Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Deterrence) – 1999 жылы Род Лурри жазған және түсірген, ядролық қақтығысқа дейінгі жағдайды бейнелейтін саяси триллер. Бұл Луридің толық метражды фильм режиссері ретіндегі дебюті, ол бұрын New York Daily News, Premiere Magazine, Entertainment Weekly және Movieline сияқты басылымдарда киносыншы болған. Кевин Поллак, Тимоти Хаттон, Шерил Ли Ральф және Шон Астин бас рөлдерде ойнаған. Фильм Франция мен АҚШ-тың халықаралық бірлесіп түсірген туындысы. Ол 1999 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді және Paramount Classics компаниясы 2000 жылдың 10 наурызында АҚШ-та шығарды.
Deterrence is a 1999 political thriller drama film written and directed by Rod Lurie, depicting fictional events about nuclear brinkmanship. It marks the feature directorial debut of Lurie, who was previously a film critic for the New York Daily News, Premiere Magazine, Entertainment Weekly and Movieline, among others. Kevin Pollak, Timothy Hutton, Sheryl Lee Ralph and Sean Astin star. The film is an international co production between France and the United States. It premiered at the 1999 Toronto International Film Festival, and was released in the United States on March 10, 2000, by Paramount Classics.
Сюжет
2008 жылдың көктемінде АҚШ президенті Уолтер Эмерсон алдағы президенттік сайлауда партиясының кандидаттығын іске асыру үшін алғашқы сайлау күні – «Супер сейсенбіге» дейін Колорадо штатына сапар шегеді. Эмерсон бұрын тағайындалған вице-президент болған, алдындағы төрт айда президентінің қайтысынан кейін президенттік лауазымға көтерілген. Оған науқан сапарында Ақ үйдің бас штабы Маршалл Томпсон, Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесші Гейл Редфорд, жеке күзет қызметі және науқанын тіркеп алуға арналған телеарна тобы сүйемелдейді. Кездейсоқ қар буылы Эмерсон мен оның серіктерін шалғайдағы Ацтек қаласындағы асханада тұтқынға түсіреді. Асхананың иесі Харви, официантка Кэти, жергілікті тұрғын Ральф және үйленген туристер Тейлор мен Лиззи Вудс олардың арасында болады. Президент Эмерсон Ирак президенті Удай Хусейннің бұйрығымен Ирактың Кувейтке басып кіргені туралы жаңалықтар келгенге дейін барлық азаматтармен жеке-жеке амандасады. Эмерсон мен оның командасы сондай-ақ, басқыншылық кезінде ирак әскерлерінің АҚШ қарулы күштері мен медициналық қызметкерлерінің көп бөлігі құрамында болған БҰҰ бейбітшілік сақтау миссиясын өлтіргенін біледі. Жауап ретінде президент Эмерсон науқанын тіркеп алуға келген тележурналистерді пайдалана отырып, асханадан бүкіл әлемге үндеу жасайды. Сөз барысында Эмерсон Хусейнге Кувейтке шабуыл жасауды тоқтату және 90 минут ішінде тұтқындалу үшін АҚШ-тың Ирактағы елшілігіне келу туралы ультиматум береді, әйтпесе Эмерсон Бағдадқа ядролық соққы беруге рұқсат береді. Эмерсоннің ультиматумы оның қызметкерлерін де, асханадағы азаматтарды да дүрліктіреді, өйткені ол үндеу жасамас бұрын ниеттерін жасырған еді. Редфорд сұрағанда Эмерсон АҚШ әскери күштерінің басым бөлігі «Екінші Корея соғысына» қатысып жатқандықтан және Хусейннің АҚШ одақтасына қарсы агрессиялық әрекеті болғандықтан, ядролық соққы АҚШ үстемдігін нығайту және Ирактың Кувейтке шабуыл жасауын тоқтату үшін жалғыз дұрыс шешім екенін қорғайды. Хусейн Біріккен Ұлттар Ұйымының өкілі арқылы жауап береді және Эмерсоннің қауіп көрсетуіне қарамастан, бас тартымайды. Эмерсон мен елші арасындағы пікірталас қызулайды, соңғысы Эмерсонның сайланбаған көшбасшы екенін және оның еврей дінін Хусейннің оны қабылдамауының себептері ретінде келтіреді. Сонымен қатар, Эмерсон, Редфорд және Томпсон Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің