Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз заңгері және журналисі (1885–1947)
French lawyer and journalist (1885–1947)
Фернан де Бринон, Бринон маркизі (Feʁnɑ̃ də bʁinɔ̃; 26 тамыз 1885 – 15 сәуір 1947) – француз заңгері және журналисі, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистермен француз ынтымақтастығының негізін қалаушылардың бірі. Ол 1933–1937 жылдар аралығында Адольф Гитлермен бес рет жеке кездескенін айтқан. Бринон Виши режимінің жоғары лауазымды шенеунігі болды. 1944 жылы Франция азат етілген кезде Виши үкіметінің қалдықтары эмиграцияға қашқан, онда Бринон эмиграциядағы үкіметтің президенті болып тағайындалды. Соғыс аяқталғаннан кейін Францияда оған соғыс қылмыстары бойынша сот процесі өтті, ол кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді және атқыланды.
Fernand de Brinon, Marquis de Brinon (feʁnɑ̃ də bʁinɔ̃; 26 August 1885 – 15 April 1947) was a French lawyer and journalist who was one of the architects of French collaboration with the Nazis during World War II. He claimed to have had five private talks with Adolf Hitler between 1933 and 1937. Brinon was a high official of the collaborationist Vichy regime. During the liberation of France in 1944, remnants of the Vichy leadership fled into exile, where Brinon was selected as president of the rump government in exile. After the war was over, he was tried in France for war crimes, found guilty, sentenced to death, and executed.
Ерте өмір және неке
Жиронде департаментіндегі Либорн қаласында бай отбасында дүниеге келген Фернан де Бринон университетте саяси ғылымдар мен құқық оқыды, бірақ Парижде журналист болып жұмыс істеуді таңдады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Германиямен жақындасуды қолдады. Ол Иоахим фон Риббентроппен достық қарым-қатынас орнатты. Де Бринон Клод Ульманның еврей болған бұрынғы әйелі Жанна Луиза Рейчел Франкке үйленді. Ол Рим католик дініне ауысты.
Born into a wealthy family in the city of Libourne in the Gironde département, Fernand de Brinon studied political science and law at university but chose to work as a journalist in Paris. After the First World War, he advocated a rapprochement with Germany. He became friends with Joachim von Ribbentrop. De Brinon married Jeanne Louise Rachel Franck, the Jewish former wife of Claude Ullmann. She converted to Roman Catholicism.
1930-шы жылдардағы Париж
Бринондар 1930 жылдардағы Париждің жетекші әлеуметтік тұлғаларына айналды және саяси оңшыл элитаның, сондай-ақ социалистік көшбасшы Эдуард Даладьенің жақын достары болды. Риббентроптың Париждегі жеке өкілі Отто Абецпен келісім бойынша Бринон Франция-Германия комитетін басқарды, ол Францияның саяси және мәдени ортасына Германияға бағытталған ықпал ету үшін құрылған еді. Бұл нацистік Германияның Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін француз саясатына әсер етудегі басты пропагандалық тәсілі болды. Мюнхен дағдарысы кезінде Бринон француз кабинетінің екі министрінен алынған пікір алмасулары туралы мәліметтерді Германия үкіметіне жіберді.
The Brinons became leading socialites in 1930s Paris, and close friends of the political right wing elite and of socialist leader Édouard Daladier. In co ordination with Ribbentrop's personal representative in Paris, Otto Abetz, Brinon headed the France–Germany Committee, which was designed to influence France's political and cultural establishment in a pro German direction. That was Nazi Germany's main propaganda technique in its attempt to influence French politics before the Second World War. During the Munich Crisis, Brinon sent accounts of the discussions of the French Cabinet that were obtained from two ministers to the German government.
Аумақ еткен Париж
Екінші дүниежүзілік соғыста Франция Германиядан жеңілгеннен кейін ынтымақтастықты жақтаушылардың бірі болған Бринонды 1940 жылдың шілде айында жаңа Виши режимінің вице-премьері Пьер Лаваль оккупацияланған Париждегі неміс жоғары командасымен байланыс жасау үшін өкілі ретінде тағайындады. Бринонның кеңсесі Париждегі (12 авеню Фош) тәркіленген Hôtel de Breteuil ғимаратында орналасты. Бринон неміс елшісі Отто Абецпен бұрыннан жақсы таныс болатын. 1940 жылдың қыркүйегінде Германия мен Франция арасындағы мәдени байланыстарды нығайтуға көмектесу мақсатында Groupe Collaboration ұйымын құрды. 1942 жылы Виши режимінің басшысы Филипп Петан оған Мемлекеттік хатшы лауазымын берді. Виши режиміндегі үшінші тұлға ретінде және фашистік идеологияны ынтамен қолдағандықтан, Бринон нацистер үшін өте маңызды болды, осының арқасында еврей болып туған әйеліне неміс концлагеріне депортацияланбауға рұқсат алды.
