Эдит Роджерс: Массачусетстен алғашқы әйел конгрессмен және ветерандардың қорғаушысы

Кіріспе

Американдық саясаткер (1881–1960)

Эдит Роджерс (туған есімі Нурс; 19 наурыз 1881 – 10 қыркүйек 1960) – американдық әлеуметтік көмек еріктісі және саясаткер, АҚШ Конгресінде республикашыл ретінде қызмет еткен. Ол Массачусетс штатынан Конгресске сайланған алғашқы әйел болды. 2012 жылға дейін ол Конгресске ең ұзақ қызмет еткен депутат және 2018 жылға дейін ең ұзақ қызмет еткен әйел өкіл болды (қазіргі рекорд Марси Каптурға тиесілі). Өкілдер палатасында 35 жыл қызмет еткен кезінде ол ардагерлердің мүддесін қорғайтын күшті дауыс болды және маңызды заңдарды ұсынды, соның ішінде 1944 жылғы әскери қызметшілерді қайта оқу туралы заңды (әдетте G.I. заңы деп аталады), ол Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған ардагерлерге білім беру және қаржылық көмек берді, 1942 жылғы Әйелдер армиясының қосымша корпусын (WAAC) құрған заң және 1943 жылғы Әйелдер армиясы корпусын (WAC) құрған заң. Ол сонымен қатар Массачусетс штатының 5-ші сайлау округіне федералдық қаржыны тартуда маңызды рөл атқарды. Ардагерлерге деген махаббаты мен адалдығы және олардың бейбіт өмірге оралғаннан кейін туындайтын күрделі қажеттіліктері Бедфорд, Массачусетс штатындағы Эдит Нурс Роджерс есімді Ардагерлер ауруханасында бейнеленген.

Ерте өмір

Эдит Нурс 1881 жылдың 19 наурызында Мэн штатының Сако қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Франклин Т. Нурс, тоқыма фабрикасының директоры, ал анасы – Эдит Франс Риверсмит, христиан шіркеуі мен қоғамдық істерге ерікті түрде қызмет еткен. Екеуі де Жаңа Англияның ескі әулеттерінен шыққан, олар қызына он төрт жасқа дейін жеке сабақтар беруге мүмкіндік алды. Содан кейін Эдит Нурс Роджерс Холл мектебінде оқып, бітірді, ол Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы қыздарға арналған жеке пансион, содан кейін Париждің жанындағы Нойлиде орналасқан Мадам Жюльен мектебін аяқтады. Анасы сияқты, ол да шіркеу мен басқа да қайырымдылық ұйымдарына көмектесті. 1907 жылы ол Гарвард құқық мектебін жаңадан бітірген Джон Джейкоб Роджерске тұрмысқа шықты, ол сол жылы Лоуэллде заңгерлік тәжірибесін бастады. 1911 жылы ол саясатқа қадам басып, қалалық басқаруға қатысты, ал келесі жылы мектеп комиссары болды. 1912 жылы ол Массачусетс штатының 5-ші сайлау округінен 63-ші АҚШ Конгресіне республикашыл өкіл ретінде сайланды және 1913 жылдың 13 наурызында Вашингтонда қызметін бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс көп ұзамай басталды. 1917 жылы Джон Роджерс, Сыртқы істер комитетінің мүшесі ретінде, Ұлыбритания мен Францияға барып, соғыс жағдайын өз көзімен көру үшін сапар жасады. Ол 1918 жылдың 2 қыркүйегінен 1918 жылдың 29 қарашасына дейін артиллериялық оқу батальонында, 29-шы оқу батальонында, 10-шы оқу батальонында, далалық артиллерияда, төртінші орталық офицерлерді даярлау мектебінде қызмет еткен кезінде Конгрессмен болып қала берді. Осы кезеңде Эдит Роджерс қысқа мерзімге Лондондағы Жас ерлердің христиан қауымдастығында (YMCA) ерікті болып жұмыс істеді, содан кейін 1917 жылдан 1922 жылға дейін Францияда Американың Қызыл Кресімен және Вашингтондағы Уолтер Рид армиялық медициналық орталығымен "Сұр ханым" ретінде қызмет етті. Бұл ардагерлерге өмір бойы адал болуының бастамасы болды. Ол сондай-ақ АҚШ қарулы күштерімен жұмыс істейтін әйелдер қызметкерлері мен еріктілердің жағдайын көрді; бірнеше медбикелерді қоспағанда, олар азаматтық адамдар болып, баспана, тамақ, сақтандыру, медициналық көмек, заңдық қорғау, зейнетақы және қайтыс болған жағдайда отбасыларына өтемақы сияқты ешқандай жәрдемақы алмады. Оған қарағанда, Франциядағы американдық экспедициялық корпусына (AEF) жіберілген британдық армиядағы әйелдер әскери қызметкерлер болып есептелді және оларға тиісті жеңілдіктер мен жауапкершіліктер берілді. Соғыс аяқталғаннан кейін оның күйеуі Америка Легионының ардагерлер ұйымына қосылды, ал ол оның қосымша ұйымына мүше болды. Ардагерлердің мәселелерімен айналысқан тәжірибесі президент Уоррен Г. Хардингті 1922 жылдан 1923 жылға дейін жаңа ардагерлер ауруханаларының инспекторы етіп тағайындауға итермеледі. Ол жағдай туралы есеп берді және оның тағайындауын Кулидж және Гувер әкімшіліктері де жаңартты. Саясаттағы алғашқы тәжірибесі Кальвин Кулидждің 1924 жылғы президенттік науқаны кезінде АҚШ сайлау коллегиясында сайлаушы болып қызмет етуі болды.