және Біріккен штабтардың әртүрлі мүшелерімен телефон арқылы байланысып, дағдарысты басқару және Иракқа қарсы ядролық қару қолдану жоспарын жасау үшін үйлестіреді. Иракпен келіссөздер күйрегенде Хусейн АҚШ пен оның НАТО одақтастарының көптеген нысандарына Ирактың қара нарықтағы ядролық зымырандарын атумен қорқытады, әсіресе Эмерсон орналасқан Колорадодағы NORAD басқару орталығын атап көрсетеді. АҚШ Ирактың қару-жарағын АҚШ одақтасы саналатын Франциядан сатып алғанын біледі, сонымен қатар Ирактың зымырандарды орналастыру орындарында Ливия және Солтүстік Корея сияқты АҚШ-тың дәстүрлі қарсыластары да бар екені анықталады. Эмерсонмен сөйлескен Франция президенті жағдайға бейжай қарап, Франция Иракқа ядролық қару сатқандығын ашық мойындайды. Кейін Эмерсон француз көшбасшысымен жеке сөйлеседі, бірақ әңгіме мазмұнын кеңесшілеріне жарияламайды. Дағдарыс ушығуын жалғастырғанда, Эмерсон мен оның командасы асханадағы азаматтардың пікірлерімен бетпе-бет келеді. Харви, Кэти және Вудстар ядролық қару қолдануға қарсы, ал Ральф Эмерсонға егер ол АҚШ күштерін қорғаудағы ультиматумын орындаса, әрбір «нағыз» американның дауысын алатынын айтады. Бірінші ханыммен телефон арқылы сөйлескенде Эмерсон әйелі оның әрекетіне қарсы екенін біледі. Оның қарсылығына және Редфорд пен Томпсонның қарсылығына қарамастан, Эмерсон өз стратегиясында тұрақты болып қалады және қажет болған жағдайда ультиматумды орындауға толық дайын екенін мәлімдейді. Ол Ирак елшісінің бұл әрекет соғыс актісі болады деп ескерткеніне қарамастан, Ирак әуе кеңістігінен өту үшін B-2 ядролық бомбалаушысына бұйрық береді. Қарсылық ретінде ирактықтар АҚШ пен оның НАТО одақтастарына қарсы 23 ядролық зымыранын атуды бастайды. Ашу мен үмітсіздікке ие болған асхана иесі Харви кенеттен мылтық алып, Эмерсонның ядролық соққыны іске қосуға арналған ядролық чемоданды алып жүретін капитан Коддингтонды атып өлтіреді. Харвиді құпия қызмет агенттері өлтіреді, бұл оқиға Кэтиді күйретеді, ал Эмерсон Коддингтонның өзінің міндетін орындап қаза тапқанына қайғырады. Харвидің әрекетіне қарамастан, Эмерсон Біріккен штабтан телефон арқылы ядролық кодтарды ала алады, бірақ бұл дағдарыс кезінде Эмерсоннің тәсілдерін сынаған жоғары әскери шенді адмирал Миллердің отставкаға кетуіне әкеледі. Хусейнге Эмерсоннің ультиматумын орындау үшін белгіленген уақыт бітіп қалғандықтан, Эмерсон ядролық соққыға рұқсат береді және соққыны орындайтын B-2 бомбалаушысы экипажымен сөйлейді. Шамамен 100 мегатонналық ядролық бомба Бағдадты толығымен жоқ етеді. Ирактың қарсы шабуылы басталады және оның зымырандарының көп бөлігі НАТО зымыранға қарсы қорғаныс жүйелерімен жойылды. Ирактың зымырандарының кейбіреуі нысандарына жетсе де, олардың ядролық оқ-дәрілері жарылмайды. Бағдад – бұл құрылыстардың толығымен қиратылған жалғыз қаласы болып табылады, бұл Эмерсонның қызметкерлерін таң қалдырады. Қар буылы басылғаннан кейін Эмерсон телеарна арқылы тағы бір рет әлемге үндеу жасайды. Сөз барысында Эмерсон АҚШ үкіметінің Иракқа жасырақы түрде ядролық қару сатқанын, француздықтарды делдал ретінде пайдаланғанын және бұл туралы ештеңе білмегендей әрекет еткенін жариялайды. Бұл жоспар Ирактың тәуелсіз, толыққанды ядролық қару арсеналын алуын болдырмау үшін, оларға дұрыс жұмыс істемейтін, саботаж жасалған зымырандарды сату арқылы жүзеге асырылды. Иракқа қарсы ультиматумды орындауының себебін Эмерсон АҚШ ядролық қарумен қажет болған жағдайда өзін қорғай алатынын көрсету үшін жасалғанын мәлімдейді. Жеке сөйлескенде Эмерсон ядролық қару қолдануының Қытай мен Солтүстік Кореяны келесі айларда Екінші Корея соғысынан бас тартуға мәжбүр ететініне сенім білдіреді. Эмерсон мен оның серіктері асханадан шығар алдында Редфорд пен Томпсон Вашингтонға оралғаннан кейін Ақ үйден «маңызды хабарлама» туралы не естігенін сұрайды. Эмерсон президенттік науқанынан бас тартып, өзінің ізашарының қалған мерзімін аяқтауды жоспарлап отырғанын айтады. Бұл шешімін Эмерсон дағдарыс кезіндегі әрекеттерін ақтаса да, болашақта АҚШ-ты басқару жұмысын басқа біреуге тапсыру керек екенін мойындайды.
