Канадалық "Air Ontario" әуежолының тарихы (1987–2001)

Кіріспе

Air Ontario Inc. – 1987–2001 жылдары жұмыс істеген Канаданың аймақтық әуе компаниясы.

Air Ontario Inc. – алдыңғы компаниясы (Great Lakes Airlines) бастапқыда Сарния қаласында, кейін Лондон қаласында орналасқан канадалық аймақтық әуе компаниясы. 2002 жылы Air Ontario Air Canada Jazz болып қайта құрылды.

Тарих

Great Lakes Airlines, Air Ontario-ның алдыңғысы, 1958 жылы құрылып, Сарнияда орналасқан. 1983 жылы Air Ontario Ltd., ал 1987 жылдың маусымында Air Ontario Inc. болып тіркелді. 1969 жылы әуе компаниясы DC-3 ұшақтарын алмастыру және Онтарио провинциясындағы Лондон, Оттава, Китченер және Питерборо сияқты басқа да бағыттарға жолаушылар тасымалын кеңейту мақсатында 44 орындық Convair 440 поршеньді ұшақтарын сатып ала бастады. Дегенмен, 1975 жылы Great Lakes қаржылық қиындыққа тап болды, нәтижесінде Сарния – Торонто бағыты сол кездегі жалғыз жолаушылар рейсіне айналды. Бұл жағдай әуе компанияның Торонто бизнесмендерінен тұратын консорциумға сатылуына әкеп соқты. 1977 жылы әуе компаниясы штаб-пәтерін Сарниядан Лондонға көшірді және сонымен қатар Лондон қаласында орналасқан Flightexec Ltd. компаниясын сатып алды. Flightexec Piper Aztec екі қозғалтқышты бизнес-ұшақтарымен жеке тапсырыстарды орындады, ал Great Lakes оны жеке тасымалдаушы ретінде пайдалануды жалғастырды. 1981 жылдың басында Great Lakes әлі де тәуелсіз әуе тасымалдаушысы болып, Торонто, Оттава, Лондон және Сарния қалаларына қызмет көрсетті. Барлық рейстер 55 орындық Convair 580 турбовинтті ұшақтарымен орындалды. 1981 жылдың күзінде әуе компаниясы атын өзгертіп, Air Ontario болып жұмыс істеді. Ол өз кезегінде Торонто, Оттава, Лондон және Сарния қалаларына Convair 580 турбовинтті ұшақтарымен тәуелсіз әуе тасымалдаушысы ретінде қызмет көрсетуді жалғастырды. 1986 жылдың жазында Air Ontario Канададағы он бір бағытқа тәуелсіз аймақтық әуе тасымалдаушысы ретінде қызмет көрсетті, оның ішінде Торонто, Монреаль, Оттава, Виннипег, Виндзор, Тундэр-Бэй, Саулт-Сте. Мари, Садбери, Норт-Бей, Лондон және Сарния қалалары бар. Сонымен қатар, АҚШ-та Кливленд және Хартфорд қалаларына рейстер салынды. Бұл кезде әуе компаниясы жаңа де Гавиланд Канада DHC 8 Dash 8 турбовинтті ұшақтарын да тапсырыс берді. 1986 жылы Air Canada және Pacific Western Airlines Air Ontario акцияларының 49% тең бөлісті. 1987 жылы Air Canada және Austin Airways Air Ontario акцияларын 3:1 арақатынаста бөліп, оны Канадада тіркеді. 