Edith Nourse was born on March 19, 1881, in Saco, Maine, to Franklin T. Nourse, the manager of a textile mill, and Edith France Riversmith, who volunteered with the Christian church and social causes. Both parents were from old New England families, and were able to have their daughter privately tutored until she was fourteen. Edith Nourse then attended and graduated from Rogers Hall School, a private boarding school for girls in Lowell, Massachusetts, and then Madame Julien's School, a finishing school at Neuilly near Paris, France. Like her mother, she volunteered with the church and other charities. In 1907, she married John Jacob Rogers, newly graduated from Harvard Law School, who passed the bar and began practicing in Lowell in the same year. In 1911, he started his career in politics, becoming involved in the city government, and the next year he became the school commissioner. In 1912 he was elected as a Republican to the 63rd United States Congress as the Representative from the 5th District of Massachusetts, and began service in Washington, D. C. on March 13, 1913. World War I soon broke out. In 1917, John Rogers, as a member of the House Foreign Affairs Committee, traveled to the United Kingdom and France to observe the conditions of the war firsthand. He remained a Congressman during his brief enlistment as a private in an artillery training battalion, the 29th Training Battery, 10th Training Battalion, Field Artillery, Fourth Central Officers' Training School from September 2, 1918, until his honorable discharge on November 29, 1918. During this period, Edith Rogers volunteered with the Young Men's Christian Association (YMCA) in London for a short time, then from 1917 to 1922 as a "Gray Lady" with the American Red Cross in France and with the Walter Reed Army Medical Center in Washington, D. C. This was the start of what became a lifelong commitment to veterans. She also witnessed the conditions faced by women employees and volunteers working with the United States armed forces; with the exception of a few nurses, they were civilians, and received no benefits including no housing, no food, no insurance, no medical care, no legal protection, no pensions, and no compensation for their families in cases of death. In contrast, the women in the British Army loaned to the American Expeditionary Force (AEF) in France were military, with the attendant benefits and responsibilities. At the end of the war, her husband joined the American Legion veteran's organization, and she joined the auxiliary. Her experience with veteran's issues led President Warren G. Harding to appoint her as the inspector of new veterans' hospitals from 1922 to 1923, for $1 USD a year. She reported on conditions and her appointment was renewed by both the Coolidge and Hoover administrations. Her first experience in politics was serving as an elector in the U. S. Electoral College during Calvin Coolidge's 1924 presidential campaign.

Конгресс мүшесі

Бұл тәжірибе оған жақсы қызмет етті, өйткені оның күйеуі 1925 жылғы 28 наурызда Вашингтондағы жетінші мерзімінің ортасында қайтыс болды. Республикалық партия мен Америка легионының қысымымен, олар оның ардагерлер мәселелеріндегі ұстанымын мақұлдады және қайтыс болған күйеуінің орнына сайлауға түсуіне ынталандырды. Ол Массачусетс штатының 5-ші округінен 69-шы АҚШ Конгресіне өкілдікке республикалық кандидат ретінде арнайы сайлауға қатысып, Массачусетс штатының бұрынғы губернаторы Юджин Фосссты 72 пайыз дауыспен жеңді. Мэй Элла Нолан мен Флоренс Праг Кан сияқты, ол күйеуінің орнын иеленді. Оның өкілеттігі 1925 жылғы 30 маусымда басталды, ол Конгресске сайланған алтыншы әйел болды – Жаннет Рэнкин, Элис Мэри Робертсон, Виннифред Спраг Мейсон Хак, Мэй Нолан, Флоренс Кан және Мэри Тереза Нортоннан кейін. Нортоннан басқа барлығы сияқты, Роджерс та республикашыл болды, және олардың бәрі сияқты, ол да Өкілдер палатасының мүшесі болды; Хати Уайатт Каравей 1932 жылы Сенатқа сайланған алғашқы әйел атанды. Роджерс сондай-ақ Жаңа Англиядан Конгресске сайланған алғашқы әйел және Нью-Джерсиден шыққан Нортоннан кейін Шығыс штатынан екінші әйел болды. 69-шы Конгресске сайланғаннан кейін Роджерс 70-ші, 71-ші, 72-ші, 73-ші, 74-ші, 75-ші, 76-шы, 77-ші, 78-ші, 79-шы, 80-шы, 81-ші, 82-ші, 83-ші, 84-ші, 85-ші және 86-шы Конгрестерге қайта сайланды.

