Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актрисасы (1817–1898)
English actress (1817–1898)
Хелена Савилл Фаусит, Леди Мартин (11 қазан 1817 – 31 қазан 1898) – ағылшын актрисасы.
Helena Saville Faucit, Lady Martin (11 October 1817 – 31 October 1898) was an English actress.
Ерте өмір
Лондонда туған ол актер Джон Савилл Фаусит пен Харриет Элизабет Савиллдің қызы болды. Оның ата-анасы ол кішкентай кезінде ажырасып, 1825 жылы анасы Уильям Фарренмен бірге тұруға кетті. Үлкен әпкесі Харриетпен бірге оны сахнаға өгей ағасы Перси Фаррен дайындады. Ол 1833 жылы Ричмондтағы шағын театрда Джульетта рөлінде дебют жасады. Оның өнерін "Афинеум" журналының сыншылары жоғары бағалады, бірақ Фаррен оған қосымша оқыту үшін кәсіби дебютын кейінге шегерді.
Born in London, she was the daughter of actors John Saville Faucit and Harriet Elizabeth Savill. Her parents separated when she was a girl, and her mother went to live with William Farren in 1825. With her elder sister Harriet, she was trained for the stage by her step uncle, Percy Farren. She debuted as Juliet at a small theatre in Richmond in 1833. Her performance was praised by critics of The Athenaeum, but Farren delayed her professional debut to give her further training.
Ерте мансап
Фауситтің алғашқы кәсіби өнері 1836 жылғы 5 қаңтарда Ковент-Гарденде Джеймс Шеридан Ноулздың "Дөңгелек жол" пьесасында Джулия рөлінде ойнауымен басталды. Оның дебюті, үлкен табысқа ие болды, ол бірден Лондондағы басты актрисалардың қатарына қосылды және 1834 жылы Фанни Кембл зейнеткерлікке шыққаннан кейін туған бос орынды толтыруға көмектесті. "Дөңгелек жол" пьесасындағы жетістігінен кейін ол Томас Отуэйдің "Венеция сақталды" пьесасында Белвидера, ал Джоанна Бейлидің "Ажырасу" пьесасында Маргарет рөлін сомдады. Белвидера рөліндегі оның түсіндіруі сыншылар тарапынан жылы қабылданбаса да, ол көрермендердің сүйіктісі болып қалды. Осы алғашқы маусымда ол Ковент-Гарденде үш жылдық келісімшартқа қол қойды.
Faucit's first professional appearance was made on 5 January 1836 at Covent Garden as Julia in James Sheridan Knowles's The Hunchback. Her debut, a spectacular success, placed her at once among the leading actresses in London, helping to fill the void left by the retirement of Fanny Kemble in 1834. Her success in The Hunchback was followed by turns as Belvidera in Thomas Otway's Venice Preserv'd, and as Margaret in Joanna Baillie's The Separation. Though her interpretation of Belvidera was received coldly by critics, she remained a favourite of playgoers; already in that first season, she was signed to a three year contract at Covent Garden.
Макридимен бірге қызмет ету
Уильям Чарльз Макреди 1836 жылдың ортасында Ковент-Гарден труппасына қосылды. Келесі жылы Фаусит көптеген Шекспир рөлдерін ойнады, олардың ішінде Джульетта, Имоген («Симбелин»), Гермиона («Қысқы ертегі»), Беатрис («Көп нәрседен шу») және Корделия («Король Лир») рөлдері болды. Ол бұл рөлдерді Макредимен және зейнеткерлікке дайын тұрған Чарльз Кемблмен бірге ойнады. Ковент-Гардендегі үш жыл ішінде Шекспир емес рөлдеріне Литтонның «Герцогиня де ла Вальер», «Лион ханымы», «Ришелье», «Теңіз капитаны» және Роберт Браунингтің «Страффорд» пьесасындағы әйелдердің басты рөлдері кірді. 1850 жылы ол Теодор Мартиннің «Король Рене қызы» пьесасы бойынша қойылған «Иоланта» рөлінде ойнады. Ол бұл рөлді соңғы рет 1876 жылы Лондонның Лицей театрында Генри Ирвинг труппасымен, Ирвинг граф Тристан рөлінде ойнады. Альберт Саксен-Кобург және Гота ханзадасының ресми өмірбаянын жазған Мартин 1843 жылдан бері оған усыныс жасап жүрген, ал ол 1851 жылы оның ұсынысын қабылдады.
William Charles Macready joined the Covent Garden company in the middle of 1836. In the following year, Faucit played numerous Shakespearean roles, among them Juliet, Imogen (Cymbeline), Hermione (The Winter's Tale), Beatrice (Much Ado About Nothing), and Cordelia (King Lear), alongside both Macready and the soon to retire Charles Kemble. Her non Shakespearean roles during the three years at Covent Garden included the female leads in Lytton's Duchess de la Vallière, Lady of Lyons, Richelieu, The Sea Captain, and Money, in Robert Browning's Strafford, In 1850, she acted in the title role of Iolanthe in Theodore Martin's adaptation of King René's Daughter. The last time she assayed the role was in 1876 at the Lyceum Theatre, London, with Henry Irving's company opposite Irving as Count Tristan. Martin, the official biographer of Prince Albert of Saxe Coburg and Gotha, had begun courting her as early as 1843; she finally accepted his proposal in 1851.
Некеден кейінгі мансап
1851 жылы ол кейіннен рыцарь атанған Теодор Мартинге үйленді, осылайша ол Леди Мартин атанды. Ол қайырымдылық мақсатында кейде актерлікпен айналысып тұрды. Оның соңғы сахналық өнерінің бірі 1879 жылғы 23 сәуірде Стратфорд-Апон-Эйвондағы Шекспир ескерткішінің ашылуында Беатрис рөлінде болды. 1881 жылы «Блэкуд журналында» Шекспирдің кейбір әйел кейіпкерлері туралы хаттарының алғашқысы жарияланды, олар 1885 жылы «Шекспирдің кейбір әйел тұлғалары» деген кітап түрінде жарық көрді. Леди Мартин 1898 жылы Лланголен қаласына жақын Бринтисилио сарайында 81 жасында дүние салды. Лантисилио шіркеуінде оған арналған ескерткіш тақта орнатылған. Шекспир ескерткішінде де оның портреті бар ескерткіш тақтасы бар, ал Шекспир шіркеуіндегі мәрмәр мінбердегі оның Әйел қасиетті Елена бейнесіндегі портреті күйеуінің естелігі үшін сыйға берілген. Ол Лондонның Бромптон зиратында жерленген.
In 1851 she married Theodore Martin, who was later knighted, making her Lady Martin. She continued to act occasionally for charity. One of her last appearances was as Beatrice, on the opening of the Shakespeare Memorial at Stratford on Avon on 23 April 1879. In 1881 there appeared in Blackwood's Magazine the first of her Letters on some of Shakespeares Heroines, which were published in book form as On Some of Shakespeare's Female Characters (1885). Lady Martin died at her home at Bryntysilio Hall near Llangollen in 1898, aged 81. There is a tablet dedicated to her in Llantysilio church. There is also a tablet to her in the Shakespeare Memorial with a portrait figure, and the marble pulpit in the Shakespeare church with her portrait as Saint Helena was given in her memory by her husband. She is buried in Brompton Cemetery, London.