1987 жылы Air Ontario және Austin Airways Air Canada атынан Air Canada Connector (қазір Jazz Aviation) қызметтерін орындады. Air Ontario Convair 580 және жаңа Dash 8 турбовинтті ұшақтарын пайдаланды. 1980 жылдардың соңында Air Ontario Air Canada Connector қызметтерінде Fokker F28 Fellowship реактивтік ұшақтарымен қатар Dash 8 турбовинтті ұшақтарын да пайдалана бастады. Ресми әуе компаниялар тізілімінде (OAG) Air Canada атынан Air Ontario орындаған алғашқы F28 реактивтік бағыттарының бірі Торонто мен Саулт-Сте. Мари қалалары арасындағы тоқтаусыз рейстер еді. 1988 жылдың желтоқсан айында әр жұмыс күні F28 ұшағымен төрт рейс орындалды. Сол 1988 жылғы 1 желтоқсандағы OAG мәліметтеріне сәйкес, Торонто мен Саулт-Сте. Мари қалалары арасындағы бұл тоқтаусыз рейстер Air Canada-ның негізгі реактивтік рейсін Air Ontario-мен алмастырды. Бұл кезде Air Ontario Canadian Airlines International-дың негізгі Boeing 737 200 реактивтік ұшағымен екі қала арасындағы тоқтаусыз рейстермен бәсекелесті. 1989 жылдың басында әуе компаниясы Thunder Bay – Dryden – Winnipeg бағытында F28 реактивтік ұшағымен Air Canada Connector қызметін де орындады. Бұл рейс сол жылдың наурыз айында Драйденнен ұшып шыққан кезде қайғылы апатқа ұшырады (төмендегі «Апаттар мен оқиғалар» бөлімін қараңыз). Air Canada-ның толық меншігіндегі еншілес компаниясы ретінде Air Ontario-ның Air Canada Connector кодтарын ортақтастырушы серіктесі ретіндегі қызметі 1990 жылдың ақпан айында Air Canada-ның North Bay, Sudbury, Timmins және Windsor қалаларына негізгі реактивтік рейстерді тоқтату туралы шешімінен кейін Онтарио нарығында едәуір өсті. Торонто аралы әуежайынан (қазір Билли Бишоп Торонто қалалық әуежайы) Монреаль мен Оттаваға, сондай-ақ АҚШ-тағы Ньюаркқа (Нью-Джерси) тоқтаусыз рейстер, сонымен қатар Торонто Пирсон халықаралық әуежайынан АҚШ-қа басқа жаңа бағыттар ашылды. 2000 жылдың желтоқсан айында Air Ontario Air Canada компаниясына қосылды. 2001 жылдың қаңтарында Air Canada Regional Inc. деп аталатын жаңа біріктірілген тасымалдаушы құрылды. Air Canada компаниясының толық меншігіндегі бұл компания төрт аймақтық әуе компаниясының жеке күшін біріктірді: Air BC, Air Nova, Air Ontario және Canadian Regional Airlines. Бұл төрт компанияны біріктіру 2002 жылы аяқталды және жаңа атау мен брендтің іске қосылуымен белгіленді – Air Canada Jazz. Air Ontario 1988 жылы Hawker Siddeley HS 748 турбовинтті ұшағын да пайдаланды.