Неміс босқындары

Роджерс Адольф Гитлердің еврейлерге жасаған қатыгездіктеріне қарсы айтқан алғашқы конгресс мүшелерінің бірі болды. 1938 жылы Германиядан тиісті құжаттары жоқ еврейлерді қуу нәтижесінде босқындар дағдарысы туды. Эвиан конференциясы 38 қатысушы елде иммиграциялық квоталарды жеңілдетуге қол жеткізе алмағаннан кейін Эдит Роджерс сенатор Роберт Ф. Вагнермен бірлесіп Вагнер-Роджерс заң жобасын ұсынды. 1939 жылдың 9 ақпанында Сенатқа, ал 14 ақпанында Өкілдер палатасына енгізілген бұл заң жобасы 14 жасқа дейінгі 20 000 неміс-еврей босқынына АҚШ-та қоныстануға мүмкіндік беретін еді. Заң жобасын діни және еңбек ұйымдары, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдары қолдады, бірақ "қайырымдылық өз үйіңнен басталады" деген сенімде болған патриоттық ұйымдар оған қарсы күшті оппозиция көрсетті. 1938 жылғы Өкілдер палатасы мен Сенаттағы даулы сайлаулардан кейін Конгресс консервативті бағытқа бұрылды. Балаларға мемлекеттік емес, жеке тұлғалар мен ұйымдардан қолдау көрсетуді талап ететін шараларға қарамастан, Америка Легионы, Америка Революциясының қыздары және Патриоттық қоғамдардың Америкалық коалициясы сияқты ұйымдар оған қарсы шықты. Өркендеген ұлтшылдық пен антисемитизм, экономикалық қиындықтар және Конгрестің тәуелсіздігін нығайтуы салдарынан президент Франклин Делано Рузвельт бұл заң жобасын қолдауға мүмкіндік таппады, нәтижесінде ол қабылданбады.

