Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швед-американдық физик және электр инженері (1889–1976)
Swedish American physicist and electrical engineer (1889–1976)
Гарри Найквист (/ˈnaɪkwɪst/,; 7 ақпан 1889 – 4 сәуір 1976) – байланыс теориясына маңызды үлес қосқан швед-американдық физик және электрондық инженер.
Harry Nyquist ('/n//aɪ//k//w//ɪ//s//t/, ; February 7, 1889 – April 4, 1976) was a Swedish American physicist and electronic engineer who made important contributions to communication theory.
Жеке өмір
Найквист Швецияның Вәрмланд провинциясындағы Стора Кил приходінің Нилсби ауылында дүниеге келген. Ол Ларс Йонссон Ныквист (1847–1930) және Катарина (немесе Катрина) Эриксдоттердің (1857–1920) ұлы болған. Оның ата-анасының сегіз баласы болды: Элин Терезия, Астрид, Сельма, Гарри Теодор, Амели, Ольга Мария, Аксель Мартин және Герта Альфрида. Ол 1907 жылы Америка Құрама Штаттарына эмиграциялаған.
Nyquist was born in the village Nilsby of the parish Stora Kil, Värmland, Sweden. He was the son of Lars Jonsson Nyqvist (1847–1930) and Catarina (or Katrina) Eriksdotter (1857–1920). His parents had eight children: Elin Teresia, Astrid, Selma, Harry Theodor, Amelie, Olga Maria, Axel Martin and Herta Alfrida. He emigrated to the United States in 1907.
Білім
1912 жылы Солтүстік Дакота университетіне қабылданды және 1914 жылы электротехника саласындағы бакалавр, ал 1915 жылы магистр дәрежесін алды. 1917 жылы Йель университетінде физика ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін қорғады.
He entered the University of North Dakota in 1912 and received B. S. and M. S. degrees in electrical engineering in 1914 and 1915, respectively. He received a Ph. D. in physics at Yale University in 1917.
Мансап
Ол 1917 жылдан 1934 жылға дейін AT&T-нің Даму және зерттеу бөлімінде жұмыс істеді, ал сол жылы ол Bell Telephone Laboratories болып өзгерген соң, 1954 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жұмысын жалғастырды. Найквист 1960 жылы IRE Құрмет медалімен «термиялық шу, деректерді беру және кері байланыс туралы сандық түсінікке қосқан негізгі үлесі үшін» марапатталды. 1960 жылғы қазан айында ол Франклин институтының Стюарт Баллантайн медалімен марапатталды, «өткен қырық жыл ішінде байланыс жүйелері саласындағы теориялық талдаулары мен практикалық өнертабыстары үшін, әсіресе телеграф таратуы, электр өткізгіштеріндегі термиялық шу және кері байланыс жүйелері тарихындағы теориялар бойынша жасаған алғашқы жұмыстары үшін». 1969 жылы ол «инженерлік салаға қосқан көптеген негізгі үлесі үшін» Ұлттық Инженерлік Академиясының төртінші Құрылтайшы медалімен марапатталды. 1975 жылы Найквист Хендрик Бодемен бірге Америка Механикалық Инженерлер Қоғамынан Руфус Олденбургер медалін алды. «Идея фабрикасы: Белл Лабораториясы және американдық инновацияның ұлы дәуірі» еңбегінде баяндалғандай, Белл Лабораториясының патенттік заңгерлері кейбір адамдардың неліктен басқаларға қарағанда (патенттер саны бойынша) өнімдірек екенін білгісі келді. Көптеген деректерді талдағаннан кейін олар өнімді қызметкерлердің ортақ ерекшелігі (Белл Лабораториясының жұмысқа қабылдау процесінен өткендерден басқа) «Белл Лабораториясының Гарри Найквист есімді электр инженерімен ең көп патенті бар жұмысшылар көбінесе түскі немесе таңғы асты бірге жеген. Никвист оларға нақты идеялар берген жоқ. Бір ғалым еске алғандай, «ол адамдарды ойға жетелеп, толқыдыратын» (135-бет). Найквист зейнеткерлікке шыққаннан кейін Техас штатының Фарр қаласында тұрды және 1976 жылдың 4 сәуірінде Техас штатының Харлинген қаласында қайтыс болды.