Great Lakes Airlines, the predecessor of Air Ontario, was formed in 1958 and based in Sarnia, becoming Air Ontario Ltd. in 1983 and Air Ontario Inc. in June 1987. Also in 1969, the airline began acquiring Convair 440 piston powered airliners configured with 44 passenger seats in order to replace the DC 3 aircraft and also to expand scheduled passenger service to other destinations in Ontario province such as London, Ottawa, Kitchener and Peterborough. However, by 1975 Great Lakes was in financial trouble which resulted in the Sarnia Toronto route being the only scheduled passenger service operated at this time and also led to the airline being purchased by a partnership consisting of a group of Toronto businessmen including James Plaxton, who brought in new capital from the DeLuce family when he merged Great Lakes with their Austin Airways operation. In 1977, the airline moved its headquarters from Sarnia to London, Ontario and also purchased Flightexec Ltd. which was based in London and operated executive charters with Piper Aztec twin prop business aircraft with Great Lakes continuing to operate Flightexec as a separate air carrier. By early 1981, Great Lakes was still operating as an independent air carrier with service to four cities in Ontario province including Toronto, Ottawa, London and Sarnia with all flights being operated at this time with Convair 580 turboprops configured with 55 passenger seats. By the fall of 1981, the airline had changed its name and was operating as Air Ontario which in turn continued to serve Toronto, Ottawa, London, ON and Sarnia as an independent air carrier operating Convair 580 turboprops. In the summer of 1986 Air Ontario was serving eleven destinations in Canada as an independent regional air carrier including Toronto, Montreal, Ottawa, Winnipeg, Windsor, ON, Thunder Bay, Sault Ste. Marie, ON, Sudbury, ON, North Bay, ON, London, ON and Sarnia plus two destinations in the U. S., being Cleveland and Hartford with the airline also ordering new de Havilland Canada DHC 8 Dash 8 turboprops at this time. Also in 1986, Air Canada and Pacific Western Airlines equally split 49% of the shares of Air Ontario. In 1987, Air Canada and Austin Airways split the Air Ontario shares in a 3:1 ratio upon its Canadian incorporation. Both Air Ontario and Austin Airways were operating Air Canada Connector (now known as Jazz Aviation) services on behalf of Air Canada in 1987 with Air Ontario flying Convair 580 and new Dash 8 turboprops at this time. By the late 1980s, Air Ontario was operating Fokker F28 Fellowship jets as well as Dash 8 turboprops on Air Canada Connector services. According to the Official Airline Guide (OAG), one of the first F28 jet routes operated by Air Ontario on behalf of Air Canada was nonstop service between Toronto and Sault Ste. Marie, ON with four roundtrip F28 flights being operated every weekday in December 1988. Also according to this same Dec. 1, 1988 OAG, these nonstop Air Ontario F28 flights between Toronto and Sault Ste. Marie had replaced Air Canada's mainline jet service on the route with Air Ontario competing at this time with Canadian Airlines International mainline Boeing 737 200 nonstop jet service between the two cities. By early 1989, the airline was also operating Air Canada Connector service with an F28 jet on a roundtrip routing of Thunder Bay Dryden Winnipeg with this flight being involved in fatal accident on take off from Dryden in March of that year (see Accidents and incidents section below). As a wholly owned subsidiary of Air Canada, Air Ontario's operation as an Air Canada Connector code sharing partner increased substantially in the intra Ontario marketplace following Air Canada's decision in February 1990, to discontinue mainline jet service to North Bay, Sudbury, Timmins and Windsor. Route expansion from Toronto Island Airport (now known as Billy Bishop Toronto City Airport) nonstop to both Montreal and Ottawa as well as nonstop to Newark, NJ in the U. S. soon followed, along with the addition of other new routes into the United States from Toronto Pearson International Airport. In December 2000, Air Ontario was amalgamated into Air Canada. In January 2001, a newly merged carrier called Air Canada Regional Inc. was established. A wholly owned subsidiary of Air Canada, this company combined the individual strengths of four regional airlines—Air BC, Air Nova, Air Ontario, and Canadian Regional Airlines. Consolidation of these four companies was completed in 2002 and was marked by the launch of a new name and brand—Air Canada Jazz. Air Ontario was also operating a Hawker Siddeley HS 748 turboprop aircraft in 1988.