АААК

Әйелдер АҚШ әскерінде бұрын да қызмет еткен. 1901 жылы Армияның медициналық бөлімінде Әйелдер медбикелер корпусы құрылды, ал 1907 жылы Әскери-теңіз флотының медбикелер корпусы құрылды. Дегенмен, формаларына қарамастан, медбикелер аз жеңілдіктері бар азаматтық қызметкерлер болды. Олар біртіндеп қосымша артықшылықтарға ие болды, соның ішінде 1920 жылы «шартты шендер» мен белгілер, 1926 жылы зейнеткерлік зейнетақы және 1926 жылы қызмет барысында жарақат алған жағдайда мүгедектік зейнетақысы. Роджерс зейнетақыны қолдауға дауыс берді. Тұрақты қарулы күштерге алғаш рет қабылданған американдық әйелдердің саны 13 000 болды. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әскери-теңіз флоты мен теңіз жаяу әскерінде активті қызметте болды, ал жағалау күзетінде олардың саны аз болды. Бұл «Yeomanettes» және «әйел теңізшілер» негізінен кеңсе жұмыстарында қызмет етті. Олар ерлермен бірдей артықшылықтар мен міндеттерге, соның ішінде бірдей жалақыға ие болды және соғыстан кейін ардагерлер ретінде танылды. Бұл әйелдер жаулық тоқтаған кезде тез демобилизацияланды, ал медбикелер корпусынан басқа, әскер қайтадан тек ерлерден құралды. Ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде телефонмен жұмыс істеген армия қызметкерлері мен «Салам қыздар» ешқандай жеңілдіксіз азаматтық мердігерлер болды. Роджерстің Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ерікті жұмысы оны АҚШ армиясындағы әйелдердің мәртебесімен және британ армиясындағы әйелдердің әлдеқайда теңгерімді рөлімен таныстырды. Осы шабыт пен үлгіге сүйене отырып, Эдит Роджерс 1941 жылдың басында 76-шы Конгресске Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әйелдер армиясының қосымша корпусын (WAAC) құру туралы заң жобасын ұсынды. Заң жобасы 25 000 әскери емес кеңсе қызметкерлерін құру арқылы ерлерді жауынгерлік міндеттерге босатуды көздеді. Бұл заң жобасы әскердегі әйелдерге қарсылық және несие беру, бағаны реттеу және соғыс өндірісін арттыру сияқты жоғары басымдықтарға салдарынан ұзақ уақыт қарастырылмады. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға шабуылдан кейін, өнімділіктің өсуімен байланысты жұмыс күшінің тапшылығы туды. Роджерс Армия штабының бастығы Джордж Маршаллға жүгінді, оның күшті қолдауымен ол 77-ші Конгресске 150 000 әйелдің жаңа жоғарғы шегімен және әйелдерге толық әскери мәртебе беруді көздейтін түзетумен заң жобасын қайта енгізді. Түзету қабылданбады, бірақ түзетілмеген заң жобасы қабылданды, ал 1942 жылдың 14 мамырында президент Франклин Делано Рузвельт «Әйелдер армиясының қосымша корпусын құру туралы актіні» 77 554 нөмірімен қоғамдық заңға айналдырды. «Қосымша» болғандықтан, WAAC тұрақты армияның бір бөлігі емес еді, бірақ оларға азық-түлік, киім, баспана, медициналық көмек, оқыту және жалақы берілді. Олар қайтыс болған жағдайда жәрдемақы, ардагерлер ретінде медициналық көмек, зейнеткерлік немесе мүгедектік зейнетақысы, немесе шетелде төленетін ақы алмады. Оларға ерлерге басшылық ету құқығын бермейтін қосымша шендер берілді, сонымен қатар 1942 жылдың 1 қарашасына дейін олардың жалақысы тұрақты армиядағы ұқсас шендегі ерлермен теңестірілгенге дейін олар аз табыс тапты. Олар әскерге жатпағандықтан, әскери ережелерге бағынбайды және тұтқынға алынса, соғыстағы тұтқынға алынғандарға қатысты халықаралық конвенциялардың қорғауына ие бола алмады. 1942 жылдың 30 шілдесінде 77 554 нөмірімен қабылданған қоғамдық заң Әскери-теңіз флотында WAVES (ерікті төтенше жағдайлар үшін қабылданған әйелдер) құрды. Заң WAVES-ке әскери резервтер ретінде толық мәртебе беруіне қарамастан, ерлерге қатысты әскери ережелерге сәйкес, айтарлықтай қарсылықсыз қабылданды. WAVES-ке бірдей жалақы мен жәрдемақылар берілді, бірақ зейнеткерлік немесе мүгедектік зейнетақысы жоқ және олар континенттік АҚШ-тағы жауынгерлік емес міндеттермен шектелді. Ұқсас өкілеттік алған SPARS (Semper Paratus / «Әрдайым дайын» ұранынан) жағалау күзетінде және теңіз жаяу әскерінің әйелдер резерві көп ұзамай соңынан ерді. 1944 жылдың 27 қыркүйегінде 78 441 нөмірімен қабылданған қоғамдық заң WAVES-ке Аляска мен Гавайиде де қызмет етуге рұқсат берді. 1943 жылдың 30 маусымына дейін 25 000 WAAC-тің бастапқы мақсаты 1942 жылдың қарашасында орындалды. Мақсат 150 000-ға қайта орнатылды, бұл заңмен рұқсат етілген ең жоғары шек, бірақ WAVES және жеке соғыс индустриясы сияқты бауырлас бөлімшелердің бәсекелестігі, жоғары білім беру және моральдық стандарттарды сақтау, білікті WAAC-тің жеткіліксіз пайдаланылуы және 1943 жылы қатал әңгімелер мен жаман жарнаманың көптігі мақсатқа қол жеткізуге кедергі болды. Адепсіз мінез-құлық туралы қауесеттер баспасөз тарапынан тексерілмей-ақ кеңінен жарияланды және моральдық жағдайға зиян келтірді. Соғыс министрлігі мен Эдит Роджерс жүргізген тергеулер ештеңе шығармады, ал WAAC-тағы тәртіпсіздік пен қылмыстық құқық бұзушылықтар ерлердің әскери құрамындағыдан өте аз болды, жеңіл сырқаттар дерлік болмады және жүктілік көрсеткіші азаматтық әйелдерге қарағанда төмен болды. Бұған қарамастан, 1943 жылдың 30 маусымындағы тіркелу 60 000 әйелді құрады.

