Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1956 жылғы Оңтүстік Африкадағы сот процесі
1956 trial in South Africa
1956 жылы Оңтүстік Африкада рейд жүргізіліп, Нельсон Манделаны қоса алған 156 адам тұтқындалды және мемлекетке қарсы сатқындық жасады деген айып тағылды. Бұл сот процесі Йоханнесбургте өтті. Басты сот 1961 жылға дейін созылды, нәтижесінде барлық айыпталушылар кінәсіз деп танылды. Сот процесі кезінде Оливер Тамбо елден шығып, жер аударылды. Ол Еуропа мен Африканың басқа елдерінде Африка Ұлттық Конгресінің Оңтүстік Африкадағы мақсатын жария етуге көмектесетін ұйым құрды. Кейбір айыпталушылар 1964 жылы Ривония сот процесінде сотталды. Басшы Лутули осы мемлекетке қарсы сатқындық сот процесі туралы былай деді: «Бұл сот процесі Оңтүстік Африка тарихында ерекше орын алады. Таң алдында жасалған бұл шабуыл, ойланбаған адамдардың санасына қорқыныш сезімін ұялатып, биліктегі топтың барлық оппозицияны басуға деген ниетін бүкіл елге жеткізді. Осының нәтижесінде біздің елдің барлық нәсіл өкілдерінен 156 адам ең ауыр айыптарға қарсы тұрған айыпталушылар тобына айналды».
The Treason Trial was a trial in Johannesburg in which 156 people, including Nelson Mandela, were arrested in a raid and accused of treason in South Africa in 1956. The main trial lasted until 1961, when all of the defendants were found not guilty. During the trials, Oliver Tambo left the country and was exiled. Whilst in other European and African countries, he started an organisation which helped bring publicity to the African National Congress's cause in South Africa. Some of the defendants were later convicted in the Rivonia Trial in 1964. Chief Luthuli has said of the Treason Trial:The treason trial must occupy a special place in South African history. That grim pre dawn raid, deliberately calculated to strike terror into hesitant minds and impress upon the entire nation the determination of the governing clique to stifle all opposition, made one hundred and fifty six of us, belonging to all the races of our land, into a group of accused facing one of the most serious charges in any legal system.
Қорғаныс және көмек қоры
Британдық дін қызметкері Джон Коллинз сот процесі және өлім жазасын талап ету туралы естіген соң, Оңтүстік Африканы қорғау және көмек қорын құрды. Бұл қор сотталғандардың барлық заңдық шығындарын төлеуге және олардың отбасыларын күтуге арналған еді. Бұл Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы шетелдік араласудың алғашқы мысалдарының бірі болды және қорғалатын айыпталушылар үшін 75 000 фунт стерлингтен астам қаражат жинауға мүмкіндік берді. Гарри Оппенгеймер осы қорға 40 000 фунт стерлинг көмектескен деген қауесет бар. 1957 жылы белсенді Мэри Бенсон қорға хатшы болып кірді.
After the British priest, Canon John Collins learnt about the trial, and the calls for the death penalty, he set up the Defence and Aid Fund for Southern Africa to pay all legal expenses and look after the families of those on trial. This was one of the first examples of foreign intervention against apartheid in South Africa and proved very successful with over £75,000 being raised towards defending those accused. Harry Oppenheimer allegedly contributed £40,000 to the fund. In 1957, the campaigner Mary Benson joined the Defence Fund as its secretary.
Соттың маңызы
Көп жағынан алғанда, сот процесі және ұзақ уақыт қамауда болу көп нәсілді Конгресс Альянсының мүшелері арасындағы қарым-қатынасты нығайтып, күшейтті. Расти Бернштейн былай жазды: Расааралық сенім мен ынтымақтастық – сырттағы уланған топырақта өсіру қиын өсімдік. Бұл жерде, қозғалыстың барлық этникалық топтарының басшылары бірге болып, бір-бірінің күмәндарын, алаңдауларын зерттейді және олар туралы шексіз сөйлейді. Оқу залындағы бірге өмір сүру олардың қарым-қатынастарын тереңдетіп, жаңадан құрайды. Сот процесі және одан кейінгі қамауда болу ANC басшыларына күрестің бағыты мен қарулы күрес мүмкіндігі туралы кеңесуге мүмкіндік берді. Қызығы, сот ANC зорлық-зомбылықсыз екенін анықтады, дәл сол кезде ANC осы стратегияның тиімділігіне күмән келтіре бастады. Сотта 156 айыпталушы әліппе тәртібімен отырды, бұл апартеидке қарсы қозғалыстың көпұлталық сипатын нақты көрсетті. Сотта айыпталушылар қатарласып отырса, түрмеде қатаң түрде бөлініп отырды. Сотталушылар төтенше жағдай кезінде өз қорғауын өздеріне алғанда, түрме басшыларын қорғау жоспарын жасау үшін кездесуге көндірді, сондай-ақ ақ әйелдер, ақ ерлер және қара әйелдер айыпталушылары африкалық ерлер түрмесіне әкелінді. Дегенмен түрме басшылары осы айыпталушыларды кездесу орнында нәсіл және жыныс бойынша бөліп отыруға тырысты. Мандела апартеидті қолдаушылар кездескен практикалық қиындықтарды былай сипаттайды: Билік Хелен мен Леонды (ақтар ретінде) бізден ажырату үшін темір тор орнатты, ал оларды Лилиан мен Бертадан (африкалық әйелдер ретінде) ажырату үшін екінші бөлек қабырға орнатты. Мұндай құрылысты жасау тіпті шебер архитектордың өзіне де қиын болар еді.
In many ways, the trial and prolonged periods in detention strengthened and solidified the relationships between members of the multi racial Congress Alliance. Rusty Bernstein wrote:Inter racial trust and co operation is a difficult plant to cultivate in the poisoned soil outside. It is somewhat easier in here where the leaders of all ethnic factions of the movement are together and explore each other's doubts and reservations, and speak about them without constraint. Coexistence in the Drill Hall deepens and recreates their relationships. The trial and resulting periods of detention also allowed ANC leaders to consult about the direction of their struggle and the possibility of armed struggle. Ironically, the court found that the ANC was nonviolent just as the ANC was starting to question the effectiveness of this strategy. In court, the 156 defendants sat in alphabetical order, visibly displaying the multiracial nature of the anti apartheid movement. While the defendants sat side by side in court, they were strictly segregated in jail. When the trialists took over their own defence during the State of Emergency, they eventually convinced prison authorities to let them meet to plan their defence and white female defendants, white male defendants and black women defendants were brought to the African men's prison. Yet the prison authorities still sought to physically separate these defendants by race and gender in their meeting space. Mandela describes the practical dilemma the proponents of apartheid faced:The authorities erected an iron grille to separate Helen and Leon [Levy] (as whites) from us and a second partition to separate them from Lilian and Bertha [Mashaba Gxowa] (as African women) Even a master architect would have had trouble designing such a structure.