie, at the hands of the Earl of Mar in 1411. In the 15th century two further leading county families emerged: Sir Alexander Forbes becoming Lord Forbes about 1442, and Sir Alexander Seton, Lord Gordon in 1437 and Earl of Huntly in 1445. Bitter feuds raged between these families for a long period, but the Gordons reached the height of their power in the first half of the 16th century, when their domains, already vast, were enhanced by the acquisition, through marriage, of the Earldom of Sutherland (1514). Meanwhile, commerce with the Low Countries, Poland and the Baltic had grown apace, Campvere (Veere in Dutch), near Flushing (Vlissingen) in the Netherlands, becoming the emporium of the Scottish traders, while education was fostered by the foundation of King's College, Aberdeen in 1497 (Marischal College followed a century later). At the Reformation so little intuition had the clergy of the drift of opinion that at the very time that religious structures were being despoiled in the south, the building and decoration of churches went on in the shire. Protestantism came in without much tumult, though rioting took place in Aberdeen and St. Machar's Cathedral in the city suffered damage. The Earl of Huntly offered some resistance, on behalf of the Catholics, to the influence of James Stewart, 1st Earl of Moray, who was regent during the reign of James VI, but was defeated and killed at Corrichie on the Hill of Fare in 1562. As years passed it became apparent that Presbyterianism gained less generally support than Episcopacy, of which system Aberdeenshire remained for generations the stronghold in Scotland. Another crisis in ecclesiastical affairs arose in 1638, when the authorities ordered subscription to the National Covenant. Aberdeenshire responded so grudgingly to this demand that James Graham, 1st Marquess of Montrose visited the shire in the following year to enforce acceptance. The Cavaliers, not being disposed to yield, dispersed an armed gathering of Covenanters in the affair called the Trot of Turriff (1639), shedding the first blood of the civil war. The Covenanters obtained the upper hand in a few weeks, when Montrose appeared at the Bridge of Dee and compelled the surrender of Aberdeen, which had no choice but to cast in its lot with the victors. Montrose, however, soon changed sides, and after defeating the Covenanters under Lord Balfour of Burleigh (1644), delivered the city to rapine. He worsted the Covenanters again after a stiff fight on 2 July 1645, at Alford, a village in the beautiful Howe of Alford. Peace was temporarily restored on the "engagement" of the Scots commissioners to assist Charles I.
Абердин 1650 жылы Голландиядан оралған Карл II-ні құрметпен қарсы алды, бірақ бір жылдан астам уақыттан кейін генерал Джордж Монк Кромвель полктерінің басында қалаға кірді. Ағылшын гарнизоны 1659 жылға дейін сақталды, бірақ келесі жылы Абердиншир қалпынан безіп, жаңадан қалпына келтірілген билікті құттықтады, ал епископалдық қайтадан күшейді. Көптеген пресвитериандар бейімделді, бірақ Шотландиядағы басқа жерлерге қарағанда графтықта және оған жақын Кинкардширде көптеп таралған квакерлер жүйелі қудалауға ұшырады. Даңқты революциядан (1688) кейін епископалдық бұлтқа оранды, бірақ дін қызметкерлері күштің ықпалына бағынып, олардың үмітін сақтап, Анна патшайымның өмірі бойына...
Aberdeen welcomed Charles II on his return from the Netherlands in 1650, but in little more than a year General George Monck entered the city at the head of the Cromwellian regiments. The English garrison remained until 1659, but the following year Aberdeenshire effusively hailed the Restoration, and prelacy once more went into the ascendant. Most of the Presbyterians conformed, but the Quakers, more numerous in the shire and the adjoining county of Kincardineshire than anywhere else in Scotland, suffered systematic persecution. After the Glorious Revolution (1688) episcopacy passed under a cloud, but the clergy, yielding to force majeure, gradually accepted the inevitable, hoping, as long as Queen Anne lived, that prelacy might yet become the national form of Church government. Her death dissipated these dreams, and as George I, her successor, was antipathetic to the clergy, it happened that Jacobitism and episcopalianism came to be regarded in the shire as identical, though the non jurors as a body never countenanced rebellion. On 6 September 1715 the Earl of Mar raised the standard of revolt in Braemar; a fortnight later James Francis Edward Stuart was proclaimed at Aberdeen cross; the Pretender landed at Peterhead on 22 December, and in February 1716 he was back again in France. The collapse of the first rising ruined many of the lairds, and when the second rebellion occurred thirty years afterwards the county in the main remained apathetic, though the insurgents held Aberdeen for five months, and Lord Lewis Gordon won a trifling victory for Prince Charles Edward Stuart at Inverurie (23 December 1745). The Duke of Cumberland relieved Aberdeen at the end of February 1746, and by April the Young Pretender had become a fugitive. Thereafter the people devoted themselves to agriculture, industry and commerce, which developed by leaps and bounds, and, along with equally remarkable progress in education, transformed the aspect of the shire and made the community as a whole one of the most prosperous in Scotland. Between 1890 and 1975, Aberdeenshire was one of the administrative counties of Scotland, governed by a county council. In 1900, the county town of Aberdeen became a county of a city and was thus removed from the administrative county. In 1975 the Local Government (Scotland) Act 1973 reorganised local administration in Scotland into a two tier system of regions and districts. The administrative counties of Aberdeenshire, the City of Aberdeen, Banffshire, Kincardineshire and most of Morayshire were merged to form Grampian Region, with the area of county being divided between the districts of City of Aberdeen, Banff and Buchan, Gordon and Kincardine and Deeside for administration. Aberdeen County Council was based at County Buildings in Union Terrace, Aberdeen. In 1996 Scottish local government system was reorganised a second time to form a single tier of unitary council areas. The name was revived in local government for the council area of Aberdeenshire, which has vastly different boundaries.