Women had served in the United States military before. In 1901, a female Nurse Corps was established in the Army Medical Department and in 1907 a Navy Nurse Corps was established. However, despite their uniforms the nurses were civilian employees with few benefits. They slowly gained additional privileges, including "relative ranks" and insignia in 1920, a retirement pension in 1926, and a disability pension if injured in the line of duty in 1926. Rogers voted to support the pensions. The first American women enlisted into the regular armed forces were 13,000 women admitted into active duty in the Navy and Marines during World War I, and a much smaller number admitted into the Coast Guard. These "Yeomanettes" and "women Marines" primarily served in clerical positions. They received the same benefits and responsibilities as men, including identical pay, and were treated as veterans after the war. These women were quickly demobilized when hostilities ceased, and aside from the Nurse Corps, the soldiery became once again exclusively male. In contrast, the army clerks and "Hello Girls" who worked the telephones during World War I were civilian contractors with no benefits. Rogers' volunteer work in World War I exposed her to the status of the women with the United States Army, and the much more egalitarian role of women in the British Army. With this inspiration and model, Edith Rogers introduced a bill to the 76th Congress in early 1941 to establish a Women's Army Auxiliary Corps (WAAC) during World War II. The bill was intended to free men for combat duty by creating a cadre of 25,000 noncombatant clerical workers. The bill languished in the face of strong opposition to women in the army, and indifference in the face of higher priorities like the lend lease bill, price controls, and ramping up war production. After the December 7, 1941 attack on Pearl Harbor, manpower shortages threatened as productivity increased. Rogers approached the Army Chief of Staff George Marshall, and with his strong support she reintroduced the bill to the 77th Congress with a new upper limit of 150,000 women, and an amendment giving the women full military status. The amendment was resoundingly rejected but the unamended bill passed, and on May 14, 1942, President Franklin Delano Roosevelt's signature turned "An Act to Establish the Women's Army Auxiliary Corps" into Public Law 77 554. While "Auxiliaries", and thus not a part of the regular army, the WAACs were given food, clothing, housing, medical care, training, and pay. They did not receive death benefits, medical care as veterans, retirement or disability pensions, or overseas pay. They were given auxiliary ranks which granted no command authority over men, and also earned less than men with comparable regular army ranks, until November 1, 1942, when legislation equalized their remuneration. Since they were not regular army they were not governed by army regulations, and if captured, were not protected by international conventions regarding the treatment of prisoners of war (POWs). On July 30, 1942, Public Law 77 554 created the WAVES (Women Accepted for Volunteer Emergency Service) in the Navy. The law passed with no significant opposition, despite granting the WAVES full status as military reserves, under the same Naval regulations that applied to men. The WAVES were granted equal pay and benefits, but no retirement or disability pensions and were restricted to noncombat duties in the continental United States. The similarly empowered SPARS (from the motto Semper Paratus/"Always Ready") in the Coast Guard, and the Marine Corps Women's Reserve soon followed. The September 27, 1944, Public Law 78 441 allowed WAVES to also serve in Alaska and Hawaii. The initial goal of 25,000 WAACs by June 30, 1943, was passed in November 1942. The goal was reset at 150,000, the maximum allowed by law, but competition from sister units like the WAVES and the private war industry, the retention of high educational and moral standards, underuse of skilled WAACs, and a spate of vicious gossip and bad publicity in 1943 prevented the goal from ever being reached. The rumors of immoral conduct were widely published by the press without verification, and harmed morale. Investigations by the War Department and Edith Rogers uncovered nothing; and the incidence of disorderly and criminal conduct among the WAACs was a tiny fraction of that among the male military population, venereal disease was almost non existent, and the pregnancy rate was far below civilian women. Despite this, the June 30, 1943, enlistment reached 60,000.

