Эдвард Фрейс: Қан қысымын зерттеген американдық дәрігер

Кіріспе

Американдық дәрігер және зерттеуші Эдвард Д. Фрейс (13 мамыр 1912 – 1 ақпан 2005) – гипертонияны емдеу туралы зерттемелері үшін Альберт Ласкер сыйлығын алған американдық дәрігер және зерттеуші.

Ерте өмір

Эдвард Дэвид Фрейс 1912 жылғы 3 мамырда Иллинойс штатының Чикаго қаласында литвалық иммигранттар Рой мен Роза Фрейстің отбасында дүниеге келді. Ол актер болуды армандаған, бірақ бірнеше қойылымнан кейін актерлік оған қолайсыз екенін түсініп, дәрігер болуға шешім қабылдады. Фрейс 1936 жылы Аризона университетінен бакалавр, ал Колумбия университетінің Дәрігерлер мен хирургтар колледжінен медицина докторы ғылыми дәрежесін алды. Бітіргеннен кейін, интернатурадан өткен соң және Бостон аймағындағы ауруханаларда бір жыл жұмыс істегеннен кейін, ол АҚШ Әуе күштеріне қосылды. 1942-1944 жылдар аралығында Линкольн әуе күштері базасындағы зертхана қызметінің көмекші бастығы, кейін бастығы болды, ал 1944-1945 жылдар аралығында Гоуэн даласындағы USAAF ревматизмді зерттеу бағдарламасының зертхана қызметінде жұмыс істеді. Соғыс аяқталғаннан кейін Фрейс Бостонға оралып, Эванс ескерткіш ауруханасында тағы бір резидентураны және ғылыми-зерттеу стипендиясын аяқтады, онда ол Роберт Уилкинспен бірге жұмыс істеді.

Мансап

Фрейс пенициллинді сынақтан өткізген доктор Честер Кифермен кездесіп, зерттеуші болуды қалағанын айтты. Ол Вашингтон қаласындағы АҚШ Ардагерлер істері басқармасында жұмыс істеуге кетті, гипертонияны зерттеуге маманданған. 1949 жылы Фрейс Медициналық қызметтің көмекші бастығы болып тағайындалды және Джорджтаун университетінде медицинаның клиникалық профессоры қызметін атқарды. Кейін ол Жүрек-қан тамырлары зерттеу зертханасының директоры және Джорджтаун университетіндегі Гипертония клиникасының бастығы болды. 1954 жылы Фрейс ВА Медициналық қызметінің бастығы болып тағайындалды, ал 1959 жылы ол аға медициналық тергеуші де аталды. ХХ ғасырдың басында гипертония ауру емес, қартаюдың қалыпты бөлігі деп есептелді. Шындысы, медициналық қауымдастық жоғары қан қысымын жақсы нәрсе деп санды, себебі ол қан айналымын жақсартады. Дегенмен, 1940 жылдарға дейін жоғары қан қысымын төмендетудің сенімді тәсілі болған жоқ. Бірақ Фрейстің зерттеулері, алғаш рет 1954 жылы «New England Journal of Medicine» журналында жарияланып, кейін 1960 жылдары кеңейтілді, гипертония инсульт және жүрек шабуылының ықтималдығын арттыратынын көрсетті. 1960 жылдардағы зерттеу бес жылға созылды (1964–1969 жылдар), мақсаты – гипертонияны емдеу инсульт, бүйрек зақымдануы, жүрек жеткіліксіздігі және жүрек шабуылының салдарынан болатын өлім мен жарақаттың алдын алуға көмектесе ме, жоқ па, анықтау болды. Зерттеу көрсеткендей, емдеу инсульт, жүрек жеткіліксіздігі және бүйрек зақымдануының санын күрт азайтты, бірақ жүрек шабуылы мен кенеттен жүрек тоқтауының алдын алмады. Бұл зерттеу АҚШ-та жасалған алғашқы рандомизацияланған, қос соқыр, көп орталықты клиникалық сынақтардың бірі болды. Зерттеудің нәтижелері 1970 жылы жарияланды, бірақ ғылыми және медициналық қауымдастықтан үлкен қызығушылық күтпеді. Алайда, Фрейс 1971 жылы «профилактикалық медицинаның мүмкіндіктерін көрнекті түрде көрсеткені» үшін Ласкер сыйлығымен марапатталды. Осы зерттеуден кейін Фрейс гипертония бойынша ынтымақтастық зерттеулерін жалғастырды және әріптестері оны гипертония саласындағы білікті маман ретінде таныды. Оның Джина Колатамен бірге жазған «Жоғары қан қысымы туралы кітап» атты кітабы 1980 жылы Америка Жүрек қауымдастығының Говард Блейксли сыйлығын жеңіп алды.

Freis met Doctor Chester Keefer, who had done penicillin trials, and decided that he wanted to become a researcher. He went to work for the United States Veterans Affairs Administration in Washington, DC, specializing in the study of hypertension. In 1949, Freis was appointed Assistant Chief of the Medical Service, and also served as an adjunct Clinical Professor of Medicine at Georgetown University. He later served as director of the Cardiovascular Research Laboratory and chief of the Hypertension Clinic at Georgetown. In 1954, Freis was promoted to chief of the VA Medical Service, and in 1959, he was also named Senior Medical Investigator. In the early 20th century, hypertension was not considered a disease, but a normal part of aging. In fact, it was felt by the medical community that high blood pressure was a good thing, because it improved circulation. Even so, there was no reliable way to lower high blood pressure until the 1940s. But Freis's studies, first published in the New England Journal of Medicine in 1954 then later expanded in the 1960s, showed that hypertension actually increased the likelihood of stroke and heart attack. The 1960s study lasted five years (1964–1969), and was designed to determine whether treatment of hypertension would help prevent death and injury from complications due to stroke, kidney damage, congestive heart failure, and heart attack. The study found that treatment dramatically decreased the number of strokes, congestive heart failure, and kidney damage, but did not prevent heart attacks and sudden cardiac death. The study was one of the first randomized, double blind, multi institutional clinical trials ever done in the United States. The study was published in 1970 with little excitement from the scientific and medical community. However, Freis was awarded the Lasker Award in 1971 for his studies, cited for "an exemplary demonstration of the potential of preventive medicine." After this study, Freis continued to manage cooperative studies on hypertension, and was recognized as a foremost authority on hypertension by his fellow researchers. His book with Gina Kolata, The High Blood Pressure Book, won the American Heart Association Howard Blakeslee award in 1980.