He worked at AT&T's Department of Development and Research from 1917 to 1934, and continued when it became Bell Telephone Laboratories that year, until his retirement in 1954. Nyquist received the IRE Medal of Honor in 1960 for "fundamental contributions to a quantitative understanding of thermal noise, data transmission and negative feedback." In October 1960 he was awarded the Stuart Ballantine Medal of the Franklin Institute "for his theoretical analyses and practical inventions in the field of communications systems during the past forty years including, particularly, his original work in the theories of telegraph transmission, thermal noise in electric conductors, and in the history of feedback systems." In 1969 he was awarded the National Academy of Engineering's fourth Founder's Medal "in recognition of his many fundamental contributions to engineering." In 1975 Nyquist received together with Hendrik Bode the Rufus Oldenburger Medal from the American Society of Mechanical Engineers. As reported in The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation, the Bell Labs patent lawyers wanted to know why some people were so much more productive (in terms of patents) than others. After crunching a lot of data, they found that the only thing the productive employees had in common (other than having made it through the Bell Labs hiring process) was that "Workers with the most patents often shared lunch or breakfast with a Bell Labs electrical engineer named Harry Nyquist. It wasn't the case that Nyquist gave them specific ideas. Rather, as one scientist recalled, 'he drew people out, got them thinking'" (p. 135). Nyquist lived in Pharr, Texas after his retirement, and died in Harlingen, Texas on April 4, 1976.
Техникалық үлестер
Белл зертханасында инженер ретінде Найквист жылу шуы ("Джонсон–Найквист шуы"), кері байланыс күшейткіштерінің тұрақтылығы, телеграфия, факсимиль, теледидар және басқа да маңызды коммуникациялық мәселелер бойынша маңызды жұмыс істеді. Герберт Ивспен бірге ол AT&T-нің алғашқы факсимильді машиналарын әзірлеуге көмектесті, олар 1924 жылы көпшілік назарына ұсынылды. 1932 жылы ол кері байланыс күшейткіштерінің тұрақтылығы туралы классикалық мақала жариялады. Найквист тұрақтылық критерийін кері байланыс басқару теориясы бойынша көптеген оқулықтарда кездестіруге болады. Оның ақпаратты жіберу үшін қажетті жолақтың енін анықтау жөніндегі алғашқы теориялық жұмысы Клод Шеннонның кейінгі жетістіктерінің негізін қалады, бұл ақпарат теориясының дамуына әкелді. Атап айтқанда, Найквист телеграф каналы арқылы бірлік уақыт ішінде жіберілетін тәуелсіз импульстардың саны каналдың жолақтық енінің екі есесінен аспайтынын анықтады және нәтижелерін "Телеграф жылдамдығына әсер ететін кейбір факторлар" (1924) және "Телеграф тарату теориясының кейбір тақырыптары" (1928) еңбектерінде жариялады. Бұл қағида, по сути, қазіргі кезде Найквист–Шеннон дискретизация теоремасы деп белгілі нәрсенің дуалы болып табылады.
As an engineer at Bell Laboratories, Nyquist did important work on thermal noise ("Johnson–Nyquist noise"), the stability of feedback amplifiers, telegraphy, facsimile, television, and other important communications problems. With Herbert E. Ives, he helped to develop AT&T's first facsimile machines that were made public in 1924. In 1932, he published a classic paper on stability of feedback amplifiers. The Nyquist stability criterion can now be found in many textbooks on feedback control theory. His early theoretical work on determining the bandwidth requirements for transmitting information laid the foundations for later advances by Claude Shannon, which led to the development of information theory. In particular, Nyquist determined that the number of independent pulses that could be put through a telegraph channel per unit time is limited to twice the bandwidth of the channel, and published his results in the papers Certain factors affecting telegraph speed (1924) and Certain topics in Telegraph Transmission Theory (1928). This rule is essentially a dual of what is now known as the Nyquist–Shannon sampling theorem.