Әйелдер армиясы

Эдит Роджерс 1942 жылдың қазан айында WAAC-ті АҚШ армиясының резервінің ресми бөлігіне айналдыру туралы заң жобасын ұсынды. Ол басқа соғыс заңдарына кедергі келтіреді деп қорқып, Джордж Маршалл оны қолдаудан бас тартты және ол сәтсіз аяқталды. Ол 1943 жылы ойын өзгертіп, Конгресстен WAAC-ке толық әскери мәртебе беруді сұрады. Тәжірибе көрсеткендей, екі бөлек жүйені басқару өте қиын болды. Роджерс пен WAAC-тің бірінші директоры Овета Калп Хобби жаңа заң жобасын жасады, ол палатада алты ай бойы талқыланып, кейін қабылданды. 1943 жылдың 1 шілдесінде Рузвельт «АҚШ армиясында әйелдер армиясын құру туралы актіге» қол қойды, ол 78-110-шы қоғамдық заңға айналды. Атаудың «қосалқы» бөлігі ресми түрде алынып тасталды, ал 1943 жылдың 5 шілдесінде Хобби толық полковник болып тағайындалды, бұл жаңа әйелдер армиясының ең жоғары атағы болды. WAC-тер тұрақты әскер бөлімшелері сияқты бірдей жалақы, жәрдемақылар мен жеңілдіктер алды, бірақ WAC ретінде жұмсалған уақыт қызмет еткен уақытқа есептелмейді және асыраушыларына берілетін жәрдемақы қатты шектелген. WAC-тер енді тәртіпті, жоғарылатылды және оларға тұрақты әскер бөлімшелері сияқты заңдық қорғау берілді, ал 150 000 төбе көтерілді. Заң шығарушылар WAC-тің жауынгерлік емес болуын күтетіндерін анық көрсеткенмен, заң жобасында нақты шектеулер жоқ еді. Әскери ережелерге сәйкес, егер Соғыс министрі бас тартпаса, оларға қарумен жауынгерлік жаттығулар, тактикалық жаттығулар, қаруды қажет ететін міндеттерді, ерлерді қадағалауды және үлкен физикалық күшті қажет ететін жұмыстарды атқаруға тыйым салынады. Бірақ 628 Армия мамандықтарының 406-сына әйелдер енді біліктілік алды. Армияның жүктілік, неке және аналық күтім туралы қосымша ережелері қабылданды. Әдеттегі армияның бір бөлігі ретінде WAC-терді аспаздар, официанттар, күзетшілер немесе басқа да азаматтық жұмыстарға тұрақты тағайындауға болмайды. Олардың көбісі кеңсе қызметкерлері, хатшылар мен жүргізушілер болса, басқалары механик, ауа райына бақылаушылар, радио операторлары, медициналық техникалар, құпия мәліметтерді талдаушылар, дін қызметкерлері, пошта қызметкерлері және ауыр техникамен жұмыс істейтіндер болды. Жауынгерлік даярлық пен қару-жарақ алып жүруге тыйым салу бірнеше жағдайда алынып тасталды, әйелдерге жалақы төлеуші офицерлер, әскери полиция, код бөлмелерінде немесе кейбір шетел аймақтарында жүргізушілер ретінде қызмет етуге рұқсат етілді. 1943 жылдың 10 қаңтарында 200 WAC бірлігі тіпті әуе шабуылына қарсы қару құрамасы ретінде оқытылды, бірақ оларға 90 мм-лік қарудан оқ атуға рұқсат етілмеді. Бірнешесі Манхэттен жобасына да тағайындалды. WAC-тар теңізден тыс жерлерде және майдан шебінің маңында қызмет етті. Италияға бас генерал-лейтенант Марк У. Кларктың басшылығымен АҚШ-тың Бесінші армиясы шабуыл жасаған кезде, 60 әйел взводы алдыңғы штабта қызмет етті, кейде майдан сызығынан бірнеше шақырым қашықтықта; ал оңтүстік Тынық мұхит аймағында WAC-тер Манилаға көшіп барды, Филиппиндер тек үш күндік оккупациядан кейін. Ұлыбританияны жеңген күні бесінші бөлігі шетелде қызмет етті. 1945 жылдың 8 мамырында WAC-тер белсенді қызметте 99 388 әйелге жетті, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 140 000-нан астам WAC қызмет етті. Олардың көпшілігі Армиялық қызмет күштері құрамында қызмет етті, бірақ көпшілігі Армиялық әуе күшінде «Әуе WAC» ретінде қызмет етті, негізінен Генри Х. Арнольд генералдың ынталы және ерте қолдауынан және Армиялық медициналық корпуста. Тек 2000 адам ғана ауыр әскери-жер күшінде қызмет етті. Директораттың жауынгерлік емес мәртебесіне қарамастан, Овета Хоббиге Құрметті Қызмет Медалы берілді, бұл АҚШ армиясының үшінші ең жоғары наградасы және жауынгерлік емес қызмет үшін берілетін ең жоғары награда. WAC-ке 62 Ардагерлік легион, 565 Қола жұлдыз, 3 Әуе медалі және 16 Қызыл жүрек берілді. Бастапқы заң жобасы президенттің соғыс аяқталғанын жариялағаннан кейін 6 ай өткен соң WAC-ті тоқтатуды талап етті, бірақ палатадағы қарсылыққа және жамандау науқанына қарамастан WAC-тер қабілетті және жақсы жұмыс істеді. Дуайт Д. Эйзенхауэрдің айтуынша, «Менің командалық басқаруымда болған уақытта WAC-тер оларға берілген әрбір сынақ пен тапсырманы орындады. Олардың тиімділік, шеберлік, рух және табандылықтағы үлестері өлшенбейтін». Дуглас Макартур оларды «менің ең жақсы жауынгерлерім» деп атады. Қақтығыстар тоқтағаннан кейін мүмкіндігінше көп адамды үйге жіберуге асыққан кезде, WAC-ке сұраныс одан да көп болды. Айзенхауэрдің қолдауымен «Әскери және әскери-теңіз күштеріндегі медбикелер корпусын құру және Армиядағы әйелдер медициналық мамандары корпусын құру туралы акті», немесе 1947 жылғы Армия-Теңіз күштері медбикелер актісі қабылданды және 80-36-шы қоғамдық заңға айналды, әйелдер медбикелеріне тұрақты, мәңгілік мәртебе берді. Содан кейін 1946 жылдың басында Штаб бастығы Эйзенхауэр WAC-ті қарулы күштердің тұрақты бөлігіне айналдыру туралы заң жобасын жасауды бұйырды. Заң Сенатта бірауызда мақұлданды, бірақ Палатаның Қарулы күштер комитеті заң жобасын әйелдерді резервтік мәртебеге шектеу үшін өзгертті, тек өкіл Марғарет Чейз Смит қарсы дауыс берді. Эйзенхауэрдің «Америка әйелдері болашақтағы төтенше жағдайда Англия әйелдері сияқты елдерінің қауіпсіздігі үшін жауапкершілікті бөлісуі керек» деген қарсылығынан кейін; Қорғаныс министрі Джеймс Форресталдің жеке куәлігі; және Әскери-теңіз күштерінің бас штабы адмиралы Честер У. Нимиц және алыс Шығыстағы АҚШ армиясының қолбасшысы Макартур сияқты барлық ірі әскери қолбасшылардың қолдауы, «біз осы әйелдерден қызметте қалуын сұрай алмаймыз, сондай-ақ білікті персоналды ерікті түрде қатысуға шақыра алмаймыз, егер оларға тұрақты мәртебе ұсынбасақ», - деді. The New York Times және The Christian Science Monitor газеттеріндегі қолдау мақалалары, сондай-ақ сенатор және болашақ президент Линдон Б. Джонсон мен өкіл Эдит Роджерстің қолдауынан кейін, түзетілген заң Палатада қабылданды, бірақ Сенатта жоққа шығарылды. Келісімге келген тараптар бастапқы мәтінді қалпына келтірді, бірақ алғашқы жылдарға әйелдерге рұқсат етілген жалпы санды шектеді, содан кейін бірауызда Сенатта және 133-ке 206 дауыспен Палатада қабылданды. 1948 жылдың 12 маусымында президент Гарри Трумэн «Әйелдердің қарулы күштеріне интеграциялық актісіне» қол қойды, осылайша ол 80-625-ші қоғамдық заңға айналды. 1948 жылдың 3 желтоқсанында WAC директоры полковник Мэри А. Халларен АҚШ армиясындағы алғашқы қызметкер әйел офицер атанды. WAC-тер әлі де тең емес еді. Олардың саны шектеулі болды, ерлерге басқару құқығы болмады, жауынгерлік жаттығулар мен міндеттерге шектеулер салынды, асыраушыларын жариялауға қосымша шектеулер болды және олардың директорынан басқа, ешбір әйел лейтенант-полковниктен жоғары шенге көтеріле алмады. WAC-тер Корея және Вьетнам соғыстарында қызмет етті. 1967 жылдың 8 қарашасында Конгресс жоғарылауға қатысты шектеуді алып тастады, соның нәтижесінде алғашқы WAC генералдары пайда болды, содан кейін 1978 жылдың 29 қазанында Әйелдер армиясы корпусы таратылды және әйелдер армияның қалған бөлігіне енгізілді.