In Spring 2008, U. S. President Walter Emerson is visiting Colorado ahead of Super Tuesday in the primary elections for his party's nomination in the upcoming presidential election. Emerson, formerly an appointed Vice President who ascended to the Presidency four months earlier upon the death of his predecessor, is accompanied on his campaign tour by White House Chief of Staff Marshall Thompson, National Security Advisor Gayle Redford, his Secret Service protection detail and a television news crew documenting his campaign. A freak blizzard traps Emerson and his entourage at a diner in the remote town of Aztec, occupied by chef and owner Harvey, waitress Katie, local resident Ralph and married tourists Taylor and Lizzie Woods. President Emerson greets all the civilians in turn just before news arrives that Iraq has invaded Kuwait on the orders of Iraqi President Uday Hussein. Emerson and his team also learn that in the process of invasion, Iraqi troops killed a UN peacekeeping mission largely staffed by U. S. armed forces and medical personnel. In response, President Emerson makes a worldwide address from the diner, using the television crew following his campaign. During the speech, Emerson gives Hussein an ultimatum to cease his invasion of Kuwait and submit himself to the U. S. embassy in Iraq for arrest within 90 minutes, or else Emerson will authorize a nuclear strike on Baghdad. Emerson's ultimatum shocks both his staff and the civilians in the diner as he had not revealed his intentions before making the speech. When questioned by Redford, Emerson defends his decision by arguing that with the vast majority of U. S. military forces engaged in the ongoing "Second Korean War" and an undoubted act of aggression by Hussein against a U. S. ally, a nuclear strike is the only appropriate option to reinforce U. S. supremacy and decisively halt Iraq's invasion of Kuwait. Hussein communicates through his United Nations envoy and refuses to back down despite Emerson's threat. Discussions between Emerson and the envoy grow heated, with the latter citing Emerson's status as a non elected leader and his Jewish faith as reasons why Hussein does not take him seriously. At the same time, Emerson, Redford and Thompson coordinate with various members of the National Security Council and Joint Chiefs of Staff by phone in order to manage the crisis and plan for the potential use of nuclear weapons against Iraq to carry out Emerson's threat. As negotiations with Iraq break down, Hussein threatens to fire Iraq's black market nuclear missiles at many locations within the U. S. and its NATO allies, notably including the location of the NORAD command centre in Colorado close to where Emerson is based. The U. S. learns that Iraq purchased their black market weapons from France, supposedly an ally of the U. S., whilst it is also revealed that sites of Iraqi missile launchers include other traditional opponents of the U. S., such as Libya and North Korea. In a conversation with Emerson, the President of France is cavalier about the situation and freely admits that France sold nuclear weapons to