A leading advocate for collaboration following France's defeat by Germany in the Second World War, in July 1940 Brinon was invited by Pierre Laval, Vice Premier of the new Vichy regime, to act as its representative to the German High Command in occupied Paris. Brinon's seat was the confiscated Hôtel de Breteuil in Paris (12 avenue Foch). Brinon benefited from his long acquaintance with the German ambassador Otto Abetz. In September 1940 he also established the Groupe Collaboration to help establish closer cultural ties between Germany and France. In 1942, Philippe Pétain, head of the Vichy regime, gave him the title of Secretary of State. As the third ranking member of the Vichy regime and because of his enthusiastic support for the fascist cause, Brinon's importance to the Nazis was such that he was able to obtain a special pass for his Jewish born wife that exempted her from deportation to a German concentration camp.
Катынь қырғыны
Де Бринонды Германияның жоғары бас штабы, большевизмге қарсы француз еріктілері легионының (LVF) комитетінің төрағасы ретінде, 1943 жылдың сәуірінде Катынь орманындағы поляк құрбандарының денелерін қайтадан қазу рәсімін көру үшін Шығыс майданына шақырды.
De Brinon was invited by the German supreme general staff to the Eastern Front, as president of the committee of the Legion of French Volunteers against Bolschevism (LVF), to visit the exhumation of the bodies of the Polish victims in the Katyn forest in April 1943.
Вишидің жер аударылған үкіметі
1944 жылдың маусым айында Францияға одақтық әскерлердің басып кіруіне байланысты Виши режимінің қалдықтары 1944 жылдың қыркүйегінде Германияның Зигмаринген қаласына қашып кетті, онда немістер француз үкіметтік комиссиясын Ұлттық мүдделерді қорғау үшін құрды, оны эмиграциядағы үкімет ретінде қарастырды. Немістер комиссияға заңдылық сыртқы көрінісін көрсетуді ниеттенді және де Бринонды президенттік лауазымға, ал Жозеф Дарнанд, Жан Лушэр, Эжен Бриду және Марсель Деат сияқты басқа Виши шенеуніктерін мүшелікке тартты.
In the face of the Allied invasion of France in June 1944, the remnants of the Vichy regime fled to Sigmaringen, Germany, in September 1944, where the Germans set up the French Governmental Commission for the Defense of National Interests as a government in exile. The Germans wished to project a facade of legality for the commission, and enlisted de Brinon to serve as president, and other Vichy officials, including Joseph Darnand, Jean Luchaire, Eugène Bridoux, and Marcel Déat as members.
Тұтқындау және сотталу
Де Бринонды одақтас әскерлер басып кірген кезде тұтқындады. Ол және оның әйелі Фреснес түрмесінде ұсталды, бірақ ол ақырында босатылды. Де Бринон француз әділет сотында соғыс қылмыстары бойынша «эпурация легаль» процесінде сотталды, кінәлі деп танылып, 6 наурыз 1947 жылы өлім жазасына кесілді. Ол 15 сәуірде Париждің Монтруж қалашығындағы әскери бекіністе атылды. 2002 жылы француз тарихшысы Гилберт Жозеф «Фернан де Бринон: Ынтымақтастықтың аристократы» деген кітабын жариялады. 2004 жылы Лизетта де Бринонның бірінші некесінен туған ұлы Бернард Ульман 60 жылдық үнсіздігін бұзып, «Лизетта де Бринон, Анасым» атты кітабында отбасының тарихын айтып берді.
De Brinon was eventually arrested by the advancing Allied troops. He and his wife were both held in Fresnes prison, but she was eventually released. De Brinon was tried in the épuration légale by the French Court of Justice for war crimes, found guilty and sentenced to death on 6 March 1947. He was executed by firing squad on 15 April at the military fort in the Paris suburb of Montrouge. In 2002, French historian Gilbert Joseph published Fernand de Brinon : L'Aristocrate de la collaboration. In 2004, Bernard Ullmann, Lisette de Brinon's son from her first marriage, broke his 60 year silence and told his family's story in his book, Lisette de Brinon, Ma Mère.
Пайдаланылған әдебиеттер
Маутнер, Мартин: Отто Абец және оның париждік ізбасарлары. Фашизммен әуестескен француз жазушылары, 1930–1945 ж.ж. Суссекс академиялық баспасы, 2016 ж.
Mauthner, Martin: Otto Abetz and His Paris Acolytes French Writers Who Flirted with Fascism, 1930–1945. Sussex Academic Press, 2016,
Блох, Майкл. Риббентроп. Нью-Йорк: Crown Publishing, 1992 ж.
Bloch, Michael. Ribbentrop. New York: Crown Publishing, 1992. .