Edith Rogers introduced a bill in October 1942 to make the WAACs a formal part of the United States Army Reserve. Fearing it would hinder other war legislation, George Marshall declined to support it and it failed. He changed his mind in 1943, and asked Congress to give the WAAC full military status. Experience showed that the two separate systems were too difficult to manage. Rogers and Oveta Culp Hobby, the first Director of the WAACs, drafted a new bill which was debated in the House for six months before passing. On July 1, 1943, Roosevelt signed "An Act to Establish the Women's Army Corps in the Army of the United States", which became Public Law 78 110. The "auxiliary" portion of the name was officially dropped, and on July 5, 1943, Hobby was commissioned as a full colonel, the highest rank allowed in the new Women's Army Corps. The WACs received the same pay, allowances, and benefits as regular army units, though time spent as a WAC did not count toward time served and the allowance for dependents was heavily restricted. The WACs were now disciplined, promoted, and given the same legal protections as regular Army units, and the 150,000 ceiling was lifted. While the legislators made it very clear they expected the WACs to be noncombatants, the bill contained no specific restrictions. Existing Army regulations still prohibited them from combat training with weapons, tactical exercises, duty assignments requiring weapons, supervising men, and jobs requiring great physical strength, unless waived by the United States Secretary of War; but of the 628 Army specialties, women now qualified for 406. Additional Army regulations were adopted to cover pregnancy, marriage, and maternity care. As part of the regular Army, WACs could not be permanently assigned as cooks, waitresses, janitors, or to any other civilian jobs. While most became clerks, secretaries, and drivers, they also became mechanics, weather observers, radio operators, medical technicians, intelligence analysts, chaplains, postal workers, and heavy equipment operators. The restriction against combat training and carrying weapons was waived in several cases, allowing women to serve as pay officers, military police, in code rooms, or as drivers in some overseas areas. On January 10, 1943, a 200 WAC unit was even trained as an antiaircraft gun crew, though they were not allowed to fire the 90 mm weapon. Several were also assigned to the Manhattan Project. WACs also served overseas, and close to the front lines. During the invasion of Italy by the U. S. Fifth Army under Lieutenant General Mark W. Clark, a 60 woman platoon served in the advance headquarters, sometimes only a few miles from the front lines; and in the south Pacific WACs moved into Manila, Philippines only three days after occupation. By V J Day, one fifth had served overseas. On V E Day, May 8, 1945, WACs reached their peak of 99,388 women in active duty, and a total of more than 140,000 WACs served during World War II. The majority served in the Army Service Forces, but large numbers also served as "Air WACs" in the Army Air Force, largely because of the enthusiastic and early support of General Henry H. Arnold, and in the Army Medical Corps. Only 2,000 served in the combat heavy Army Ground Force. Despite the noncombatant status of her directorate, Oveta Hobby was awarded the Distinguished Service Medal, the third highest U. S. Army decoration and the highest one which can be awarded for non combat service. The WACs were awarded a total of 62 Legions of Merit, 565 Bronze Stars, 3 Air Medals, and 16 Purple Hearts. The initial bill called for the WACs to be discontinued 6 months after the President declared the war was at an end, but despite the resistance in the House and the smear campaign, the WACs performed capably and well. According to Dwight D. Eisenhower, "During the time I have had WACs under my command they have met every test and task assigned to them Their contributions in efficiency, skill, spirit, and determination are immeasurable." Douglas MacArthur called them "my best soldiers". With the rush to send as many men home as quickly as possible after the cessation of hostilities, WACs were even more in demand. Supported by Eisenhower, the "Act to Establish a Permanent Nurse Corps of the Army and Navy and to Establish a Women's Medical Specialists Corps in the Army", or the Army Navy Nurses Act of 1947, passed and became Public Law 8036, granting regular, permanent status to female nurses. Then in early 1946, Chief of Staff Eisenhower ordered legislation drafted to make the WACs a permanent part of the armed forces. The bill was unanimously approved by the Senate but the House Armed Forces Committee amended the bill to restrict women to reserve status, with only Representative Margaret Chase Smith dissenting. After vehement objection by Eisenhower, who wrote "the women of America must share the responsibility for the security of their country in a future emergency as the women of England did in World War II"; the personal testimony of Secretary of Defense James Forrestal; and support from every major military commander including the Chief of Naval Operations Fleet Admiral Chester W. Nimitz, and MacArthur, the Commander of United States Army Forces in the Far East, who wrote, "we cannot ask these women to remain on duty, nor can we ask qualified personnel to volunteer, if we cannot offer them permanent status"; supporting articles in The New York Times and The Christian Science Monitor, and the support of Senator and future President Lyndon B. Johnson and Representative Edith Rogers, the amended bill passed in the House but was rejected in the Senate. A compromise restored the original wording but limited the total number of women allowed to serve for the first few years, which then passed regular army, which was submitted to Congress in 1947 in the midst of a massive reorganization of the unanimously in the Senate, and 206 to 133 in the House. On June 12, 1948, President Harry Truman signed the "Women's Armed Services Integration Act", making it Public Law 80 625. On December 3, 1948, the Director of the WACs, Colonel Mary A. Hallaren, became the first commissioned female officer in the U. S. Army. The WACs still were not equal. They were limited in numbers, had no command authority over men, were restricted from combat training and duties, had additional restrictions on claiming dependents, and aside from their director, no woman could be promoted above the rank of lieutenant colonel. WACs served in the Korean and Vietnam Wars. On November 8, 1967, Congress lifted the restriction on promotions, allowing the first WAC generals, and then, on October 29, 1978, the Women's Army Corps was disestablished and women were integrated into the rest of the Army.

