Кіріспе
СС полициясының Монтенегродағы жетекшісі. Ричард Фидлер – неміс ғалымы, қазіргі заманғы жалын шашу құралын ойлап тапқан. Бұл азот ағынын шығаратын қару. Ол 1901 жылы өзінің Flammenwerfer үлгілерін неміс армиясына (Неміс империясы) бағалауға ұсынды. Ең маңызды үлгі – адаммен тасымалданатын құрылғы, ол тік цилиндрден тұрады, ұзындығы 4 фут (1,2 м), көлденең екіге бөлінген, төменгі бөлімінде қысыммен сақталатын газ, ал жоғарғы бөлімінде тұтанатын май бар. Белдік рычагты басу арқылы, газ майды резеңке түтік арқылы және болаттан жасалған мүндердегі қарапайым тұтандырғышқа жіберіп, от жағады. Қарудан 18 метрге дейін от және тығыз түтін шығады. Бұл бір реттік атуға арналған қару, әрбір соғысқа немесе басқа да қолдану үшін жаңа тұтандырғыш бөлігі қосылатын. Ол алғаш рет Батыс майданында Орталық державалар мен Антанта тарапынан қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыста одақтас және Оккупациялық әскерлер тарапынан кеңінен пайдаланылды.
German scientist
Richard Fiedler was a German scientist who invented the modern flamethrower. This is a weapon that projects a stream of nitrogen. He submitted evaluation models of his Flammenwerfer to the German Army (German Empire) in 1901. The most significant model submitted was a man portable device, consisting of a vertical single cylinder 4 feet (1.2 m) long, horizontally divided in two, with pressurized gas in the lower section and flammable oil in the upper section. On depressing a lever the propellant gas forced the flammable oil into and through a rubber tube and over a simple igniting wick device in a steel nozzle. The weapon projected a jet of fire and enormous clouds of smoke some 20 yards (18 m). It was a single shot weapon for burst firing, a new igniter section was attached each time it was used for battle or other uses of any sorts. It was first used on the western front both by the Central Powers and the Entente. It was used extensively in World War II by both Allied and Axis troops.
Өмірбаян
Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Фидлер инженерлік мамандықты оқып, Берлинде инженер болып жұмыс істеді. Жалын таратқыштың (жалын шашушының) дамуы оның сұйықтықты бүркуге арналған соплоларға (тұмсықтарға) назар аударуының нәтижесі болды. Фидлер бастапқыда Берлиннің Вайссензее қаласындағы фестивальдерде "Бреннендер Зее" ("Жанатын көл") деп аталатын әсерлі көрсету жасады. Көрсету су бетіне тұтанғыш сұйықтықты құйып, оны тұтандырудан тұрды. 1901 жылы жалын таратқышқа (жалын шашушыға) алғашқы патент берілді, және Фидлер неміс әскеріне жүгінді, олар құрылғыны одан әрі жетілдіру үшін оған қаржылық қолдау көрсетті. 1905 жылы ол өзінің жалын таратқышын (жалын шашушын) Берлиндегі Garde Pionier Bataillon-дағы Preußisches Ingenieurs Komitee (Пруссия инженерлік комитетіне) ұсынды және құрылғыны жақсарту бойынша ұсыныстар алды. Фидлерден тәуелсіз, Бернхард Редманн (1870–1938) да жалын таратқыштарды (жалын шашушыларды) әзірлеуді бастады, оған Порт-Артурды қоршау кезінде жапондықтар бункерлерге қарсы қолданған керосин сорғылары туралы хабарлар түрткі болды. Фидлер мен Редманн 1908 жылы алғаш рет кездесіп, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жалын таратқышты (жалын шашушыны) одан әрі дамытуда ынтымақтасты. Редманн Пионерлер (Pioniere) майоры шеніне көтерілді, Бреслау және Лейпциг қалаларындағы өрт сөндірушілердің бастығы болды және өрт сөндіру туралы монографиялардың авторы болды. Соғыстан кейін ол жалын таратқыштың (жалын шашушының) тарихы туралы кітап жазды. Фидлер "Fiedler Flammenapparate G. m. b. H." (Fiedler Flame Devices, жауапкершілігі шектеулі серіктестік) компаниясын құрды және 1917 жылға дейін оның директоры болды. Оның ізбасарлары Хауптманн (капитан) Артур фон Штайниц, Кауфманн (саудагер) Артур Бок және Кауфманн (саудагер) Курт Майен болды. Фидлер 1901 жылдан 1918 жылға дейін жалын таратқыштарға (жалын шашушыларға) қатысты 11 неміс патентін алды, соңғысы ұшаққа орнатылатын жалын таратқышқа (жалын шашушыға) арналған патент болды.