Кіріспе
Марш жасаушы ансамбльдің стационарлық соққылық бөлімі. Марш жасаушы оркестрде, барабан және керней корпусында немесе жабық соққылық ансамбльде алдыңғы ансамбль немесе шұңқыр – стационарлық соққылық ансамбль болып табылады. Бұл ансамбль әдетте футбол алаңының алдына орналастырылады, бірақ кейбір дизайнерлер стандартты емес орналасуларды қолдануы мүмкін (мысалы, алдыңғы ансамбльді алаңдағы бөліктерге бөлу). Кейбір жоғары мектептердің марш-оркестрлері ешқандай соққы аспаптарын маршқа қатыстырмай, оның орнына "толық" алдыңғы ансамбльді пайдалануы мүмкін. Бастапқыда алдыңғы ансамбль клавиатуралық соққы аспаптары мен тимпандардан тұратын, олардың маршқа арналған нұсқалары ауыр және қолайсыз болған. Топтар шұңқырға көбірек дәстүрлі соққы аспаптарын қоса бастады, ал қазіргі түрінде ансамбль кез келген соққы аспаптарын қамтуы мүмкін. Алдыңғы ансамбльдің басты назары – соқпақ аспаптары: маримба, вибрафон, глокеншпиль, қоңыраулар, кротальдер және ксилофон. Кейбір марш-оркестрлер стандартты емес аспаптарға (мысалы, скрипкаға) немесе электрондық аспаптарға (мысалы, синтезаторлар мен бас-гитараларға) шұңқырда рұқсат береді. "Шұңқыр" термині музыкалық театрдан келген, онда сүйемелдеуші оркестр оркестр шұңқырында отырады.
In a marching band, drum and bugle corps, or indoor percussion ensemble, the front ensemble or pit is the stationary percussion ensemble. This ensemble is typically placed in front of the football field, though some designers may use atypical layouts (such as having the front ensemble split into pods on the field). Some high school marching bands opt not to march any percussion instruments but instead have a "full" front ensemble. Originally, the front ensemble consisted of keyboard percussion and timpani, the marching versions of which are heavy and awkward. Groups began adding more and more traditional percussion instruments to the pit, and in its modern form, the ensemble may contain any type of percussion instrument. The main emphasis of the front ensemble are the mallet instruments: marimba, vibraphone, glockenspiel, chimes, crotales, and xylophone. Some marching band circuits also allow non standard instruments (such as the violin) or electronic instruments (such as synthesizers and bass guitars) in the pit. The term "pit" comes from musical theater, where the accompanying orchestra sits in the orchestra pit.
Тарих
Алдыңғы ансамбльді Drum Corps International мүшелері басқа марш ансамбльдері қабылдамас бұрын жасады. 1972 жылы құрылған кезде Drum Corps International қолданған бастапқы ережелерге сәйкес, барлық аспаптар ешбір ерекшеліксіз марш жасауы керек еді. Бастапқыда, тимпандар маршпен жүруге рұқсат етілген жалғыз белгілі бір биіктіктегі соққылы аспаптар болды. Кейіннен, клавиатуралық соққылы аспаптарға да рұқсат берілді: 1974 жылы глокеншпильдер мен ксилофондарға, ал 1977 жылы маримбалар мен вибрафондарға рұқсат берілді. Уақыт өте келе адамдар осы үлкен, қолайсыз аспаптарды тасымалдаудың физикалық қиындығын түсіне бастады, және 1978 жылы оларды жерге қоюға рұқсат берілді. Бұл кеңейтілген техникаларды (мысалы, Стивенс ұстанысы) және жоғары сапалы аспаптарды (мысалы, педальді тимпандар және кеңейтілген диапазонды маримбалар) пайдалануға мүмкіндік берді. Белгілі бір биіктіктегі соққылы аспаптарды жарыста маршпен жиі қолданылған соңғы жыл 1982 болды. Марш-оркестрде электрондық аспаптарды қолдану марш-оркестр қауымдастығында даулы және бөлініс тудыратын мәселе, және 2008 жылға дейін Drum Corps International тарапынан 11–4 дауыспен қабылданғанға дейін толығымен тыйым салынған.