Әскери-әскери заң жобасы

1944 жылы Эдит Роджерс G.I. Билл жобасын жасауға көмектесті, содан кейін ол оны өкіл Джон Ранкинмен және сенаторлар Эрнест Макфарландпен және Беннет Чемп Кларкпен бірлесіп ұсынды. Бұл заң білім беру және кәсіптік оқыту, үйлерге, шаруашылықтарға және кәсіпорындарға төмен пайыздық мөлшерлемемен несие беру, сондай-ақ қайта оралған әскери қызметшілерге шектеулі жұмыссыздық жәрдемақысын қарастырды. 1944 жылдың 22 маусымында президент Франклин Д. Рузвельт «Әскери қызметшілерді қайта бейімдеу туралы» заңға қол қойды, ол 78-346 мемлекеттік заң болып тіркелді және оған алғашқы қаламды табыс етті. Бұл заңның нәтижесінде қайта оралған ардагерлердің шамамен жартысы жоғары білім алды. 2019 жылдың тамызында «Forever GI Bill» аясында STEM мамандықтарын оқыған ардагерлерге Эдит Нурс Роджерс ғылым, технология, инженерия және математика (STEM) стипендиясы қолжетімді болады. Бұл стипендия алушыларға 9/11-ден кейінгі GI Bill жәрдемақысын тоғыз айға дейін қосымша алуға мүмкіндік береді.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Салқын соғыс кезінде Роджерс «Қызыл қорқыныш» кезінде Америкаға қарсы іс-қимыл жөніндегі Палата комитетін және сенатор Джозеф Маккартиді қолдады. Ол Біріккен Ұлттарды қолдағанмен, 1953 жылы коммунистік Қытай қабылданса, БҰҰ штаб-пәтерін АҚШ-тан қуу керек деді. Массачусетс штатының Бедфорд қаласында оның есімімен аталатын орын бар. 1955 жылдың 14 мамырында Алабама штатының Макклеллан фортында құрылған Әйелдер армиясы корпусы мұражайы (қазіргі АҚШ Армиясы әйелдер мұражайы) 1961 жылдың 18 тамызында Эдит Нурс Роджерс мұражайы деп аталды, бірақ 1977 жылдың 14 мамырында бастапқы атына қайта оралды. Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы Э.Н. Роджерс орта мектебі Эдит Роджерс есімімен аталған. Оның белгілі түлектерінің бірі – 1993 жылдың 5 қаңтарынан 2007 жылдың 1 шілдесіне дейін АҚШ Өкілдер палатасында қызмет еткен, ал қазір Массачусетс Лоуэлл университетінің ректоры Марти Михан. Э.Н. Роджерс орта мектебінде 5-тен 8-сыныпқа дейін шамамен 500 оқушы білім алады. 1998 жылы Роджерс Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. Губернатор Деваль Патрик 2012 жылдың 30 маусымын «Конгрессмен Эдит Нурс Роджерс күні» деп жариялаған жарлыққа қол қойды.