Апаттар мен оқиғалар

1988 жылдың 1 қарашасында Дуглас C 47A (C FBJE тіркелген) Ред-Лейк әуежайынан Пикангикум әуежайына ішкі жүк рейсі кезінде Пикангикум көліне құлап түсті. Борттағы үш адамның екеуі қаза тапты. 1989 жылдың 10 наурызында Air Ontario 1363 рейсі, Fokker F28 1000 Fellowship екі қозғалтқышты ұшақ (C FONF тіркелген) Драйден, Онтарио маңында, Драйденнен Виннипегке бағытталған ұшып шығу кезінде бірден апатқа ұшырады. Бұл рейс бұрын Thunder Bay қаласынан ұшып келген болатын. Ұшақ Драйден аймақтық әуежайынан ұшып шыққаннан соң қырық тоғыз секунд өткеннен кейін құлады, себебі қанаттарындағы мұз бен қардың салдарынан ұшу-қону жолағының соңындағы ағаштардан қауіпсіз биіктікке көтеріле алмады. Осы оқиғада 65 жолаушының 21-і және 4 экипаж мүшесінің 3-і қаза тапты. Апаттан құтылғандардың бір бөлігі өздігінен ұшақтан шығып кетсе, қалғандары қауіпті жерден эвакуацияланды. Апаттың себебі APU (қосымша қуат блогы) жұмыс істемегендіктен, экипаж Драйденде бір қозғалтқышты іске қосып отыруға мәжбүр болды. Дегенмен, мұзсыздандыруға рұқсат тек екі негізгі қозғалтқышты тоқтату арқылы ғана берілді. Air Ontario саясаты бойынша, қозғалтқыштың бірі жұмыс істеп тұрғанда мұзсыздандыруға тыйым салынған, себебі булар кондиционерлік жүйеге сіңіріліп, кабинадағылардың денсаулығына зиян келтіруі мүмкін еді. Сонымен қатар, егер ұшқыштар қозғалтқыштарды өшіргенде, APU болмағандықтан және Драйден әуежайында қозғалтқыштарды қайта іске қосуға қажетті жабдықтардың жоқтығынан ұшақ қиын жағдайға түсер еді. Бұл жағдайға такси жолында Cessna ұшағына басымдық берілгендіктен ұзақ күтілу де себеп болды. Алайда, мұзсыздандыру осы апатты болдырмауы мүмкін емес, өйткені сол кезде қолданылатын мұзсыздандыру сұйығының түрі ұзақ күтуге арналмаған. Сонымен қатар, мұзсыздандыру процесі ұшу-қону жолағында емес, терминалда жүзеге асырылып, сұйықтың тиімді әсер ету уақытын қысқартты. Апат туралы есепте ұсынылған шаралар: жақсы мұзсыздандыру сұйығын пайдалану, Air Ontario ұшақтарына жиірек техникалық қызмет көрсету, ұшу-қону жолағында тікелей мұзсыздандыру жүргізу, сондай-ақ ұшуға қажетті уақыт тез аяқталар ескере отырып, мұзсыздандырылған ұшақтарға басымдық беру. Апаттан кейін Air Ontario 1989 жылдың соңында қалған F28 ұшағын (C FONG тіркелген) паркінен алып тастап, сол кезде толығымен Dash 8 турбовинтті операторына айналды.

On 1 November 1988, A Douglas C 47A (registered C FBJE) crashed into Pikangikum Lake on a domestic cargo flight from Red Lake Airport to Pikangikum Airport. Two of the three people on board were killed. On March 10, 1989, Air Ontario Flight 1363, a Fokker F28 1000 Fellowship twin jet, (registration C FONF) crashed near Dryden, Ontario immediately after take off en route from Dryden to Winnipeg with this flight having previously departed from Thunder Bay. The aircraft crashed after only forty nine seconds after liftoff from the Dryden Regional Airport because it was not able to achieve enough altitude to clear the trees beyond the end of the runway due to ice and snow on the wings. This caused the death of 21 of 65 passengers and 3 of 4 crew members. Some of the survivors were able to escape from the plane on their own but the others were carried to safety. The accident happened because the APU (auxiliary power unit) did not work, so the crew had to keep one of the engines running at Dryden. However, the necessary de icing was only authorised if both the main engines are stopped. Air Ontario's policies forbid de icing if one of the engines was running due to the possibility of the fumes being sucked into the air conditioning system and harming those in the cabin. Furthermore, if the pilots had shut down the engines, with no APU and with Dryden airport not having the equipment required to restart the engines, the plane would have been stranded. This situation was exacerbated by an extended wait on the taxiway while priority was given to an incoming Cessna. However, it is possible that de icing would not have prevented this accident, as the type of fluid commonly used at the time was not intended for long wait times. Additionally, the de icing process would be completed at the terminal, and not on the runway, reducing the time that the fluid would be effective after application. Recommendations made in the accident report included use of better de icing fluid, more frequent maintenance of Air Ontario's planes, and de icing directly on the runway, as well as prioritizing planes that had been de iced due to the narrow window remaining for take off. Following the crash, Air Ontario subsequently removed the remaining F28 jet (registration C FONG) from its fleet later in 1989 and thus became an all Dash 8 turboprop operator at that time.