Iraq. Emerson subsequently talks privately with the French leader but does not reveal the contents of the conversation to his advisors. With the crisis continuing to escalate, Emerson and his team are confronted with the opinions of the civilians within the diner. Harvey, Katie and the Woods' oppose using nuclear weapons whilst Ralph tells Emerson that he will have the vote of every "real" American if he carries out his threat in defense of U. S. forces. In a conversation with the First Lady over the telephone, Emerson also discovers that his wife opposes his course of action. Despite her opposition and that of Redford and Thompson, Emerson remains adamant in his strategy and states he is wholly prepared to carry out the threat if necessary. He orders a B 2 nuclear bomber to cross Iraq's airspace despite the threats of the Iraqi envoy that this would constitute an act of war. In retaliation, the Iraqis begin targeting their 23 nuclear missiles against the U. S. and its NATO allies as per their earlier threat. Out of desperation and anger, the diner owner Harvey suddenly brandishes a shotgun and shoots dead Captain Coddington, the military officer carrying the nuclear football with which Emerson can activate the nuclear strike. Harvey is killed by the Secret Service agents in return, devastating Katie, whilst Emerson expresses sorrow that Coddington was killed doing his duty. Despite Harvey's action, Emerson is still able to obtain the nuclear codes via phone from the Joint Chiefs, although this results in the resignation of Admiral Miller, a senior military officer who had been critical of Emerson's approach throughout the crisis. With time for Hussein to submit to Emerson's ultimatum having run out, Emerson authorizes the nuclear strike and speaks to the crew of the B 2 bomber who will carry out the strike. The nuclear bomb, approximately 100 megatons in force, results in the complete destruction of Baghdad. Iraq's retaliation begins and the majority of their missiles are shot down by NATO missile defense systems. Whilst some of Iraq's missiles successfully land on their targets, their nuclear warheads do not detonate; Baghdad is the only city destroyed—a development that surprises Emerson's staff. As the snowstorm eases up, Emerson addresses the world once more via a TV broadcast. In the speech, Emerson reveals that it was actually the U. S. government that secretly sold nuclear weapons to Iraq, using the French as intermediaries whilst pretending to know nothing about it. The plan was carried out in order to prevent Iraq from gaining an independent, fully capable nuclear arsenal by instead selling them deliberately sabotaged missiles that could never function properly. As to why he carried out the threat against Iraq, Emerson publicly justifies his actions as a firm display that the U. S. would be prepared to defend itself from military threats with nuclear weapons if necessary. Privately, Emerson also predicts that his use of nuclear weapons will coerce China and North Korea into conceding the Second Korean War within months. Just before Emerson and his entourage leave the diner, Redford and Thompson ask what he meant by a "significant announcement" from the White House when they return to Washington. Emerson reveals that he plans to withdraw from the presidential campaign and serve out the rest of his predecessor's term rather than run for one of his own. In this, Emerson still justifies his actions during the crisis but concedes someone else should be the one to carry on the job of leading the U. S. in the future.
Сыншыл реакция
Фильм сыншысы Стивен Холден фильмге қарама-қайшы пікір білдіріп, "Ядролық соғыс қаупі соңғы екі онжылдықта азайып кеткенімен, толығымен жойылған жоқ. Сондықтан Род Лурридің жақын болашақтағы ядролық қақтығыс туралы саяси триллері – "Қорқыту" фильмі, өте маңызды мәселелерді көтеріп, пайдалы рөл атқаруы мүмкін, актерлік шеберлігінің орташалығына және тікелей насихаттық үндеуіне қарамастан. Бір ғана орынды орналасуымен (12 ашулы адамды еске түсіретіндей), ашық ескертулерімен ол көбінесе мелодрама түрінде берілген орта мектептегі қоғамтану сабағындай сезіледі. Фильмнің редакторлық еңбегі Франклин Д. Рузвельттен Билл Клинтонға дейінгі президенттердің соғысқа қарсы айтқан сөздерінен құралған қара-ақ монтажбен көрсетіледі". Ал сыншы Роджер Эберт фильмді ұнатып, "Дегенмен, фильм жұмыс істейді. Шындығында солай. Мен әлемдік шахмат ойынына, алдау мен тәуекелге, ядролық шантажды қолданудың қауіпті стратегиясына, өте ықпалды фанаттың блефін сынап көруге тартылдым. Бір ғана декорация және қарапайым реквизиттермен (ядролық портфель ішіндегі ноутбук – қарапайым модель бе?) "Қорқыту" фильмі шынайы күдік тудырады және маңызды мәселелерді қарастырады. Кевин Поллак сайланбаған, бірақ лауазымын толыққанды атқаруға бейілді үшінші деңгейдегі президент рөлін өте сәтті сомдайды. Ол еврей, бұл оның Таяу Шығыс келіссөздерін қиындатады және официанткамен (Клотильда Курау) құнды теологиялық пікірталас тудырады. Оған бас штаб жетекшісі (Тимоти Хаттон) және ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі (Шерил Ли Ральф) кеңес береді, олар оның ядролық қақтығысқа ұмтылуынан қорқады және рөлдерінде өте сенімді. Сценарий оларға мазмұнды диалогтар береді; жағдай ойдан шығарылған болса да, фильм тудырған шұғыл пікірталасқа біз толыққанды еніп кетеміз". Фильмнің саундтрегіне Кевин Вейл мен Стив Робертсон жазған "Торнадо" әні енгізілген.
Film critic Stephen Holden gave the film a mixed review, writing, "The threat of nuclear war may have receded in the last two decades, but it certainly hasn't disappeared. That's why a movie like Deterrence, Rod Lurie's clunky political thriller about nuclear brinksmanship in the near future, probably serves some useful purpose, despite its ham fisted preachiness and mediocre acting With its blunt admonitory tone and single set location (reminiscent of 12 Angry Men), it often has the feel of a high school civics lesson packaged as melodrama. Its editorial pretensions are underscored by an opening black and white montage of actual presidents from Franklin D. Roosevelt through Bill Clinton lambasting war." Critic Roger Ebert, on the other hand, liked the film, writing, "And yet the film works. It really does. I got caught up in the global chess game, in the bluffing and the dares, the dangerous strategy of using nuclear blackmail against a fanatic who might call the bluff. With one set and low rent props (is that an ordinary laptop inside the nuclear briefcase "football"? ), 'Deterrence' manufactures real suspense and considers real issues Kevin Pollak makes a curiously convincing third string president—a man not elected to the office, but determined to fill it. He is a Jew, which complicates his Middle East negotiations and produces a priceless theological discussion with the waitress (Clotilde Courau). He is advised by his chief of staff (Timothy Hutton) and his national security adviser (Sheryl Lee Ralph), who are appalled by his nuclear brinkmanship and who are both completely convincing in their roles. The screenplay gives them dialogue of substance; the situation may be contrived, but we're absorbed in the urgent debate that it inspires." The film soundtrack includes the song “Tornado” written by Kevin Weyl and Steve Robertson.
Кассалық жинақ
800 000 долларлық бюджетпен түсірілген фильм, прокатта бар болғаны 145 071 доллар тауып, «Деттерренс» фильмін кассалық сәтсіздікке ұшыратты. Фильмнің премьералық демалысындағы кірісі 23 318 долларды құрады.
Produced for a budget of $800,000, the film managed to only make $145,071 at the box office, making Deterrence a box office flop. The film only grossed $23,318 in its opening weekend.